16-04-06
JURJEVICS Juris - De trudeau factor

Motivatie van de keuze:
Dit boek viel mij direct op in de laatste ECI gids. De combinatie van de schijver - een mysterieuze naam -, titel, cover en kleurengebruik klopt volledig. Als dan de samenvatiing mij ook nog aanspreekt, kan ik niet anders dan voor dit boek vallen.
De achterflap:
In het onherbergzame Antarctica komen in de nabijheid van het spectaculaire Trudeau Research Centrum vier wetenschappers gruwelijk om het leven. De doodsoorzaak is onduidelijk - het lijkt alsof een heftige chemische stof de longen, ogen en het zachte weefsel heeft vernietigd. Maar waar komt die dodelijke substantie vandaan?
Een Amerikaanse epidemioloog, de getalenteerde dr. Jessica Hanley, wordt gevraagd om dit raadsel te onderzoeken. Rond hetzelfde tijdstip wordt een vele malen onderscheiden Russische admiraal in Moskou opgedragen een Russische onderzeeër op te sporen die plotseling van de radar van het centrale commando is verdwenen.
Hanley's onderzoek en Rudenko's speurtocht resulteren in een strijd tegen gevaren die veel groter zijn dan microben - wetenschappelijke grootheidswaan, sluimerende spanningen uit de koude oorlog en giftige, milieubedreigende stoffen...
Bespreking:
Een aantal wetenschappers wordt dood terug gevonden in de buurt van het Trudeau onderzoekscentrum in het Canadese deel van het Noordpoolgebied. Niemand kan de doodsoorzaak vaststellen en dat zorgt voor een sfeer van angst in het hypermoderne complex.
Er wordt hulp gezocht bij het Amerikaanse Centrum voor Infectieziekten, die in de persoon van Jessie Hanley, hun beste kracht ter plaatse sturen. Zij moet tijdens de maanden durende poolnacht proberen de doodsoorzaak van de onderzoekers vast te stellen, maar dit loopt niet van een leien dakje.
Tegelijkertijd krijgt in Rusland admiraal Roedenko de opdracht om in Noorse territoriale wateren een net verdwenen onderzeeër op de sporen en tot zinken te brengen. Eénmaal die opdracht volbracht, wordt de integere admiraal, richting Trudeau centrum gestuurd, om de Russiche, wetenschappers te ontzetten.
Dit boek groeit, ondanks een niet echt vlot leesbaar begin, uit tot een van de betere boeken die ik dit jaar mocht lezen. Al lezend komen de vergelijkingen met Henning Mankell boven drijven: een verhaal waar de sfeerschepping belangrijker is dan de actie, dat prachtig onderhoudend verteld wordt; zeer goed uitgewerkte, verre van perfecte personages; en een einde dat je pas op de laatste bladzijden ziet aankomen. Niet alleen haalde Juris Jurjevics de mosterd bij Mankell, maar hij slaagt er ook in hetzelfde kwalitatieve niveau te halen. Van Mankell zijn we dit gewoon, en vinden we het normaal, maar om dit te mogen meemaken bij een debuut, is een zeer aangename verrassing.
Het enige minpunt is dat de achterflapteskt, twee grove fouten bevat. Er wordt gesuggereerd dat het verhaal zich afspeelt in Antartica – de Zuidpool dus, terwijl het aan de andere kant van de wereld plaats grijpt. Ook is de naam van één van de hoofdpersonages anders gespeld dan in het boek. Maar ik ga er vanuit dat deze fouten de auteur zelf niet aangerekend kunnen worden.
Deze eco-thriller, na Schätzings De Zwerm en Crichtons Staat van angst, de derde die ik op relatief korte tijd mocht lezen, is zijn plaats tussen de twee andere meer dan waard. Het is een zeer sterk debuut, en ik zal het latere werk van deze auteur zeker in het oog houden.
