| De top van de stapel Nog-Te-Lezen boeken |
|
|
 |
|
|
06-02-2010 |
 JAMES Peter - Op dood spoor |
|
De verpakking:
Peter James is een van de populairste auteur van Groot-Brittannië en dat mogen we weten: zijn naam bestrijkt meer een derde van de cover, waardoor de foto gelimiteerd wordt tot de onderste helft van de pagina. Maar eenmaal het oog valt op de daarin uitgebeelde scene wordt de nieuwsgierigheid meteen opgewekt: het binnen kijken in een slaapkamer waar op een omgewoeld bed een paar handboeien ligt te blinken. De keuze om het kleurenpalet te beperken tot slechts donkere rode tinten draagt zeker bij tot het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De achterzijde is sober maar compleet uitgevoerd.
De inhoud:
In de nacht dat Brian Bishop zijn vrouw vermoordde, was hij zo’n honderd kilometer van huis en lag hij te slapen. Tenminste, zo lijkt het voor inspecteur Roy Grace, die het onderzoek leidt naar de perverse moord op de jonge Katie Bishop, een bekend en mooi gezicht in het chique uitgaansleven van Brighton. Heeft Brian het onmogelijke gepresteerd door op twee plaatsen te gelijk aagwezig te zijn geweest? Is er sprake van een gestolen identiteit of is hij gewoon een ingenieuze leugenaar?
Grace graaft dieper in het leven van het gerespecteerde echtpaar en komt tot de conclusie dat alles geheel anders is dan op het eerste zicht leek. En dan graaft hij iets te diep – en plotseling staat het wankele evenwicht in zijn persoonlijke leven op instorten...
Het rapport:
De in de Zuid-Engelse badstad Brighton geboren Peter James heeft ondertussen de stad verruild voor het platteland in de omgeving, waar hij met zijn gezin en drie honden een landhuis bewoont tussen Romeinse ruïnes. Ook houdt hij een flat aan in het Londense Nothing Hill. Hij studeerde af aan de Ravensbourne Film School en investeerde en produceerde via een aantal bedrijfjes waar hij mede-eigenaar van is een aantal televisieseries en films waarvan Merchant of Venice met onder andere Al Pacino de bekendste is.Tevens is hij een groot autoliefhebber en neemt zelfs deel aan autoraces in een 2 PK’tje dat bestickerd wordt met de cover van zijn nieuwste boek.
In de jaren tachtig van vorige eeuw begon hij naast zijn werk in de filmindustrie ook spannende boeken te schrijven. Momenteel staan er negentien op zijn curriculum vitae, maar van de eerste vier heeft hij een veto uitgesproken over nieuwe herdrukken, om de lezer teleurstellingen te besparen. Een twintig jaren geleden bracht De Boekerij drie werken uit in vertaling en tien jaar geleden voegde BZZTôH en nog eentje toe aan dat lijstje. In 2005 startte de auteur aan een reeks met als vast hoofdpersonage de Brightonse rechercheur Roy Grace, waarvan er sindsdien jaarlijks een episode verschijnt, en die allen in Nederlandse vertaling verschenen bij De Fontein.
Op dood spoor, het derde boek uit deze reeks, begint met de moord op Kathie Bishop. Alle sporen wijzen haar echtgenote Brian Bishop als dader aan, maar de man beweert, gestaafd met betrouwbare getuigenissen, op het tijdstip van de misdaad kilometers verwijderd te zijn van de plaats delict. Terwijl hun hoofden eigenlijk meer bezig zijn persoonlijke problemen op te lossen moeten Roy Grace en zijn partner Glenn Branson toch alles in het werk stellen om dader en motief boven water te krijgen.
