09-12-13

ROSLUND & HELLSTROM - De uitlevering


rhdu.jpg

Achterop:
Een man wordt gearresteerd in Zweden; hij wordt verdacht van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Tijdens de verhoren komen de politiemensen die met de zaak belast zijn erachter dat de man eigenlijk niet bestaat.
Hij is dood.
Hij stierf zes jaar geleden op Death Row, in een zwaar beveiligde gevangenis in de VS, wachtend op de voltrekking van zijn doodvonnis…

Achteraf:
De Zweden Anders Roslund en Borge Hellstrom vormen een speciaal schrijversduo: de een was jarenlang journalist en de ander is een ex-bajesklant en maatschappelijk werker.

De uitlevering is het derde deel met hun vaste hoofdpersonage commissaris Ewert Grens.

Net als het duo zelf, springt hun werk er ook uit. In de uitlevering valt amper een klap, laat staan een schot; het is nooit echt spannend en toch hang je als lezer aan hun lippen: de auteurs slagen er als geen ander in hun publiek te beroeren, aan het denken te zetten en verontwaardiging op te wekken – iets wat veel te weinig voorkomt in de moderne wereld van het misdaadverhaal - door te focussen op de zone waar wetten frontaal botsen met menselijkheid. Op meesterlijke wijze weten ze dilemma’s te genereren rond maatschappelijk hete hangijzers door daders in de slachtofferrol te manoeuvreren en omgekeerd. Deze keer draait alles rond de doodstraf en het uitleveren van veroordeelden.

 

Dat alles wordt zonder ook maar even belerend over te komen, in een degelijk opgezet verhaal gegoten, met als resultaat een zeer genietbaar product van wereldklasse, waaraan menig auteur een voorbeeld kan nemen.

Rapport: 9/10

EOB.JPG

08-12-13

NESBO Jo - Nemesis

njn.jpg          nj6stl.jpg

 

Achterop:
Een korrelige video-opname laat een man zien die zijn pistool tegen het hoofd van een bankmedewerkster zet. De vrouw wordt gesommeerd de kluis binnen 25 seconden te openen. Wanneer de overvaller zijn geld niet op tijd krijgt, schiet hij de vrouw neer. Harry Hole wordt op de zaak gezet en hij komt flink onder druk te staan als de overvaller nogmaals toeslaat. Wanneer ook een vriendin van Hole dood wordt aangetroffen en hij dreigmails ontvangt, lijkt het erop dat iemand het op hem gemunt heeft.

Achteraf:
Jo Nesbo is momenteel het goudhaantje van de nieuwe lichting Noorse misdaadauteurs. Maar ook hij heeft een leerproces moeten doorlopen. Dat mag blijken uit Zes seconden te laat, dat enkele jaren geleden ook onder de titel Nemesis op de Nederlandstalige markt verscheen. Hoewel het toch al zijn vierde boek dat ook het tweede deel vormt in de zogenaamde Oslo-trilogie, hinkt het kwalitatief beschouwd een beetje achter op wat we van deze schrijver verwachten, ondanks het zeer intrigerende begin.


Het is pas wanneer vast hoofdpersonage Harry Hole een de tweede zaak naar zich toe trekt, dat het boek op zowat alle vlakken begint te ontsporen: de auteur slaagt er vanaf dat moment niet meer in de orde te bewaren, wat zorgt voor een rommelige vertelling waarin regelmatig van de hak op de tak gesprongen wordt en waarbij soms zaken gewoon uit te lucht komen vallen. Als dan ook een overmaat aan plotwendingen geserveerd worden waarvan een aantal de geloofwaardigheid molesteren, ondergaat het verhaal hetzelfde lot  als het hoofdpersonage: een losgeslagen projectiel.

En dat is jammer, want Nesbo’s stijl met weinig franjes en ontdaan van de meeste sociale protocollen, genereert veel vaart om dit verhaal over het verliezen van je geliefden te vertellen. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de auteur zich teveel moeite getroost heeft in een poging om dit boek beter te maken dan zijn voorganger, en net daardoor zijn doel voorbij schoot.

Rapport: 5/10 

EOB.JPG


14:03 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 5, familiedrama, overval, policier, whodunit, serie |  Facebook |

07-12-13

ROMBOUT Raymond - Kunstroof

rrrk.jpg

Achterop:
Dias, een ex-guerrillero, ex-echtgenoot, ex-kunsthandelaar en ex-bajesklant, belandt toevallig in Falmignoul, een gat in de Ardennen waar weldra een internationale kunstbiënnale van start gaat. Politiefunctionaris Renard weet hem ervan te overtuigen om er als veiligheidsagent aan het werk te gaan. Zijn tegenstrever wordt kunstboef Tony Leroy, die het gemunt heeft op een reeks Amerikaanse modernisten, waaronder de befaamde Mark Rothko.
Wanneer Dias een vrachtwagen met gestolen schilderijen in de vernieling rijdt, fungeert het wrak, gekneld in de poort, als de spreekwoordelijke kurk op de fles. De boeven nemen een tiental gijzelaars en verschansen zich in het kasteel. Buiten verzamelt zich een overmacht aan politie, pers en ramptoeristen. Niemand is van plan ook maar iets te missen van deze liveshow. In deze explosieve sfeer doet Dias waar hij goed in is.

Achteraf:
De Vlaamse Crimezone recensent Raymond Rombout publiceerde al een aantal boeken over James Bond. Verleden jaar rolde Kunstroof, zijn spannende debuut, van de persen, dat de ambitie heeft het eerste deel van een serie te zijn.


Met de eenzaat Arturo Dias heeft de auteur alvast een hoofdfiguur gecreëerd waarmee hij alle kanten uit kan: een ongebonden man zonder vast adres die als het even kan rustig door het leven gaat, maar stevig uit de hoek komt als het nodig is.

Het verhaal kabbelt voor het grootste deel even gemoedelijk door als de Ardense omgeving waarin het gesitueerd werd, wat funest is voor de spanning en de indruk wekt dat er wel erg veel woorden nodig zijn om deze historie te vertellen. De paar originele plotwendingen worden geneutraliseerd door een te grote rol die Murphy toebedeeld kreeg en teveel verifieerbare foutjes.

Het verhaal komt niet over als uit het leven gegrepen; het voelt eerder geconstrueerd, op de rand van “fake”, aan.

Rapport: 5/10

EOB.JPG


03-12-13

QUINN Spencer - Ondankbare hond

qsoh.jpg

 

Achterop:
In de tweede Chet en Bernie-thriller wordt het onnavolgbare duo ingehuurd om een zeer kleine, maar ook bijzondere hond te beschermen: Princess, regerend kampioene van vele hondenshows in Amerika. Hun dienstverband duurt echter maar tien minuten – Chet moet weer eens bewijzen dat gehoorzaamheid niet zijn sterkste eigenschap is …
Als Princes en haar steenrijke eigenaar toch worden ontvoerd, zetten Chet en Bernie zichzelf weer terug op de zaak, of ze nu welkom zijn of niet. De zoektocht naar Princess wordt al snel onheilspellend en levensgevaarlijk als onze helden afreizen naar Californische spooksteden, en verborgen legerbasis en nog veel meer plekken die Chet eigenlijk alweer vergeten is.

Achteraf:
Onder het pseudoniem Spencer Quinn publiceert Peter Abrahams detectives die verteld worden vanuit Chet, de hond van privédetective Bernie Little. Ondertussen telt de serie al zes delen, maar enkel de eerste twee zijn verkrijgbaar in Nederlandse vertaling.


Ondankbare hond gaat verder op dezelfde voet als zijn voorganger Luie hond: de originele invalshoek van de hond die vertelt, zorgt voor een lichtvoetig en ontwapenend stukje lectuur. Bij momenten is het grappig, maar op de duur worden de misinterpretaties van de hond, die niet in staat is om figuurlijke betekenissen en gezegdes te herkennen, vermoeiend. De verwijzing naar Samson en Gert op speed is dan ook snel gemaakt.

Een mager spannend draadje; een teveel aan taalspelletjes door de hond en overvloed aan anekdotes die niet afgewerkt worden - “daar heb ik het later wel eens over” – hebben allen een negatieve invloed op de leeservaring. Ondankbare hond is al een boek teveel. Ik ben benieuwd welke volhouders die andere vier delen ook nog gelezen hebben.

Rapport: 4/10

EOB.JPG


20:32 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: quinn_spencer, vertaald, usa, 4, avontuur, detective, humor, whodunit, serie |  Facebook |

28-11-13

VERMEIREN Koen - Deadline

vkd.jpg

 

Achterop:
Uit de gevangenis van Merksplas is een serieverkrachter ontsnapt, die enkele jaren geleden een jonge vrouw vermoordde en wiens chemische castratie bijna is uitgewerkt. In zijn zoektocht naar slachtoffers gaat hij alsmaar driester en brutaler te werkt. Bij het FAST beseffen ze dat het nog slechts een kwestie van tijd is voor hij opnieuw aan het moorden gaat.
Op verzoek van hogerhand houden commissaris Mark Van Den Eede en zijn team zich ook bezig met een dossier dat voor heel wat commotie bij Justitie zorgt. Een terminaal zieke crimineel die werd veroordeeld voor de moord op zijn vrouw, maar zijn onschuld altijd staande is blijven houden, slaagt erin te ontsnappen uit het ziekenhuis. Onmiddellijk na zijn proces had hij gezworen zich te zullen wreken op de rechters die hem hebben veroordeeld. Het dreigement wordt aanvankelijk niet serieus genomen. Maar dat verandert vlug wanneer de betrokken magistraten doodsbedreigingen ontvangen.

Achteraf:
Een paar jaar geleden was scenarist Koen Vermeiren dat verrassing van thriller minnend Vlaanderen. Uit het niets was daar een zeer mature De blik, wat hem prompt een nominatie voor de Hercule Poirotprijs opleverde. Deadline is het derde deel in de reeks rond het FAST team van de politie, dat enkel gevluchte veroordeelde criminelen opspoort.


En de kwaliteit blijft gehandhaafd. Ook dit boek nestelt zich, door zijn goede opbouw, moeiteloos tussen de beter politieverhalen. De auteur spaart zijn protagonisten niet en zorgt voor een overvolle agenda, waardoor er altijd wel iets gebeurt. Daarnaast genereert hij nog voldoende aandacht voor de persoonlijke besognes van de teamleden wat het zeer menselijk maakt..

Net als de vorige twee boeken, is ook Deadline weer een plezier om te lezen, maar ondertussen is de verrassing een beetje weg. En toch kijken we uit naar nummer vier.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

20:50 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vermeiren_koen, nederlandstalig, belgie, 7, policier, serie |  Facebook |

27-11-13

FITZEK Sebastian - De wreker

fsdw.jpg

Achterop:
Op een dag bekent de tienjarige Simon een moord aan advocaat Robert Stern – een moord die hij vijf jaar voor zijn geboorte pleegde. Stern staat voor een raadsel.
Zijn verbazing slaat echter om in ontzetting als hij in de kelder die Simon hem heeft beschreven inderdaad de stoffelijke resten van een mens aantreft.
Deze vondst blijkt slechts het begin van een bizar avontuur. In zijn brievenbus vindt Stern een dvd met beelden van een tienjarig jongetje dat sprekend lijkt op zijn zoontje Felix, die kort na zijn geboorte is overleden. De voice-over op de dvd beveelt Stern om binnen een week alle moorden waarover Simon vertelt na te trekken, zonder de politie in te schakelen. Voldoet hij aan deze eis, dan zal hij Stern in contact brengen met Felix.
Hiermee begint een gruweltocht door de schimmige onderwereld van Berlijn. Er komen smerige zaken aan het licht, zaken die Stern ondanks al zijn beroepservaring nooit voor mogelijk had gehouden. Wat is er destijds precies gebeurd op de kinderafdeling van het ziekenhuis waar Felix stierf?

Achteraf:
Deze drieënveertigjarige journalist heeft zich ondertussen opgewerkt tot de meest populaire mannelijke misdaadauteur van Duitsland. De Wreker, dat uit 2008 stamt, is zijn derde standalone verhaal.


Hoewel ik van nature zeer veel vraagtekens zet bij de thematiek van het boek, net name het bovennatuurlijke, kan ik niet anders dan vaststellen dat de auteur het deze keer zeer goed overdacht heeft. Hij brengt zijn verhaal geloofwaardig en weet het gebeurde op het eind zeer verdienstelijke wijze te verklaren.
Los hiervan heeft De wreker een opbouw die wel meer gebruikt wordt in de wereld van het spannende boek: een onwetend en onschuldig iemand wordt verplicht bepaalde handelingen te verrichten, maar die persoon gaat verder dan zijn afperser vraagt, waardoor de problemen zich opstapelen.
Maar het staat als een paal boven water dat Sebastian Fitzek kan schrijven. Zo weet hij, door zijn aangename stijl, de lezer moeiteloos het verhaal in te zuigen. Zelfs een sceptische lezer als mijzelf, en dat is al een prestatie op zich.

Rapport: 7/10

EOB.JPG

21-11-13

LANGE Kelly - Maskerade

lkm.jpg

Achterop:
De ambitieuze Devin Yorke ‘has it all’: ze is jong, bloedmooi en intelligent. Haar uitbundige feesten zijn razend populair bij de jet set (sic) van Los Angeles. Bovendien is ze er in geslaagd de aandacht te trekken van de steenrijke, oudere modemagnaat Paul Bradshaw. Voor de sexy Devin laat Paul zelfs zijn gezin in de steek.
Heel even lijkt hun huwelijk een sprookje. Wanneer Devin echter met Pauls zoveelste minnares wordt geconfronteerd, pikt ze het niet langer: ze besluit Paul te verlaten en haar succesvolle carrière als modeontwerpster weer op te pakken.
Maar dan wordt Paul dood aangetroffen in de berm van de snelweg. Devins toekomst krijgt een totaal andere wending als blijkt dat de politie haar verdenkt van moord...

