Erics BIBber Blog

De eerste zin: 
Op een onvoorzichtig moment ging haar gevoel met haar op de loop.

De korte inhoud
Naar aanleiding van een gewelddadige overval op een bordeelhoudster in Kopenhagen duikt Rose, de eigenzinnige assistente van brigadier Carl Morck, op de kwestie van een jaren geleden verdwenen prostituee – een van de vele onopgehelderde zaken die de afdeling Q moest oplossen. Wanneer Morck en zijn collega Assad worden gedwongen de zaak te onderzoeken, komen er verdachte aanwijzingen boven water over een eiland waar de Deense overheid vroeger lichtzinnige vrouwen naartoe stuurde, die vervolgens waren overgeleverd aan de luimen van het bewakend personeel. Morck en Assad ontdekken algauw dat dit slechts het topje van de ijsberg is van een ongehoorde vorm van mensenrechtenschending, die meer dan een halve eeuw geleden is begonnen en blijkbaar nog steeds gaande is.

Het volledige rapport
De Deen Jussi Adler-Olsen heeft zich op zeer korte tijd van nobele onbekende weten op te werken tot een vaste waarde bij het kruim van de misdaadauteurs. Nadat zijn eerste drie opzichzelfstaande thrillers quasi onopgemerkt passeerden, was het met De vrouw in de kooi, het eerste deel van de serie over de afdeling Q van de Deense politie, eindelijk raak. Nog twee delen volgden met evenveel, zo niet nog meer succes en nu ligt met Dossier 64, het vierde verhaal in de winkel met Carl Morck, Assad en Rose als de drie musketiers van de Deense cold cases, in de hoofdrol.

De zaak van de plotse verdwijning van een succesvolle, met Madonna dwepende, bordeelhoudster in 1987 is het begin van een onderzoek dat met gevaar voor eigen leven gevoerd wordt en de speurders via de donkere krochten van de medische sector van de helft van de vorige eeuw – toen ongeremde vrouwen uit de maatschappij geplukt werden om aan het werk gezet te worden op een afgezonderd eilandje, waar ze de speelbal werden van hun opzichters - tot bij de oprichters van een nieuwe extreemrechtse politieke partij in 2010.

Dossier 64 wordt verteld door middel van twee verhaallijnen die elkaar tegen het eind van het boek inhalen. De eerste speelt zich af in de tweede helft van de jaren tachtig en geeft aan de hand van een overlevende oud-eilandbewoonster inzicht in de karaktervorming van een slachtoffer van de maatschappij en hoe ze ermee omgaat. De ander is het hedendaagse draadje waarin het onderzoek gevoerd wordt.

Hoewel het verhaal in Dossier 64 op zichzelf origineel is, zijn er toch veel overeenkomsten met de vorige drie boeken uit de serie die de sociologische interesses van de auteur duidelijk bloot leggen: de vrouw als slachtoffer van naar buiten toe gerespecteerde leden van de maatschappij die er een verborgen agenda op na houden en zekere sadistische trekjes vertonen. Benieuwd hoelang Jussi Adler-Olsen nog uit dit vaatje kan blijven tappen, zonder statusverlies te lijden. Net zoals bij Karin Slaughter is de kans groot dat een deel van het publiek afhaakt met een gevoel dat ze het allemaal al eens gehad – of gelezen – hebben. Maar voorlopig is het nog net te slikken.

Ook moet Jussi Adler-Olsen erover waken dat hij de grenzen van de geloofwaardigheid niet al te frequent en opvallend overschrijdt. De acties van Carl Morck en zijn Syrische assistent Hafez el-Assad kunnen in dit boek een paar keer echt niet door de beugel en zouden in het echte leven meer dan waarschijnlijk op zijn minst uitzetting uit het politiekorps tot gevolg hebben; wellicht met nog een proces en veroordeling erbovenop. Dit overdrijven vreet aan het realisme dat de serie zo kwalitatief hoogstaand maakt.

Gelukkig zijn zowel de plot als de schrijfstijl van superieure kwaliteit, waardoor negatieve puntjes al eens makkelijker door de vingers gezien worden en het prachtige gevoel van humor dat de auteur laat infiltreren in de dialogen zalft zonder probleem alle eerder geslagen wonden. Alsook het feit dat het verhaal beter wordt naargelang het vordert met een geniale plotwending op het eind als de spreekwoordelijke kers op de taart.

Dossier 64 kan nog net door de beugel als zeer goed boek, maar voor een eventueel vijfde deel zal Jussi Adler-Olsen uit een ander vaatje moeten tappen, om zijn kredietwaardigheid te kunnen blijven bestendigen, vrees ik.

Het definitieve verdict: 8/10

De openingszin: 
Lesgeven, had iemand ooit beweerd, was nepparels voor de echte zwijnen gooien..

De korte inhoud
Max Verulus, leraar aan het Heilig-Hartinstituut in Heverlee, wordt aangeklaagd wegens intimidatie van een leerling. De ouders van het meisje eisen een tuchtmaatregel, de directie tracht de gemoederen te bedaren, de leerkrachten reageren verdeeld. Kort daarna wordt er een vrouwelijke collega dood aangetroffen in de kelders van de school.

Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de Leuvense politie, probeert de misdaad op te lossen. Hij moet zich daarbij een weg banen door en kluwen van professionele conflicten en seksuele intriges. Wanneer een week later een tweede slachtoffer valt, wordt de zaak nog gecompliceerder.
Terwijl Berg de handen vol heeft met het ontrafelen van de dubbele moord, wordt hij zelf het mikpunt van een stalker die zijn prille relatie met Manon bedreigt. Alsof dat niet genoeg is, lijkt een angstvallig verzwegen seksueel schandaal op school verband te houden met de twee doden. Het onderzoek mondt uit in een psychologisch steekspel tussen Berg en enkele verdachten.

Het volledige rapport
Voor het vierde boek in de serie rond de speurder Thomas Berg trekt de ingeweken Leuvenaar  Jo Claes naar de plaats waar hij quasi dagelijks een groot deel van zijn tijd besteed: het Heilig-Hartinstituut te Heverlee, waar de auteur zelf voor de klas staat, en dan vooral de catacombeachtige kelders van dit internaat, waar op een ochtend het levenloze lichaam gevonden wordt van Griet Meersman, lerares en kandidate voor de directeursfunctie. Haar collega Max Verulus wordt meteen gebombardeerd tot hoofdverdachte, want sinds de aanklacht wegens onprofessioneel gedrag tegen hem, staan de twee lijnrecht tegenover elkaar, worden de confrontaties telkens op de spits gedreven en wilde Griet zijn bloed zien.
Thomas Berg staat voor een moeilijke taak als hij moet vaststellen dat de getuigen de goede reputatie van de school laten primeren op hun volle medewerking om de moord op te lossen. En tegelijk wordt Bergs aandacht afgeleid door een stalker, die hem zijn nieuwe liefdesgeluk niet lijkt te gunnen.

Door deze vertrouwde thematiek te gebruiken, biedt de auteur zichzelf meteen een kapstok aan om een aantal filosofische beschouwingen alsook wat bedekte en milde kritiek omtrent het onderwijs in al zijn facetten, aan op te hangen.

Trouw aan zijn principes neemt Jo Claes ook ditmaal ruimschoots te tijd om het verhaal echt op gang te schieten. Net als in de Dakar waar de echte chronorit meestal voorafgegaan wordt door een zogenaamde verbindingsrit, komt Het oog van de naald traag op gang door een lange inleiding met vele nauwelijks ter zake doende beschouwingen, maar die wel ruimschoots de mogelijkheid biedt om te wennen aan zijn zalige, kabbelende, manier van schrijven, die de lezer even comfortabel pas als een op maat gemaakt pak.

Het spannende aspect van Het oog van de naald doet erg denken aan de succesformule die jarenlang beproefd werd door de Britse Agatha Christie en ondertussen verworden is tot de klassieke whodunit: een moord, een speurder, een voor de hand liggende verdachte, meer dan genoeg nevenverdachten en een onverwachte dader. Alleen moet de auteur deze keer de plot in net iets teveel bochten wringen om met dit verhaal zelf tot de klassiekers te gaan behoren.

Het oog van de naald bewijst de eigenheid van Jo Claes, die er ondanks veel verhaaltechnische gelijkenissen, toch weer in geslaagd is zich te positief te onderscheiden van de grote namen van de Vlaamse misdaadliteratuur en er zelfs kwalitatief beschouwd bovenuitsteekt. Dankzij de stijl die de auteur bezigt is ook dit boek weer te klasseren onder het zalige leesvoer.

Het definitieve verdict: 7/10

 De openingszin: 

De kreet ging reutelend door het schip, als gehuil van een gewond dier in het oerwoud, een triest gejank dat klonk als een smeekbede om de dood.

De korte inhoud
Een wetenschappelijke doorbraak om de opwarming van de aarde te keren, een reeks onverklaarbare dodelijke ongevallen in Brits-Columbia, een golf internationale incidenten die in een oorlog driegt los te barsten… NUMA-directeur Dirk Pitt en zijn kinderen Dirk jr. en Summer, geloven dat er een verband bestaat, maar zij weten ook dat hun weinig tijd rest voordat de situatie escaleert. De enige aanwijzing is een zilverachtig mineraal waarvan het spoor terug te volgen is naar een expeditie van lang geleden om de Noordwest Passage te vinden. Maar niemand overleefde die tocht, de kapitein en de bemanning kwamen allemaal om het leven – en als Dirk Pitt el zijn collega Al Giordino niet voorzichtig zijn, wacht hun hetzelfde lot….


Het volledige rapport
Wie Clive Cussler zegt, zegt in dezelfde adem eveneens maritieme archeologie. Niet alleen in de talrijke spannende boeken van deze tachtigjarige Amerikaanse auteur, maar ook in zijn echte leven staan scheepswrakken centraal. De laatste jaren werkt hij meer en meer met coauteurs. Zo vinden we op de cover van Duivelsadem ook de naam Dirk Cussler, de zoon van Clive, terug.

Duivelsadem, dat al het twintigste deel is in de serie rond Dirk Pitt, het alter ego van de auteur, is weer een typisch werk van Cusslers hand dat herkenbaar is aan de mix van wetenschappen, technologie en actie en die zich voor een groot deel op en onder water afspelen. Een Amerikaans wetenschapster ontdekt een eenvoudige oplossing om het probleem van de opwarming van de aarde te stoppen, maar om die ontdekking commercieel uit te kunnen baten heeft ze dringend nood aan een zeldzaam mineraal, waarvan voor het laatst in grote hoeveelheden gerapporteerd werden hoog in het noorden van Canada door een Britse expeditie in het midden van de negentiende eeuw vast kwam te zitten in het pakijs. Als Dirk Pitt de bron probeert op te sporen komt hij in aanvaring met een meedogenloze Canadese zakenman, die een imago als groene jongen cultiveert, maar ondertussen eenieder die de uitbreiding van zijn imperium een strobreed in de weg legt, zonder scrupules uitschakelt. Maar vader en zoon Pitt tonen zich waardige tegenstanders in een poging hun vel zo duur mogelijk te verkopen.

Duivelsadem voelt in het begin vrij stroef aan: door meteen een groot aantal op het eerste zicht losstaande vrij korte scènes op de lezer los te laten, kan men de lasnaden in de constructie van het verhaal gemakkelijk opmerken, net zoals bij het rijden over een betonweg, waarbij de voegen tussen de platen ook constant een lichte oneffenheid voelen.

Dit gegeven is er verantwoordelijk voor dat de eerste hoofdstukken niet gladjes verteerd worden. Gelukkig komt het verhaal later op kruissnelheid en kan de lezer zich dan verliezen in het verhaal dat toch net iets teveel actie bevat om de grenzen van de geloofwaardigheid niet te overschrijden.

De hoofdpersonages mogen hun voet niet buiten de deur van hun woonplaats zetten of er hangt wel een of ander onheil boven het hoofd. Als ik in hun schoenen zou staan, zou ik ernstig overwegen de hand aan mezelf te slaan, met zoveel tegenslagen op rij. De keuze om, in een verhaal dat in de derde persoon enkelvoud verteld wordt, twee van de belangrijkste personages van dezelfde naam te voorzien – vader Dirk Pitt die al heel de reeks meegaat en zijn zoon Dirk Pitt – is vragen om verwarring en soms duurt het even vooraleer kan uitgemaakt worden wie van deze twee betrokken is bij een bepaald hoofdstuk.

Ondanks bovenstaande opmerkingen en het feit dat er nog te veel fouten in de tekst zijn achtergebleven, kan de liefhebber van spannende boeken met een liefde voor geschiedenis en technologie best noig wat plezier beleven aan Duivelsadem, waar inde auteur een Hitchcockje doet, door zijn naam te lenen aan een personage met een bescheiden rol.
Duivelsadem is lang niet het beste boek uit de Dirk Pitt reeks. Net als bij de cover zelf, die niet echt scherp afgedrukt werd en goedkoop aandoet, zijn er teveel minpuntjes te noteren betreffende het verhaal om zich zelfs in de middelmaat te handhaven. Daar kan zelfs het interessante onderwerp niets aan veranderen

Het definitieve verdict: 4/10

Mijn boekenkast:
250 nieuwe aanwinsten
93 boeken gelezen, wat neerkomt op 30553 bladzijden of gemiddeld 328 blz per boek en 83,7 blz per dag, daar waar ik als doelstelling 50 blz per dag hoop te lezen.