Peter James heeft een aangenaam weglezende maar zeer beschrijvende stijl van vertellen. Quasi geen enkel detail van de locaties die hij uittekent blijft onvermeld, wat bij momenten resulteert in een zeer trage voortgang der gebeurtenissen., maar toch slaagt de auteur erin zijn publiek niet te irriteren met zijn breedsprakigheid. Meer zelfs, het bezorgt het verhaal een cachet van degelijkheid. Vertrekkend van een betrekkelijk eenvoudige plot, schrijft hij zijn verhaal met veel gevoel uit, waarbij hij veel aandacht besteedt aan zijn personages, die allen zeer menselijk worden geportretteerd, met hun positieve en negatieve eigenaardigheden, waardoor de occasionele lezer nieuwsgierig wordt naar de voorgaande boeken uit de reeks.
Maar dat een goed gecomponeerd verhaal niet altijd een garantie biedt voor een kwalitatief hoogstaande policier, blijkt ook nu met Op dood spoor, waarin een aantal schoonheidsfoutjes het appreciatieniveau naar beneden halen. Zo kan de aandachtige lezer al zeer vroeg in het boek de vinger leggen op zowel motief als dader. Vanaf dan moment is het enkel wachten tot er een naam op geplakt wordt, hoewel de auteur door een goed gevonden variatie op het thema nog even verwarring weet te zaaien.
Ook zal de trouwe lezer van deze serie zich stilaan beginnen afvragen of de in alle boeken weerkerende zaken, zoals de zoektocht van Roy naar zijn ondertussen al negen jaar geleden verdwenen vrouw en de simpele manier waarop hij leugens en waarheid bij het verhoren weet te onderscheiden, een rode draad vormen, zullen ontaarden in een gimmick, of een uiting zijn van beperkingen van de auteurs kunnen .Als er dan op het einde van het boek ook nog een paar kleine losse draadjes blijven bungelen, kan de eindconclusie alleen maar zijn dat Op dood spoor een geloofwaardige policier is, maar ook niets meer. Net goed genoeg om met de hakken over de sloot te raken en dat Peter James een begenadigd verteller is, die door de glimpen van zijn talent en originaliteit die hij bij momenten tentoon spreidt, genoeg potentieel uitstraalt om in de toekomst nog een paar sporten hoger op de auteursladder te klimmen, mits hij wat zorgzamer te werk gaat.
Het verdict: 6/10 
|
|
29-01-2010 |
| FAHY Warren - Eiland |
|
De verpakking:
De sobere maar stijlvolle voorzijde wordt overheerst door de zwarte achtergrond en de grasgroene titel. Het grafische aspect toont een voedselketen van vreemde wezens, waarmee meteen de tendens van het boek wordt aangegeven. Ook op de achterzijde overheerst zwart, waarover in witte letters de korte inhoud, een blurb van James Rollins en wat info over de auteur gepositioneerd werd. Door de plaatsing van tekst waartussen nog een tekening gepropt werd, komt de achterflap nogal rommelig over.
Ook is het uitzonderlijk te moeten vaststellen dat de originele titel van dit werk - Fragment - nergens, zelfs niet in het colofon, terug te vinden is. Een vergetelheid van de uitgever misschien?
De inhoud:
Henders Island is geen stukje paradijs op aarde. Het heeft zich miljarden jaren lang in extreem isolement kunnen ontwikkelen tot een habitat voor de meest exotische, vraatzuchtige en dodelijke roofdieren die je je maar kunt voorstellen.
Een kleine groep wetenschappers plaatst een mobiel laboratorium op het eiland en begint in een race tegen de klok gegevens te verzamelen. Aan de ene kant is er de dreiging van het Amerikaanse leger, dat niets liever wil dan Henders zo snel mogelijk platbombarderen, en aan de andere kant zijn er de levensgevaarlijke Henders-wezens.
Eén ding is duidelijk. Als ook maar een van de Henders-wezens de oversteek naar het vasteland zou maken, dan zou dat zo drastisch ingrijpen in de bestaande biotoop, dat de mens in razend tempo uitgeroeid zou worden.