Achteraf:
Dorothy Scafard is beter gekend onder haar professionele pseudoniem Kelly Lange. Zij was een van de eerste Amerikaanse vrouwelijke radio- en televisiereporters en een gekend presentator op beide media. In de herfst van haar carrière debuteerde ze in 1995 met Maskerade als misdaadauteur.


Deze literaire thriller avant la lettre staat bol van de personages en heeft een hoog weekendfilm gehalte. De auteur heeft veel tijd nodig om haar verhaal op te zetten en pas als het wespennest volledig beschreven is, komt in de eindfase het verhaal pas echt op snelheid om volledig in Amerikaanse stijl te eindigen met een happy end waarbij zowaar 4 nieuwe koppeltjes gevormd worden.

Bijna driehonderd bladzijden inleiding is jammer genoeg net van het goede teveel, waardoor de lezer het overgrote deel van de leestijd op zijn honger blijft zitten, maar deze Amerikaanse weet desondanks toch een mooi plot op papier te krijgen.

Rapport: 6/10

EOB.JPG

20-11-13

BOND Larry - Ramkoers

blr.jpg

 

Achterop:
Tijdens het schaduwen van een Chinese kernonderzeeboot ziet Jerry Mitchell, commandant van de USS North Dakota, tot zijn grote verbijstering dat de Chinese boot een torpedo afvuurt op een Vietnamees koopvaardijschip.
Deze schaamteloze uiting van geweld is de openingszet in een oorlog die voor de Verenigde Staten als een donderslag bij heldere hemel komt, maar waarin al snel alle landen rond het westelijk deel van de Grote Oceaan verwikkeld raken.
Een oorlog met China, omdat zijn macht tanende is, het heft met bruut geweld weer in handen wil krijgen en waarin het voor niets of niemand terugdeinst. Maar de Chinese politieke leiders hebben daarbij niet op Jerry Mitchell gerekend, die namens de VS de machtsgreep moet zien te voorkomen.
In een race tegen de klok moeten de onderzeeboten van Mitchells eskader hun missie zien te volbrengen om te voorkomen dat de wereld door een economische catastrofe wordt getroffen of, erger nog, door een kernoorlog.

Achteraf:
De 61 jarige Amerikaan Larry Bond is een oudgediende van de US Navy. Zijn eerste stappen als thrillerschrijver zette hij als coauteur van Tom Clancy’s Operatie Rode Storm. Het duo-schrijven over crisissituaties beviel hem wel, want ook al de boeken die volgden, zijn samenwerkingen met andere auteurs over militaire en politieke crises.

Ramkoers, het vierde deel in de reeks met onderzeebootcommandant Jerry Mitchell maar waarvan slechts de laatste twee episodes in Nederlandse vertaling verschenen, speelt zich af in de tweede helft van 2016. De reactie van de buurlanden op China’s pogingen om haar greep op de Zuid-Chinese Zee te versterken maken zelfs het Witte huis nerveus. Het resultaat is een mix van politieke thriller, spionageroman en oorlogsverhaal dat erg klinisch verteld wordt en waarin, door het benadrukken van de Amerikaanse superioriteit van mens en machine onder water , chauvinisme hoogtij viert.

Wie een echt goed boek wil lezen over onderzeeboten neemt beter Das boot van Lothar-Gunther Buchheim of De jacht op de Red October van de al eerder genoemde Tom Clancy ter hand.

Rapport:
4/10

 

EOB.JPG

10:02 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bond_larry, vertaald, usa, 4, oorlog, politiek, toekomstroman, whatif, serie |  Facebook |

19-11-13

VERSTRAETEN Koen - Zwarte lelie

 

vkzl.jpg

 

Achterop:
Als de verpleegkundige Carl Tingerman een zware beroepsfout maakt, wordt hij gedegradeerd tot assistent van de sinistere dokter Jean-Pierre Musket die zijn kabinet heeft in de kelder van het Corintheziekenhuis. Misket is proctoloog, een arts die zich heeft gespecialiseerd in het laatste eindje van de dikke darm, de aars.
Tingerman wordt stapelverliefd op Betty, de wulpse secretaresse van Musket, en hij raakt danig gefascineerd door de geniale dokter die een wereldschokkende theorie heeft ontwikkeld.
Het lijkt op het eerste gezicht een beetje lachwekkend, maar dan komen allerlei machten en krachten in actie: van een Russische presidentskandidaat tot agenten van het Nobelprijscomité en een katholieke strijdorganisatie.

Achteraf:
De 63 jarige Vlaamse krantenjournalist Koen Verstraete verraste in 2010 met zijn spannend debuut Het Ibrahim comité. Eerder dit jaar verscheen de opvolger, die de titel zwarte lelie meekreeg en die volledig los staat van zijn voorganger.

Zwarte lelie heeft een probleem: een identiteitscrisis Tijdens het lezen raak ik er maar niet uit of dit nu een spannend verhaal is of dat het bedoeld is als satire. Het plot; de serieusheid van vertellen – echt in de traditie van de Britse stiff upperlip – en het feit dat het ingezonden werd voor beide Vlaamse thrillerprijzen doen het eerste vermoeden. Maar de ongeloofwaardigheid van het onderwerp, de absurde personages en het verloop van het verhaal neigen sterk naar het tweede. Feit is dat deze tweeslachtigheid een goede band tussen lezer en boek in de weg staat.

De auteur pakt uit met een gewaagd gegeven. Absurdistan op papier, is misschien nog de beste omschrijving voor dit werk dat even onvoorspelbaar en rommelig tekeer gaat als een bal in een flipperkast Er is slechts een zekerheid: het gaatje staat centraal.

Rapport:
4/10

 

EOB.JPG

17-11-13

DE CONINCK Christian - Het Droste-effect

 

dcchde.jpg

Achterop:
Op de luchthaven van Zaventem land de jonge zakenman Kobe de Lil na een deugddoende vakantie uit Mexico. Als hij zijn bagage wil ophalen, wordt hij onwel en sterft in een Brussels ziekenhuis.
Commissaris Stijn Goris en inspecteur Stef Pauwels gooien zich meteen op dit verdacht overlijden. Ze komen erachter dat De Lil een bolletjesslikker was die cocaïne naar België smokkelde. Hoewel Goris geen drugsexpert is, wordt hij van hogerhand gedwongen om het dossier verder uit te diepen. Algauw komen Goris en Pauwels in aanvaring met gewelddadige Colombiaanse drugkartels die ook hun familie hardhandig aanpakken. Als ze hun gezin willen redden, dreigen Goris en Pauwels het onderspit te zullen delven.

Achteraf:
Als woordvoerder van de Brusselse politie zit Christian De Coninck met zijn neus in en op het professionele speurwerk. Sinds 2007 zet hij de avonturen van twee van zijn fictieve, van geen kleintje vervaarde collega’s commissaris Stijn Goris en inspecteur Stef Pauwels, op papier. Het Droste-effect, nummer zeven al, blijft trouw aan de traditie van de serie door de lezer weer een zaak met internationale tentakels voor te schotelen.

Een boek geschreven door een insider levert soms verrassende resultaten op, maar de auteur hoedt zich ervoor zich te verliezen in procedures en slaagt erin om de traagheid van het apparaat te neutraliseren en genoeg vaart te genereren om eenieder een aangename leeservaring te bezorgen, onder andere door actie en humor goed te doseren.

Het Droste-effect is een goede policier geworden, die volledig aan de verwachtingen voldoet, maar ook niet echt verrassend uit de hoek komt.

Rapport: 6/10

 

EOB.JPG

06-11-13

VAN DEN HEUVEL Aad - De president

 

vdhadp.jpg

Achterop:
Journalist Paul Weber gaat op zoek naar een verdwenen Nederlandse ontwikkelingswerker in het West-Afrikaanse Costa Guinee. Maar Paul heeft een verborgen agenda. De journalist probeert het lot te achterhalen van ex-president en revolutionair Vincente Robles, met wiens guerrillastrijders Paul ooit wekenlang door de jungle trok. Robles is spoorloos na een bloedige staatsgreep. Alles wijst erop dat het machtige narcoticasyndicaat in Costa Guinee met beide verdwijningen te maken heeft. Paul Weber zet de jacht in op de leider van het drugskartel.

Achteraf:
De Nederlander Aad van den Heuvel is een voormalige journalistieke TV-coryfee. De laatste jaren heeft hij ook naam gemaakt als auteur van spannende boeken. Zijn verhalen, die profiteren van de journalistieke achtergrond van de auteur, worden gekenmerkt door sociaal engagement en de aanklacht van grote sociale en politieke mistoestanden.


De president is al zijn achtste spannende boek. Deze zoektocht naar de goudvis in een Afrikaanse krokodillenvijver, dixit het hoofdpersonage, voert ons naar een fictief staatje in Midden-Afrika, met een schrijnend arme bevolking, en een dictator die zich verrijkt door zijn ziel te verkopen aan een Colombiaans drugskartel. Een achtergrond om U tegen te zeggen die, qua impact, de spannende, verhaallijn bijna volledig overschaduwt.

Aan degelijkheid geen gebrek, want 78-jarige auteur vertelt op zeer onderhoudende wijze zijn verhaal, waarbij de vergelijking met een documentaire of een lezing zelden veraf is. Diepgang te over, maar wellicht een tikkeltje te weinig spanning voor de doorsnee liefhebber van het genre.

Toch is De president alles bij elkaar genomen een slimme roman geworden, die op een kleine inzinking in het middenstuk na, perfect gedoseerd verteld werd. Zalig leesvoer voor de meerwaardezoeker van een auteur die stilaan een vaste plaats veroverd heeft tussen mijn persoonlijke favorieten.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

03-11-13

PEACE David - 1974

 

pd1974.jpg

Achterop:
De jonge misdaadjournalist Edward Dunford moet voor de Yorkshire Post verslag doen van de bizarre moord op een jong meisje, Clare Kemplay. Op haar levenloze lichaam zijn twee zwanenvleugels vastgenaaid. Hoe meer Dunford zich in de zaak verdiept, hoe meer verbanden hij ziet tussen een serie eerdere kindermoorden. Maar niemand lijkt interesse te hebben in de zaak. Wanneer hij toch besluit op onderzoek uit te gaan, belandt hij in een nachtmerrie van corruptie, geweld, sadisme en seksuele obsessie.

Achteraf:
David Peace is een Brits auteur die zich thuis voelt in Tokio, en die veelal op ware feiten gebaseerde verhalen schrijft. Zo is zijn debuut 1974, het eerste deel van het Red Riding kwartet, een aanklacht tegen de corruptie bij de politie dat verteld wordt tegen een achtergrond van een actieve seriemoordenaar.

’s Mans boeken worden zonder uitzondering de hoogte in geprezen door de mensen uit het vak, waaronder critici en juryleden. Maar ik durf te betwijfelen of de gewone lezer die mening deelt, de summiere, snelle, schrijfstijl lijkt soms meer op een telegram dan op proza, waardoor soms cryptische scenes ontstaan die het zijn publiek moeilijk maken. Zijn halsstarrige weigering ook maar iets uit te leggen maakt het bijna onmogelijk om de gedachtegangen van het hoofdpersonage te volgen.
Daarnaast vraagt de 45-jarige auteur verder ook wat inspanning van zijn clientèle om zich in 1974, het jaar waarin het boek zich afspeelt in de periode die vooraf gaat aan Kerstmis. Want net op die feestdag is alles weer peis en vree.

In een rauw verhaal vol politioneel geweld en corruptie waarin veelvuldig misbruik gemaakt wordt van menselijke uitwerpselen, wordt de moordenaar weliswaar gevonden, maar blijven veel personages met een dubieuze rol slechts gekend bij hun geuzennaam en ontsnappen ze hun straf. Misschien dat boontje nog wel om zijn loontje komt in de volgende delen 1977, 1980 en 1983, maar het zal toch even duren vooraleer ik dit boek, dat in de eerste persoon enkelvoud - beleefd door de ogen van een opkomend misdaadjournalist - verteerd heb en mij aan een volgende werk van zijn hand waag.

Rapport: 5/10

EOB.JPG

 

 

02-11-13

GELUYKENS Ludo - Adellijke intriges

 

glai.jpg

 

Achterop:
Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.
De zoon van de baron, die ook een galerie beziet, leidt een flamboyant leventje en behoort tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.
Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Liers speurders, moeten zich verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen om deze moord op te lossen.

Achteraf:
De Vlaming Ludo Geluykens is een honkvaste inwoner van Ranst, die dit jaar de kaap van 60 jaar mocht ronden. Naast zijn werk als veiligheidsmanager bracht hij, via zijn eigen uitgeverij Leesgenot, al vier boeken op de markt waarin hij telkens de hoofdrol toebedeeld aan het Lierse speurdersduo Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter. Adellijke intriges is het tweede deel in deze reeks.


De auteur schrijft zoals hij is: gezapig, volks en oervlaams. Dit zorgt enerzijds voor een aangenaam gevoel tijdens het lezen, want voor de Vlaming is het een beetje thuiskomen, maar anderzijds zal het met deze stijl moeilijk zijn om het Nederlandse taalgebied volledig te bestrijken.

Adellijke intriges is doorspekt met een relativerend, maar bij wijlen een beetje belegen, vleugje humor dat drijft op het jongens-onder-elkaar gevoel en voorzien van een meer dan aangename soundtrack.

Minder sterke punten van dit verhaal zijn de lineaire plot en het gebrek aan redactie: zo worden de twee persconferenties, praktisch volledig identiek verwoord. Ook onderschat de auteur zijn publiek, door alles te willen verklaren.