Auteurs
67 mannelijk – 58 verschillende - populairste: Jussi Adler-Olsen met 3 boeken
21 vrouwelijk – 20 verschillende - populairste: Tess Gerristen met 2 boeken
5 gemende duo’s – 5 verschillende

Van 45 auteurs las ik voor het eerst een boek

Geografie:
België                         31 boeken van 28 verschillende auteurs
Nederland                  29 boeken van 26 verschillende auteurs
USA                          12 boeken van 10 verschillende auteurs
Groot-Brittannië           6 boeken van 6 verschillende auteurs
Australië                      3 boeken van 3 verschillende auteurs
Denemarken                3 boeken van 1 auteur
Zweden                       2 boeken van 2 verschillende auteurs
Canada                       1 boek van 1 auteur
Duitsland                     1 boek van 1 auteur
Frankrijk                     1 boek van 1 auteur
Ierland                        1 boek van 1 auteur
Italië                           1 boek van 1 auteur
Noorwegen                 1 boek van 1 auteur
Zuid-Afrika                 1 boek van 1 auteur

Ouderdom (van de eerste Nederlandstalige editie):
1985    1                      2000    2                      2008    6
1988    1                      2004    1                      2009    7
1990    1                      2005    4                      2010    28
1997    1                      2006    2                      2011    32
1998    2                      2007    3                     

Quotering:
0/10:   0                      4/10:   10                       8/10:   13
1/10:   0                      5/10:   16                       9/10:   4
2/10:   1                      6/10:   18                     10/10:   0
3/10:   4                      7/10:   26                    

Maakt een gemiddelde van 6,1 per boek.

Beste boek:
Beste boek:                                           Smith Tom Rob – Kind 44 (9/10)
Beste Nederlandstalig boek:                  Post Elvin – Vals beeld (9/10)
Beste boek van 2011:                           Lars Kepler – Contract (8/10)
Beste Nederlandstalig boek van 2011:  Toni Coppers – Iris was haar naam (9/10)
 

De openingszin:
Het was de vierde explosie die de Turkse stad Istanbul binnen een week trof.

De korte inhoud
Martin Mendes, een door nachtmerries geplaagde oorlogsverslaggever, onderzoekt de gewelddadige dood van zijn voormailige vriendin die bij een terroristische aanslag in Istanbul om het leven is gekomen. Wat had zij in die stad te zoeken?
Hij komt op het spoor van een duister complot van moslimterroristen, die door de Nederlandse inlichtingendiensten serieuzer worden genomen dan de signalen van een mogelijke aanslag die door rechtse politici en zakenmensen wordt voorbereid. Voor de uitoefening van zijn beroep als oorlogsverslaggever hoeft Mendes niet per se af te reizen naar geelddadige gebieden. Nederland voldoet ook ruimschoots aan de criteria.

Het volledige rapport
De Nederlandse journalist en maker van televisieprogramma’s. Aad van den Heuvel geniet van zijn pensioen in de mondaine Spaanse badstad Marbella. Al geruime tijd zit er tussen de boeken van zijn hand al eens een spannend boek, waarin hij zijn journalistieke ervaring als documentatiemaker en correspondent op locatie in vele brandhaarden nog voluit kan benutten, want steevast legt de inmiddels 76 jaar oude auteur de vinger op politieke hangijzers en wantoestanden. Zowel Het Sahararaadsel als De oorlogsverslaggever werden genomineerd voor De Diamanten Kogel.

In De oorlogsverslaggever worstelt hoofdpersonage Martin Mendes vooral ’s nachts met al het geweld dat hij van nabij mocht meemaken. Net op het moment dat hij wil kappen met zijn job als oorlogscorrespondent, wordt zijn vorige vriendin een van de slachtoffers van een aanslag op het Brits consulaat in Istanbul. Mede op vraag van haar ouders wil hij uitzoeken wat Esther zo ver van huis te zoeken had. Een speurtocht die hem naar Turkije voert, maar de oplossing lijkt toch in Nederland te liggen. Is het moslimterrorisme of extreem rechts geweld dat aan de basis ligt van haat dood? Of beide misschien?

Tegen de historische achtergrond van de aanslagen in Istanbul in 2003 en Madrid in 2004 componeert Aad van den Heuvel een heerlijk fictief verhaal dat leest als een documentaire: een onderhoudend werkstuk van hoogstaande kwaliteit dat niet alleen zonder veel overdrijving en sensatiezucht de honger naar macht en de waanzin van extremisme te kijk zet, maar tevens de aandacht vestigt op de moeilijke taak waarmee de verschillende overheidsdiensten worstelen: het naar waarde classificeren van informatie uit een immense hoeveelheid data, schrijfsels en geruchten en eventuele te nemen acties inschatten, plannen en uitvoeren.

Jammer genoeg ziet de auteur zich genoodzaakt om terug te grijpen naar de klassieke, maar goedkope trucs om zijn spannend draadje tot op het eind van het boek te kunnen doortrekken. Vooral het spelen met namen – echt en valse – en roepnamen wordt veelvuldig gebruikt. Maar eveneens wordt er meer dan tweehonderd bladzijden lang informatie voor de lezer achtergehouden.

Desondanks leverde Aad van den Heuvel, die blijkbaar iets heeft met voornamen die met een M gebinnen, met De oorlogsverslaggever een goed geconstrueerd spannend boek af dat balanceert op de grenzen van de detective, de politieke thriller en het spionageverhaal, maar dat leest als een intrigerende goed gedocumenteerde documentaire. Contradictorisch gesproeken is De oorlogsverslaggever een aangenaam rustpunt in de wervelende wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 8/10

De openingszin:
De openbare wc’s langs de Interstate 84 tussen Oregon en de rivier de Columbia waren weerzinwekkend, zelfs naar de maatstaven voor rustplaatsen.

De korte inhoud
In een smerig toiletgebouw langs de I-84 in Oregon vindt een nietsvermoedende tiener met hoge nood de bloederige resten van iets wat ooit leven bezat. De wand van het toilet is volgekalkt met hartjes, de handtekening van Gretchen Lowell.
Tweeënhalve maand is Gretchen al voortvluchtig. Is ze teruggekeerd naar Portland, of is er een copycat aan het werk?.


Het volledige rapport
Genadeloos is al het derde deel in de serie over de bizarre band tussen Gretchen Lowell, de vrouwelijke Hannibal Lecter en de man die haar kost wat kost veroordeeld wil krijgen, rechercheur Archie Sheridan.

Dit boek begint ongeveer twee maanden na het punt waar Hartendief eindigde. Gretchen is nog steeds voortvluchtig als Portland opnieuw wordt opgeschrikt opgeschrikt door een aantal moorden die Lowells signatuur dragen. Maar Sheridan, is niet volledig overtuigd en denkt aan een copycat.

In een krampachtige poging zich niet nog eens te herhalen wringt de Portlandse schrijfster Chelsea Cain zich in alle mogelijke en onmogelijke bochten om van Genadeloos toch maar een origineel werk te maken. Zo moet ze bijvoorbeeld al beginnen rondzeulen met milten en “knikkeren” met oogballen om toch meer maar proberen gruwelijker uit de hoek te komen, maar jammer genoeg heeft het een  omgekeerd effect. Het Cody McFadyen-syndroom zou het kunnen genoemd worden.

De verschillende plaatsen delict volgen elkaar op, maar de lezer voelt tot diep in het verhaal geen enkel moment enige betrokkenheid. Daar kan zelfs de aangename vertelstijl van Chelsea Cain niets aan verhelpen. Het lijkt erop dat Genadeloos het boek teveel is geworden in deze serie. Of misschien is het maar een dipje want ondertussen ligt er met Zondvloed alweer een tijdje een vierde Sheridan-thriller in de winkels.

Tussen de eenenzestig hoofdstukken die betrekking hebben op het verhaal zitten er totaal overbodig drie andere verloren geplaatst die handelen over het verleden. Maar deze flashbacks over de relatie tussen Archie en Gretchen staan er totaal plompverloren bij en missen elke context. Of het gewoon bladvulling is om toch maar de kaap van de driehonderd bladzijden te kunnen ronden of een gebrek aan redactie laat ik in het midden, maar storen deden ze in elk geval.

Met Genadeloos, een deel uit de Gretchen Lowell serie dat het bijna moest stellen zonder de aanwezigheid van de seriemoordenares, slaat Chelsea Cain de plank volledig mis. Het enige positieve dat erover gezegd kan worden is dat het van hier af aan enkel weer beter kan worden. En dat ze beter kan is algemeen geweten.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
‘De Palio,’ zei de man.

De korte inhoud
Rome. In een groezelig kamertje krijgt Morpho Fante, onderzoeksjournalist, een tip van zijn informant. In de stad is een huurmoordenaar gesignaleerd…
Wat heeft die aanwezigheid te maken met de geplande topvergaderingen? Over enkele dagen neemt Italië het voorzitterschap van de Europese Unie over. De ministers komen een eerste keer samen tijdens de Palio, een middeleeuwse paardenrace, in Siena. De gastspreker is George W. Bush sr.
Stof genoeg voor Morpho. Er hangt wat in de lucht… Dreigender dan zijn passionele ontmoeting met de sensuele Eritrese Zdima en haar eeuwig zwijgende vriendin Consuela. Maar er zijn er wel meer die het achterste van hun tong niet laten zien..
Morpho Fante, zoon van een Vlaamse vader en een Italiaanse moeder, wordt het vuur aan de schenen gelegd. Het spoor van de waarheid leidt hem terug naar een pijnlijk verleden en vroegere geliefden, maar ook naar geheime agenten en onfrisse praktijken in de wapenhandel. Al snel blijkt Morpho meer opgejaagd wild dan nieuwsjager te zijn…


Het volledige rapport
De veertig jarige Oost-Vlaming Dirk Van de Walle publiceerde in het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw drie spannende boeken met eenzelfde hoofdpersonage die wel elk bij een andere uitgever verschenen. Tegelijk timmerde deze avonturier aan een professionele managementloopbaan, wat hem vorige zomer als de positie als General Manager Belgium opleverde bij reclamemaker Square Melon.

In Zuur bloed, het middelste boek uit de rij, wordt Morpho Van Damme, die in Italië zijn moeders familienaam Fante aannam, getipt over een mogelijk aanslag in Sienna, waar een politieke top gepland staat. Net voor hij Rome verlaat wordt Morpho tot over zijn oren verliefd op de bloedmooie uit Eritrea afkomstige Zdima Zdarouïssi. Zijn eerste echte liefde sinds hij en de liefde van zijn leven Luna jaren geleden uit elkaar gingen. Groot is zijn verbazing als hij in Sienna de zich in hogere kringen thuisvoelende, Luna tegen het lijf loopt. Te veel toeval is geen toeval meer, denkt Morpho Fante en hij trekt op jacht. Maar al snel beseft hij dat zijn tocht leidt naar zijn persoonlijke en familiale verleden en ondervindt hij aan den lijve dat hij niet alleen jager maar tevens potentieel slachtoffer is.

Dirk Van de Walle schotelt de lezer een vrij complex verhaal voor dat bij momenten moeilijk te volgen is, mede omdat hij ervoor opteerde om meestal de familieleden van het hoofdpersonages niet kenbaar te maken aan de hand van hun namen, maar aan de hand van de familieband. Wel staat er achteraan het boek een stamboom van de familie Vandamme-Fante, maar tegen de tijd dat men die ontdekt, heeft men het verhaal al achter de kiezen. Ook zijn de personages lang niet goed genoeg uitgewerkt om hun acties geloofwaardig over te laten komen.

Gelukkig hanteert de auteur een aangenaam lezende stijl en voorziet hij Zuur bloed van een soundtrack die echt de moeite waard is, waardoor alle gebeurtenissen, die draaien rond persoonlijke geschiedenissen en wapenhandel, toch zorgen voor enig leesplezier. Ook zijn met liefde voor het land gekozen locaties in Sienna en Rome dragen hiertoe bij.

Zuur bloed laat de lezer achter met gemengde gevoelens: enerzijds is er de vertelstijl die potentieel verraad, maar aan de andere kant lijkt de structuur van verhaal niet correct in elkaar te passen en vallen de personages door de mand. Kan beter.

Het definitieve verdict: 5/10

De openingszin:
Een verduisterd schip is een verdoemd schip, dacht Moore.

De korte inhoud
CIA-agent en ex-Navy SEAL Maxwell Moore werkt al jarenlang undercover in Afghanistan en Pakistan, op jacht naar terroristen van Al Qaida. Onverwachts wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten. In het diepste geheim is een groep specialisten van verschillende Amerikaanse agentschappen – FBI, DEA, ATF en US border Control – geformeerd die een levensgevaarlijke dreiging onschadelijk moet zien te maken. Op satellietfoto’s valt namelijk te zien dat twee van Amerika’s grootste vijanden de handen ineen hebben geslagen: de taliban en het Juarez-drugskartel uit Mexico.
Voor Moore en zijn nieuwe collega’s begint een jacht op een vijand die even machtig als meedogenloos is. Het Juarez-kartel vecht even ten zuiden van de Amerikaanse grens een keiharde oorlog uit met een rivaliserend syndicaat met als inzet de export van drugs naar de Verenigde Staten. De ambitieuze en uiterst wrede Dante Corrales gaat voorop in de strijd tegen de Amerikaanse grenspolitie en de DEA aan de ene kant, en de concurrentie aan de andere kant. Maar Corrales is slechts een uitvoerder en de grote vraag voor Moore en de zijnen is: wie is de werkelijke topman van het drugskartel? En waaruit bestaat de samenwerking tussen de taliban en de Mexicanen precies, gaat het alleen om de invoer van drugs of gaat het mogelijk om een nog groter gevaar?


Het volledige rapport
Met, naast een tiental non-fictie werken, meer dan vijftig titels in vijf verschillende reeksen, was de Amerikaanse succesauteur Tom Clancy dit jaar aan iets nieuws toe. Samen met de ervaren, maar in ons taalgebied nobele onbekende coauteur Peter Telep wordt nog maar eens een nieuwe serie opgestart. Ditmaal met CIA-agent Maxwell Moore, die zijn sporen al verdiende bij de Navy Seals.