Het rapport:
De in Hollywood geboren Warren Fahy heeft al een aantal jobs achter de rug: van boekenverkoper, over statistisch analist tot databasebedeerder toe. Na jarenlang een column geschreven te hebben over films levert hij tegenwoordig teksten voor de website van Wowwee, een bedrijfje dat speelgoedrobots op de markt brengt. Momenteel woont hij met zijn vrouw, dochter en een aantal huisdieren in de Californische stad San Diego.
Hij is al heel zijn leven geïnteresseerd in het leven op aarde. Wat begon met het als kind opgraven van fossielen, lezen van de werken van vooraanstaande biologen en het bijwonen van hieraan gerelateerde colleges heeft zich nu gekanaliseerd in Eiland, waarmee hij zijn eerste stappen zet in de wereld van het spannende boek.
Hierin komen de wetenschappelijk geschoolde deelnemers aan een zeereis rond de wereld, die als basis dient voor een een realityshow, terecht op Henders Island, een zeer geïsoleerd eilandje in de Stille Oceaan. Aan land wordt de groep meteen geconfronteerd met een totaal onbekende flora en fauna, die extreem agressief reageert op de indringers en onder het oog van televisiekijkend Amerika meteen slachtoffers maakt. Het eiland wordt hermetisch afgesloten door de marine, terwijl wetenschappers een nieuwe poging wagen om het bizarre leven aldaar te inventariseren. Ondertussen staat het leger ongeduldig te trappelen om het eiland te vernietigen om zo te vermijden dat deze wezens ooit op het vaste land zouden terecht komen, want dat zou misschien wel het einde kunnen betekenen van de mensheid...
“Jurassic park voor de generatie van Lost”, staat er als lokkertje op de cover, maar vergeleken met dit meesterwerk van Michael Crichton valt Eiland wel zeer bleekjes uit. Het begint al met een totaal overbodig voorwoord dat bedoeld is om dit boek enige wetenschappelijke basis te verstrekken, maar dat een paar bladzijden later, na de proloog al zijn relevantie verloren heeft. Ook slaagt de auteur er niet in voor zichzelf uit te maken welke richting hij uit wil met het verhaal: invloeden van sciencefiction, horror, fantasy en technothriller vechten een al even verbeten gevecht uit, als de vreemde creaturen in het boek opgevoerd worden. Mogelijk probeert Warren Fahy door van meerdere walletjes te eten een groter lezerspotentieel voor zich te winnen, maar bereikt hij meer dan waarschijnlijk het tegenovergestelde: een grote schare lezers die zich niet kunnen vinden in dit boek met een identiteitscrisis dat ook niet eens mooi afgerond wordt.
Natuurlijk zal er wel een publiek zijn dat Eiland best de moeite waard vindt, want het boek leest enorm vlot weg, zit vol met razendsnelle actie en gruwelijke scenes, waardoor er wellicht niet lang gewacht zal moeten worden vooraleer de verfilming een feit is. Met dit in het achterhoofd heeft de auteur achteraan het boek, en op zijn webstek, al een aantal grafische impressies opgenomen van hoe hij Henders Island en sommige van zijn bewoners gevisualiseerd ziet. En die tonen dat het de auteur alvast niet aan verbeelding ontbreekt.
Warren Fahy slaagt er wel in de strijd om erkenning en roem tussen wetenschappers onderling aan te kaarten. Moet men het pad kiezen van de vakidioot en zich specialiseren? Of toch maar de populistische toer opgaan, en zo vaak mogelijk je mening over alles verkondigen? En hoe hoog mag de prijs oplopen die ervoor betaald moet worden?
Het grootste minpunt van dit verhaal is echter dat het er op quasi geen enkel front in slaagt geloofwaardigheid te creëren bij de lezer. Het begint al bij het gemak waarmee de regisseur, op simpele vraag, live televisiezendtijd verkrijgt. Het gaat verder met wijze waarop de auteur, bij monde van een van zijn personages in de vorm van groepsdiscussies, verwoede pogingen doet om zijn standpunten doorheen het boek wetenschappelijk te verantwoorden, maar die gesprekken zo slecht uitwerkt waardoor hij niet veel verder komt dan het declameren ervan. En het eindigt bij het gedrag van de op buitenaardse wezens geïnspireerde Henders, die ook deel uitmaken van de eilandfauna.