Adellijke intriges is een staaltje van aardige huisvlijt, maar er is nog veel ruimte voor verbetering.

Rapport: 5/10

 

EOB.JPG

10:56 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geluykens_ludo, nederlandstalig, belgie, 5, kunst, policier, serie |  Facebook |

26-09-13

ABBOTT Jeff - Vlucht

 

ajv.jpg

De eerste zin:
De oude man was heel zijn leven omringd geweest door onvoorstelbare macht en rijkdom, maar vandaag niet.


De korte inhoud

Luke Dantry is een onopvallende computernerd die voor de denktank van zijn stiefvader werkt en mensen opspoort die via internet hun extremistische denkbeelden de wereld in helpen. Tijdens zijn speurtocht stuit hij op een groep terroristen: The Night Road, verantwoordelijk voor verschillende recent gepleegde aanslagen. Al snel wordt duidelijk dat hun activiteiten tot op heden slechts een vingeroefening waren en dat ze zich voorbereiden op een aanslag die ieder voorstellingsvermogen te boven gaat: Hellfire. Luke denkt dat zijn identiteit niet bij hen bekend is, maar de leden van The Night Road blijken hem op het spoor te zijn. In een wervelende race tegen te klok moet Luke van stad naar stad trekken om achter de identiteit van de leden van The Night Road te komen. En tijdens deze ontmaskeringen komt hij tot schokkende ontdekkingen.


Het volledige rapport
De Texaanse auteur Jeff Abbott, die zichzelf dit jaar een halve eeuweling mag noemen heeft ondertussen al veertien titels bij elkaar geschreven. Maar enkel de vier verhalen die niet tot een van zijn drie series behoren werden naar het Nederlands vertaald.


Vlucht is het meest recente werk van zijn hand dat in ons taalgebied verscheen, maar dateert al uit 2009. Wat meteen opvalt, is de stijlbreuk voor wat betreft de cover: daar waar Paniek, Angst en Woede nog verpakt werden in een strakke, frisse, fotoloze omslag, kreeg Vlucht een meer conventioneel front mee. Misschien heeft het ook wel iets te maken met het feit dat dit laatste werk uitgegeven werd bij De boekerij en de drie vorige titels nog onder de hoede van Mynx het levenslicht zagen.

Maar de buitenkant is niet zo belangrijk. Wat telt is wat er zich aan de binnenzijde verschuilt. En dat is meer dan goed te pruimen. Op vraag van zijn stiefvader legt het hoofdpersonage Luke Dantry via allerhande internetfora anoniem contacten met een massa extremisten, die zich radicaal afzetten tegen ofwel de moslims ofwel het Amerikaanse staatsapparaat. Schertsend noemt hij deze zoektocht Night Road.
Als hij op een dag ontvoerd wordt, blijkt die anonimiteit zeer relatief te zijn, en vast van plan zijn oude leven terug te krijgen besluit hij terug te vechten. Groot is zijn verbazing, als hij ontdekt dat The Night Road echt bestaat en een terroristische beweging blijkt te zijn, die in heel Amerika aanslagen plegen.
Die verbazing wordt nog groter als blijkt dat die aanslagen maar een prelude zijn op een nog groter terroristisch offensief, dat bekend staat onder de codenaam Hellfire.
Ervan overtuigd dat zijn stiefvader het brein is achter deze poging tot ontwrichting van het leven in zijn geboorteland, besluit hij terug te vechten en The Night Road te ontmaskeren. Maar zelf op de vlucht zijnde om uit de klauwen van zijn ontvoerders te blijven is het geen koud kunstje voor een academicus. Naarmate hij dichter bij de kern van die organisatie komt, wordt niet alleen zijn verwarring groter, maar gaan ook zijn achtervolgers steeds driester te werk in hun pogingen hem te stoppen.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Vlucht is een rollercoaster zoals er te weinig geschreven worden. Een vat vol suspense en actie dat al in het tweede hoofdstuk op gang komt en bijna exponentieel toeneemt naarmate er bladzijden omgedraaid worden, waarbij er niet op een dode meer of minder gekeken wordt. Maar tegelijk slaagt de auteur erin om de verwarring van zijn protagonist te projecteren op de lezer: doordat vrijwel niemand blijkt te zijn wie hij of zij lijkt te zijn, en iedereen zijn eigen agenda heeft, is dit een verhaal geworden met weinig houvast voor het publiek met op de koop toe een geslaagd open einde, in de vorm van omgekeerde matroesjkas, dat tot nadenken stemt. 

Los van de actie stuurt de Jeff Abbott zijn hoofdfiguur vertrekkende vanuit hun beider woonplaats Austin, Texas niet alleen doorheen enkele Amerikaanse staten, maar laat hij hem ook neerstrijken in Parijs, wat voor een man op de vlucht een hele onderneming is. Maar niets van deze halve wereldreis komt gemaakt of geforceerd over, want gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel en zicht op persoonlijke wraak, is een mens blijkbaar tot veel in staat.

Vlucht is een pageturner in al zijn facetten. Alle typerende kenmerken van een actie-verhaal zijn aanwezig: vaart, veel wapengekletter, een verleidelijke vrouw, enz. en natuurlijk wordt er, eveneens conform het genre, weinig aandacht besteed alles wat vertragend zou kunnen werken: de uitwerking van personages en locaties is beperkt tot het absolute minimum en de grenzen van het geloofwaardigheid worden regelmatig opgerokken. Jeff Abbott levert zeer goed werk af in dit marktsegment, maar daar hij veelvuldig uit hetzelfde vaatje tapt – in drie van zijn vier op zichzelf staande verhalen voert hij een achtervolgde man op – moet hij erover waken niet te verworden tot een stramienschrijver.

Jeff Abbott schreef met Vlucht een prachtige thriller in de traditie van The Fugitive, met enkel plotwendingen die Jeffrey Deaver, de meester zelf, waardig zou hebben bevonden. Het is bijna niet te vatten dat er nu al drie jaar lang geen nieuw boek van zijn hand meer in Nederlandse vertaling verscheen. 


Het definitieve verdict: 8/10

 

 

EOB.JPG

20:58 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-13

COPPERS Toni - Zwerfvuil

 

ctz.jpg

 

De eerste zin:
In de nacht dat Liese Meerhout voor het eerst in lange tijd weer droomde, gebeurden er twee moorden.

De korte inhoud
In een gure nacht worden in Antwerpen een zwerver en een drugsverslaafde vermoord. Getuigen hebben een grote, zwarte gedaante in een cape zien vluchten van de plaats van de misdaad.
De kranten hebben al snel een vette kluif aan de ongrijpbare ‘Schim’, maar commissaris Liese Meerhout heeft genoeg van aan haar eigen demonen om ook nog in spoken te geloven. Nadat haar relatie op de klippen is gelopen, heeft ze overplaatsing gevraagd naar de Antwerpse moordbrigade. Ze moet nog wennen aan haar nieuwe stad en haar nieuwe leven. Als Liese zich vastbijt in een van de onderzoeken – de moord op een zwerver met een nogal duister verleden – gebeuren er vreemde dingen. Er valt een volgend slachtoffer, een mooie Sloveense die haar eigen erotische website had. En Liese merkt dat ze gevolgd en bespied wordt.
De Schim heeft haar in zijn vizier genomen.



Het volledige rapport
De Vlaamse reisjournalist Toni Coppers zette zijn eerste stappen als fictieauteur met Dixit en Heilige nachten, twee bijzonder geslaagde verhalen die drijven op humor. In 2008 maakte hij met Niets is ooit de overstap naar de misdaadliteratuur. Dit is het begin van een serie rond het, zich steevast op een Vespa verplaatsende, aimabele personage Liese Meerhout, inspecteur bij de politie van Brussel. Aanvankelijk hield ze zich bezig met kunstcriminaliteit. Later maakte ze promotie en stapte ze over naar de moordbrigade van de Belgische hoofdstad. Na – in Stil Bloed – een intermezzo in de badstad Oostende, maakt ze komaf met haar verleden en reist ze in Zwerfvuil haar geestelijke vader achterna om zich ook in Antwerpen vestigen.


In dit zesde deel krijgt ze twee bizarre moorden op haar professionele bord: de zaken van een levenloze zwerver en een dode drugsverslaafde worden enkel verbonden door getuigenissen dat een schim, die welk erg veel wegheeft van het Harry Potter-personage Malfidus, op beide plaatsen delict opgemerkt werd. Een schim die zich tot doel lijkt te stellen Antwerpen te verlossen van haar menselijk zwerfvuil…

Het grootste probleem van dit boek is, voor de trouwe lezers van deze serie, de sfeer. Er rest nog bitter weinig van de quasi zorgeloze spring-in-’t-veld Liese Meerhout uit de eerdere verhalen. De flamboyante scooter is ingeruild voor een nukkige, vijfentwintig jaar oude Mini, die niet luistert naar de naam Mildred. Kortom, Liese is Liese niet meer. Zwerfvuil voelt meer aan als het begin van een nieuwe serie dan van een nieuwe adem in de bestaande reeks. Misschien was het inderdaad een betere keuze geweest om een totaal nieuwe reeks te beginnen in plaats van het hoofdpersonage te laten breken met zowat alle banden uit haar verleden en totaal verweesd neer te poten in Antwerpen. Occasionele lezers van Coppers’ werk zullen dit natuurlijk niet zo ervaren en kunnen ten volle genieten van dit werk.

Maar Toni Coppers kan schrijven. Dat hoeft echt geen betoog: De twee nominaties voor De Diamanten Kogel en eentje voor de Hercule Poirotprijs spreken voor zich. En ook Zwerfvuil ontpopt zich weer tot een degelijke politieroman.

Het onderzoek is deze keer wat uitgebreider dan we van deze auteur gewend zijn en loopt langs zeven moderne plagen van de maatschappij. Drugs, kindermishandeling, dierenmishandeling, prostitutie, onverdraagzaamheid, prostitutie en racisme, passeren allemaal de revue. Daarnaast is er nog een nevenverhaal dat uitmunt in menselijkheid, maar tegelijk knabbelt aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Door dit grootsere opzet is het aantal personage dat moet opdraven aan de hogere kant en is de sfeer wat minder intimistisch dan in het verleden.

Maar Toni Coppers slaagt er zonder moeite in de lezer bij de les te houden door hem meer al dan niet verrassende wendingen voor te schotelen dan er kopjes koffie geslurpt worden op een politiecommissariaat, wat wellicht de appreciatie van Jeffery Deaver, de koning van de plotwendingen, zou kunnen wegdragen. Tijdens het onderzoek wordt de lijst van verdachten steeds langer, terwijl de auteur tegelijkertijd de aandachtige lezer op zeer subtiele wijze, in staat stelt om het raadsel zelf op te lossen.

Zoals eerder al opgemerkt heeft Toni Coppers met Zwerfvuil een degelijke policier afgeleverd, met eenzelfde opzet als de boeken van Koen Vermeiren, waarin eveneens politiewerk, menselijkheid en autisme verenigd worden. Maar de magie die rond de eerdere boeken uit Coppers’ werk hing is totaal verdwenen. En dat is jammer.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


04-08-13

ZANON Carlos - Broers in Barcelona

 

zcbib.jpg

De eerste zin: 
Op de televisie vertelt iemand dat er destijds mensen waren die zo hun geld verdienden.


De korte inhoud
Het is ochtend als Epi de wc van een café binnenloopt in een achterbuurt van Barcelona. Er zijn op dat moment vier mensen aanwezig. Wanneer hij van de wc af komt, pakt Epi een hamer uit zijn tas, vermoordt een van hen en vlucht. Zijn broer en de barman nemen het voor hem op, maar voor Epi is dit nog maar het begin: hij is een koortsachtige zoektocht begonnen naar Tiffany, de vrouw van zijn dromen en tevens degene voor wie hij de moord heeft gepleegd. Wat gaat hij doen als hij haar vindt?




Het volledige rapport
De Spaanse poëet en schrijver van liederen en toneelstukken Carlos Zanon waagt met Broers in Barcelona zijn kans als schrijver van spannende boeken. Althans, zijn Nederlandse uitgever De Geus profileert deze roman als een spannend boek. Maar een misdaadnovelle heeft meer nodig dan enkel een onnatuurlijke dode als voorspel tot de rest van het verhaal.


Epi Dalmou, een kansarme jongeman uit de achterbuurten van Barcelona, vermoordt de man die hem zijn grote liefde ontfutselde, in de hoop haar voor zich terug te winnen. Zijn oudere broer Alex vindt het zijn verantwoordelijkheid om de naïeve moordenaar uit het vizier van de politie te houden. Een taak die hem bloed zweet en tranen kost en hem bevestigt dat ondank ’s werelds loon is.

Verhaaltechnisch springen twee zaken meteen in het oog: de eerste hoofdstukken worden bij momenten gesierd door zo’n mooi taalgebruik dat gevoelens van jaloezie meteen de kop opsteken bij elke lezer die maar enige ambitie heeft ooit iets op papier te zetten. Maar een aangename leeservaring wordt anderzijds heel fel tegengewerkt door vertelperspectieven die soms sneller wisselen dan Lucky Luke zijn pistolen kan trekken: Achter elke nieuwe paragraaf kan een ander camerastandpunt schuilgaan, zonder de minste vorm van indicatie of verwittiging. Een ruimere interlinie bij de wisseling van personage was niet alleen het minste wat het publiek mocht verwachten; het had wonderen gedaan, bij het verteren van dit werk

Lezers van spannende boeken geven nog geld uit aan hun hobby; de verkoopcijfers bewijzen dat week na week. Veel auteurs en hun uitgevers willen hier graag een graantje van meepikken, met als gevolg dat poëten, filosofen, cabaretiers, bekende Vlamingen en Nederlands en auteurs met naam en faam in andere literaire domeinen proberen de muren van het fort Knox dat de misdaadliteratuur is, te slechten. Maar de meesten onder hen lijken niet te beseffen dat het schrijven van een goed spannend boek een metier is; niet iets wat je zomaar even snel tussendoor doet. Het jammerlijke gevolg van dit opportunistische gedrag is dat de koper van spannende boeken alsmaar veelvuldiger thuiskomt met boeken die eigenlijk weinig of niets met spanning te zien hebben en op termijn zijn briefje van twintig euro meermaals zal omdraaien vooraleer het in te ruilen voor een thriller. Kortom de uitgevers zijn volop bezig de markt kapot te maken door het creëren van een aanzienlijk verhoogde kans op het aanschaffen van een kat in een zak.
Dat Carlos Zanon ook nog eens gemakkelijk kan verward worden met zijn succesrijke landgenoot Carlos Ruiz Zafon, zal wel een toevalligheid zijn, maar zal wellicht ook resulteren in de nodige verkeerde aankopen.