In het eerste deel, dat de titel De ogen van de vijand meekreeg, wordt het hoofdpersonage uit zijn vertrouwde werkgebied in Pakistan weggeroepen om in Mexico een mogelijke connectie tussen de Taliban en de Mexicaanse drugsmaffia te onderzoeken. Tegelijkertijd willen zowat alle Amerikaanse drieletterwoorddiensten het hoofd van het machtigste drugskartel van hun zuiderbuur identificeren en neutraliseren.

Wie er nu nog aan twijfelt dat dit een boek vol actie is, zal snel overtuigd worden, want nog voor de eerste dertig bladzijden omgeslagen zijn, werden al twee schepen en een hotel opgeblazen. En dan volgen er nog meer dan vierhonderdvijftig pagina’s groots opgezette internationale actie waarbij de kogels zowat constant in het rond vliegen. Kortom De ogen van de vijand is weer een schoolvoorbeeld van een Hollywoodfilm op papier.

Er worden een massa personages geïntroduceerd, waarvan het de moeite niet waard is hun namen te onthouden want de meerderheid ervan verwordt meestal vroeger dan later tot kanonnenvoer. Met deze overvloed aan gewapende confrontaties en afrekeningen willen Tom Clancy en Peter Teleb de lezers bij de keel grijpen en overdonderen. Maar in plaats van deze laatsten met open mond van bewondering en verbazing achter te laten, verliezen de auteurs hun publiek na de zoveelste schietpartij op rij.

Niet alleen wordt in De ogen van de vijand overdreven met de actie, maar het wordt echt te bont als gevangenisdirecteurs hun gevangen eropuit sturen om te gaan afrekenen met een concurrerend kartel of als hele pelotons militairen zonder medeweten van hun hiërarchische oversten, gebruikmakend van helikopters en andere voertuigen op eigen houtje missies gaan uitvoeren. “Trop is teveel,” zei een Belgisch ex-premier ooit en dit boek is daar een prachtig voorbeeld van.

Als daarnaast ook nog eens teveel zaken zomaar uit de lucht komen vallen en er net iets teveel infiltranten allerhande opereren, is er maar een conclusie mogelijk: totaal ongeloofwaardig.

Ik kan De ogen van de vijand dan ook alleen maar aanraden aan hen die zich met het verstand op nul door een boek kunnen werken, en denk met weemoed terug aan hoe de eerste reeks van Tom Clancy, met Jack Ryan in de hoofdrol, destijds een kwalitatieve trendsetter was. Het is amper te bevatten dat beide reeksen uit hetzelfde hoofd ontsproten zijn.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Middernacht in de tuin der doden.

De korte inhoud
Penn Cage had vroeger geen gemakkelijke baan. Als openbaar aanklager in Houston was hij verantwoordelijk voor meerdere ter dood veroordelingen. Maar dat was nog niets vergeleken bij wat hem nu te wachten staat.
Als burgemeester moet Penn zijn geboortestad Natchez proberen te redden uit de nietsontziende klauwen van de internationale gokmaffia. En hij staat er alleen voor, want iedereen om hem heen is al bezweken voor de verlokkingen van het snelle geld.
De maffiabazen deinzen nergens voor terug. Al snel verkeren niet alleen Penns eigen leven, maar ook de levens van zijn familie en zijn ex, van wie hij nog steeds houdt, in groot gevaar. Hij zal moeten kiezen, maar wat is de juiste keuze?


Het volledige rapport
De in het Duitse Stuttgart geboren Amerikaanse auteur, Greg Iles, verhuisde al vlug naar Natchez, aan de oever van de Mississippi. De liefde die de auteur voelt voor dit zuidelijke provinciestadje met een zeer rijke geschiedenis uit zich niet alleen in het feit dat hij er nu – vijftig jaar later – nog altijd woont, maar vooral door de prominente rol dat het krijgt in een aantal van zijn boeken, waaronder de serie met Penn Cage.

Na Het stille spel en Ontluistering is Spel zonder regels het derde boek in de reeks waarvan al vaststaat dat er nog zeker twee delen zullen volgen. Maar de verschijning ervan heeft vertraging opgelopen door het zware ongeval waarbij de auteur eerder dit jaar betrokken was. Tussen de stijlvolle minimalistisch uitgevoerde cover en de flaptekst, die tot de meest nietszeggende aller tijden behoort, zitten net geen zeshonderd bladzijden, die een meeslepend verhaal bevatten waarin Penn Cage, die ondertussen aan de slag is als burgemeester van Natchez, het leven van zichzelf en zijn familie op het spel zet om de stad te redden van de nietsontziende, meedogenloze gokmaffia, die de hondengevechten weer naar de oevers van de op een na langste rivier van Noord-Amerika brachten.

Het is aan te bevelen toch zeker Het stille spel te lezen vooraleer aan Spel zonder regels te beginnen, want een groot aantal personages maken in beide verhalen hun opwachting, en ze worden niet allemaal even uitgebreid geherintroduceerd. Maar bij de trouwe fans van Greg Iles zal het begin van dit boek vooral een “been there; seen that”-gevoel oproepen: een lichte ontgoocheling omdat het scenario te fel doet denken aan het eerste boek uit de reeks: een groep niets ontziende machtswellustelingen die zich, mede door hun connecties, boven de wet wanen en die kennissen van het hoofdpersonage ontvoeren en het zwijgen opleggen terwijl Washington hen de hand boven het hoofd houdt. En Penn Cage, met rond zich de enkelingen verzameld die hij kan vertrouwen, die als een Don Quichote in de strijd werpt…
Ook is het grootse opzet, gecombineerd met de vaart waarmee het verhaal zich ontvouwt, verantwoordelijk voor het vallen van een aantal gaten: het lijkt soms alsof de auteur zijn eigen verhaal niet meer kan bijbenen.

Maar dan herpakt de auteur, die op de achterflap de titel “Soutern master of suspense” meekrijgt, zich en bewijst hij dat hij een briljant verteller is, want de lezer kan niet anders dan zich laten meeslepen met het prachtig gecomponeerde verhaal. Niet alleen tovert Greg Iles, als een echte Jeffery Deaver, de ene na de andere plotwending uit de spreekwoordelijke hoge hoed, maar tevens voorziet hij het geheel van een diepgang die men zelden kan ervaren in een spannend boek. Hij weet als geen ander zijn liefde voor de Natchez te uiten en dat straalt af op zijn publiek, waardoor Spel zonder regels verwordt tot een 592 bladzijden lange intense en intrigerende pageturner.

De nachtmerrie die zich in Spel zonder regels ontvouwt, degradeert Judith Vissers boek Trip, dat eveneens hondengevechten als onderwerp heeft, tot een verhaaltje voor het slapen gaan en staat garant voor enkele uren hoogstaand, meeslepend en spannend leesplezier.

Het definitieve verdict: 8/10

De openingszin:
Paul Marquand ontwaakte uit het zoveelste hazenslaapje door een hevige aandrang in zijn darmen.

De korte inhoud
Enkele hoge officieren van het Amerikaanse leger besluiten een bevrijdingsactie op touw te zetten, onder de codenaam Operatie Freeborn. Met deze geheime actie willen ze niet alleen Amerikaanse krijgsgevangenen uit de Vietnamese kampen bevrijden, maar ook de Cubaanse en Oost-Duitse ondervragers ontvoeren. CIA-agent Graham Marquand wordt als verbindingsman aan de operatie toegevoegd. Zijn taak is uit te vinden of er zich onder de te bevrijden gevangenen. Landgenoten bevinden die zo zijn gehersenspoeld dat ze als spion naar de eigen linies terugkeren.
Paul Marquand, Graham’s broer, is een van de gevangenen in het kamp. Met hulp van Cubaanse en Oost-Duitse specialisten wordt ook hij onder mensonterende omstandigheden gedwongen zich voor de Noord-Vietnamese oorlogspropaganda in te zetten. Paul probeert niet te bezwijken, wat sommige andere gevangenen wel overkomt, maar om te overleven moet hij wel doen alsof.
Voor Graham staat er veel op het spel. Niet alleen de bevrijding van zijn broer, maar ook zijn carrière bij de CIA staat door zijn contacten met Europese agenten onder zware druk. Zowel in Vientiane als in Vietnam zijn communistische spionnen actief, echte én vermeende. Verraad dreigt van alle kanten. Elke seconde telt, elke beslissing is cruciaal; de missie kan door de kleinste inschattingsfout ook eindigen in de dood…


Het volledige rapport
In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw publiceerde veel in Vlaanderen verblijvende Nederlander Jeroen Kuypers drie boeken onder het pseudoniem Max Moragie. In 2010 verschool hij zich achter een andere nom de plume om aan te vatten met een trilogie die zich afspeelt in en rond de oorlog in Vietnam: Roel Thijssen was geboren, en zijn eerste kindje kreeg de titel Broederbloed mee.

Een goed jaar later ligt met Operatie Freeborn deel twee van de reeks, die draait rond de broers Paul en Graham Marquand, in de winkels. Het verhaal begint circa twee jaar na het einde van Broederbloed en in 1969 is Graham als CIA-agent operationeel in de hoofdstad van Laos wanneer hij de opdracht krijgt om deel te nemen aan een clandestiene operatie: het ontzetten van een klein krijgsgevangenenkamp in de jungle van Noord-Vietnam. Naast het bevrijden van Amerikanen, moet er ook werk gemaakt worden om een Cubaanse en een Oost-Duitse ondervrager van het kamp op te pakken voor verhoor. Als de missie op het laatste nippertje in gevaar komt omdat de integriteit van Graham getrokken wordt, is deze in alle staten, want hij heeft ondertussen vernomen dat zijn broer Paul zich eveneens in het kamp bevindt.

Hoewel Broederbloed fungeert als een echte inleiding op Operatie Freeborn, kan dit laatste gemakkelijk als een op zichzelf staand boek gelezen worden., want de auteur heeft erover gewaakt dat voorkennis niet noodzakelijk is en de enkele verwijzingen naar het vorig boek zijn zo summier dat ze amper opvallen.

Het recept is hetzelfde gebleven, maar de ingrediënten werden ditmaal anders gedoseerd. Daardoor komt dit middelste deel van de spionagetrilogie veel beter uit de verf dan zijn voorganger. Operatie Freeborn zit boordevol suspense en actie gelardeerd met een streepje droge humor en gepresenteerd in een stijl die garant staat voor enkele uren leesplezier, waarbij de doeltreffende cliffhanger aan het eind ieders nieuwsgierigheid prikkelt om zo snel mogelijk aan het vervolg te kunnen beginnen.

De auteur heeft zeer veel aandacht geschonken aan het opbouwen van een zeer geloofwaardige, weliswaar licht geromantiseerde, sfeer waartegen hij zowat alle mogelijke gemoedstoestanden op zijn personages loslaat. Het is jammer dat die personages zelf uit niet veel meer bestaan dan een paar penseeltrekken.

Samengevat leverde Roel Thijssen met Operatie Freeborn een zeer onderhoudende, kwalitatief hoogstaande militaire spionageroman af, die de lezer al likkebaardend doet uitkijken naar het vervolg.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Plotseling was het zover.

De korte inhoud
Ze is mooi als Aphrodite en ze is een heel bijzondere vrouw. De rijkste en machtigste mannen van Griekenland liggen aan haar voeten. Toch houdt courtisane Daphne uitgerekend van een man die niets van har wil weten: Themistokles uit Athene.
Maar als Daphne in de oorlog door de Perzen wordt ontvoerd, rust Themistokles niet voordat hij haar heeft gevonden...


Het volledige rapport
De Duitse germanist en kunstgeschiedkundige Hans Hartel, die eerder dit jaar zijn zeventigste verjaardag mocht vieren, verzeilde bijna per ongeluk in de wereld van de pen. Na een decennium van redactionele baantjes bij kranten en tijdschriften, begon hij vanaf 1973 onder het pseudoniem Philipp Vandenberg historische non-fictie te publiceren over de oude wereldrijken. Vanaf midden de jaren tachtig van de vorige eeuw waagde hij zich met succes ook aan spannende boeken die zich afspelen in het oude Egypte, Griekenland en Romeinse rijk.

Dochter van Aphrodite of Dochter van Afrodite - de titel heeft een andere spelling op de voorzijde dan op de achterzijde van de omslag – maakt deel uit van de collectie scherp geprijsde thrillers van Karakter Uitgevers. Dit op zichzelf staande verhaal belicht de moeilijke relatie tussen de Atheense veldheer en politicus Themistocles en de van Lesbos afkomstige hetaere – zeg maar courtisane– Daphne.

Zoals het een rasechte Griekse tragedie betaamt, zijn de hoofdpersonages speelballen van het lot. Het moet gezegd worden; de schikgodinnen hebben hun beste beentje voorgezet toen ze de levensloop van de historische figuur Themistocles uittekenden. De auteur moet zelf alle registers opentrekken om niet voor hen onder te doen met de lotgevallen van de fictieve Daphne.

Maar meer nog dan een verhaal over de kracht van de schoonheid en de invloed van mooie zelfzekere vrouwen op de mannen met macht en geld is Dochter van Aphrodite een prachtige roman over een stukje Griekse geschiedenis. Philipp Vandenberg neemt de lezer mee op sleeptouw van aan het einde van de eerste Perzische oorlog in 490vC, waar we getuige zijn van de eerste marathon aller tijden; via tien jaar later de tweede Perzische oorlog, met als blikvangers, de slag bij Thermopylae, die algemeen bekend werd door de film 300, en de zeeslag bij Salamis; om nog een decennium later te eindigen rond 471 voor onze jaartelling. Ondertussen gunt de auteur de lezer een mooi kijkje in het dagelijkse openbare leven van die tijd en strooit hij kwistig weetjes en anekdotes in het rond. Het feit dat hij zich laat betrappen op een paar makkelijke verifieerbare foutjes en dat hij onderweg een (te) groot aantal personages introduceert weze hem vergeven.