Het lokkertje dat de uitgeverij op de omslag plaatste, maakt zijn belofte niet waar en Warren Fahy heeft nog een lange weg af te leggen vooraleer zijn naam dezelfde weerklank zal hebben als Michael Crichton. Vooral lezende liefhebbers van films als Alien, Terminator, Critters en andere Lost Worlds zullen zeker veel plezier beleven aan dit Eiland.
Het verdict: 4/10 
|
|
25-01-2010 |
| TEIGELER Piet - Een dode op Sint-Anneke |
|
De verpakking:
Hoewel het geen cover is die meteen in het oog springt, wekt hij, eens opgemerkt, wel de nodige nieuwsgierigheid op door het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De donkere kleuren van de geheimzinnige schaduw aan de rand van het water in de nabijheid van een al even donker bootje maken een kandidaat koper meteen benieuwd naar de inhoud. Door het gebruik van niet al te grote letters voor auteursnaam en titel verstoren deze, in toch wel felle kleuren afgedrukte woorden het hele concept zelfs niet.
De achterflap is zeer sober uitgevoerd, met enkel maar witte letters op een zwarte achtergrond. Buiten de korte inhoud en een paar citaten uit de pers is er weinig extra informatie op te vinden, wat wel jammer is.
De inhoud:
Op het strand van Sint-Anneke wordt op een mooie zomerdag een dode vrouw in bikini aangetroffen. Ze ligt op haar rug onder een vrolijk gestreepte parasol. Een kogelgaatje in één van haar jukbeenderen wijst op moord. Een professionele moord. De politie staat voor een raadsel. Niemand weet wie de vrouw is, hoe ze op het strand gekomen is, laat staan waarom ze is geliquideerd. Het rapport:
De in Spanje verblijvende auteur Piet Teigeler werd in 1936 in Antwerpen geboren uit een Duitse vader en een Vlaamse.moeder. Door zijn afkomst beleefde hij tijdens de oorlogsjaren een woelige jeugd. Na een aantal uiteenlopende jobs achter de rug te hebben belandde hij in de journalistiek waar hij in een carriere die drie decennia overspande, opklom op de hiërarchische ladder. Na zijn pensioen dreven aan onze streken eigen kwaaltjes de man naar het zonnige zuiden, waar hij zich, van zijn pensioen genietend, toelegde op het schrijven van misdaadromans. Tevens was hij van 2004 tot 2008 voorzitter van de International Association of Crime Writers, een wereldwijd verspreide organisatie die de misdaadauteurs verenigt en hun belangen verdedigt.
Na in de jaren zeventig van vorige eeuw, samen met Eddy van Hee onder het pseudoniem Woody Dubois, al twee spannende boeken gepubliceerd te hebben, begon hij in 1995 met Een dode op Sint-Anneke solo en onder zijn eigen naam, aan een tiendelige reeks over de Antwerpse commissaris John Carpentier en zijn partner hoofdinspecteur Leo Dewit, waarvan in 2007 het laatste deel Dood verscheen.
Een dode op Sint-Anneke begint met ... een dode op Sint-Anneke: commissaris Carpentier en zijn collega Dewit worden opgeroepen als op het Antwerpse Scheldestrand het ontzielde lichaam van een jonge vrouw gevonden wordt, die met slechts één schot professioneel uit de weg geruimd lijkt te zijn. De zoektocht naar de dader brengt het duo in contact met bodybuilders, de weduwenaar, Italianen en ex-bajesklanten. Kandidaat moordenaars genoeg, maar wie heeft er een valabel motief?