Ook Broers in Barcelona behoort tot bovenstaande groep werken: een overdaad aan gedachten en herinneringen larderen het verhaal, en smoren elke opflakkering van suspense in de kiem. Daarenboven wordt de spanningsboog ook nog eens tegen de grond gedrukt door het royaal aangebrachte multiculturele sausje. Door de naïviteit van het hoofdpersonage en de gevolgen van zijn daden, kan dit verhaal dan ook alleen maar het predicaat coming-of-age roman opgekleefd krijgen. Maar geen thrillerliefhebber die daar zal van wakker liggen.

Natuurlijk moet er even stilgestaan worden bij het bij momenten sublieme taalgebruik waarmee de uitzichtloosheid van het bestaan van de hoofdpersonages, in de wijken van een van ’s werelds populairste citytrip bestemmingen die zorgvuldig geweerd worden uit de reisgidsen, doeltreffend beschreven wordt. Maar ook hiervan zal geen thrillerliefhebber een seconde slaap voor laten.

Uitgeverij De geus had Carlos Zanon beter uitgebracht onder de vleugels van hun literaire afdeling, want nu ligt Broers in Barcelona bleekjes te wezen tussen de echte spannende boeken, en mist het wellicht zijn doelpubliek.

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


14:54 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zanon_carlos, vertaald, spanje, 3, familiedrama, roman, alleenstaand |  Facebook |

03-08-13

SKAYE Melissa - Virtuele tango

 

smvt.jpg

 

 

De eerste zin:
De gasten werden uitgezwaaid en het feestvarken sloot glimlachend de deur.

De korte inhoud
In Hoorn heeft een nietsontziende moordenaar het voorzien op jonge vrouwen. Hij schuwt geen enkel middel om zijn doel te bereiken en gebruikt het internet als zijn moordplatform. De slachtoffers worden in de meest gruwelijke omstandigheden aangetroffen.
Sanne Philips en Luca Borra, rechercheurs van politie Hoorn, staan voor een raadsel. De dader lijkt onzichtbaar en de doodsoorzaak niet te achterhalen. De slachtoffers hebben allen op een advertentie gereageerd, waardoor de recherche haar aandacht richt op de mysterieuze man die zich hierachter schuilhoudt. Maar wat is de betekenis van de zwarte roos die bij elk slachtoffer wordt gevonden?
Zodra blijkt dat de vrouwen voor hun dood een date met vermoedelijk dezelfde man hebben gehad, is de recherche van mening dat het hier de dader betreft of dat er door twee daders onder één hoedje wordt gespeeld.
De situatie wordt nog dramatischer als Faith Binet, een meisje van vijftien, verdwijnt.
De tijd dringt en de race tegen de klok begint om Faith levend terug te vinden, voordat er nog meer doden vallen...




Het volledige rapport
De Nederlandse Melissa Bielsma-Schaaij, woont met haar gezin in het Noord-Hollandse stadje Hoorn, waar ze de boekhouding verzorgt van het bedrijf van haar man.


In 2006 kreeg de schrijfmicrobe haar te pakken en dat leverde naast twee delen in een fantasyreeks met Jeremy Jago en een aantal kortverhalen ook een eerste spannende boek op, dat de titel Incognito meekreeg. Via de crowdfunding site TenPages.com slaagde ze erin het budget rond te krijgen om haar tweede thriller te publiceren: Virtuele tango, dat ze op de markt bracht onder het pseudoniem Melissa Skaye, rolde eerder dit jaar van de persen bij uitgeverij Ellessy.

Hierin fungeert haar woonplaats als achtergrond van een politieroman waartegen een meedogenloze moordenaar jonge vrouwelijke slachtoffers maakt. Ondanks het feit dat bij elk verminkt lichaam een zwarte roos gevonden wordt, staan rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra voor een moeilijke taak. Net als het onderzoek uitwijst dat alle slachtoffers enkele dagen voor hun dood een afspraakje hadden met iemand die ze leerden kennen op een chatsite op internet, verdwijnt er een vijftienjarig meisje. Is de moordenaar veranderd van modus operandi? Is het huidige spoor een doodlopend straatje? Of staat deze verdwijning los van de moorden? Het is voor de rechercheurs alvast genoeg reden om nog intensiever jacht te maken op de dader of daders…

Melissa Skaye vertelt haar verhaal grotendeels in de derde persoon en in de verleden tijd. Enkel voor de stukjes die verteld worden vanuit het standpunt van de dader schakelt ze over naar de eerste persoon enkelvoud en de tegenwoordige tijd.

Hoewel het over de gehele lijn aangenaam vertoeven is in de wereld van Sanne en Luca, maakt de afwerking een nogal slordige indruk, door de aanwezigheid van een aantal rare zinsconstructies die niet helemaal conform ogen met de Nederlandse taal. De leuke plot maakt een en ander goed door de degelijke opzet en de auteur voorziet voldoende wendingen en dwaalsporen om zelfs een ervaren lezer op het verkeerde been te zetten.

Een ding is zeker: de volgende keer dat een lezer zich aan het chatten zet, zal hij zeker even nadenken vooraleer een nieuweling als kennis te accepteren, want met Virtuele tango drukt Melissa Skaye haar publiek met de neus op het feit dat de veiligheid en anonimiteit van het internet begint bij jezelf, maar toch grotendeels een illusie zijn.

Opvallend is ook het dubbele dankwoord: de auteur is schijnbaar zo blij dat haar boek winkelrekken gehaald heeft dat ze zowel vooraan als achteraan het werk de loftrompet steekt over iedereen die haar al dan niet geldelijk bijstond bij dit project.

De chatthriller Virtuele tango is al bij al een aardig werkje dat door de aaibaarheid van de hoofdpersonages, misschien wel de basis kan vormen voor een reeks. En de auteur van haar kant toont voldoende maturiteit en inventiviteit, terwijl er tegelijk nog voldoende potentieel blijft om te groeien in het schrijversvak.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


23-07-13

DERIX Govert - Sterrenmoord

 

dgs.jpg

 

De eerste zin:
‘Vraag der vragen: bestaat er een verbinding tussen de kosmos en het goede?’

De korte inhoud
De sterrenhemel: opeens is hij verdwenen. Onder leiding van de Engelse koninklijk astronoom Emperor start een zoektocht. Intussen vindt een reeks gruwelijke moorden plaats en staat de mensheid aan de rand van een mysterieuze afgrond.



Het volledige rapport
De Nederlandse filosoof en adviseur Govert Derix geniet enige naambekendheid als auteur van non-fictie in een waaier van domeinen. Sinds enkele jaren schrijft hij ook columns voor een paar Nederlands-Limburgse kranten. Maar op zijn spannende fictiedebuut was het wachten tot hij de kaap van de vijftig levensjaren gerond had.

In dit werk, dat de titel Sterrenmoord meekreeg, schitteren de sterren op een avond enkel nog door hun afwezigheid: in plaats van een plafond vol fonkelende lichtjes is er slechts complete duisternis boven onze hoofden waar te nemen. De astronomen zijn even verrast als ieder ander en onder druk van de politiek proberen ze onder leiding van de Londense Koninklijke Astronoom Barnaby Emperor een verklaring te vinden voor dit fenomeen. Een taak die er niet gemakkelijker op wordt als rondom hen chaos uitbreekt, nu de mensheid verstoken is van haar nachtelijke oriëntatiepunten.

Bij het openslaan van het boek, krijgt de lezer twee volle bladzijden blurbs over zich heen, die hem moeten overtuigen hoe overweldigend goed dit verhaal wel niet gaat worden. Maar als zowat alle citaten afkomstig blijken te zijn van personen die geen enkele binding hebben met de wereld van het spannende boek, moeten de waarschuwingslichtjes al oplichten. En als de twee uitzonderingen ook nog streekgenoten blijken te zijn van Govert Derix, gaan mogen ook de sirenes beginnen loeien.

Door de vrij grote interlinie en woordspatiëring wekt het werk in eerste instantie de indruk zich te richten op de slechtziende lezer. Een andere opmerkelijke vaststelling is dat de hoofdstukken aflopend genummerd zijn: het is niet alledaags dat een boek begint met hoofdstuk 99 en eindigt met hoofdstuk 0 en die allen ook nog eens een titel dragen, waarvan de logica voor de niet amateurastronomen onder ons pas op de laatste bladzijde duidelijk wordt.
Inhoudelijk lijkt de aanzet de lezer voor te bereiden op een absurd verhaal in de lijn van Het transgalactisch liftershandboek van de Brit Douglas Adams. Het originele uitgangspunt biedt wel degelijk perspectieven, maar vanaf hoofdstuk twee – of moet ik achtennegentig zeggen – is het een en al drama. Wat volgt is een totaal ongeloofwaardig verhaal waarbij diverse invloeden uit de relithriller met historische inslag er met de haren bij gesleurd worden, de halve wereld aan het moorden slaat en waarin zowel elf september als de kruisiging van de verlosser nog eens dunnetjes overgedaan worden. Maar geen enkele van deze gegevens wordt fatsoenlijk uitgewerkt. Daarnaast is de auteur er niet in geslaagd om al die gegevens te verwerken tot een homogeen geheel: sommige hoofdstukken, met als enig doelde lijst van slachtoffers uit te het breiden of het vullen van wat extra bladzijden, staan er verloren bij.

Sterrenmoord heeft misschien enig bestaansrecht in andere domeinen, maar in het universum van het spannend boek kan het enkel maar als een onding bestempeld worden. Het verdwijnen van de sterren mag dan ook beschouwd worden als een constante in dit werk van Govert Derix: zelfs in de quotering is er amper nog eentje terug te vinden, met enkele schamele puntjes als beloning voor het originele begin en de vlotte leesbaarheid.

 


Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: derix_govert, nederlandstalig, nederland, 3, roman, whatif, alleenstaand |  Facebook |

20-07-13

GRANHUS Frode - Maalstroom

 

gfm.jpg

De eerste zin:
De twee jongens waren onafscheidelijk omdat er onder de drieënveertig inwoners van het eiland geen andere leeftijdgenoten waren.

De korte inhoud
Inspecteur Rino Carlsen van de politie in Bodo krijgt te maken met twee gruwelijke misdaden. Beide slachtoffers zijn ternauwernood aan de dood ontsnapt en hebben geen enkele herinnering aan de gebeurtenis. De een wordt vastgeketend gevonden aan een rots in het ijskoude zeewater. De ander aan een hete verwarmingsketel van een leegstaande loods.
Betreft het een afrekening in privésfeer? Carlsens onderzoek voert hem naar het afgelegen dorpje Bergland, waar de politie de handen vol heeft aan een reeks macabere moorden.


Het volledige rapport
De achtenveertigjarige Frode Granhus woont in Leknes, een stadje op de eilandengroep Lovoten. Hij werk als consultant bij het NAV, het Noorse equivalent van de Vlaamse VDAB en het Nederlandse UWV.

Daarnaast publiceert hij sinds 2003 misdaadromans. Maar hij trad pas echt voor het voetlicht toen zijn vierde en meest recente boek Stormen vorig jaar een nominatie in de wacht sleepte voor de Rivertonprisen, die jaarlijks uitgereikt wordt aan de beste Noorse misdaadroman. Dat werk was het tweede waarin rechercheur Rino Carlsen een belangrijke rol toebedeeld kreeg. Uitgeverij Querido verwierf de vertaalrechten en verblijdt de thrillerliefhebber nu via de imprint Q, met Maalstroom, het eerste boek uit deze nog jonge serie.

Hierin krijgt Rino Carlsen twee bizarre pogingen tot moord op zijn bureau: een man werd vastgeketend in de branding gered van een zekere dood door onderkoeling of verdrinking. Een andere man werd vastgebonden aan een hete straalkachel achtergelaten op een industrieterrein. Geen van beiden slaagt erin de politie nuttige informatie te bezorgen over dader of motieven.
Ondertussen zet de politie van het verder noordelijk gelegen dorpje Bergland met man en macht de jacht in op een mysterieuze psychopaat, die zijn daden lijkt aan te kondigen door poppen te laten aanspoelen op de plaatselijke baaien.
En laat Rino’s zoektocht ook net naar dat dorpje leiden… Zijn beide zaken met elkaar verbonden? Of toch niet?

Al van bij het eerste hoofdstuk komt de gedachte op dat Frode Granhus’ werk een iets luchtigere versie is van de Serie Q, Denemarkens thrillersucces bij uitstek. En die gedachte blijft hangen tot helemaal op het eind. De sfeer en thematiek van beide reeksen zijn bijna identiek, maar de Noor hanteert een iets toegankelijkere vertelstijl; een pluim die misschien op de hoed van de Kim Snoeiing gestoken mag worden, die instond voor de vertaling van dit boek.