Door het verhaal van deze platonische liefde avant la lettre - de filosoof die er zijn naam aan gaf, was toen nog niet geboren – uit te spreiden over de lange periode van zowat twintig jaar ontstaat een traagheid, die echter door de afwisseling met voldoende actie, niet negatief uitvalt voor het geheel.

Met Dochter van Aphrodite schreef Philipp Vandenberg een degelijke, realistische historische faction roman met spannende accenten, die zeker door de geschiedenisliefhebbers gesmaakt zal worden en die, rekening houdend met de scherpe prijs, meer dan de moeite waard is.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De openingszin
De korporaal maakte met zijn ka-bar-mes aan de bovenkant van de zak een opening en liet er wat rijst uitlopen.

De korte inhoud
Graham Marquand heeft het best goed voor elkaar in Vietnam. Van de hete oorlog in de jungle, de rijstvelden en de hooglanden krijgt hij niet zo veel mee. Zijn koude oorlog speelt zich af in de straten van Saigon. Hij leeft zijn relaxte leventje in de schaduw van de vuile oorlog en dankzij illegale handeltjes groeit de stapel bankbiljetten in zijn safe van de Bank of America. Maar dan arriveert zijn jongere broer Paul onverwacht in Vietnam. En Graham komt voor een aantal grote dilemma’s te staan.


Het volledige rapport
De Nederlandse historicus Jeroen Kuypers publiceerde begin deze eeuw al een aantal spannende boeken onder het pseudoniem Max Moragie. Midden vorig jaar zag, onder de pennaam Roel Thijssen, Broederbloed het levenslicht. Dit is het eerste deel van een trilogie die zich situeert tegen de achtergrond van de oorlog in Vietnam. Ook het tweede deel, dat de titel Operatie Freeborn meekreeg, is ondertussen al in de winkelrekken te vinden.

In Broederbloed maken we kennis met de Amerikaanse sergeant Graham Marquand, die met zijn logistieke eenheid ver van het front gelegerd is. Samen met een paar collega’s drijft hij een winstgevend handeltje in softdrugs. Zijn bijna luilekker te noemen leventje verandert echter plots in een tijd vol zorgen door twee bijna simultane gebeurtenissen: hij komt tot de ontnuchterende ontdekking dat zijn jongere broer Paul zich eveneens in het land bevindt, maar dan als frontsoldaat en hij wordt gepolst om actief deel te nemen aan een groots opgezette kunstsmokkel.

Roel Thijssen recreëert een mooi tijdsbeeld van het Vietnam in de jaren zestig, waarbij hij een aantal facetten van de clash der culturen gevat weet te belichten. Het samenleven van deze smeltkroes van nationaliteiten vormt – meer nog dan de oorlog zelf – de basis voor het verhaal van Broederbloed. Daarom kunnen zelfs zij die een grondige afkeer hebben aan oorlogsverhalen zich best wagen aan dit werkstuk, want de auteur gebruikt het oorlogsgeweld zo goed als alleen maar om zich te ontdoen van overbodig geworden personages. Het echte verhaal draait meer rond de persoonlijke verrijking van individuen en instanties allerhande.

Ondanks een aangename schrijfstijl, slaagt de auteur er niet in zijn publiek in het verhaal te zuigen en blijft er een onoverbrugbare afstand tussen lezers en personages. De vinger leggen op de oorzaak, blijkt echter een moeilijke opgave. Ligt het aan de randpersonages die voor de auteur, net als voor de generaals destijds, niet de moeite waard zijn om degelijk uitgetekend te worden. Het is toch maar kanonnenvoer. Ligt het aan de rechtlijnige plot die bij het dichtslaan van het boek toch wat magertjes blijkt uit te vallen? Of ligt het aan de sfeer die dichter aanleunt bij een documentaire dan bij een spannend verhaal? Of eerder, en meer waarschijnlijk, aan de combinatie van bovenstaande.

De eigenzinnige kijk van Roel Thijssen op dit stukje Vietnamese, en Amerikaanse geschiedenis van bijna een halve eeuw geleden, is het sterkste punt van Broederbloed. En dat alleen al maakt dit boek het lezen meer dan waard. Louter beschouwd als een spannend boek, zakt het echter terug in de middelmaat.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin
Er is iets gebeurd.

De korte inhoud
De 64-jarige Jennifer White is een gepensioneerde orthopedisch chirurg die aan de ziekte van alzheimer lijdt. Haar zoon en dochter doen hun best om met haar stemmingswisselingen, verwarring en zwerftochten om te gaan, maar hebben zo hun eigen problemen.
Als Jennifers best vriendin Amanda vermoord wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, is Jennifer de hoofdverdachte. Jennifer kan, of wil, zich echter niet herinneren of ze de moord heeft gepleegd. Terwijl zij steeds meer haar grip op de werkelijkheid verliest, doen haar kinderen hun uiterste best om te voorkomen dat Jennifer wordt opgesloten.


Het volledige rapport
Alice LaPlantes deeltijdse zorg voor haar dementerende moeder ligt aan de basis van Hersenspinsels, haar eerste roman.

In een gegoede buurt van Chicago wordt het lijk gevonden van Amanda, een oudere alleenstaande vrouw. Ze heeft een hoofdwonde en mist vier vingers aan een van haar handen. Door de professionele wijze waarop deze amputaties werden uitgevoerd wordt haar beste vriendin Jennifer White meteen tot hoofdverdachte gebombardeerd. Dokter White is een gerenommeerd orthopedisch chirurg met de bovenste ledematen als specialisme. Maar recent moest ze haar job opgeven omdat ze gediagnosticeerd werd met de ziekte van Alzheimer. Eigen aan deze ziekte lopen heden, verleden, realiteit en fantasie in het hoofd van de protagoniste door elkaar. Rechercheur Megan Luton heeft de bijna onmogelijke opdracht om uit deze wirwar van impressies de beweegredenen en de modus operandi te distilleren die aan de basis liggen van dit verdachte overlijden. Maar kan een alzheimerpatiënt een dergelijke moord wel plannen en uitvoeren?

De Amerikaanse auteur opteert ervoor om de warrige gedachtegangen van een dementerend door te trekken in de vormgeving van het boek. Zo kent Hersenspinsels geen hoofdstukken. Het verhaal wordt verteld in vier bedrijven en de bladzijden worden gevuld met een opeenvolging van korte paragrafen: impressies van gebeurtenissen, herinneringen, notities, beschrijvingen, artikels, gedachten en conversaties volgen elkaar schijnbaar willekeurig op waardoor een wanorde ontstaat, die misschien wel typisch is voor een alzheimerpatiënt, maar vermoeiend is voor een buitenstaander. Het logische gevolg van deze stijl is dat er wel erg veel witregels op de pagina’s staan, waardoor de lezer amper kan volgen met het omslaan van de bladzijden.

De spannende verhaallijn, die louter bestaat uit Lutons speurtocht, is meestal latent aanwezig en komt slecht af en toe aan de oppervlakte, zoals we enkel het ondergrondse gangenstelsel van de mol kunnen vermoeden door de aanwezigheid van een sporadische molshoop in de tuin. Hierdoor slaagt de auteur er goed in de dader en motief verborgen te houden, hoewel de kenners van het genre, door eliminatie alleen, wellicht bij de juiste persoon zullen uitkomen.
Het gebrek aan fixatie op het politieonderzoek en de keuze van Alice LaPlante om het zwaartepunt te leggen op de dementie van Jennifer en welke invloed dat heeft op haar en haar omgeving, maakt van Hersenspinsels een sterk en zeer geloofwaardig boek dat vooral vrouwen en liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen zal aanspreken.

Tot slot is het nog het vermelden waard dat Orlando uitgevers aan het eind van het boek nog een aantal bladzijden met extra informatie voorziet: overbodige auteursinformatie, die ook op de achterflap is terug te vinden is; een kort interview met de auteur en zelfs een aantal inhoudelijke vragen voor leesclubs.

Met Hersenspinsels levert Alice LaPlante een zeer degelijke roman af die niet echt spannend te noemen is, maar des te intrigerender.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De openingszin:
‘Niet doen, John!’ zei Dewit.

De korte inhoud
Een man wordt op wrede wijze geliquideerd: hij is met handen en hoofd ondergedompeld in ziedend frituurvet op het Falconplein in Antwerpen. De persheeft het in geuren en kleuren over de gruwelijke Frituurmoord. Door die misdaad stoten de speurders Carpentier en Dewit op een smokkelroute tussen Rusland en Europa. Er worden onder meer al dan niet vervalste doeken van Rubens verhandeld. Via Svetan een bloedmooie Georgische, komen ze in aanraking me de Russische maffia. Het Falconplein wordt niet voor niets ook het Rode Plein genoemd.
Ondanks alle tegenwerking en intimidaties, ook uit de meest onverwachte hoek, slagen de speurders erin de frituurmoord op te lossen.


Het volledige rapport
De sinjoor Piet Teigeler, ruilde een aantal jaar geleden om gezondheidsredenen de wereldstad Antwerpen in voor een huisje onder de Spaanse zon. Al tijdens zijn journalistieke loopbaan publiceerde hij samen met Eddy Van Hee, onder het pseudoniem Woody Dubois twee spannende boeken. Maar pas toen hij van zijn pensioen kon genieten, begon hij aan een tiendelige reeks met rechercheurs Carpentier en Dewit in de hoofdrollen, die in 2007 afgesloten werd met Dood.

Drie dode meesters, uit 1997, is het vierde boek uit de serie. Hierin worden de Antwerpse protagonisten op kerstavond opgeroepen voor een bizarre moord: een kunstschilder werd met zijn hoofd ondergedompeld in het hete bakvet van een frituur op het Falconplein. Het begin van een zoektocht naar de daders, die Carpentier en Dewit leidt langs de werelden van de Russische maffia, kunsthandel, -smokkel en –oplichting. En ondertussen worden ze constant in de vingers gekeken en tegengewerkt door de Bijzondere Opsporingsbrigade, die kost wat kost deze zaak naar zich toe willen trekken.

Thematisch leunt Drie dode meesters nauw aan bij het recent verschenen De bloedakker van Andrea Camilleri: een moord die ogenblikkelijk gelieerd lijkt aan de maffia, maar waarvan het later twijfelachtiger wordt of de daders wel moeten gezocht worden bij de Dons, consiglieri of hun voetvolk. Maar het Vlaamse verhaal is voorzien van een veel complexer plot en werd degelijker uitgewerkt en verteld dan zijn Italiaanse tegenhanger.

Piet Teigeler waakt er zorgvuldig over dat zijn personages geloofwaardig blijven en mensen van vlees en bloed dicht benaderen. Hierdoor is het aangenaam vertoeven in het verhaal, en wordt het lezen een samenzijn met aimabele maar gedreven figuren. Carpentier is het best te vergelijken met een kat met jongen: een zeer aaibaar beestje dat zonder waarschuwing venijnig uit de hoek zal komen als de jongen – lees het onderzoek – in gevaar komt.

Hoewel het algemeen geweten is dat 99 percent van alle spannende boeken een goede afloop heeft, is het toch ontgoochelend op de achterflap te mogen lezen dat het moord opgelost wordt. Toch slaagt de auteur erin de weg naar de oplossing te plaveien met voldoende plotwendingen om van Drie dode meesters een meer dan onderhoudend werkje te maken.

Het definitieve verdict: 6/10

De openingszin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Harry Hole wordt door zijn superieuren naar Australië gestuurd om de politie down-under bij te staan bij het onderzoek naar de moord op een Noorse actrice. Maar de moord is niet de enige reden voor deze gedwongen vakantie. Hole overleefde even daarvoor ternauwernood het auto-ongeluk waarbij zijn collega omkwam, en dompelt zich sindsdien onder in de alcohol.
Holes verblijf in Sydney voert hem naar de duistere kanten van de stad waar de onbezorgde toerist nooit zicht op krijgt. Het verhaal leidt naar een oude Aboriginalvertelling over ‘de vleermuisman’, die tot leven wordt gewekt door misdaad. Een waar de vleermuisman ontwaakt, verschijnt de dood onder de stervelingen.


Het volledige rapport
Hoewel het hem niet aan te zien is, heeft de Noor Jo Nesbo de kaap van de halve eeuw al overschreden. Met de popgroep Di Derre geniet hij van landelijk succes. Maar het combineren van een voltijdse dagtaak met het nachtleven als artiest valt hem alsmaar zwaarder. Hij besluit tot een loopbaanonderbreking en als een uitgever hem vraagt die tijd te gebruiken om een boek te schrijven over de band, trekt hij naar Australië. Het boek waarmee hij naar zijn thuisland terugkeert, is echter geen biografie maar De vleermuisman, dat het begin betekent van een nieuwe loopbaan als misdaadauteur. Het boek was al lange tijd niet meer in het Nederlands verkrijgbaar, maar werd, door de groeiende populariteit van de auteur, eerder dit jaar weer op de markt gebracht.

In De Vleermuisman wordt Harry Hole, rechercheur bij de politie van Oslo, naar Sydney gestuurd om de lokale politie te helpen met hun onderzoek naar de moord op een Noorse jonge vrouw, en de auteur verwerkt er veel van zijn eigen ervaringen down under, in. Net als Peter Temples De gebroken kust drijft het verhaal op de wrijving tussen de blanken en de Aboriginals, maar Jo Nesbo slaagt erin deze problematiek op een zeen aangename wijze in het verhaal te verwerken en waakt erover nooit belerend over te komen.