Met zijn kabbelend, gezapige verloop is dit verhaal een rustpunt in de wereld van het spannende boek: met een bijna antiek aandoende gezapigheid verhaalt de auteur met een zekere nonchalance de avonturen van dit duo, die een personificatie lijken te zijn van de oude en de jonge stieren uit het bekende mopje: John, die met zicht op zijn pensionering alles al gezien en meegemaakt heeft, is tactvol maar amper in de luren te leggen, terwijl Leo, die nog met een overvloed aan enthousiasme en geestdrift op elke zaak en verdachte aanvalt, altijd overtuigd is van zijn gelijk en dat met alle middelen wil bevestigd zien.
De auteur draagt zijn geboortestad Antwerpen in zijn hart, en deelt haar dan ook een niet onbelangrijke rol toe in Een dode op Sint-Anneke: van de verloederde wijk Dam tot het daarmee enorm contrasterende milieu van de nouveaux riches die enkel resideren in panden met zicht op het water. En natuurlijk de favoeriete badplaats van de Signoren: het op wandelafstand van de stad gelegen strand van Sint-Anneke, op de linker Scheldeoever. Het is eigenlijk ongewoon te moeten vaststellen dat, in een eerste boek van een serie, de locatie beter beschreven wordt dan de levensloop van de hoofdpersonages. Van deze laatsten krijgen we weliswaar net iets meer mee dan noodzakelijk is voor het verhaal, maar vooral Dewit blijft een nobele onbekende. Het feit dat het boek ver onder de tweehonderd bladzijden blijft steken, zal hier ook wel iets mee te maken hebben, want er moet natuurlijk ook nog een verhaal verteld worden.
En die plot, die er best mag wezen, wordt, als een bootje op de Schelde, rustig voortkabbelend verteld met een hoog realiteitsgehalte waarin Carpentier een leven leidt met momenten van genot en momenten van hard werken en leidt tot een onverwachte ontknoping die geserveerd wordt voor een nog meer verrassend dessert, waar het verhaal even en zonder waarschuwing in ruw water terecht komt. Het lijkt wel alsof Piet Teigeler zijn publiek pakweg hondervijftig bladzijden in slaap probeert te wiegen om het dan te dood te laten schrikken. Zo groot is het contrast tussen het einde en de rest van het boek.
Een dode op Sint-Anneke is een prima geschreven policier die, ver van de flitsende actie, zeer dicht bij de realiteit aanleunt en daardoor een zeer geloofwaardige indruk maakt, en die de lezer zelfs vijftien jaar later nog altijd nieuwgierig maakt naar meer leesvoer van de hand van Piet Teigeler.
Het verdict: 7/10
|
|
18-01-2010 |
| ILES Greg - Doodsangst |
|
De verpakking:
Deze pocket heeft een in overwegend roze-rode tinten uitgevoerde cover die weinig heeft om de interesse van de potentiële koper te wekken. De uitgever gaat er wellicht van uit dat de auteursnaam, die in opvallend contrasterend wit wel opvalt, genoeg is om het boek op te pakken. De layout ligt wel in de lijn van de andere pockets van deze auteur die uitgegeven worden onder het label Poema.
De achterflap wordt overheerst door de korte inhoud en een aantal citaten uit diverse recensies. De informatie over de auteur is tot het absolute minimum beperkt.
De inhoud:
Ex-muzikant Harper Cole heeft om aan de kost te komen een zeer exclusieve internet-sexbabbelbox opgericht: EROS. Voor fabelachtig veel abonnementsgeld garandeert EROS absolute anonimiteit. Alleen Harper heeft – als systeembeheerder – toegang tot alle informatie. Harper voelt dat er iets goed mis is als plotseling zes EROS-abonnees abrupt stilvallen. Wanneer een EROS-klant vermoord wordt gevonden, tipt hij de politie. Tot zijn afgrijzen blijken alle zes vermoord. Maar van tipgever wordt Harper als snel verdachte: wie anders kan immers kan de identiteit van de EROS-abonnees achterhalen? Om zijn onschuld te bewijzen besluit Cole een val te zetten...