De auteur gaat alvast strijken met de eer van het fantastische plot waarmee Maalstroom gezegend is. De keuze voor misdaden op twee verschillende locaties zorgt voor een constante spanning, want als het ene onderzoek een dipje kent, gebeurt er elders wel wat. Zo is het tot bijna op het eind; een constant komen en gaan van verdachten, waardoor de lezer moeiteloos op het puntje van zijn stoel blijft balanceren, begaan met het beschrevene en uitkijkend naar wat komen gaat.

Toch moet me van het hart dat er misschien net een verdachte te veel aan bod komt. Bij de voorlaatste verdachte leken alle puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en kon ik me perfect vinden in de dader, maar Jeffery Deaver waardig, wordt er een andere dader uit de mouw geschud, om tot de bloedstollende ontknoping te kunnen komen, die deze verder briljant gecomponeerde policier absoluut verdient.

Liefhebbers van de Serie Q mogen niet twijfelen en kunnen zicht Maalstroom blindelings aanschaffen, want als Jussi Adler-Olsen in Noorwegen geboren was, heette hij Frode Granhus! En ondergetekende kan haast niet wachten tot ook Stormen in Nederlandse vertaling verkrijgbaar wordt, want dit smaakt echt naar meer.

Het definitieve verdict: 9/10

EOB.JPG


19-07-13

VAN BEEK Peter - Drift

 

vbpd.jpg

De openingszin:
Op de twee autodekken van de veerboot naar Texel hadden de meeste passagiers hun auto, camper of vrachtwagen verlaten.

De korte inhoud
Aan boord van de veerboot naar Texel vindt rechercheur Lone Telander het bevroren lichaam van een oudere man in een achtergebleven vrachtwagen. Ze beseft meteen dat deze moord niet op zichzelf staat en roept de hulp van haar collega’s op het vasteland in. De dood van de man blijkt het begin van een reeks gruwelijke moorden, waarbij Lone en haar collega’s volledig in het duister tasten. Totdat de moordenaar wel heel erg dichtbij komt…



Het volledige rapport
De bibliografie van de Nederlandse docent Peter Van Beek bevat al een respectabel aantal jeugdboeken. Met Drift voegt hij zijn eerste spannende boek toe aan zijn palmares. En hij beschouwt zichzelf niet als een eendagsvlieg in het genre want met de vermelding “Een Lone Telander thriller” op de omslag wordt meteen aangegeven dat dit verhaal de start moet inluiden van een nieuwe serie.

Lone Telander is een vrouwelijke rechercheur op Texel. Als ze wordt opgeroepen voor een op het veer naar Den Helder achtergelaten vrachtwagen, doet ze een akelige ontdekking: in de vriesruimte ervan bevindt zich het bevroren lichaam van een man. Samen met haar Alkmaarse collega’s start ze een onderzoek dat al snel verwordt tot een race tegen de klok en uitdijt tot een jacht op een seriemoordenaar die wel erg persoonlijk wordt …

Al meteen van bij het eerste hoofdstuk krijgt de lezer een goed gevoel bij Drift: het verhaal wordt verteld in een pretentieloze, natuurlijk aanvoelende en goed bekkende stijl die de vaart van het beschrevene benadrukt en de personages bedienen zich van snedige conversaties die veelal bestaan uit het over en weer gooien van oneliners en oneworders. De frisheid van limoenen op papier.

Peter Van Beek weet de gevoelsstemming van zijn hoofdpersonage perfect op de lezer over te brengen door te pas en te onpas liedjes in haar hoofd te laten opkomen. Deze manier van werken ligt perfect in de lijn van het boek: simpel, maar efficiënt.

Maar laat je niet misleiden. Drift is geen boek voor doetjes. In tegendeel zelfs; de snoodaard van dienst is zeer donker grijs gekleurd als hij al niet roetzwart is: op de zes dagen die het verhaal beslaat, maakt hij berekend koelbloedig en gruwelijk vindingrijk, evenveel al dan niet dodelijke slachtoffers en weet hij perfect de druk op te voeren voor Lone Telander en haar collega’s, die amper de tijd krijgen om een strategie te bedenken.

Tot zover het geschal van de loftrompet, want er is ook nog ruimte voor verbetering. Door het commerciële succes van de 50 tinten-boeken van E.L. James is het motto ‘sex sells’ weer het hoogste goed onder uitgevers en auteurs. En de invloed daarvan is meteen merkbaar, want ondanks het feit dat ze volop verwikkeld zijn in meerdere races tegen de klok, vinden de personages nog ruim de tijd om met elkaar tussen de lakens te duiken. We zullen we hier in de nabije toekomst nog frequent mee geconfronteerd worden, vrees ik. Is er dan niemand die zich de vraag stelt of de gemiddelde thrillerliefhebber hier wel op zit te wachten?

Verder heeft de auteur goed nagedacht over zijn plot, waarbij hij de lezer aan zich bindt met een aantal originele en wrede moorden. Maar misschien overschrijdt hij de grenzen van de geloofwaardigheid door de snelheid en de driestheid waarmee de moordenaar aan de slag gaat. En bij het uitschrijven loopt het even mis, als de eerste indicatie van de dader veel te duidelijk is en wat te vroeg komt. Een stapsgewijze blootgave had meer impact gehad, want nu is het mysterie even snel verdwenen als sneeuw voor de zon.

Toch mag besloten worden dat Peter Van Beek met Drift een verrassend frisse politieroman afleverde, die de lezer probleemloos bij de les weet te houden en aan het eind nieuwsgierig achterlaat in afwachting van nieuw werk.

Het definitieve verdict:
6/10


EOB.JPG

09-07-13

FRANSSEN Yvonne - De genius

 

fydg.jpg



De openingszin:
Het klinkt ongetwijfeld vreemd, misschien zelfs ongeloofwaardig, maar ik kan u verzekeren dat ik altijd alleen maar de beste bedoelingen heb gehad.

De korte inhoud
Natasha Hofman kijkt met weinig plezier terug op haar kinderjaren. Thuis had ze te kampen met een depressieve moeder, op school was ze het mikpunt van spot en pesterijen.
Toch vindt Natasha als jonge vrouw haar draai in het leven: ze heeft succes als schrijfster en ontmoet een leuke man. Dan slaat het noodlot toe: Vincent, haar vriend wordt in zijn eigen huis vermoord. Van de dader ontbreekt elk spoor.
Tot overmaat van ramp wordt Natasha’s vader ernstig ziek. Kort voor zijn overlijden schrijft hij zijn dochter een brief, waarin hij een bekentenis doet die haar hele wereld op zijn kop zet.
In haar pogingen om met zichzelf en haar verleden in het reine te komen, doet Natasha opnieuw een schokkende ontdekking, die niet alleen een heel ander licht werpt op gebeurtenissen uit haar jeugd, maar die haar tegens doet beseffen dat ze in groot gevaar verkeert.

Het volledige rapport
De Nederlandse auteur Yvonne Franssen werd vierenveertig jaar geleden geboren en getogen in Limburg. Met haar man runt ze een advocatenkantoor en daarnaast schrijft ze. Twee jaar geleden debuteerde ze met de literaire thriller Talio en recentelijk verscheen tweede haar boek, dat de wel overdachte titel De genius meekreeg. Een titel die achteraf beschouwd al op drie verschillende niveaus verwijst naar de inhoud van het werk. Was iedereen maar zo creatief.

Gebruik makend van een meervoudige eerste persoon enkelvoud, waarbij per hoofdstuk door de ogen van een ander personage wordt gekeken, wordt de lezer door middel van lange flashbacks deelgenoot gemaakt van het leven van Natasha: een jonge vrouw, die zich als kind meestal aan de rand van de groep bevond en wiens leven parallellen vertoont met het weer: na wat zon volgt er gegarandeerd onweer. Al vroeg verloor ze haar moeder. Haar partner werd vermoord op de dag dat ze bij elkaar zouden intrekken en nu staat ze aan het sterfbed van haar vader, die haar met zijn spreekwoordelijke laatste adem van haar stuk brengt met een bekentenis die inslaat als een donderslag bij heldere hemel. Ze vindt troost in de armen van de huisarts van de familie, maar ook dat geluk wordt snel verstoord als duidelijk wordt dat die man ook een geheim met zich meedraagt Dan wordt ze bijna tegen beter weten in smoorverliefd op Roel. Kan hij de zon laten schijnen en de grijze wolken in haar leven op afstand houden? Of slaat het noodlot andermaal toe?

De lezer plezieren met een aangenaam weglezende tekst die zonder veel haperingen of moeilijker verteerbare passages kan opgenomen worden, lijkt de laatste tijd het streven van menig auteur en uitgeverij. Hierin is Yvonne Franssen alvast met brio geslaagd.
Dat dit meestal inhoudelijke consequenties heeft, heb ik ook al menigmaal betoogd. Zo doet al dat gepapa en gemama al snel kinderachtig aan, wetende dat we in het hoofd kijken van een volwassen vrouw. Op een van de bladzijden telde ik wel tien keer de woorden papa of mama, en laat ik moeder en vader nog buiten beschouwing, want dan klokte de teller af op nog eens vijftig percent meer. De etiketten chicklit en zelfs, als we de seks buiten beschouwing laten, young adult duiken spontaan in het hoofd op. Gelukkig evolueert De genius nadien naar een instapthriller.

Want de gevorderde thrillerlezer kan al snel de belangrijkste scharnierpunten van De genius voorspellen. Zo verneemt het hoofdpersonage op bladzijde 13 al de ontknoping van een verhaallijn, terwijl de lezer, warm gehouden door een aantal zinspelingen in dit verband, moet wachten tot pagina 200 om zijn vermoedens bevestigd te zien, waardoor het grootste deel van het boek gedegradeerd wordt tot een langgerekte inleiding. Anderzijds gebeurt de onthulling van een andere verhaallijn te vroeg en vooral te terloops, waardoor het mogelijke schokeffect totaal niet eens van de grond komt.

Tot slot wil ik nog opmerken dat Yvonne Franssen blijkbaar een voorliefde heeft voor voornamen die beginnen me de letters M en J, want zowat de helft van de personages kreeg er een opgeplakt met deze beginletters. Of hier een conclusie uit kan getrokken worden laat ik in het midden…

Met De genius leverde Yvonne Fransen een eerder dramatisch dan spannend boek af dat zich richt tot nieuwelingen in het genre van het vrouwelijk geslacht, maar dat de genialiteit van de titelkeuze helaas niet benadert. 

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


01-06-13

OUELLETTE Pierre - Deus ex machina

 

opdem.jpg

De openingszin: 
Als de massamedia het over het ParaVolve-incident hebben, gebruiken ze nog steeds termen als ‘de neerdaling van de hel op aarde’ en ‘de genetische antichrist’.

De korte inhoud
Het is de lente van 2005 en de Verenigde Staten zijn in de greep van een verlammende economische depressie die de regering ten val dreigt te brengen.
Tegelijkertijd bouwt een geniale ontwerper de supercomputer DEUS, die in staat is echt intelligentie te ontwikkelen. Deze computer is in staat zich permanent te vernieuwen en te verbeteren en kan uiteindelijk nieuw leven creëren. Maar er zijn mensen die DEUS voor hun eigen kwalijke doeleinden willen gebruiken…
Midden in een uitbarsting van politieke intriges en technologisch terrorisme gebeurt er iets ongelooflijks in DEUS, iets dat een gevaarlijke biologische kettingreactie veroorzaakt. Alleen Riley, een werkloze computerexpert, kan het gevaar van nieuwe bedreigende levensvormen, gegenereerd door DEUS, stoppen. Maar de computer vormt een ban met Riley, zijn vrouw en een jongetjes dat DEUS beschouwt als iets opmerkelijks – een vriend.


Het volledige rapport
De in 1945 geboren Amerikaan Pierre Ouellette kreeg voor het eerst naambekendheid als gitarist in het jazz-milieu van Portland, Oregon. Zijn liefde voor muziek bracht echter niet genoeg brood op de plank en bijna per ongeluk verzeilde hij in de reclamewereld. Door het vaderschap verzeilde de gitaar op het achterplan en zette hij voluit in op zijn carriere: hij werd medeoprichter en creatief directeur van een reclamefirma dat zich toelegde op spitstechnologie. Maar de drang naar artistieke vrijheid dreef de man naar het auteurschap, en zoals veel auteurs zette hij zich ’s avonds aan het schrijven.
Het resultaat, Deus ex machina werd goed onthaald, wat hem aanzette tot de verkoop van zijn bedrijfje en in te zetten op het voltijdse schrijverschap. Erg productief is Pierre Ouellette echter niet: in een tijdspanne van twintig jaar publiceerde hij drie romans onder zijn eigen naam en twee titels onder het pseudoniem Pierre Davis. 

Zijn eersteling Deus ex machina, dat al dateert van 1993 was een technologische toekomststhriller die gesitueerd was in 2005, een jaar dat ondertussen al enige tijd achter ons ligt. Hierin staan drie figuren centraal: een supercomputer die speciaal ontwikkeld is om autonoom te kunnen opereren door een doorgedreven gebruik van artificiële intelligentie. Tegen de achtergrond van een economische crisis, waarbij de machtsverhoudingen in de regering wankel staan, is er een groep die de rekenkracht van de supercomputer wil misbruiken voor eigen rekening, wat uit de hand loopt. Dan is er Michael Riley, een computerexpert die wordt gevraagd om te proberen weer vat te krijgen op dat stukje techniek in de hoop het tij te kunnen keren. En tot lot is er  de achtjarige buurjongen van Michael, Jimi Tyler die, bij gebrek aan echte vrienden zowel Michael als de computer gaat beschouwen als zijn vrienden.