De auteur hanteert een vertelstijl die zeer nauw aanleunt bij de Angelsaksische wereld van het spannende boek en is daardoor een buitenbeentje in Scandinavië, maar dat weerhield hem er niet van met zijn debuut in 1997 de Gouden Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek van het jaar, binnen te rijven. En dit ondanks het feit dat zowel dader, motief als ontmaskering zowat uit de lucht komen te vallen.

Het moge duidelijk zijn dat de plot in deze eersteling nog ondergeschikt is aan de personages, die met veel zorg geboetseerd werden. Een gegeven dat later in de reeks zal veranderen.

Tot slot moet me het detail van het hart dat de vertaler toch een gebrek aan fantasie aan de dag legde toen deze niet verder kwam dan meermaals kort achter elkaar “raketten” te gebruiken waar onderandere ook vuurpijlen en vuurwerk de lading perfect dekte.

Met De Vleermuisman leverde Jo Nesbo een zeer genietbare policier af dat vooral een hebbeding is voor de liefhebbers van zijn recentere werk, want Harry Hole maakt zijn opwachting in alle andere boeken van deze auteur, met uitzondering van het in 2010 verschenen Headhunters, dat buiten de reeks valt.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Mijn moeder valt op haar knieën en smeekt om genade.

De korte inhoud
De dag na een vreselijk uit de hand gelopen beoordelingsgesprek op zijn werk, krijgt Marcus Brant te horen dat zijn vader, met wie hij al jaren geen contact meer had, op brute wijze is vermoord. Als daarna ook zijn vrouw op mysterieuze wijze verdwijnt, vreest Marcus dat het hier niet bij zal blijven.
De superaantrekkelijke Milena is zijn reddende engel en hij wordt onmiddellijk smoorverliefd op haar. Milena test uit hoe ver Marcus bereid is te gaan voor de liefde. Naarmate hun verhouding extremer wordt, zal Marcus steeds afhankelijker van haar worden.


Het volledige rapport
De Nederlander Walther Schmidt heeft zich in de bijna halve eeuw die hij op aarde rondliep al een veelheid aan jobs gewaagd. In 2009 voegde hij het schrijverschap aan zijn curriculum vitae toe, want dat jaar publiceerde hij Messcherp en razend, wat tot op heden nog altijd het enige boek van zijn hand is.

Het verhaal dat zich in de Nederlandse hoofdstad afspeelt is een rollercoasterrit waarin de lezer het wagentje deelt met Marcus Brant en Milena. Marcus is een grijze muis die weinig voldoening haalt uit zijn dagelijkse gang van zaken. De moord op zijn vader luidt de verandering in, maar vooral de kennismaking met de mysterieuze Milena is het begin van een avontuur waarbij de adrenalinestoten elkaar sneller opvolgen dan hij Marcus voor mogelijk hield.

In 2004 veroverde uitgeverij Anthos onder de vlag van de literaire thriller de harten van de Nederlandse vrouwelijke liefhebber van spannende boeken met onder andere De Reünie (Simone Van der Vlugt) en De eetclub (Saskia Noort). Het opzet was simpel: boeken door vrouwen voor vrouwen over vrouwen en hun leefwereld.Het lijkt erop dat de vijf jaar later Walther Schmidt dit concept mocht aanpassen in en trachten ook de mannelijke lezer aan de literaire thriller te binden.

Sex, drugs, vrouwen en geweld; dat is waar het verhaal van Messcherp en razend op drijft. Maar het blijkt niet genoeg, want ondanks het feit dat het verhaal voortdendert als een op hol geslagen trein, blijkt zowat het hele middenstuk zinloze bladvulling: actie om de actie; poging na poging om de lezer te shockeren, wat voor  een kennis van mij aanleiding was om het boek te herdopen in Messcherp en ranzig.

Met wat goede wil zou dit boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, een kruising van Eyes wide shut met Telma & Louise genoemd kunnen worden. Maar eigenlijk kan ik het werk enkel aanraden aan de liefhebbers van de boeken van Stan Lauryssens, nog zo’n auteur die alle remmen losgooit

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Dit verhaal begint met de observatie van een Engels landschap zoals het erbij lag op de tragische avond van 27 juli 1538.

De korte inhoud
De executie van een jonge zuster en een jonge pater in de 16^de eeuw betekent het ontstaan van de leende van Borley: een klein dorp in het zuidoosten van Engeland.
Op het einde van de 19^de eeuw laat dominee Henry Bull er een pastorij bouwen op de fundamenten van ene oud klooster.
Hit is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Londen, 2007. David Mayfair is een roekeloze jongeman met een duistere ave: hij kan voorbij het leven kijken en de dood observeren. Na het overlijden van zijn ouders wordt hij geadopteerd door zijn oom Dorian Walpole en verhuist hij van de Belgische provinciestad Turnhout naar de Engelse metropool Londen. Onder het strenge mentorschap van zijn oom ontwikkelt hij zich tot een Ziener. Er is slechts één probleem: David Mayfair kent geen angst. Wanneer een anonieme briefschrijver de Ziener vraagt om de moord op twee tienermeisjes te onderzoeken, vertrekt hij tegen de wil van Dorian naar het mysterieuze Borley. Maar al snel blijkt dat Borley zijn duistere geheimen niet zomaar prijs zal geven. Stap voor stap leert de Ziener wat echte angst is, zeker wanneer duidelijk wordt dat zijn aanwezigheid in Borley geen toeval is…


Het volledige rapport
De uit Turnhout afkomstige, maar naar Leuven uitgeweken debutant Kevin Valgaeren is met zijn 32 jaar een jonge hond in de wereld van het spannende boek. Na zijn studies Nederlandse en Engelse letterkunde waagde hij zich aan het schrijven van theaterstukken en was hij een tijd lang filmjournalist.

In de literatuur gaat zijn voorkeur, naast Engelse en Nederlandse literatuur uit de negentiende eeuw, vooral uit naar griezelromans. Met het recent bij Kramat uitgegeven De ziener draagt hij nu ook zijn steentje bij tot het genre van de gothic novel.

Hierin maken we kennis met de uit Turnhout afkomstige David Mayfair, die na de dood van zijn ouders opgevoed werd door zijn in Londen wonende oom Dorian Walpole. Ook schaaft Dorian aan Davids talenten als “ziener”: het opmerken van geesten die nog op aarde ronddwalen. Als zijn hulp wordt ingeroepen bij de mysterieuze dood van 2 tieners in Borley, rept David zich naar het Engelse plattelandsdorpje, waar al jaar en dag paranormale verschijnselen worden waargenomen. Maar tijdens de zoektocht naar de moordenaar, komen al zijn zekerheden op losse schroeven te staan.

Het eerste wat tijdens het lezen opvalt, is het zeer verzorgde taalgebruik waarvan de auteur zich bedient: op een fantastische wijze slaagt hij erin een perfect evenwicht te vinden tussen een zeer accurate woordkeuzes en een aangenaam lezende zinsconstructies.

De ziener leest als een roman, maar de spannende verhaallijn, die slechts latent aanwezig is en pas tijdens de ontknoping opleeft, drijft op het paranormale. Een onderwerp dat meestal zorgt voor duidelijke standpunten: een deel van de lezers zijn believers en zullen er probleemloos in meegaan. Een ander deel zal het onderwerp afdoen als larie en er niet in slagen zich in te leven in het verhaal. Het feit dat dit subgenre tegenwoordig slechts weinig vertegenwoordigd is in het segment van het spannende boek, doet de vragen oprijzen of er wel een publiek voor bestaat en of dit publiek onder de thrillerlezers te vinden is.
Kevin Valgaeren is alvast zo een verstokt liefhebber van de romantische griezelroman dat hij het niet kon nalaten een aantal personages de familienamen van de grondleggers van dit genre toe te bedelen.

Ondergetekende is een leek op dit gebied en zag zich genoodzaakt om, via het onontkoombare internet op de hoogte te laten brengen. En groot was zijn ontgoocheling toen bleek dat de hele achtergrond van de bovennatuurlijke activiteiten niet ontsproten was aan de verbeelding van de auteur, maar dat de pastorij van Borley, samen het spookhuis in Amityville, behoort tot de best gedocumenteerde plaatsen wat betreft metafysische gebeurtenissen. De auteur bevestigt dit trouwens in de verantwoording aan het eind van het boek, maar had dit misschien beter in een voorwoord opgenomen. Hoewel faction al jaren een subgenre op zich is, kon dit niet verhinderen dat de originaliteit van het verhaal een flinke knauw kreeg. Maar dit neemt zeker niet weg dat De ziener meer dan aardig leesvoer blijft.

Kevin Valgaeren heeft een boek gebaard dat raakpunten heeft met een groot aantal subgenres, en de meerderheid van die hokjes bevinden zich net op de rand of geheel buiten de wereld van het spannende boek. Liefhebbers van dolende geesten, vampieren en aanverwante verschijnselen moeten echter niet twijfelen om De ziener ter hand te nemen.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Hij werd wakker van een hard, aanhoudend gebons op de voordeur

De korte inhoud
Commissaris Montalbano, een van de beroemdste speurders uit de hedendaagse misdaadliteratuur, krijgt te maken met een gruwelijke, mysterieuze moordzaak. Op een kleiveldje net buiten het plaatsje Vigàta wordt na een hevige regenbui een plastic zak aangetroffen met daarin het lichaam van een man. Hij is om het leven gebracht met een nekschot, onherkenbaar verminkt en in precies dertig stukken gezaagd. Wie is hij en waarom is hij vermoord?
Op het eerste gezicht lijkt het om een typische maffiamoord te gaan, maar Montalbano voelt dat er meer aan de hand is. De zaak vertoont opvallend veel overeenkomsten met het Bijbelverhaal van Judas. Die kreeg voor het verraden van Jezus dertig zilverlingen betaald, die na zijn zelfmoord werden gebruikt om het land van een pottenbakker te kopen, dat zou dienen als begraafplaats voor vreemdelingen. Montalbano moet enorme risico’s nemen om zichzelf en zijn collega’s te redden van het besmettelijke verraad rond het kleiveld.


Het volledige rapport
Andrea Camilleri werd in 1925 geboren in het Siciliaanse havenstadje Porto Empedocle. Al tijdens zijn studies schreef hij poëzie en kortverhalen, maar zijn eerste publicatie zag pas in 1978 het levenslicht. Die eerste stappen in de wereld van het boek waren geen groot succes, want na een tweede publicatie werd het meer dan tien jaar stil rond de auteur. Pas in 1992 blies de ondertussen naar Rome uitgeweken man zijn schrijverschap nieuw leven in met Het jachtseizoen dat wel opgemerkt en gesmaakt werd. In 1994 introduceerde hij in De vorm van Water zijn vaste personage Salvo Montalbano, inspecteur bij de politie in Vigàta, een fictief plaatsje op Sicilië, dat zo erg lijkt op Camilleri’s geboorteplaats, dat de Siciliaanse stad in 2003 haar naam officieel wijzigde in Porto Empedocle Vigàta. De reeks bestaat, naast een groot aantal kortverhalen en enkele novelles, uit zeventien boeken en wordt ondanks de hoge leeftijd van de immens populaire auteur nog jaarlijks uitgebreid.

De bloedakker vloeide al in 2008 uit zijn pen, maar is pas nu in Nederlandse editie verschenen. Hierin wordt na een hevige regenbui op een kleiveld buiten de stad een zak aangetroffen met daarin het in dertig stukken gezaagde lichaam van een onbekende man. Salvo Montalbano heeft niet alleen de handen vol met het onderzoek naar deze moord, die op het eerste zicht gepleegd werd door maffiosi, maar moet daarnaast ook nog eens rekening houden met collega’s die net dit moment uitgekozen hebben om hun ontevredenheid kenbaar te maken.

Andrea Camilleri houdt er een bijzonder luchtige vertelstijl op na wat resulteert in een verhaal dat enorm snel wegleest. De bloedakker wordt hierdoor een ideaal tussendoortje. Maar de auteur moet wel waken over de conversaties in het boek, want deze zijn soms op het randje van het debiele af.

Voor de lezer – zoals ondergetekende – voor wie De bloedakker een eerste kennismaking betekent met Italiës populairste commissaris, bevat het boek veel te weinig achtergrondinformatie over de vaste personages, waardoor er een aantal vragen onbeantwoord blijven. De belangrijkste is wellicht waarom Agatino Catarella zich aan de lopende band bedient van de vreselijkste zinsconstructies en absurde woordkeuzes.

De lichtvoetigheid van vertellen en de humor in het verhaal staan dan weer in schril contrast met de nurkse tobbende hoofdfiguur wiens stemmingswisselingen enkel te neutraliseren zijn met koffie en lekker eten. Andrea Camilleri brengt met Salvo Montalbano de Italiaanse tegenhanger tot leven van Pieter Aspes commissaris Van In of Baantjers De Cock: volkse figuren die weten te genieten van het leven en die tegelijk ouderwetse maar zeer capabele speurders zijn. Kortom personages in wiens gezelschap het ondanks hun grillen aangenaam toeven is.

Wel is er sprake van enige verwaandheid van de kant van de auteur, want hij laat zijn personages meermaals boeken ter hand nemen uit zijn eigen bibliografie, wat vreemd overkomt

Qua plot is het verhaal best goed opgezet en geloofwaardig uitgewerkt, maar sommige van de onderzoeksstappen van de commissaris kunnen enige kunstmatige geconstrueerdheid niet verbergen. Maar het blijft te allen tijde genietbaar.

De bloedakker is een typisch boek om mee te nemen op vakantie: licht verteerbaar, vlot lezend en amusant.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Het regent.