Het rapport:
Als zoon van een Amerikaanse militaire arts zag Greg Iles vijftig jaar geleden het levenslicht in het Duitse Stuttgart, maar bracht zijn jeugd door in Natchez, Mississippi, waar hij nu nog altijd met zijn gezin verblijft en een aantal van zijn verhalen situeerde. Na zijn studies leefde hij voor de muziek, maar toen het vele touren met zijn groep Frankly Scarlet niet meer verenigbaar was met zijn gezinsleven, stapte hij uit de groep, en begon hij aan het schrijven van zijn eerste boek Spandau phoenix. Een fictief verhaal over Hitlers rechterhand Rudolf Hess. Maar zijn liefde voor muziek kan hij niet verlochenen en hij is, samen met onder andere Stephen King en Scott Turow, één van de leden van de coverband The rock bottom remainders.
Ook zijn tweede boek Black cross, waarin de holocaust centraal staat, speelt zich af in Duitsland. Zowel door een tegenvallende verkoop als de angst om gebrandmerkt te worden als de nieuwe Jack Higgins, gooide de auteur het roer om en begon met Doodsangst te schrijven over psychologische dilemma’s en moeilijkheden. Ondertussen kan hij bogen op een mooie schrijverscarriere en verschijnt later dit jaar zijn twaalfde boek. Op de eerste twee oorlogsromans na werden ze ondertussen allen naar het Nederlands vertaald.
In Doodsangst maken we kennis met Harper Cole, een man die zijn leven mooi op orde heeft. Om een jeudgvriend een plezier te doen, brengt hij zijn dagen door als moderator op EROS, een erotisch getinte internetgemeenschap, met onder andere een forum en chatfaciliteiten, waarvoor de leden een hoog abonnementsgeld aangerekend wordt. Als op een dag één van de leden in haar huis vermoord wordt teruggevonden, legt Harper de link met andere leden die niet meer online komen maar wel hun lidgeld blijven betalen. Hij tipt de politie en krijgt tot zijn afgrijnzen gelijk als ze allen overleden zijn. Maar omdat politie en FBI er niet meteen in slagen een dader aan te houden, komen Harper en zijn oude vriend steeds meer onder verdenking te staan. De situatie wordt zo onleefbaar dat ze zich gedwongen zien zelf de jacht op deze seriemoordenaar te openen...
Doodsangst is niet alleen de angst om te sterven, maar eveneens de angst om het goede leven dat je met je gezin en vrienden leidt, te verliezen. Greg Iles heeft dat ook goed aangevoeld en slaagt erin zijn hoofdfiguur op te zadelen met beide angstgevoelens. Door het verhaal te vertellen in de eerste persoon enkelvoud, brengt hij die emoties ook dicht bij de lezer, waardoor het boek onder je vel kruipt. Enkel het iets te lang uitspinnen van het verhaal, en de daaruit voorvloeiende deuk in de spanningsboog in het tweede deel houden deze op zichzelf staande thriller van een maximumscore.
Door de snelle evolutie die de laatste jaren plaats vindt in de informatica, is het altijd een gevaarlijke keuze om die technologie een grote rol toe te bedelen in verhalen. Maar de auteur is er merkwaardig genoeg in geslaagd om de computertechnologie van dertien jaar geleden zo te gebruiken en beschrijven dat het voor het overgrote deel nog altijd niet gedateerd over komt. Enkel het veelvuldige gebruik van antwoordapparaten en de bijna volledige afwezigheid van mobiele telefoons maken de lezer er attent op dat dit boek al een respectabele leeftijd heeft bereikt. Ook is het jammer dat er een inconsistentie geslopen is in het afdrukken van chatsessies: allen worden ze in vette letters afgedrukt, behalve het laatste, dat in het gewone lettertype op papier gezet werd. Wellicht werd hiertoe besloten omdat het makkelijker was om de spanning op te voeren als de lezer niet afgeleid wordt door een constante afwisseling van vette en gewone tekst als de online conversatie en de gedachten van een van de deelnemers aan dat gesprek in de aanloop naar de ontknoping, die pas op de laatste bladzijden ontvouwd wordt.