Het begin van het verhaal vraagt wat doorzettingsvermogen van de lezer, want de technologische begrippen, principes en termen vliegen om te oren. Het lijkt er even op dat de auteur zijn publiek wil knockout slaan met zijn gepoch met kennis. Later kunnen we gelukkig niet anders dan vaststellen dat de man best een goede schrijfstijl hanteert.

Hoewel het boek soms toch wat oudbollig overkomt, en tegenwoordig genetische manipulatie gemeengoed geworden is, is de essentie van deze biotechthriller gelukkig nog altijd toekomstmuziek. Maar Pierre Ouellette, die in wezen een sciencefiction auteur is, gebruikt wel een royaal aantal ingrediënten om zijn gerecht te bereiden: biotechnologie, artificiële intelligentie, wat science fiction met fauna en flora die sneller evolueren dan Darwin ooit voor mogelijk hield en daarnaast nog een even een complot tegen de president van de USA. Het kan niet op, terwijl de superieure Italiaanse keuken net geroemd wordt om zijn eenvoud en alle hedendaagse grote chefs de boodschap “less is more” uitdragen. Door deze overvloed aan onderwerpen kan het niet anders dat sommige aspecten van het verhaal beter worden uitgewerkt dan andere.

Referenties naar andere auteurs zijn er dan ook legio en gemakkelijk te maken: zo herkennen we zonder probleem analogieën met Michael Crichton, Warren Fahy, Jussi Adler-Olsens Het Washingtondecreet, Dodelijk virus van Robert Tine, enz. Elkeen kan wel iets van zijn gading terugvinden in Deux ex machina. Maar tevens zaken die hem wat minder goed liggen en waarin de lezer niet zomaar wil in meegaan. Verscheidenheid is mooi, maar zelfs daarin mag niet worden overdreven; en dat is hier wel het geval.

Los van de onevenwichtigheid van dit verhaal, kan deze Nederlandse editie ook tot de kanshebbers gerekend worden om bekroond te worden met de prijs van lelijkste cover van vorige eeuw; als zo’n wedstrijd al uitgeschreven zou worden.

Deus ex Machina wordt algemeen beschouwd als een sciece fiction werk, en zou ook als dusdanig moeten beoordeeld worden. En niet als spannend boek.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


19-05-13

ESCOBER - Overkill

 

eo.jpg

 

De openingszin:
Ronny Schut had nooit interesse gehad in luxe, het deed hem gewoon niets.

De korte inhoud
In korte tijd worden een verkrachter, een moordenaar en een pedofiel bruut vermoord. Eén overeenkomst: justitie heeft ze niet gestraft. Maar wie dan wel?
Ex-militair Ronny leeft op zijn intuïtie, op de rand van goed en fout. Zo kiest hij zijn vrouwen en opdrachtgevers. Aan de andere kant staat Reinier: rechter-commissaris, vader en echtgenoot, gevangen in zijn eigen leven.
Ondertussen worden in rap tempo criminelen afgeslacht en staat rechercheur Mark voor ingrijpende beslissingen. Drie mannen in de kracht van hun leven, één moordenaar die zich niet laat stoppen.

Het volledige rapport
Om duidelijk verschil te maken tussen haar literaire thrillers en haar roman Tegenlicht, die ze onder haar eigen naam uitbrengt en het hardere werk riep Esther Verhoef het pseudoniem Escober in het leven, waarachter ze zich samen met haar man Berry verschuilt.

Vijf jaar hebben we moeten wachten op nieuw werk van dit Nederlandse koppel, maar nu ligt Overkill eindelijk in de winkel, dat gebruik maakt van hetzelfde basisingrediënt als hun eersteling Chaos, namelijk de psychologie van beschadigde mannen. 

Deze keer draait alles rond een gewezen commando wiens referentiekader veranderde door zijn deelname aan internationale militaire zendingen en vredesmissies, en die daardoor moeite heeft om in het rijtje te lopen, zoals de maatschappij van ieder van ons verwacht. Een jeugdvriend biedt hem een uitlaatklep aan, maar die doet op de lange termijn meer kwaad dan goed, waardoor de man helemaal alleen komt te staan, alle normbesef hem verlaat en hij terugvalt op de aangeboren, en in het leger aangescherpte primaire basisbehoefte: overleven ten koste van alles en iedereen.
Daarrond creëerde Escober een bij momenten rauw verhaal dat in wezen een aanklacht is tegen de straffeloosheid van het huidige rechtssysteem.

De rauwheid van de inhoud staat in fel contrast met het gemak waarmee het boek kan gelezen worden. Korte woorden, korte zinnen en al even korte hoofdstukken zorgen voor vaart. De bladzijden schuiven zo vlotjes door van rechts naar links dat er ondanks de gruwelijke feiten een gevoel van oppervlakkigheid ontstaat. De evenwichtsoefening tussen pakkende lectuur die impact heeft en bij de lezer blijft hangen en het schaafwerk om een zo perfect mogelijk leesbaar verhaal af te leveren is moeilijk en niet helemaal gelukt. Vergelijk het maar met een vrijpartij waarbij teveel glijmiddel gebruikt werd: je voelt er niets meer van.

In plaats van te kiezen voor de klassieke opzet van een hoofdpersonage, gaat Escober deze keer voor een triumviraat van mannen: een opportunist, een familieman en workaholic. Deze drie stemmen zorgen voor ruim voldoende variatie in het boek dat met Overkill een toepasselijke titel meekreeg.

Plotgewijs leverde het auteurspaar zeer goed werk, want ondanks het feit dat er wat personages de dood ingejaagd worden, wordt het verhaal geloofwaardig verteld en voelt het nergens geforceerd aan. Zo is het pad naar de ontknoping geplaveid met ruim voldoende wendingen om de lezer op tijd en stond even te laten schrikken en eindigt dit verhaal op de, volgens ondergetekende, enige juiste manier.

Zoals te verwachten was van Esther Verhoef, en bij uitbreiding dus ook Escober, is Overkill een meer dan degelijk werkstuk geworden. Liefhebber van Chaos zullen zich zeker kunnen vinden in dit boek, want het sluit er niet alleen thematisch nauw bij aan, het straalt ook dezelfde sfeer uit.

Het definitieve verdict: 7/10 

EOB.JPG


19:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-13

PIERREUX Jos - La réserve en de vloek van het zesde gebod

pjlredvvhzg.jpg

De openingszin:
Dezelfde dag dat het lichaam van een volwassen vrouw ter hoogte van het Lichttorenplein aanspoelde, verdwaalden op het strand tussen het casino van Knokke en Het Zoute vijftien kinderen.

De korte inhoud
Commissaris Mangels heeft heemkunde als nieuwe hobby. Hij schrijft een artikel over hotel La Réserve, dat op het punt staat te worden afgebroken. Iemand verzet zich hevig tegen deze sloop. Tegelijk spoelt het lichaam van een volwassen vrouw aan, en een paar tieners worden als vermist opgegeven. De onderzoeken naar beide zaken lopen voortdurend dood, en een verdachte ontsnapt. Daardoor is de sfeer in het Knokse commissariaat om te snijden, ook al probeert graaf burgemeester Lippens er de stemming en de werklust in te houden. Stefaan Athenus, die eindelijk zijn grote liefde gevonden heft, ziet een vriendin terug die hij jaren geleden uit het oog is verloren. Deze ontmoeting zet het leven dan de brigadier totaal op zijn kop.


Het volledige rapport
Jos Pierreux was een handelaar in bouwmaterialen uit Pepingen, in het landelijke Pajottenland die zijn vakanties graag doorbracht in de mondaine kustgemeente Knokke. Begin 2012 draaide hij de rollen om: de zaak werd stopgezet en de nu voltijds schrijvende Pierreux vestigde zich permanent in zijn favoriete stek aan de Vlaamse kust. En hij gaat voortaan op vakantie naar Halle, waar hij zich een tweede woning aanschafte.

De zesenvijftig jarige auteur debuteerde in 2004 met De dode die met zijn tweeën was, waarin het publiek kon kennismaken met de niet altijd even sympathieke Knokse speurder Luk Borré. Vorige week verscheen met Graaiers en snaaiers al het tiende deel in deze serie waarin het nieuwe hotel La réserve centraal staat.

La réserve en de vloek van het zesde gebod is boek nummer vijf en dateert van 2008. Hierin draait alles rond twee zaken: het oude hotel La réserve, waarvan de afbraak wordt tegengehouden door iemand waarmee de investeerders geen rekening gehouden hadden en verdwijnende tieners. Dit laatste is een weerkerend fenomeen aan de kust en neemt heel wat tijd in beslag van de agenten. Het aangespoelde lichaam van een vrouw kunnen de speurders er eigenlijk al niet meer bij nemen. Zeker niet als de identificatie ervan een moeilijke opdracht blijkt te zijn. Maar de aanhouders winnen, zelfs al moeten ze elk ook nog afrekenen met persoonlijke relationele problemen.

Net als zijn speurder is ook Jos Pierreux een eigenzinnig iemand. Dat mag blijken uit het feit dat de lezer zich bij het openslaan van dit werk in een citatenboek waant, want niet minder dan twaalf citaten gaan het eigenlijke verhaal vooraf.

Eenmaal aan de eigenlijke tekst begonnen, springt het beeldende taalgebruik meteen in het oog. Dat het geheel rijkelijk gestoffeerd werd met originele en spitsvondige vergelijkingen, draagt fel bij tot het leesplezier. Toch is er ook een minpuntje de noteren voor wat betreft het taalgebruik. Het Nederlands promoten is een nobele en nuttige taak, maar het moet niet te ver gaan. Wat te denken van het regelmatig weerkerende “Neuk jezelf” als alternatief voor de in onze spreektaal ingeburgerde Engelse variant “Fuck you”? Los van het feit dat niemand die uitdrukking in de mond neemt, slaat dat toch als een tang op een varken? 

Het Knokse politiebureau wordt in Pierreux’ boeken bevolkt door een heterogene verzameling personages die aan elkaar hangen met zoveel clichés dat ze levensecht worden. Maar toch is het een constant aandachtspunt om ze niet te laten afglijden tot karikaturen. Wat deze keer korpscommandant Mangels wel degelijk overkomt, want met zijn veelvuldige versprekingen is het gevaar groot hem te gaan vergelijken met kindervriend Samson (van Gert en Studio 100).

La réserve en de vloek van het zesde gebod draait volledig rond relaties en beschrijft er op zeer onderhoudende wijze een veelvoud aan variëteiten van. Ze worden met elkaar verbonden door een prachtig plot, dat briljant in elkaar zit en soms verrassende connecties tot stand brengt tussen de verschillende verhaallijntjes. Het mag gezegd worden; de auteur heeft zichtzelf overtroffen.

Toch moet het me van het hart dat het niet altijd even sympathieke aan het hoofdpersonage in dit verhaal zowat enkel slaat op het veelvuldig mishandelen van verdachten. Deze nieuwe nationale sport in het Knokke van Jos Pierreux is toch een smet op het blazoen van deze policier en zorgt ook voor een knauw in de sympathie van de lezer voor Luk Borré. 

De omslagen van deze reeks zijn steevast getooid met een mooie grafische compositie die onder andere bestaat uit een kunstwerk- dat zich op het grondgebied van Knokke bevindt. Deze keer is het niet anders en staat Hospitality van Barry Flanagan gebruikt. Misschien ligt het aan het gewijzigde kleurgebruik, maar deze cover is verreweg de minst geslaagde tot nu toe.

Maar gelukkig omvat het, ondanks de punten van kritiek wel een van de sterkere avonturen van Luk Borré en zijn kompanen. 

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


09:16 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig, belgie, 8, policier, whodunit, serie |  Facebook |

05-05-13

IGNATIUS David - Killer instinct

 

idki.jpg idihwvda.jpg

 

De openingszin:
Het kantoor van Coyote Investment was een kolos van grauw beton aan het westelijk deel van Knightsbridge, met dreigend aandoende kleine ramen die het interieur voor inkijk behoedden.

De korte inhoud
Tegen haar zin werkt de jonge Iraakse Lina Alwan als computeranaliste bij Coyote Investment, een in Londen gevestigd Iraaks bedrijf. Het gerucht gaat dat het bedrijf als dekmantel dient voor financiële manipulaties.
Privé-detective Sam Hoffman stelt daarom een diepgaand onderzoek in. En hoewel Hoffman iemand is voor wie weinig zaken geheim blijven, loopt hij nu tegen een muur van zwijgen op. De Irakezen die er werken zijn te bang om te praten, wetende dat dit dodelijke gevolgen kan hebben voor henzelf en voor hun familie in Irak. De enige die met Hoffman wil praten is Lina Alwan.
Hoffman’s (sic) interesse voor Lina blijft niet onopgemerkt. Als Lina dan ook nog uiterst gevoelige financiële informatie ontdekt, lijken haar dagen geteld. Lina wordt ge-dwongen (sic) is (sic) onder te duiken, Maar samen met Sam Hoffman ontwikkelt Lina een briljant plan om de machthebbers in haar vaderland te breken…


Het volledige rapport
David Ignatius is een Amerikaans journalist met wat Armeens bloed aan vaders zijde die vooral werkte voor de Wall Street Journal en The Washington Post. Tijdens het onderzoek ter staving van de tip dat een van Arafats vertrouwelingen werkte voor de CIA, hoorde hij zoveel verhalen dat hij tot de slotsom kwam dat fictie het enige medium was dat voldeed om al die feiten naar buiten te brengen. Drie jaar na de tip publiceerde hij het onthullende nieuwsartikel en nog eens vier jaar later verscheen in 1987 zijn boek Agents of innocence, dat niet naar het Nederlands vertaald werd, maar dat de toon zette voor het latere werk van deze auteur: de benadering van onderzoeksjournalistiek gebruiken om zeer realistische spionagethrillers te schrijven die een link hebben met de politieke situatie in het Midden Oosten.
Het Suleiman spel werd door Ridley Scott verfilmd, met Leonardo DiCaprio en Russell Crowe in de hoofdrollen en kwam onder zijn originele titel Body of lies in 2008 in onze bioscopen terecht.