De korte inhoud
Als gevolg van een terroristische aanslag is de zesendertigjarige Elise volledig verlamd geraakt, blind en stom. Enige vorm van communicatie is mogelijke doordat Elise haar wijsvinger kan bewegen. Op een dag vertelt een wildvreemd meisje haar hoe in de bossen aan de rand van de nieuwbouwwijk onlangs een jongetje is vermoord door een geheimzinnige persoon, die in de afgelopen jaren al meer kinderen heeft vermoord. Elise raakt in de ban van het meisje, dat Virginie heet, en raakt steeds meer overtuigd van de waarheid van haar verhaal.
Wanneer de politie een onderzoek instelt naar de seriemoordenaar en ook bij Elise aanklopt, begint iemand haar op sadistische wijze lastig te vallen.


Het volledige rapport
Brigitte Aubert werd vijfenvijftig jaar geleden geboren in Cannes, het Zuid-Franse centrum van de film, waar haar ouders een bioscoop uitbaatten. Na haar studies arbeidsrecht, gaat ze werken voor UGC, een van de grootste firma’s in de Europese wereld van het witte doek.

Vanaf het begin van de jaren negentig van vorige eeuw waagt ze zich aan het schrijven. Momenteel legt ze zich vooral toe op politieromans waarvan er drie naar het Nederlands vertaald werden en, samen met Gisèle Cavali, jeugdboeken.
In 1997 won ze met Het krijsen van de bossen de Grand prix de litérature policière oftewel de prijs voor de beste politieroman van Franse origine.

Hierin maakt de lezer kennis met Elise Andrioli die een bioscoop uitbaatte in een fictief dorpje niet ver van Parijs tot het moment dat een autobom haar blind, stom en op haar wijsvinger na, lam maakte. Op een dag vertrouwt Virginie, een jong meisje uit dezelfde wijk, haar toe dat ze getuige was van de moord op een jongetje in de bossen aan de rand van het dorp. En dat het niet de eerste keer was dat deze moordenaar toesloeg. Vanaf het moment dat Elise betrokken raakt bij het politieonderzoek, komt ze ook in het vizier van de moordenaar. En zij is niet in de mogelijkheid zich op welke manier dan ook te verweren…

Het krijsen van de bossen is het eerste deel van een tweeluik met hetzelfde hoofdpersonage. Vier jaar na het verschijnen van dit boek, keerde Elise Andrioli terug in De stilte van de sneeuw.

Brigitte Aubert steekt perfect van wal: met een sterk en intrigerend begin verzekert ze zich meteen van de volle aandacht van de lezer. Later zakt het wat in, wat blijkbaar typisch is voor boeken met hoofdpersonages die op de een of andere manier beperkt zijn, want hetzelfde fenomeen stak ook de kop op bij S.J. Watsons Voor ik ga slapen met een hoofdfiguur van wie het geheugen niet behoorlijk functioneert.

Al snel ontaart het boek zich in een deurenroman, waarbij zowat alle randpersonages meermaals hun zielenroerselen toevertrouwen aan de levende pop die Elise is. Maar door het verhaal in de eerste persoon enkelvoud te vertellen geeft de auteur de lezer toegang tot de gedachtegangen van de protagoniste. Een denkwereld van een pientere vrouw die doorspekt is met humor en zelfspot. Een mooie kunstgreep om de mindere passages merkbaar aangenamer te overbruggen die resulteert in het feit dat de lezer zich al snel vereenzelvigt met Elise Andrioli.

Maar Het krijsen van de bossen blijft in eerste instantie een spannend boek over de zoektocht naar een seriemoordenaar en dat vertrekt van uit een mooi opgebouwde plot en langzaam maar zeker, meer dan onderhoudend, toewerkt naar een grote finale. Het enige puntje van kritiek is dat het weinig aannemelijk is dat het huis van een alleenstaand iemand die bijna een jaar geleden overleed nog steeds niet verkocht werd en nog altijd hetzelfde is ingericht, maar dit is slechts een detail.

Met Het krijsen van de bossen leverde Brigitte Aubert een meer dan behoorlijke policier af, die zich misschien toch wel een tikkeltje meer richt tot de vrouwelijke liefhebber van het spannende boek, maar waarmee de mannelijke thrillerlezer ook zonder probleem aan de slag kan.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Weduwe Leguilloux, pensionhoudster in de rue des Prouvaires in de wijk Saint-Germain, plaatste de zak aanmaakhout op de overloop naar de mansarde en wachtte na de steile klim tot ze haar ademhaling weer onder controle had.

De korte inhoud
Parijs / december 1800: Eerste Consul Bonaparte overleeft de bomaanslag in de rue Nicaise. De royalisten (Chouans) worden opgejaagd, maar laten niet af met spioneren en complotteren.
1805: onder het bewind van keizer Napoleon I, groeit Antwerpen uit tot een havenstad van formaat en haalt zich daardoor de afgunst van Engeland op de hals.
De burgers van het geannexeerde departement der Beide Neten (Antwerpen) maken ook kennis met de schaduwzijde van het Franse bewind: de constante oorlogsdreiging, de Police Générale en de onaflatende druk van de conscriptie.
Idealisme en loyaliteit verworden tot corruptie en verraad, naarmate Napoleon het Europese vasteland aan zich onderwerpt. Persoonlijke belangen en conflicten worden beïnvloed door internationale ontwikkelingen. Het individu wordt speelbal van politieke en financiële malversaties; een gegeven van alle tijden.


Het volledige rapport
Staf Schoeters werd in 1949 geboren in Merksem, aan de rand van de stad Antwerpen, waar veel van zijn boeken gesitueerd zijn. Zo ook De schaduw van de Adelaar, dat in 1998 laureaat was van de allereerste Hercule Poirotprijs.

Hierin staan persoonlijke verrijking en corruptie centraal in de beginjaren van de negentiende eeuw, wanneer Antwerpen onder het bewind van Napoleon uitgebouwd werd tot een wereldhaven. Hoewel dit boek het eerste deel van een trilogie is die verder bestaat uit De wandelgangen van de macht en De wegen naar ontvoogding, is het een afgerond verhaal dat los van de andere twee werken kan gelezen worden.

De schaduw van de adelaar, dat zich afspeelt in het eerste decennium van de negentiende eeuw is niet echt een evenwicht boek. Alle nadruk ligt op de handelingen die de personages uit zelfbehoud en zelfverrijking maken. De locaties, de personages zelf als ook het tijdsbeeld zijn er zo compleet aan ondergeschikt dat ze amper plaats krijgen in het boek. Enkel de belangrijkste gebeurtenissen worden summier aangehaald in de vorm van artikels in het krantje dat het hoofdpersonage uitgeeft, wat wel een handige oplossing is om feiten te integreren in een roman.

‘“De Schaduw van de adelaar” evoceert op indringende wijze historische gebeurtenissen en personages tegen de nauwgezet gereconstrueerde achtergrond van één der interessantste periodes uit de Europese geschiedenis.’, staat er ook nog op de achterflap. Maar er werk dat bovenstaande pretendeert te zijn, moet de lezer overstelpen met met zin om meer te weten te komen over de historische personages die opgevoerd worden alsook over het stukje geschiedenis waarin ze acteren. En laat dat nu net niet het geval zijn: deze roman beroert zijn publiek totaal niet.

Ook is het jammer te moeten vaststellen dat er te veel fouten in het boek staan, vooral in de vorm van een inconsequente spelling van de namen van de personages. Vermijdbare fouten die het leesplezier niet bevorderen.

De Poirot-prijs ten spijt, heeft De schaduw van de adelaar ook meer weg van een roman dan van een spannend boek, want enerzijds worden de meest veelbelovende verhaallijnen, wat spanning betreft, te summier uitgewerkt om impact te kunnen hebben op het geheel. En anderzijds is het gekonkel en gekronkel van de machthebbers niet geheimzinnig genoeg gebracht om het verhaal te kunnen dragen. Deze vaststelling wordt ook bevestigd door de NUGI code, waaronder het boek valt.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Ik sta in de rij voor de Walt-Disney-attractie It’s a Small World met mijn vierjarige dochter in mijn armen en probeer haar bezig te houden terwijl de slingerende rij ouders en kinderen langzaam voortschuifelt in de richting van de platte bootjes, die uit de grot opduiken op de muziek van steeds hetzelfde bandje.

De korte inhoud
Na de tragische dood van zijn vrouw keert officier van justitie Penn Cage terug naar zijn geboortestad Natchez in Mississippi. Natchez was ooit een stad van oud geld en oude zonden, maar achter de elegante façades blijken machtswellust, rassenhaat en hartstocht nog steeds hoogtij te vieren. Tot zijn verbijstering merkt Penn dat zelfs zijn eigen familie verstrikt lijkt te zijn geraakt in een web van intriges.
Penn bundelt zijn krachten met die van Caitlin Masters, uitgeefster van de plaatselijke krant. In hun speurtocht naar de waarheid stuiten ze op het geheim dat Natchez al dertig jaar beheerst: de onopgeloste moord op een zwarte oorlogsveteraan. Onder overweldigende media-aandacht heropent Penn de zaak…


Het volledige rapport
Greg Iles werd grofweg een halve eeuw geleden geboren in Stuttgart, waar zijn vader, aan het hoofd stond van de medische post van de Amerikaanse ambassade. Al in zijn jeugdjaren kwam hij terecht in Natchez, Mississippi, waar hij nog altijd woont. Na een korte carrière in de muziekwereld zette Greg Iles zich aan het schrijven en in 1993 lag zijn debuut in de winkels.

In 1999 verscheen Het stille spel waarin Penn Cage terugkeert naar zijn geboortestadje Natchez. Amper gearriveerd slaagt hij erin zowel vriend als vijand tegen zich in het harnas te jagen door een oude onopgelost moord aan te halen als voorbeeld van het verschil in behandeling dar blank en zwart in het stadje krijgt. Hij ziet zich genoodzaakt om samen met Caitlin Masters, die de plaatselijke krant uitgeeft, de moord alsnog grondig te onderzoeken. Maar de dood van die zwarte Vietnamveteraan in 1968 blijkt slechts het topje te zijn een groots schandaal. Zo groot dat het leven Penn Cage en zijn familie een stuiver meer waard is…

Greg Iles vertelt het verhaal in de tegenwoordige tijd en in de eerste persoon enkelvoud. Zo laat hij de lezer meekijken met zijn hoofdpersonage, Penn Cage. Maat het belangrijkste personage in het boek is het stadje Natchez zelf, dat de rassenkwestie al meedraagt vanaf het moment dat de blanken er arriveerden. Eerst waren de inheemse indianen het slachtoffer en later de Afrikanen, die als slaven voor de katoenindustrie werden ingevoerd. Hoewel de slavernij al lang afgeschaft is leven blank en zwart; katholiek en jood; arm en rijk op het eerste zicht vreedzaam naast elkaar. Maar de kleinste vonk kan er sneller de brand in laten ontvlammen dan in een droe Kalmthoutse Heide.Door deze politieke en historische diepgang volledig te integreren in het verhaal, is Het stille spel een echte literaire thriller geworden. Niet zozeer door stijl maar vooral door inhoud.

Met Het stille spel toont de auteur zich een briljant plotter. Zowel qua bedenken als wat betreft de uitwerking, want de drie draadjes worden meesterlijk verweven tot een solide touw dat zijn ontknoping krijgt in de rechtszaal. Alleen vallen er net voor het eind net iets teveel doden en zorgt de ontknoping niet voor een grote verrassing.

Greg Iles besteedt immens veel aandacht aan zijn personages, maar sommige ervan zijn net iets te ver over de top om volledig geloofwaardig te kunnen zijn.

Het stille spel is een immens degelijke sociologische thriller die vijf jaar lang een op zichzelf staand verhaal was. Maar in 2005 zag met Ontluistering een tweede boek het levenslicht met Penn Cage in de hoofdrol. En in 2009 volgde het derde en voorlopig laatste deel: Spel zonder regels.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin:
De jonge vrouw die op de ochtend van de tiende augustus het bordes van het Grand Hotel aan de Strömkajen in het centrum van Stockholm betrad, zag eruit als de jonge Greta Garbo in Ninotchka.

De korte inhoud
Christine Kroonen, 21 jaar, is direct na school uit huis gegaan, verder weg van haar ouders lief is. Naar Stockholm, waar ze al snel in aanraking komt met de cameraman Mats Berggren die, net al film, een grote aantrekkingskracht op haar uitoefent.
Peter Hill is een Zweeds journalist die ondanks z’n vijftig jaar ooit nog eens een roman hoopt te schrijven. Vroeger was hij bekend als auteur van kritische columns tegen de regering, maar in de loop der jaren is dat heilig vuur gedoofd. Totdat een bevriende politieman hem het verhaal vertelt over en onderzoek naar een vermist Nederlands meisje dat van hogerhand werd stopgezet.
Ab Kroonen, autodealer te Amsterdam, en zijn vrouw hebben zich erbij neergelegd dat hun dochter Christine haar eigen weg wil gaan. Totdat Kroonen ’s nachts in een hotel in Frankfurt een pornofilm bekijkt waarin zijn eigen dochter meespeelt.
Bo Wester is een ambitieuze functionaris van de Zweedse geheime dienst, de SAPO. Hij wordt gealarmeerd wanneer een Nederlandse autohandelaar en een beruchte Zweedse ex-journalist navraag doen naar een jonge Nederlandse vrouw die sinds enkele weken wordt vermist…


Het volledige rapport
Twee iconen van de misdaadliteratuur bundelden in 1990 hun krachten met als resultaat De vrouw die op Greta Garbo leek.
De Nederlander Tomas Ross, mocht de Gouden Strop – waarvan hijzelf de geestelijke vader is – al drie keer in ontvangst nemen en is vermaard voor zijn thrillers die de Nederlandse politiek en het koningshuis op de korrel nemen.
De Zweedse Maj Sjöwall publiceerde samen met haar echtgenoot Per Wahlöö vanaf 1965 tot aan de dood van haar man in 1975 tien maatschappijkritische thrillers met inspecteur Beck in de hoofdrol. Tien boeken die aan de basis liggen van wat tegenwoordig de Scandinavische thriller heet. Met De vrouw die Greta Garbo heet, nam ze eenmalig de pen weer ter hand.