Mijn score: 8/10
12:06
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: jurjevics_juris, vertaald, 8 |
Facebook
|
13-04-06
LONDERSELE - Het laatste lijk

Motivatie van de keuze:
Deze schrijver, die ook proza publiceert onder zijn volledige naam “Roel Richelieu Van Londersele” en in 2003 tot stadsdichter van Gent gekozen werd, kende ik nog niet. Tot op de site van de Vlaamse misdaadauteurs een uitnodiging gepubliceerd werd om de voorstelling van dit boek bij te wonen. Ook dat was nieuw voor mij. Ik heb deze voorstelling bijgewoond en daar dan ook het boek maar aangeschaft, en laten signeren. En een gekocht boek moet natuurlijk ook gelezen worden.
De acherflap:
De Wilde, Vereeckens ex-partner, wordt neergeschoten. De Gentse politie staat op zijn kop.
Er is een Italiaanse huurdoder neergestreken in Gent. Hij is onverbiddelijk en noemt zichzelf Capote. Heeft hij iets te maken met het lot van De Wilde of met de dood van een invloedrijk politicus?
Als vereecken een andere louche zaak probeert op te lossen, stuit hij op Capone. Deze bruut gaat plots omzichtig te werk. Wie heeft hem in de hand, wie trekt er echt aan de touwtjes? Vereecken graaft en komt terecht in een politiek web, waar grote belangen op het spel staan en mensenlevens niets waard zijn. Hij doet het weer solo en neemt grote risico's. Maar als hij zelf in de gevangenis belandt, is er maar één uitweg: tegen zijn zin het vuile werk doen van de politie.
Bespreking:
"Het laatste lijk" is de opvolger van "Onzichtbaar". Ze hebben beide Dirk Vereecken als hoofdpersonage.
Vereecken, een egocentrische bullebak die zijn weg aan het zoeken is in de maatschappij nadat hij het politiekorps vaarwel zei, komt aan de kost door klusjes aan te nemen als privé-detective. Op een dag wordt hij in contact gebracht met een man die mysterieuze pamfletten in zijn brievenbus vond. Quasi op hetzelfde moment belooft hij zijn, net neergeschoten ex-partner bij de politie Guido De Wilde, te zullen wreken. Zich veelvuldig als politie-agent voerdoend, begint Vereecken aan zijn one-man onderzoek en al vrij snel blijkt dat beide zaken in de richting van dezelfde personen wijzen.
In zijn poging om de dader op te pakken, ziet hij zich verplicht een verregaande samenwerking aan te gaan met zijn ex-collega’s.
Dit boek is zeer rechtlijnig opgezet. Dat komt natuurlijk de leesbaarheid en de spanning ten goede, maar de amper 202 bladzijden laten weinig plaats open voor randinformatie, diepgaande gedachtengangen, nevenplots en de uitwerking van de personages. Enkel van de situatie van Vereecken wordt een tipje van de sluier opgeligt. En dat tipje is dan ook nog vrij cliché: de gescheiden (ex-)rechercheur die geen tijd had voor zijn gezin en nu, tevergeefs, een poging doet om zijn dochter wat meer te zien. Ook de locatie – de stad Gent – wordt niet ten volle benut. Buiten het opsommen van een aantal straatnamen, geeft het geen meerwaarde en zou het verhaal zich eender waar kunnen afspelen.
Ook de geloofwaardigheid laat wat te wensen over: het gemak waar mee “Goede dag, Politie Gent” deuren opent is verbazingwekkend, alsook het feit dat zo goed als elke beslissing die het hoofdpersonage maakt leidt tot vorderingen in zijn onderzoek.
Uit het verhaal denk ik te kunnen uitmaken dat Londersele opkijkt naar Deflo, want daar neigt de gebruikte stijl erg naartoe. Jammer genoeg wordt zijn het niveau niet gehaald.
”Het laatste lijk”werd gewogen en (letterlijk en figuurlijk) te licht bevonden. Volgende keer beter.
Mijn score: 5/10
19:42
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: nederlandstalig, londersele, 5 |
Facebook
|
01-04-06
LONGWORTH Gay - De kleur van jaloezie

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een opgelegd werk, in het kader van de Crimezone crimeclub, waar we 5 keer per jaar een boek ter discussie voorgeschoteld krijgen. Nu viel de keuze dus op het derde boek van deze schrijfster.
De acherflap:
”Tegenwoordig wil iedereen een ster zijn – een idol. Duizenden jongelui beschikken over het uiterlijk, de kleding, de haarstijl, de drugs, het zelfvertrouwen en de winnaarsmentaliteit die een ster kenmerkt. Het enige wat ze missen is talent.”
Heeft een moordenaar het voorzien op deze zogenaamde ‘aanstormende’ beroemdheden? Er hebben enkele gruwelijke moorden plaatsgevonden en het grote publiek en de media kijken gefascineerd toe – zodat sterven een geweldige carrièrekans kan betekenen voor degenen die echt wanhopig graag beroemd willen zijn.
Voor inspecteur Jessie Driver, die hiermee haar eerste moordonderzoek leidt, lijkt de zaak echter haar carrière eerder te schaden en haar zelfs persoonlijk in gevaar te brengen. Ondanks haar intelligentie, haar knappe uiterlijk en haar strakke leren broek, raakt Jessie in de problemen. Haar seksistische collega’s proberen haar te vernachelen, ze valt als een blok voor een van de voornaamste verdachten en haar ingevingen leiden tot niets.
Zal de verwrongen geest van een psychopatische moordenaar haar de baas zijn? Of zullen de genadeloze roddelpers en de televisie-betweters haar voor zijn?
Bespreking:
Het hoofdpersonage, Jessie Driver, is een jonge, competente, ambitieuze, rechercheur bij de Londense politie. Zij wordt, onder impuls van een oudere, afgunstige, collega Mark Ward bij wijze van plagerij, erop uit gestuurd als een skelet gevonden wordt op de, aan de getijdestroom onderhevige, oevers van de Theems. Jessie is verontwaardigd dat ze hiervoor de baan opgestuurd wordt, en besluit alles volgens het boekje te doen, en alle mogelijke bijstand te vragen die ze maar kan krijgen: rivierpolitie, helicopters, pathologen, enz. En als dan blijkt dat dit een mogelijke moordzaak is, begint de jacht op de dader.
Het onderzoek brengt haar in de kringen van schrijvers, acteurs, presentatoren en kunstenaars die de roddelblaadjes vullen, feestjes afschuimen en alles in het werk stellen om toch maar in de belangstelling te blijven.
Terwijl de het ene na het andere slachtoffer valt, probeert Jessie het verband te vinden tussen de verschillende moorden, om zo de moordenaar te kunnen vatten.
Dit boek heeft een goed uitgewerkt plot en elk personage heeft zijn of haar rol in het verhaal. En maar niet tegenstaande dat het boek zeer geschreven is in een vlot lezende stijl, ben ik er niet in geslaagd om meer dan 30 bladzijden te lezen zonder het boek eens opzij te leggen. Ik kan niet echt verklaren waarom, maar ik moest af en toe het boek eens dichtslaan.
In de eerste helft van het verhaal vond ik de overdaad aan referenties een beetje storen, vooral omdat een groot deel van deze referenties onbekend zijn voor de Nederlandstalige lezer: al die titels van de Britse equivalenten van onze “Dag Allemaal’en, “Privé’s en talkshows van hetzelfde niveau.
Ook vind ik dat de schrijfster de gemeenschap van bekende mensen nogal negatief voorstelt. Blijkbaar zijn het allemaal egoïsten, die alleen maar willen gespot worden, die eigenbelang als het hoogste goed handeren, en die meer van sexuele partner wisselen dan ik van ondergoed.
Toch moet ik zeggen dat ik het boek zeer gesmaakt heb, in die mate zelfs dat als ik nog een paar “literaire thrillers van dit niveau in mijn handen krijg, ik mijn mening over dit subgenre alsoluut zal moeten herzien.
Ik ga niet voor de boekhandel kamperen om hetvolgende Jessie Driver-boek absoluut niet te missen, maar anderzijds zal ik het zeker meenmen als ik er toevallig eens bij uitloop, want het hoofdpersonage, en de situering in een grootstad, bieden zeker perspectieven voor nog een aantal goede verhalen.
Mijn score: 7/10
11:53
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: vertaald, longworth_gay, creme_de_la_crime, 7 |
Facebook
|