Killer instinct, dat eerder ook verscheen onder de titel In het web van de angst, was zijn derde boek. Hierin probeert financieel privédetective Sam Hoffman informatie te vinden over het Londens investeringsbedrijfje Coyote Investment. Maar als zijn gewone kanalen niets opleveren, besluit hij andere paden te bewandelen: hij contacteert een aantal kennissen uit het milieu en legt contact met een van de werknemers van het bedrijf waarvan vermoed wordt dat het een schakel is in de financiële keten van de Iraakse heerser. Lina Alwan staat eerst weigerachtig tegenover Sams vraag om hulp, maar nadat ze aan den lijve mocht ondervinden dat de waarheid niet belangrijk is in haar thuisland, gaat ze op zoek naar genoegdoening en manoeuvreert ze zich onbewust midden in het web van niet één, maar verschillende geheime diensten, die haar allemaal willen inkapselen en onschadelijk maken.

Nog voor je een letter van het verhaal gelezen hebt, springt de slordigheid van deze uitgave al meermaals in het oog: de flaptekst wordt ontsiert door zowel twee taalfouten als een onafgewerkte zinsconstructie en de titel, die op de omslag uit twee woorden bestaat, is op de inleidende bladzijden binnen in getransformeerd naar een enkel onbestaand samengesteld woord: killerinstinct. Als ook al de derde bladzijde van de tekst ontsierd wordt door een spelfout, moet voor het ergste gevreesd worden. Maar tegen alle verwachtingen in, valt het vanaf dan taalkundig gezien allemaal best mee.

Sommige boeken zijn tijdloos en andere snel gedateerd. Dat Killer instinct tot de tweede groep behoort, is te wijten aan een paar feiten. Zo zijn de in het boek uitvoerig beschreven methodes voor het gebruik van computers en telecommunicatie hopeloos verouderd. Daarnaast is er al enkele jaren geen sprake meer van Sadam Hoessein. Hoewel deze dictator nooit bij naam genoemd wordt in het verhaal, moge het duidelijk zijn dat hij de man is waarop De heerser geïnspireerd is. Zijn beeltenis prijkt zelfs op de cover van de eerste Nederlandse editie. Het origineel dateert dan ook al van 1994; lang voor de tweede Golfoorlog een eind maakte aan de heerschappij van deze man. 

De auteur was echter niet zo geduldig en laat zijn versie van deze despoot ombrengen, wat vreemd aanvoelt, ondanks de wetenschap dat het allemaal fictie is. Waarmee weer maar eens bewezen wordt dat het referentiekader van een thriller toch best het echte leven zo dicht mogelijk moet benaderen om de lezer niet even gedesoriënteerd achter te laten. Maar onoverkomelijk is het natuurlijk niet.

Terwijl Bagdad een meestal op de achtergrond vertoevende factor is, speelt Killer instinct zich grotendeels af in Londen, om voor de finale uit te wijken naar Genève, het Zwitserse centrum van het geld. 

Terwijl het boek geschreven is in een degelijk stijl, gedurfd is van opzet, en meesterlijk de mogelijke geldstromen blootlegt van een dictatuur, overspeelt David Ignatius zijn hand toch duidelijk als blijkt dat zowat alles wat in het boek aan bod komt, één grote samenzwering blijkt te zijn: Dat gegeven is te groots om de geloofwaardigheid van Killer instinct, voor een gewone man als ondergetekende, in stand te kunnen houden. Met een wat compacter plotkader was het resultaat wellicht beter uitgevallen. Niet dat we van een echte tegenvaller mogen spreken. Maar ook vergeleken met Het Suleiman spel, het enige andere boek dat ik las van deze auteur, laat In het web van de angst, me een beetje ontgoocheld achter, met de hoopgevende vaststelling dat David Ignatius gegroeid is als thrillerschrijver. 

Het definitieve verdict: 6/10 

EOB.JPG


20-04-13

EEKHAUT Guido - Aliettes gevoel voor wraak


egagvw.jpg

De openingszin:
Niemand stond Aliette Rouffanche op te wachten toen ze met haar reistas en rugzak langs de niet in haar geïnteresseerde douane de aankomstzone van de luchthaven van Zaventem verliet.

De korte inhoud
Lente 2004. De studente Aliette Rouffanche komt na een jaar in Thailand weer thuis. Ze wordt door haargrootvader Gilles gevraagd om meteen in Londen bij een grote bank te gaan werken. Als enige overlevende van de slachtpartij in het Franse dorp Oradour, wil Gilles wraak nemen op de familie van de SS-majoor die hij daarvoor verantwoordelijk acht. Die familie heeft enorme belangen in de banksector. En de kleinzoon van de majoor, een charismatische figuur met extreem rechtse ideeën, is kandidaat voor het premierschap in het Verenigd Koninkrijk. Hij moet worden gestopt, vindt Gilles. En hij wil dat zijn kleindochter dat doet. Maar dat kan ze niet alleen.
Zo begint een gruwelijk spel van complotten, verraad, onmogelijke liefde, financiële belangen en politiek opportunisme, tegen een achtergrond van groeiende internationale spanningen en een dreigende economische crisis, dat de verwevenheid van politiek en de financiële wereld illustreert.


Het volledige rapport
Leuvenaar Guido Eekhaut heeft, naast een carrière bij de bank BNP Paribas Fortis, al een aardige bibliografie bij elkaar gepend. Na de extreem productieve jaren 2010 en 2011 waarin hij telkens vijf titels aan zijn publiek mocht voorstellen, doet hij het de laatste tijd wat rustiger aan: vorig jaar was er De schuld van Rosenboom, het derde deel in de serie rond rechercheur Walter Eekhaut. En nu kan men de op zichzelf staande roman Aliettes gevoel voor wraak in de winkels vinden.

In het boek, dat gesitueerd werd in 2004, maken we kennis met de twintiger Aliette, die na een jaar trekken door Thailand, amper terug in België voet aan de grond heeft gezet en al naar Londen gestuurd wordt, waar haar grootvader Gilles Rouffanche een baan voor haar geregeld heeft bij een bank. Ook krijgt ze een opdracht mee van haar opa. Ze moet zich proberen te nestelen in de nabijheid van John Bergman, de gedoodverfde winnaar van de volgende nationale verkiezingen in Groot-Brittannië, om zo mogelijk genoegdoening te zoeken voor de wandaden van diens grootvader, die op tien juni 1944 als bevelvoerend SS-officier van een wraakexpeditie op het Franse dorpje Oradour-sur-Glane, verantwoordelijk was voor het uitmoorden van Gilles’ familie.

Vertrekkend van een gruwelijke, amper bij het grote publiek bekende voetnoot in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog bouwt de negenenvijftigjarige Guido Eekhaut op zijn dooie gemak een verhaal op dat zelfs een mogelijke, maar vergezochte verklaring geeft voor de bankencrisis. Deze traagheid geeft het verhaal enerzijds body en een zweem van degelijkheid, maar anderzijds voelt het aan alsof de inleiding zich tot aan het orgelpunt uitstrekt. De vraag wanneer het verhaal nu echt zal openbarsten, komt meermaals naar boven bij de lezer, maar wordt nooit beantwoord. Onderweg veroorlooft de auteur zich ook nogal wat vrijheden - zo treedt president Bush af en wordt Sarah Palin aangeduid als zijn opvolger – wat niet als negatief moet gezien worden, maar wat wel extra aanpassings- en inlevingsvermogen vraagt.

Het hoofdpersonage beweegt zich verwonderd, als een Alice in wonderland, door het verhaal, waar ze schijnbaar moeiteloos en door het lot geholpen, haar doel bereikt, zonder dat ze ook maar een vinger hoefde uit te steken, waardoor er van een enige spanning niet echt sprake is. Aliettes gevoel voor wraak moet dan ook eerder beschouwd worden als een roman, waar er van een uitgesproken plot geen sprake hoeft te zijn dan als een spannend boek.

Hoewel het verhaal best prettig wegleest, houdt de auteur vast aan zijn typische, van elke aanzet tot humor gespeende stijl, waardoor het geheel nogal droog overkomt. Maar het moet gezegd dat deze stijl past bij de thematiek en setting van het verhaal. Het broeden op wraak en het proberen behalen van een verkiezingsoverwinning zijn best serieuze aangelegenheden.

Daarnaast is het jammer dat de personages niet echt tot leven komen en dat een wereldstad als Londen niet beter benut wordt als locatie, want veel verder dan straatnamen en metrostations, komt de auteur niet. Ondanks het feit dat hij een echte Londenkenner is, zal hij met dit boek geen enkele lezer warm maken om deze metropool met een bezoek te vereren. 

Met Aliettes gevoel voor wraak leverde Guido Eekhaut een subtiele intrigerende roman af waarin politiek en financieel gewin met elkaar vervlochten zijn en samengehouden worden een strikje familiedrama, maar waarvan het hart van de doorsnee liefhebber van het spannende boek niet sneller zal gaan slaan.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


04:54 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eekhaut_guido, nederlandstalig, belgie, 5, roman, drama |  Facebook |

05-04-13

VERRECK Marcel - Moordopera

 

vmm.jpg

 

De openingszin:
‘Waar ben ik in godsnaam terecht gekomen?’

De korte inhoud
Een warme dag in Deventer. Tijdens de jaarlijkse Badkuiprace ziet het toegestroomde publiek op de Welle hoe één badkuip na de finish niet aanmeert, maar voortdrijft naar de andere kant van de rivier. De bestuurder zit doodstil in zijn vaartuig. Is dat niet de molenaar?
Inspecteur Martin Taal, door zijn Sallandse geliefde Tanja vanuit Den Haag naar Deventer gelokt, moet klaarheid brengen in deze mysterieuze zaak. Aanvankelijk beweegt hij zich als een kat in een vreemd pakhuis. Pers en publiek hijgen hem in de nek. Maar met steun van zijn rechercheurs Charlotte, Teun en Patrick komt hij stapje voor stapje verder. Dan komt de aankondiging dat over deze schijnbaar onoplosbare moord een straatopera zal worden opgevoerd...

Het volledige rapport
De typische omslag van dit boek bracht meteen aangename herinneringen naar boven met betrekking tot de vier eerder verschenen delen in de reeks van de zeven Deventer moordzaken. Maar nummer vijf, dat de titel Moordopera opgeplakt kreeg is het eerste verhaal dat niet ontsproot uit de pen van geboren Deventenaar Almar Otten; door diens vertrek naar Luitingh, moest uitgever Artnik op zoek naar een andere schrijver. Die werd gevonden in duivel-doet-al Marcel Verreck. Deze drieënvijftig jaar jonge Hagenaar maakte eerder al naam als cabaretier, columnist, tv-figuur en artiest. En nu zet hij zijn eerste stappen als misdaadauteur.

De schrijverswissel zorgt meteen ook voor andere hoofdpersonages. De nieuwe spilfiguur is de net uit Den Haag overgeplaatste speurder Martin Taal, wiens hart-op-de-tong-mentaliteit meermaals voor beginnende brandjes zorgt. Als toeschouwer bij de jaarlijkse badkuipenrace op de IJssel ziet hij dat een van de vaartuigen van de gebruikelijke koers afwijkt en vastloopt aan de andere oever. De bestuurder ervan, de plaatselijke molenaar, ligt levenloos, met een kogelgat in het hoofd, op de bodem van de badkuip. Aan Martin Taal en zijn team om deze zaak op te lossen en de kalmte te bewaren onder de steeds toenemende druk van de plaatselijke persmuskieten. Als klap op de vuurpijl wordt de zaak ook het onderwerp van een straatopera waarin Martins optreden op de korrel genomen wordt.

Een andere auteur betekent automatisch ook een andere stijl en sfeer. Marcel Verreck hanteert een frivole manier van schrijven die meteen een jongensboekgevoel oproept. De Haagse directe vermakelijkheid van dit werk staat in schril contrast tot de gemoedelijkheid van de eerder verschenen delen: niet noodzakelijk slechter, maar zeker anders.

Het hele verhaal drijft trouwens grotendeels op die botsing van culturen waarbij het hoofdpersonage zich als een kat in een vreemd pakhuis voelt, om het te zeggen met de favoriete vergelijking van de auteur, die achterflap inbegrepen vier keer terug te vinden is in het boek.

De andere pijler die het verhaal rechthoudt is de plot. De beweegredenen van de dader zijn zover gezocht dat de lezer een ingeving van god mag vermoeden, want hij voelt zich geenszins bekocht; eerder getuige van genialiteit, in de wetenschap hoe moeilijk het publiek tegenwoordig nog te verrassen is.

Jammer dat personages en locaties niet van dezelfde creativiteit getuigen. De meeste rollen in het boek ontsnappen niet aan typefiguren. Zelfs de naaste teamleden van het hoofdpersonage getuigen van weinig karaktervorming en blijven steken in de grijze zone.
Op de Bolwerksmolen, de woning van het slachtoffer, na, die een centrale plek bekleedt in het verhaal blijven de locaties, op een enkele uitzondering na, beperkt tot de zaken die vooraan in het boek als sponsor vermeld worden. Zo ben je als lezer uitzonderlijk getuige van een rechercheur die zijn auto voor onderhoud binnenbrengt of van eentje die even een nieuwe bril gaat aanpassen. De commercie ligt er deze keer wel erg dik op.

Maar de aap komt pas in het nawoord uit de mouw: dit jaar zal er in Deventer en omstreken effectief een straatopera Molen, wind, water opgevoerd worden, op tekst van Marcel Verreck. Hierdoor wordt dit spannende boek gedegradeerd tot een publiciteitsattribuut voor die voorstelling. En dat is pas een brug te ver!