In dit boek ziet de Amsterdamse autoverkoper Ab Kroonen al zappend op zijn hotelkamer zijn van huis weggelopen dochter Christine figureren in een Zweedse pornofilm. Zonder aarzelen trekt hij naar Stockholm om het contact te hernieuwen, maar daar aangekomen blijkt dat ze als vermist werd opgegeven. Samen met journalist Peter Hill gaat hij toch door met zijn zoektocht naar zijn dochter wat hem in het vizier brengt van de SAPO, de Zweedse geheime dienst.

Qua stijl leunt De vrouw die op Greta Garbo leek nauw aan bij Zweedse serie: Met net tweehonderd bladzijden is het zeer compact, waardoor er weinig plaats is voor uitweidingen. Deze densiteit maakt het lezen soms moeilijk en verplicht de lezer bij de les te blijven.

Inhoudelijk drukt Tomas Ross dan weer meer zijn stempel op het verhaal: na-ijver bij de geheime dienst dat aan de kaak gesteld wordt door een buitenstaander en het ons-kent-ons gevoel waardoor de machtigen der aarde elkaar gunsten bewijzen, zijn typische thema’s die de Nederlandse auteur met graagte aansnijdt..

Maar het resultaat mag er zijn, want ondanks een vrij eenvoudige plot, is De vrouw die op Greta Garbo leek een degelijk geconstrueerd verhaal geworden dat slechts helemaal op het eind wat aan geloofwaardigheid inboet.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin
Als een boosaardig prehistorisch zeemonster kwam het boven water.

De korte inhoud
1950. Het roestende gevaar van een stoomlocomotief rijst op uit de diepte van een meer in Montana. In de locomotief bevinden zich de resten van drie mannen die vierenveertig jaar geleden zijn gestorven.
1906. Al twee jaar worden de westelijke staten van Amerika geteisterd door een misdaadgolf: een reeks bankroven door één man die koelbloedig alle getuigen vermoordt en daarna spoorloos verdwijnt. De Amerikaanse regering schakelt de hulp in van de beste man die ze kunnen vinden: Isaac Bell een lange, magere detective met een geduchte reputatie.
Van Arizona via Colorado naar San Francisco gedurende de catastrofale aardbeving – Bell zet de jacht in op de sluwste misdadiger die hij ooit is tegengekomen, en de vrouw die de sleutel in handen heeft van de identiteit van de bandiet…


Het volledige rapport
De Amerikaanse veelschrijver Clive Cussler heeft altijd al een band gehad met het water, dat in zijn verschillende series dikwijls onderdeel uitmaakt van de locaties. De jacht is het eerste boek in vier jaar dat de auteur, die op vijftien juli laatstleden tachtig werd, schreef zonder coauteur. Het boek, dat in Amerika al in 2007 verscheen, was initieel opgezet als een op zichzelf staand werk, maar ondertussen zijn er in het Engelse taalgebied al drie andere titels verschenen met dezelfde hoofdrolspeler: Isaac Bell, een detective die werkt voor het in alle staten van de USA vertegenwoordigde detectivebureau Van Dorn.

In De jacht krijgt Isaac Bell de opdracht om de Bandit Butcher – een meedogenloze bankovervaller die niet op een dode meer of minder kijkt en er steeds in slaagt spoorloos van zijn plaatsen delict te verdwijnen – een halt toe te roepen. Een zoektocht en klopjacht die uitdeint over de wegen en spoorwegen van het westelijke deel van de USA en krijgt – hoe kan het ook anders – zijn ontknoping krijgt op het water.

De boeken van Clive Cussler zijn zeer filmisch geschreven en lijken op maat gesneden voor Hollywood. Dit werk is daar geen uitzondering op. De lezer stapt in een wagen die van meet af aan een rotvaart ontwikkelt, waarvan de motor loopt op actie en het parcours voldoende verrassingen bevat, in de vorm van plotwendingen, om van De jacht een aangename leeservaring te maken.

Deze stijl impliceert bijna een rechtlijnig plot en een aantal losse draadjes, want randpersonages worden zonder pardon achtergelaten eenmaal hun rol uitgespeeld is. En dat is bij momenten jammer, want de lezer is soms wel geïnteresseerd in wat er nog van die karakters geworden is. Maar het opmerkelijkste minpunt is de fout in de chronologie waardoor het detectivebureau de opdracht om achter de Bandit Butcher te gaan pas krijt in 1908, terwijl de jacht zelf zich twee jaar eerder afspeelt.

Het situeren van het gros van het verhaal in het begin van de vorige eeuw zorgt trouwens voor een uniek sfeerbeeld waarbij de auteur veel aandacht besteedt aan de opkomst van de automobiel, wat van De jacht een mannenboek bij uitstek maakt.

De jacht is een typische Cussler geworden en de lezers die van zijn vorige boeken kon genieten kunnen zich dit exemplaar eveneens blindelings aanschaffen.

Het definitieve verdict: 7/10 
 

De eerste zin
Donkerte.

De korte inhoud
Sofie Simoens worstelt met zichzelf. Haar leven als nieuwe commissaris van de moordbrigade is niet voor de poes. Vooral de kwade geesten in haar eigen hoofd spelen haar parten. Niet te verwonderen dat het akelig stil is in de stad aan de stroom waar de regen natter en kouder is dan elders in het land.


Het volledige rapport
De geboren en getogen Antwerpenaar Stan Lauryssens zag vijfenzestig jaar geleden het levenslicht. Na een levensloop die een thriller waardig is, publiceerde deze markante figuur met Dromen zijn bedrog dit jaar zijn tiende spannende verhaal rond de speurders van de moordbrigade van de Gerechtelijke politie in zijn geboortestad.

Dromen zijn bedrog begint met de moord op een imam in de Antwerpse moslimgemeenschap. Het onderzoek van commissaris Sofie Simoens en haar jongens naar de motieven van deze op het eerste zicht onbegrijpelijke daad legt verbanden bloot met extreme moslimgroeperingen wiens acties België in staat van beleg brengen. Maar Sofie heeft problemen om haar volle aandacht op het onderzoek te richten, want nu ze als hoofd van de afdeling fungeert, beginnen de duivels in haar hoofd zich ook te roeren. Zal ze erin slagen schoon schip te maken op beide fronten?

Moslimterrorisme is een dankbaar onderwerp voor het enfant terrible van de Vlaamse misdaadauteurs. Hieromtrent kan Stan Lauryssens in zijn typische directe en plastische stijl al zijn duivels ontbinden en alle populistische vooroordelen die Jan met de pet heeft tegenover deze allochtonen ongebreideld spuien. Het siert de man dat hij de verloedering van de stad aan de stroom wil onder de aandacht brengen, maar of dit de beste manier is waarop het moet gebeuren, mag in best in twijfel getrokken worden: Het lijkt wel alsof het amper uitgewerkte spannende draadje in Dromen zijn bedrog enkel een excuus vormt om racisme en seksisme af te wisselen met belegen grappen van bedenkelijk allooi.

Zo gaat er achter de overigens zeer stijlvolle cover slechts een flinterdun politieverhaal schuil dat door een overvloed aan faits divers en weinig ter zake doende bladvulling, een zeer ongestructureerde indruk geeft.

Er zal wellicht wel een publiek bestaan voor dit soort lectuur, want anders lijkt het mij onmogelijk om tien boeken te kunnen publiceren bij eenzelfde uitgeverij. Misschien is het koren op de molen van de onderlaag van de bevolking die al zijn vooroordelen zwart op wit bevestigd ziet. Of misschien moeten extreemrechtse groeperingen de voorraad maar opkopen en verdelen onder hun militanten. Feit is dat kwalitatief gezien Dromen zijn bedrog onder de maat blijft.

Het definitieve verdict: 4/10 

De eerste zin:
Eerst de kleuren.

De korte inhoud
Het jaar is 1939. Nazi-Duitsland. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt. Het is Het doodgravershandboek, dat daar per ongeluk lijkt achtergelaten.

Liesel leert lezen van haar pleegvader en begint een passie te ontwikkelen voor boeken en taal. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi’s, uit de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar het zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht…


Het volledige rapport
De in 1975 geboren Australiër Markus Zusak is de zoon van een Duitse moeder en een Oostenrijkse vader. Hij groeide op met de schokkende verhalen van het Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, die zijn ouders vertelden: bombardementen, Jodenvervolging, ontberingen, enz…

Deze verhalen vormen de basis van De boekendief, zijn zesde boek dat al in 2006 verscheen. Hierin vertelt de dood het verhaal van Liesel Meminger, een tienjarig meisje, dat onderweg naar haar pleegouders haar broertje verliest. Ze komt in de eerste oorlogsjaren terecht bij de familie Hubermann, in de buurt van Munchen, waar ze naast een stuurse pleegmoeder ook een zeer aangename pleegvader vindt die haar naast, het plezier van het leven, ook de liefde voor taal en boeken bijbrengt. Maar omdat er geen geld is om boeken te kopen verwordt Liesel Meminger bij elke kans die zich voordoet tot een boekendief.

Al vanaf de eerste bladzijden wordt duidelijk dat De boekendief geen boek is zoals er dertien in een dozijn zitten. Met een vormgeving die erg aan de kinderboeken rond Geronimo Stilton doet denken en een lichtvoetig en speels taalgebruik dat doordrongen is met ironie, leunt dit werk dat bol staat van mooi woordgebruik dichter aan bij de jeugdliteratuur, die men tegenwoordig ook wel omschrijft met de term young adult dan bij het leesvoer voor volwassenen. En hoewel het boek de volle vijf sterren wegkaapte op Crimezone.nl, is het al helemaal geen spannend werk. Een gevoel dat volledig bevestigd wordt door de NUR-codes 302 en 284, oftewel vertaalde literaire fictie voor jongeren tussen dertien en vijftien jaar. Maar het verhaal is gelaagd genoeg om er als volwassene te kunnen van genieten.

Opgetekend in de eerste persoon enkelvoud, met als verteller de dood is het zeker een atypisch boek. Vooral omdat Pietje de dood blijk geeft een zalig gevoel voor humor te bezitten. Maar de kracht van het verhaal schuilt in het feit dat Markus Zusak het geheel zeer compact houdt en zich concentreert op de kleine wereld van en rond het hoofdpersonage, waardoor de momenten van geluk fel afsteken tegen de achtergrond van een donkere periode in de Duitse geschiedenis. En dat de Liesels gevoelens van pijn en verdriet voorrang krijgen op het leed van de oorlog die toch altijd op de achtergrond aanwezig is.

Als je enkel van spanning houdt laat je De boekendief beter links liggen. Maar als je open staat voor meer dan misdaadboeken alleen moet je niet twijfelen om deze prachtige (jeugd)roman ter hand te nemen.

Het definitieve verdict:Als spannend boek:4/10
Als (jeugd)roman:8/10

De eerste zin:
‘Hij wil dat ik kousen zonder kruis draag, onder een verpleegstersuniform.’

De korte inhoud
Het is voorjaar. Terwijl iedereen fantaseert over een niet-opgeëiste lottowinst geniet het Knokse politiekorps van de laatste vredige weken voor de toeristeninvasie. Helemaal rustig is het echter nooit, zelfs niet in dit chique badstadje. Er is de onrustwekkende verdwijning van een kampeerster, vandalisme op het kerkhof en een bizarre inbraakgolf. Als een baron en zijn chauffeur worden vermoord, krijgt inspecteur Luk Borré opdracht de zaak te onderzoeken. In een decor van klasserestaurants, dure winkels en het grote geld ontwikkelen zich vreemde intriges.


Het volledige rapport
Jos Pierreux, een handelaar in bouwmaterialen uit het Pajottenland is ondertussen al een gevestigde naam in het Vlaamse wereldje van misdaadauteurs. Zijn reeks met Luk Borré, de niet altijd even sympathieke speurder, die zich situeert in Knokke, de mondainste badplaats van de Belgische kust waar de auteur eveneens geregeld verblijft, telt al acht boeken waarvan Een paar gevallen van moord het recentste was.

Maar het begon allemaal in 2004 met De dode die met z’n tweeën was, waarin Luk Borré en zijn collega’s niet minder dan vier onderzoeken voor de kiezen geschoven krijgen: Naast een aantal welgestelde gasten die hun tweede verblijf, volledig leeggehaald terugvinden, werd er ook een aantal graven beschadigd op het kerkhof en ten slotte is er een verdachte verdwijning op de plaatselijke camping. Maar als het levenloze lichaam van een baron en persoonlijke vriend van de commissaris wordt gevonden, wordt al de rest bijzaak. Behalve dan het gissen naar de gelukkige winnaar van een grote lottotrekking, die maar niet opdaagt.

Jos Pierreux heeft een mooi plot gecomponeerd, maar de uitwerking ervan wordt omringd door veel te veel smalltalk, waardoor de spanningsboog niet verder komt dan een sinusoïde. Maar de auteur is een innemend verteller en als de overdadig aanwezige hoeveelheid seksistische praat tot een minimum beperkt zou worden, zou ik zeker aan zijn lippen hangen. Momenteel blijft de niveau echter steken ter hoogte van de toog in de eerste de beste bruine kroeg. Maar zijn vlotte babbel en manier van schrijven geven blijk van genoeg potentieel om een degelijk spannend verhaal verteld te krijgen.

Het gros van zijn personages blijft steken in of het karikaturale of het cliché: zo is onder andere de incompetente korpscommandant ook hier van de partij. Wel zet de auteur met glans een geslaagde versie op papier van Graaf Lippens, die uitblinkt in volkswijsheden en een zeer nuchtere kijk op de wereld te toon spreidt.

Met De Dode die met z’n tweeën was treedt Jos Pierreux in de voetsporen van de boeken van Stan Lauryssens, maar dan als een meer geciviliseerde en bravere versie, wat resulteert in enkele uren pretentieloos leesplezier.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Het was de derde ochtend, en de geur van teer en zeewier was in hun kleren gaan zitten.

De korte inhoud
Afdeling Q werkt aan de oplossing van een reeks myserieuze branden, maar krijgt dan de melding van Schotse collega’s dat ze een flesje hebben gevonden. Dit bevat een stukjes papier dat met bloed is beschreven en slechts gedeeldelijk te lezen is. Langzaam maar zeker weten brigadier Morck en zijn assistent Assad het bericht te duiden: het is een in 1996 geschreven schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Morck en Assad raken op deze manier betrokken bij een gruwelijke zaak van verdwenen kinderen die door hun ouders nooit als vermist zijn opgegeven.


Het volledige rapport
De Deen Jussi Adler-Olsen leverde met Dossier 64 net het vierde deel af in de Serie Q, over de politieafdeling die oude onopgelost zaken een tweede leven geven. Ook zijn in de schaduw van het succes van deze reeks, de twee eerder vertaalde opzichzelf staande boeken Het alfabethuis en De bedrijfsterrorist weer op de markt gebracht. Zo blijft enkel Washington dekretet nog onvertaald naar het Nederlands.

De noodkreet in de fles is na De vrouw in de kooi en De fazantenmoordenaars het derde boek met Carl Morck en zijn team in de hoofdrol. Hierin belandt een roep om hulp in een glazen flacon na vele omzwervingen een op het bureau van Carl. Zijn assistenten raken meteen in de ban van deze met bloed geschreven boodschap en hun enhousiasme sleurt Carl mee in hun jacht op een gruwelijke afperser en moordenaar die al jaren ongestoord zijn gangen kon gaan op het hele Deense grondgebied.

Dat Jussi Adler-Olsen de kunst van het schrijven als geen ander beheerst, bewees hij al met de eerdere delen in deze reeks. Deze keer heeft hij ook nog eens een zeer sterk verhaal bedacht over een misdadiger die gladder lijkt dan een paling, makkelijker van identiteit verandert dan een kameleon van kleur en als geen ander de zwakkes van zijn medemens weet uit te buiten. Een perfecte slechterik dus, die tot ieders verbazing de toets der geloofwaardigheid makkelijk doorstaat, en die in schril contrast staat met de plantrekkende underdog die Carl Morck is.

De enige vraagtekens die bij dit verhaal geplaatst kunnen worden, betreffen de toch wel bizarre verhaalllijn die zich rondom Carls secretaresse Rose ontwikkelt. Maar de impact ervan is bij lange na niet groot genoeg genoeg om noemenswaardige schade toe te brengen aan et geheel.

Na De vrouw in de kooi levert Jussi Adler-Olsen met De noodkreet in de fles een tweede hoogtepunt af in deze reeks, die blijft boeien.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
Het was warm in de hotelkamer

De korte inhoud
Vincent Bloom en Elijah Fish hebben zes jaar lang de mondiale kunstwereld voor de gek gehouden door vervalsingen van grootheden als Picasso, Matisse en Chagall als nieuw ontdekte meesterwerken op de markt te brengen. Alle grote veilinghuizen trapten erin. Totdat Bloom en Fish door stomme pech de gevangenis in draaiden. Zeven jaar later komen ze vrij.
De Boston Red Sox staan op punt om voor het eerst sinds 80 jaar de World Series te winnen en de stad is in rep en roer. Dan wordt Fish door Bloom benaderd met het voorstel om een grote hoeveelheid schilderijen, waaronder drie werken van Rembrandt en een Vermeer, te roven uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston. Een krankzinnig plan. Of niet?

Het volledige rapport
De in Rotterdam geboren Elvin Post kreeg de liefde voor literatuur van kleins af aan ingelepeld door zijn vader Jacques, die bekendheid geniet voor zijn vertaalwerk en ook een aantal spannende boeken publiceerde. Het mocht dan ook niet verbazen dat de zoon stage liep bij een literair gezelschap. In 1997 trok hij naar New York waar hij naast zijn vaste baan ook optrad als interviewer en recensent voor het Algemeen Dagblad. Ondertussen woont de journalist en auteur weer in Rotterdam.

Op zijn eenendertigste werd zijn spannend debuut Groene vrijdag gepubliceerd, waarmee hij meteen de Gouden Strop wegkaapte. Vorig jaar verscheen zijn vierde boek Roomservice. Vals beeld is zijn twee spannende boek en verscheen in 2006.

Het boek is een eigenzinnige interpretatie van een waargebeurde, tot op heden onopgeloste kustroof die in 1990 in Boston gepleegd werd. Elvin Post vertelt het fictieve verhaal vanuit het standpunt van de kunstdieven en slaagt erin de politie zo goed als volledig uit beeld te houden.

Liefhebbers van Elvin Posts boeken moet zich zeker ook eens aan de werken van Bavo Dhooge wagen – en omgekeerd – want beide auteurs hanteren zowat dezelfde stijl van schrijven, waarbij geloofwaardigheid ondergeschikt is aan humor en de toevalsfactor uitvergroot wordt tot absurde proporties. Kortom deze twee auteurs zijn de enige bewoners van dit plezantste hokje in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

In het begin van Vals beeld overdrijft de auteur wat met het herhalingen alsof hij de geestelijke capaciteiten van zijn publiek onderschat, maar vanaf het moment dat hij beseft niet voor Alzheimerpatiënten te schrijven, herpakt hij zich meteen om een werkje af te leveren dat zonder twijfel tot de beste misdaadverhalen van de laatste jaren behoort.

Elvin Post heeft zich een zeer interessant onderwerp toegeëigend en er een zeer degelijk plot rond gebouwd dat hij op bijna perfecte wijze heeft uitgewerkt tot een intrigerende, uitmuntend uitgebalanceerde roman die grappig is als het kan en serieus als het moet.

Vals beeld is zo’n werk dat je moet gelezen hebben, want zelfs al ligt het verhaal buiten je gewone interessegebeid; toch zal het je een enkele uurtjes puur genot bezorgen; is het niet om het spannende faction verhaal dan zeker om de humor.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin:
De hoge allesoverheersende zon kroop naar het zenit en veranderde de donkere okerkleur van de woestijn in het wit van vervleekte botten.

De korte inhoud.
Will Campbell is de zoon van een ridder van de Orde van de Tempeliers. Voordat hij zelf toe mag treden tot de Tempel wacht hem een lange en zware beproeving als leerling van de strenge Sir Everard. Terwijl hij probeert te overleven in de harde leerschool van de Tempel wordt Will geconfronteerd met een gevaarlijk mysterie rond Everard en zijn verboden gevoelens voor Elwen, de onafhankelijke jonge vrouw die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten.
Ondertussen groeit in het Oosten de macht van de voormalige slaaf Baibars. Deze meedogenloze krijger en briljante strateeg is de grootste generaal van zijn tijd  en heeft maar één doel: hij zal niet rusten tot zijn volk is bevrijd van de Europese bezetters van zijn thuisland.


Het volledige rapport.
Hoewel de Britse Robyn Young amper eenendertig jaar oud was toen ze met Ridder (van de tempeliers) debuteerde, was ze al zowat zeven jaar aan het schaven aan dit boek, dat het eerste deel is van deze Middeleeuwse trilogie, waarin de kruistochten en rol van de tempeliers erin, centraal staan. De andere boeken uit de reeks kregen de titels Kruistocht en Requiem mee.

Tegen een historische correcte achtergrond tekent de auteur het fictieve verhaal van Will Campbell vanaf zijn opleiding tot tempelier in Londen tot aan zijn eerste kennismaking met Heilige Land. Zo bestrijkt Ridder de periode van september 1260 tot mei 1272. Naast de ontertussen al tot vervelens toe herkauwde westerse visie op deze periode van de geschiedenis, weet Robyn Young zich van de anderen te onderscheiden door eveneens veel tijd te spenderen aan het standpunt van de Arabische wereld.Door de ogen van een van de meest gevreesde en populaire Egyptische sultan Baibars, wordt de lezer ingewijd in een compleet tegengestelde kijk op de kruistochten, dan deze welke ons onder invloed van de katholieke kerk met de paplepel ingegeven werd. Deze dubbele kijk op dezelfde feiten levert een pareltje van historische faction op, waardoor jammer genoeg een fictief verhaaltje geweven wordt zoals er al tientallen geschreven werden: deze keer is het onderwerp van conflict een boek dat de tempeliers ten gronde kan richten, en dat de vijanden van de orde maar al te graag openbaar willen maken

Robyn Young slaagt erin de feiten op een zeer aangename wijze aan te brengen, zonder ook maar ergens de belerende weg in te slaan. Enkel het middenstuk, dat zich in Parijs afspeelt, is te landradig, maar later krert het verhaal zich weer op kruissnelheid, waardoor de vijfhondervijfenzestig bladzijden licht verteerbaar zijn en vlot omgedraaid kunnen worden.

Ridder is een zeer geloofwaardige historische roman, maar de auteur had beter evenveel werk gestoken in het ontwikkelen van de spannende draad als in haar research. Toch is dit boek verplichte literatuur voor alle liefhebbers van boeken over Tempeliers en de Middeleeuwen, want ze zullen er niet alleen veel van opsteken, maar Robyn Young brengt het ook nog eens op een aangename wijze.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Pauline Hermelijn legde haar papieren op volgorde.

De korte inhoud.
In een ontruimingspand ligt een zwaar mishandelde jonge vrouw, dood. Het rechercheteam Van Houten den De Wilde ontdekt dat ze slachtoffer is van vrouwenhandel. Zit een meedogenloze oud-Mossad-man achter deze zaak? Of zijn Bulgaarse mensenhandelaren de daders?
Om dat te ontdekken gaat Sigrid de Wilde undercover in een exclusieve club in Leeuwarden waar voor grof geld alle lusten bevredigd worden. Ze moet alles op alles zetten om deze levensgevaarlijke missie tot een goed einde te brengen…


Het volledige rapport..
Marc Jacobs en Marike Vreeker zijn als schrijvend duo een vreemde eend in de Nederlandse bijt. Ze zijn geen familie; werken niet samen; wonen niet in elkaars buurt en verschillen zelfs meer dan een decennium in leeftijd. Maar toen Marc Vreeker eraan dacht om eens een spannend boek te gaan schrijven, contacteerde hij Marike Vreeker, die hij nog kende vanop de Stenden Hogeschool.

In 2009 verscheen Het koepelmysterie. En na De Turkse connectie ligt momenteel Ondergronds kwaad in de boekhandel. Dit is het derde boek met Erik van Houten en Sigrid de Wilde als vast speurdersduo.

Hierin wordt bij een ontruiming van een woning door een deurwaarder een verminkt lijk gevonden van een buitenlandse jonge vrouw, die blijkbaar een slachtoffer was van vrouwenhandel. Het onderzoek wijst in de richting van een exclusieve club, maar daar loopt het onderzoek vast. In de hoop toch het spoor verder te kunnen volgen, gaat Sigrid de Wilde op gevaar van eigen leven undercover.

In tegenstelling tot het beschreven onderwerp doet het pictogram van een huisje aan het begin van elk hoofdstuk een beetje kinderachtig aan. Inhoudelijk proberen Jacobs en Vreeker de lezer niet alleen een totaalbeeld te geven van hoe vrouwen uit hun vertrouwde omgeving weggerukt worden en daarna gehersenspoeld en geconditioneerd worden om ingezet te kunnen worden in de prostitutie. Maar ook illustreren ze de andere zijde van deze industrie, door zeer gedetailleerd te beschrijven hoe iemand mensenhandelaar kan worden. Misschien is dit alles net wat teveel om in één  boek te verwerken, zelfs al telt het bijna vierhonderdvijftig bladzijden. Hierdoor komen sommige aspecten van deze mensonterende handel niet echt goed uit de verf, waardoor de gruwel van de feiten aan lezer voorbij dreigt te gaan. Eveneens bestaat het gevaar dat het frequent gebruik van niet alledaagse woorden en de bij momenten ronduit bizarre woordkeuzes, de lezer afleiden van het de essentie van het verhaal.

De aanvang van het verhaal is zelfs zeer luchtig van toon met vlagen van humor en zelfs de deurwaarder wordt in een uitzonderlijk positief daglicht gesteld. Bij dit laatste mogen toch enige vraagtekens gezet worden. Zeker als achteraf, bij het zoeken naar achtergrond informatie, blijkt dat de opgevoerde firma echt bestaat en de zaakvoerder er persoonlijk om vroeg een rol in het verhaal te mogen spelen in ruil voor een afname van tweehonderdvijftig exemplaren die hij gebruikt als relatiegeschenk. Natuurlijk moet een boek verkopen, maar de soevereiniteit van de auteurs krijgt hierdoor toch een stevige knauw.

Jacobs en Vreeker vertellen hun verhaal voornamelijk in Leeuwaarden gesitueerd verhaal op een gezapig tempo waar door het boek vooral bestaansrecht heeft omdat het op ontspannende wijze inzicht geeft in een harde wereld. Maar als spannend boek kan Ondergronds kwaad niet beklijven en blijft het net onder de maat, wat ook blijkt uit de nogal plotse ontknoping die zomaar uit de lucht komt vallen. Daar kan zelfs de zeer toepasselijke titel niets aan veranderen. Als totaalpakket is de balans dan ook net positief.

Het definitieve verdict: 6/10