Maar veruit het sterkste aspect van Doodsangst, zijn de figuren die erin rondlopen en hun onderlinge banden. Greg Iles toont zich een meester in het uittekenen van zeer complexe personages met een markante geschiedenis die hen gevormd heeft. Het resultaat zijn intrigerende karakters die de lezer niet kunnen koud laten. En dat zonder ook maar één enkele keer de grenzen van het geloofwaardige te overschrijden. Maar de lezer zal wel moeten constateren dat er een hoge concentratie aan medisch geschoolde personen in dit werk opgevoerd worden. Zou de achtergrond van de auteur hierin een rol gespeeld kunnen hebben?
Met Doodsangst heeft Greg Iles een opvallende entree gemaakt in de Nederlandstalige wereld van het spannende boek. Hij levert een zeer degelijke thriller af die zowel een policier als een technothriller is en die ook nog komt aankloppen bij de deur van het medische spannende boek, zonder te vervallen in uitgereide documentatie van de gebruikte technieken, waardoor het verhaal niet alleen zeer genietbaar is voor de techneuten onder ons, maar voor alle liefhebbers van het genre, waaraan ik het meteen maar aanraadt om het boek vast te nemen als ze eropuit lopen of het nog ergens in de stapel liggen hebben.
Het verdict: 8/10
|
|
11-01-2010 |
| VONNEGUT Norbert - Goud geld |
|
De verpakking:
De in blauwe tinten afgedrukte foto straalt, ondanks de geportretteerde rennende figuren rust uit. Toch is hij tegelijkerijd opvallend genoeg om de aandacht te kunnen trekken. Auteur, titel en de vermelding dat het om een financiële thriller gaat zijn gegroepeerd in een zwarte band. Het gebruik van goudkleurige letters past weliswaar perfect bij de titel, maar is er ook verantwoordelijk voor dat de naam van dit werkstuk niet vanuit alle hoeken leesbaar is, wat toch wel als een minpuntje beschouwd kan worden.
De achterflap getuigt van weinig creativiteit: zo wordt het gros van de tekst daar ook in een band geplaatst, maar deze is wel van een andere – olijfgroene – kleur, die totaal niet past bij het blauw van de afbeelding waarover deze werd aangebracht. Op een fotootje en website van de auteur na, is alle info aanwezig. Opvallend is zelfs de afwezigheid van schreeuwerige blurbs, wat ik als positief ervaar, want zo is er meer ademruimte op de omslag. Ook staat er nog een kemel van jewelste in de achterflaptekst. We lezen: “En ja, hij is inderdaad familie van Kurt Vonnegut (Catch 22).”, maar Catch 22 werd geschreven door Kurts vriend Joseph Heller.
De inhoud:
Grove O’Rourke is een hotshot op Wall Street. Hij beheert het vermogen van rijke particuliere beleggers en haalt goud geld binnen voor zijn firma. Compleet onverwacht is Grove getuige van de bizarre en bloederige dood van zijn beste vriend Charlie. In het aquarium van Boston wordt Charlie voor de ogen van vijfhonderd van zijn feestende gasten door drie haaien aan stukken gescheurd. Geschokt en ontdaan is Grove vastbesloten om erachter te komen wie verantwoordelijk is voor de dood van zijn beste vriend. Zijn zoektocht leidt hem naar een wereld waar geld en hebzucht een grote rol spelen.
Het rapport:
Als zoon van een Amerikaans militair vond de in Lake charles, Louisiana geboren Norbert Vonnegut door het vele verhuizen in zijn jeugd nergens een echte vaste honk. Later studeerde hij af aan de Harvard Business school en vestigde zich in New York, waar hij met vrouw en kinderen resideert en zijn brood verdient in de financiële wereld van Wall Street, waar hij sinds 2006 managing director is bij een beleggingsinstelling.
Na jaren alleen maar financiële rapporten uit zijn pen te hebben laten vloeien, vond Norbert Vonnegut het op zijn eenenvijftigste tijd om zich een aan fictie te wagen. Het was een logische keuze om het verhaal te situeren in de wereld die hij het beste kent: het financiële hart van Amerika. Het resultaat kunnen we lezen in zijn als Snel geld aangekondigde, maar onder de titel Goud geld uitgebrachte spannend debuut..
Hierin maken we kennis met de succesvolle kapitaalbeheerder Grover ‘Grove’ O’Rourke, die op het verjaardagsfeestje van de vrouw van zijn beste vriend Charlie Kelemen in het New England Aquarium van Boston getuige is van de verdrinking van Charlie in het immense zoutwaterbassin waar onder meer haaien in rondzwemmen. Zijn ogen amper gelovend belooft Grove zichzelf niet te rusten tot hij de mogelijke daders achter dit drama ontmaskerd heeft. Tijdens zijn zoektocht wordt menig stinkend potje geopend en blijkt dat niet iedereen is wat hij of zij lijkt te zijn. Maar ondanks het gevaar zijn job en zelfs zijn leven erbij in te schieten, bijt Grove zich, zoals de haaien in Charlies lichaam, vast in deze zaak.
Daar waar velen, waaronder zelfs een aantal scenaristen, vóór hem niet in slaagden, lukt Norbert Vonnegut, een man van middelbare leeftijd maar ook een groentje in het schrijversvak merkwaardig genoeg wel: hij is een van de weinigen die het voor elkaar kregen om de sfeer, de snelheid en de snelle opeenvolgingen van verschillende scènes, die de hedendaagse moderne televisieseries kenmerken feilloos over te brengen op papier. En terwijl Goud geld voortdendert als een op hol geslagen trein, slaagt de auteur er nog in om de lezer een blik te laten werpen op het hectische leven bij een beleggingsfirma. De collegialiteit enerzijds en wedijver anderzijds tussen collega’s, de spanningen met het management, geheime aganda’s en moeilijkheden met zij die het kapitaal leveren worden kort maar doeltreffend beschreven wat enorm bijdraagt tot het realisme van het verhaal dat op geen enkel moment verveelt. Kortom Norbert Vonnegut is er met verve in geslaagd de financiële thriller hip te maken.
Zoals zo vaak in door vaart gedreven boeken wordt er dan natuurlijk wel ingeleverd op het modelleren van personages, locaties en achtergrondinformatie, maar gelukkig voelt het niet aan als een gemis. Behalve dan het gebrek aan verklaringen van een aantal termen uit de beleggings- en beurswereld die vooral in het begin van het boek naar het hoofd van de lezer geworpen worden. Maar al snel blijkt dat het boek ook best leesbaar is zonder een verklarende woordenlijst. En veel wordt goedgemaakt door de enorm snedige conversaties: er wordt quasi nooit de tijd genomen voor een rustig gesprek. Inleidende woorden worden overgeslagen en er wordt meteen ter zake gekomen, in gebalde sprekken die, afhankelijk van het doel, druipen van sarcasme, macho-gedrag of andere emoties.
En ook het plot van deze whodunit mag er wezen, hoewel de basisoorzaak van Charlies dood vrij banaal en doordeweeks is - feiten die ook in de Benelux regelmatig het nieuws halen - weet de auteur er toch nog een paar onverwachte draaitjes aan te geven die zorgen voor de nodige verrassingen.
Goud geld is een zeer modern spannend boek dat volledig in de stijl ligt van de Amerikaanse actieseries van dit moment. Deze atypische financiële thriller is dan ook meer dan geslaagd debuut.
Het verdict: 8/10
|
|
|
Vorige pagina