Al bij al levert Marcel Verreck met Moordopera een geslaagd debuut af, dat garant staat voor een paar uur leesplezier. Als de lezer er tenminste in slaagt te vergeten dat hij eigenlijk een reclamebrochure in handen heeft.
Mede door het feit dat het verhaal zich afspeelt in een bloedhete augustusmaand, kan het boek nu al klaargelegd worden om deze zomer mee op vakantie te nemen naar warme oorden.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


31-03-13

NESSER Hakan - Het grofmazige net

 

nhhgn.jpg


De openingszin: 
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren hoe hij heette.

De korte inhoud
Op een zaterdagochtend vindt Janek Mattias Mitter zijn vrouw Eva dood in bad. Ze is verdronken.
Aan commissaris Van Veeteren verklaart Mitter dat hij zich niets van de voorafgaande nacht kan herinneren. Behalve dat hij en zijn vrouw veel gedronken en de liefde hebben bedreven. Mitter blijft verdachte nummer één, wordt schuldig bevonden en opgesloten. Korte tijd later is er een tweede dode te betreuren.


Het volledige rapport
De Zweedse auteur Hakan Nesser scheert dezer dagen hoge toppen met zijn serie over de politie-inspecteur Gunnar Barbarotti. Maar tussen 1993 en 2003 maakte hij al furore met een tiendelige serie met de voornaamloze commissaris Van Veeteren in de hoofdrol. Negen van die verhalen werden herwerkt tot televisiefilms.
Op de schouw van deze voormalige leerkracht prijken onder meer één Glazen Sleutel en naast drie trofeeën voor de beste Zweedse krimi ook nog eentje voor het beste spannende Zweedse debuut, wat een indicatie mag zijn voor de kwaliteit van zijn spannende boeken.

Maar voor deze naar Londen uitgeweken auteur begon het allemaal in 1993. Vijf jaar nadat hij debuteerde met een existentiële liefdesroman, publiceerde hij toen met Het grofmazige net, zijn eerste politieroman.

Hierin waarschuwt de docent Janek Mitter ’s morgens de politie met de melding dat zijn vrouw levenloos in bad ligt. In afwachting van hun komst ruimt hij wat op en moet hij vaststellen dat de slemppartij van de vorige avond zijn herinneringen volledig uitgewist heeft. Hij is dan ook de ideale verdachte en wordt al snel veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Maar wat later valt er een tweede slachtoffer…

Het basisgegeven van Het grofmazige net is een van de meest gebruikte in de wereld van de spanning: een dode, een voor de hand liggende verdachte die niet bij machte is zich adequaat te verdedigen maar later niet de dader blijkt te zijn. Er kan zowaar van een clichématige opzet gesproken worden. Gelukkig wordt in de meeste gevallen het verhaal totaal verschillend uitgewerkt, maar dit boek lijkt wel erg sterk op Verdiende straf van Williams Lashner dat weliswaar tien jaar jonger is, waardoor Hakan Nesser in elk geval niets kan verweten worden. 

De auteur hanteert een extreem vlotte pen waarmee hij, door toevoeging van een minimum aan uitweidingen, een bijna te snel weglezend verhaal schetst dat loopt over een periode van twee maanden. Zowat elke vorm van diepgang uit de weg gaand lijkt dit verhaal wel bedoeld als scenario voor een episode van een of andere politieserie op televisie. Het boek heeft dan veel weg van een goede oude Formule 1 race, waarbij zonder enige pitstop of afleiding, zo snel mogelijk het einde moet gehaald worden, met als voor de hand liggend gevolg dat de lezer amper twee weken later zich amper kan herinneren wat er zich tussen bladzijde 1 en 255 afspeelde.

En dat is jammer, want Het grofmazige net is in zijn eenvoud een verhaal met potentieel. Mede door het degelijke plot, dat zo uitgewerkt is dat alle eerder aangeboden stukjes van de puzzel bij de ontknoping netjes op hun plaats vallen zodat er een sluitend geheel ontstaat. Vooral deze vaststelling wakkert de appetijt aan naar meer hersenspinsels van deze auteur. Daarnaast is aangenaam vertoeven in het gezelschap van zijn menselijke protagonist Van Veeteren, die zich beweegt door het fictieve stadje Maardam.

Het grofmazige net is een policier die iedereen met veel plezier zal lezen, maar lijkt toch wat te licht uit te vallen om de bekroning van beste debuut te kunnen verantwoorden. Hakan Nesser bracht hiermee alvast een prima boek op de markt dat zijn plaats in de ontspanningslectuur verdient. Maar ook niets meer dan dat.

Het definitieve verdict: 7/10 


EOB.JPG


29-03-13

WILLIAMS Kate - De genoegens van mannen

 

wkdgvm.jpg

 

De openingszin:
De nacht valt over Spitalfields Market, over de stortplaats achterin, die gebruikt wordt door kooplui voor het afval van groenten en versplinterde kratten.

De korte inhoud
Spitalfields, Londen, 1840. Catherine Sorgeiul woont in een vervallen huis in East End. Ze heeft weinig vrienden en niet veel te doen om de dagen door te komen, behalve haar eigen rijke fantasie. Maar dan vindt er een moord plaats. En nog een. De moordenaar blijkt het op vrouwen te hebben voorzien. Terwijl Catherine het nieuws over de moorden volgt, ontdekt ze dat geheimen uit haar eigen verleden verband houden met deze moorden en dat ze leeft in een wereld van seksuele obsessies, verraad en moord. De waarheid blijkt beangstigender dan ze zich kan voorstellen.


Het volledige rapport
De Britse Kate Williams is een master in zowel geschiedenis als in creatief schrijven. Naast het lesgeven aan een Londense universiteit, het recenseren, het bedrijven van journalistiek, het zetelen in panels en het maken van historische documentaires, schrijft ze historische biografieën. Zo dook ze al in het leven van de minnares van Lord Nelson, de Engelse koninginnen Victoria en Elizabeth en legt ze momenteel de laatste hand aan een werk over Josephine Bonaparte.
Daarnaast zette ze verleden jaar met De genoegens van mannen haar eerste stappen in de wereld van fictie.

Hierin maken we kennis met Catherine Sorgeiul, die met haar oom in een verpauperde buurt woont in het Londense East End van 1840. Als er op een dag een vrouwenmoordenaar actief wordt in die buurt, wordt Catherine hierdoor gefascineerd, en probeert ze als een amateur profiler in zijn hoofd te kruipen. Terwijl alle vrouwen amper nog een voet buiten de deur durven te zetten, wordt Catherine net aangetrokken door de locaties waar de Kraaienman slachtoffers maakte…

Dat Kate Williams een historica met schrijfervaring is, mag blijken uit de manier waarop ze haar publiek meeneemt naar een Londense buurt in volle teloorgang ergens halfweg de negentiende eeuw. Met veel aandacht voor detail weet ze de sfeer te vatten en de couleur locale van die tijd quasi perfect aan het papier toe te vertrouwen, waardoor de lezer zichzelf als het ware in het spoor van het hoofdpersonage door de straten ziet bewegen.

Daarbuiten wordt haar vertelstijl als wollig ervaren, door de continue afwisseling tussen gedachten, dromen, flashbacks en de tegenwoordige tijd van de verhaallijn zelf. Hierdoor wordt alles nogal wazig, als in een droom. Hiertoe wordt ook bijgedragen doordat de auteur, in een poging om mysteries op te roepen, zelden de zaken bij naam en toenaam noemt.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, maar het personage achter de ik-vorm wisselt nogal eens, wat voor wat verwarring kan zorgen wanneer men toevallig onopgemerkt van het ene in het andere hoofdstuk belandt.

Het hoofdpersonage is een jonge vrouw die als bourgeoise op retour, in geen enkel hokje van de sociale indeling past: te arm om zich onder de mensen van stand te begeven maar niet arm genoeg om bij de werkende klasse te horen. Daarenboven heeft ze ook niet veel behoefte om persoonlijke sociale contacten te maken of te onderhouden. Deze vrouw die nergens bij hoort lijkt zich even te ontpoppen tot amateur profiler, maar geloofwaardig wordt ze nooit.

Het psychologische aspect is misschien nog het best uitgewerkte thrillerkenmerk van De genoegens van mannen, maar ook hier is nog veel werk aan de winkel om tot een geloofwaardig en pakkend verhaal te komen. De door de achterlap beloofde angst en spanning is zo artificieel en wordt zo amateurischtisch aangebracht dat het een lachertje wordt. Plotgewijs is dit verhaal het best te vergelijken met een vlecht: een rechte verhaallijn, die eindigt in een heleboel losse draadjes.

De genoegens van mannen is een zeer geslaagde evocatie van het toenmalige tijdsbeeld, maar als spannende roman staat het nergens. Kate Williams heeft nog veel werkt te verzetten vooraleer haar naam in de wereld van het spannende boek even welluidend zal klinken als in de kringen van de historische uitgaven.

Het definitieve verdict: 2/10

EOB.JPG

 

26-03-13

MAITLAND Karen - Het gezelschap van leugenaars

 

mkhgvl.jpg

 

De openingszin:
‘Dat is dan geregeld, we begraven haar levend met de ijzeren breidel om.

De korte inhoud
Midzomerdag 1348. De pest maakt zijn entree. Binnen enkele weken zullen steden en dorpen branden onder het gelui van kerkklokken. Een aantal reizigers sluit zich bij elkaar aan om de ineenstorting van wet en gezag voor te blijven.
Wanneer een van hen opgeknoopt aan en boom wordt aangetroffen, blijkt iets in hun midden grimmiger te zijn dan de pest. De runen waarschuwen voor verraad, en het kind dat ze leest dwingt haar reisgezellen hun verhaal te vertellen en de gevolgen daarvan onder ogen te zien.


Het volledige rapport
De Britse Karen Maitland bracht haar kindertijd door op Malta. Later werkte ze in tal van Europese steden en zelf in Nigeria, waar ze de middeleeuwse leefomstandigheden aan de lijve mocht ondervinden. Maar de fascinatie voor die donkere tijden kwam pas bij haar op na een bezoek aan het begijnhof van Brugge. Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat ze zich definitief vestigde in Lincoln, een stad in de schaduw van Robin Hoods Sherwood, dat floreerde in de tweede helft van de middeleeuwen en waar het straatbeeld momenteel nog altijd veel referenties vertoont naar die periode.

In 2008 debuteerde ze met Het gezelschap van leugenaars en ondertussen werkt ze volop aan haar vijfde boek. Naast haar op zichzelf staande verhalen maakt ze ook deel uit van de Medieval murderers, een schrijverscollectief dat eveneens historische thrillers publiceert.

Het gezelschap van leugenaars is een roadmovie in boekvorm waarin negen figuren toevallig in elkaars gezelschap terecht komen en ze voortgedreven door de pestepidemie van 1348 beginnen aan een tocht door Zuid-Engeland. De negen hebben slechts een ding gemeen: ze dragen allen een geheim met zich mee dat ze liever voor zich houden, maar dat zich onderweg langzaam, via de runen van een jonge waarzegster, een weg baant naar de oppervlakte. 

Karen Maitland vertelt het verhaal vanuit het oogpunt van het belangrijkste personage van de groep, een door de wol geverfde, rondreizende verkoper van valse heiligenrelikwieën – naar eigenzeggen een verkoper van hoop – die zijn clientèle vindt op jaarmarkten en andere feesten in de streek.

De leessnelheid verhoudt zich recht evenredig tot de traagheid waarmee de groep zich verplaatst door het Middeleeuwse Engeland. Terwijl de groep de geschatte 466 kilometer aflegt met een gemiddelde snelheid van ongeveer 3 km per dag, lag mijn leessnelheid over hetzelfde aantal pagina’s ongeveer de helft lager dan normaal, hoewel er weinig tot geen aanwijsbare oorzakelijke redenen voor te vinden zijn.

Het gezelschap van leugenaars is helemaal geen spannend boek. Het is met moeite zelfs avontuurlijk te noemen, ondanks het feit dat de groep onderweg wel een en ander meemaakt. Van een echt plot is amper sprake, want het verhaal teert op slechts een enkele verhaallijn waarin de gebeurtenissen elkaar serieel opvolgen en de zogenaamd schokkende onthulling aan het eind van het boek mist volledig zijn doel

Een historische roman, dat is het hokje waarin dit boek ondergebracht had moeten worden. Maar dat heeft dan wellicht als consequentie dat er slechts een handvol exemplaren van over de toonbank zouden gegaan zijn.

Eenmaal die ontgoocheling geaccepteerd, kan de lezer genieten van een prachtig uitgetekend historisch kader dat tot leven komt door de anekdotes en de ettelijke kleine gebeurtenissen in de rand waarmee de auteur het boek royaal stoffeerde.

Maar de grootste verdienste van Het gezelschap van leugenaars is echter dat het de lezer een mooie spiegel voorhoudt over onze maatschappij, die opvallend veel gelijkenissen vertoont met die van achthonderd jaar geleden: eigenbelang, willekeur, zelfbehoud, angst voor wat vreemd is en bijgeloof maakten toen de dienst uit, en doen dat nu nog altijd

A novel of the plague staat er op de omslag van het originele werk, een typering die de lading dekt. Maar de Nederlandstalige editie kreeg het stempel Historische thriller opgekleefd. Door deze verlakkerij worden verwachtingen geschapen die nooit ingelost worden, en wordt de lezer even fel bedrogen als de klanten van sommige van de hoofdpersonages in het boek. Dit is dan ook de eerste echte spannende ontgoocheling van dit jaar.

Het definitieve verdict: 4/10 


EOB.JPG


1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende