Erics BIBber Blog : Archieven

« 2006-05 | Homepage | 2006-07 »

25-06-06

ASPE Pieter - Zonder spijt

Motivatie van de keuze:
Traditie. Aspe schrijft 2 boeken per jaar en ik koop ze als een hondje van Pavlov. Om de één of andere reden blijven ze me aantrekken, alhoewel ze geschreven zijn volgens een vast stramien. Misschien is het de bourgondische levenstijl van Van In; misschien is het de relatie tussen Pieter en Hannelore ... Als je het weet , vertel het me dan alsjeblief!

De achterflap:.André Broes, journalist bij de linkse krant “Gazet”, maakt zich zorgen over een collega die al een paar dagen niet meer is komen opdagen. Hij stapt naar de politie. Van In dringt de flat van de vermiste journalist binnen en treft zijn levenloze lichaam aan. De schedel van de man is doorboord door twee kogels. Van In verneemt van André Broes dat de vermoorde collega op het punt stond ophefmakende details over de Bende van Nijvel aan het licht te brengen. Het spoor leidt naar de weduwe van de substituut die destijds het onderzoek leidde en die later in verdachte omstandigheden is gestorven. De notities van de substituut blijken verdwenen te zijn. Pieter Van In, zijn geliefde Hannelore en zijn collega Versavel komen in een maalstroom van gebeurtenissen terecht waarin zij bijna kopje-onder gaan.

Bespreking:
De aangifte van een onrustwekkende verdwijning van Michiel Lambrechts, een journalist, maakt dat Pieter Van In weer op pad moet. Het levenloze lichaam wordt gevonden in een volledig overhoop gehaalde flat. Uit onderzoek blijkt dat de journalist nog zich nog altijd verdiept in het dossier van de Bende van Nijvel, en als er wat later dood en verderf gezaaid wordt op de parking van een supermarkt, zit bij de Brugse politici de schrik er diep in. Maar kan het dat de bende, die actief was in de eerste helft van de jaren ’80, uit de as is opgestaan? Van In, Martens en Versavel moeten, op gevaar van eigen leven, alles uit de kast halen om deze golf van geweld een halt toe te roepen. De schrijffabriek Pieter Aspe heeft met dit boek weer een Van In, de achttiende al, afgeleverd met alle vertrouwde ingrediënten: een dode in het eerste hoofdstuk; linken naar de politiek; en de verplichte aanslag op de op alcohol en sigaretten levende hoofdfiguur en zijn entourage. De schrijfstijl van Aspe blijft echter aantrekkelijk, en maakt dat ook dit boek weer een plezier is om te lezen. Zijn rechttoe rechtaan schrijfwijze zorgt ervoor dat je de bladen in een recordtempo kan omslaan, zodat lezen een absolute ontspanning wordt. Dertien in een dozijn, vraag je je dan af. Nee, want Aspe verrast in dit boek toch wel op twee manieren: enerzijds creeert hij een speciale sfeer in dit boek, door een ingrijpende gebeurtenis te laten plaatsvinden in het privé-leven van één van de hoofdpersonages. En anderzijds slaagt hij erin mij te verbazen met het einde van het boek. Daar wordt, out of the blue, iets gesuggereerd wat mij even stil deed worden. Dat was gewoon briljant. Even terzijde: voor de tweede keer op korte tijd heb ik weer eens moeten vaststellen dat de tekst op de achterflap inhoudelijke fouten bevat t.o.v. het boek: de journalist die de verdwijning komt aangeven is Jens Vermeire. André Broes is de vriend van de vermoorde journalist, en werkt in de reissector. Lezen de achterflapschrijvers de boeken niet? Mijn score: 8/10

20-06-06

MANKELL Henning - De jonge Wallander

Motivatie van de keuze:
Nummer 9: het laatste boek uit de Kurt Wallander reeks, dat eigenlijk vooraf gaat aan de 8 andere. Nog 506 bladzijden scheiden mij vna het definitieve afscheid van deze speurder. Ik begin aan dit boek met een dubbel gevoel: enerzijds kan ik niet vlug genoeg in het boek duiken, maar anderzijds wil ik het afscheid zo lang mogelijk uitstellen. De achterflap:
De jonge Wallander bevat vijf episoden uit het leven van Kurt Wallander voordat hij op 8 januari 1990 in Moordenaar zonder gezicht als inspecteur geïntroduceerd wordt. Bespreking:
Dit boek dat eigenlijk een bundeling is van 5 verhalen waarvan het oudste begint in 1969 en het recentste stopt waar Moordenaar zonder gezicht begint.In de eerste drie verhalen (“De messteek”, “De breuk” en “De man op het strand”) worden bepaalde, voor de trouwe lezer bekende, karaktertrekken van Kurt, zoals daar zijn het handelen op eigen houtje en de sympathie voor de kansarme Afrikaan in Zweden nog eens extra in de verf gezet in niemandalletjes van verhaallijnen. Ze komen mij over als tussendoortjes, ook al beweert Mankell zelf in het voorwoord het tegendeel.

De twee laatste verhalen “De dood van de fotograaf” en “De piramide” benaderen het gebruikelijke niveau van Mankells pennenvruchten: voorvallen waar de logische verklaring enkel maar gevonden wordt door langdurig denken, overleggen en terug denken. Maar de compactheid van de verhalen, en het feit dat de motieven van de daders in een epiloog of aparte secie worden verklaard, geven me toch weer een wrang gevoel. Met spijt moet ik vaststellen dat Mankells vertelstijl niet goed tot zijn recht komt in korte verhalen Het boek voegt dus weinig of niets toe aan Wallanders personage, en ik verdenk de uitgeverijen, en bij uitbreiding Mankell, ervan dit boek op de markt gegooid te hebben om een te lange periode tussen twee boeken te breken. Ontgoocheld neem ik afscheid van Kurt: het was één boek te veel. Mijn score: 5/10

08-06-06

PIERREUX Jos - Het trio dat iets te vieren had

Motivatie van de keuze:
Dit boek werd in het kader van het Crimeclub door de leden gekozen als het discussieboek voor de achtste editie van dit gegeven.
De achterflap:
Knokke-Heist kreunt onder de regen en onder de toeristen. De politiebrigade van het mondaine badstadje is onderbemand en snakt naar versterking. Wanneer kinderen met stormweer in zee gaan zwemmen, verliest inspekteur Luc Borré bijna zijn hacje tijdens een turbulente reddingsoperatie. Meteen daarna worden twee lijken gevonden, en een juwelier daagt de gangsters uit door in zijn etalage een oom in bladgoud te stallen, met daarin tien identieke loepzuivere diamanten van elk zes karaat. De werkdruk wordt niet kleiner als de minderjarige dochter van brigadier Lechamps verdwijnt. Maar graaf burgemeester Leopold Lippens zou zichzelf niet zijn, als hij geen oplossing uit zijn aristocratische mouw toverde.

Bespreking:Dit derde boek met Luc Borré in de hoofdrol is mijn kennismaking met deze inspecteur en zijn collega’s en de, voor een origineel Nederlandstalige policier, ongelooflijke dikte van het werk – 441 blz – belooft alvast meer dan de gebruikelijke rechtlijnige verhaallijnen. De openingszinnen zijn zowat de beste die ik ooit mocht lezen: ”Knokke ligt onder een wolk die regen zeikt. Regen roffelt op autodaken, geselt hoofden, teistert gedachten en de plaatselijke middenstand.
Juli.” Qua sfeerzetting kan dit tellen: dit wordt – ondanks de titel- geen feelgood verhaal.
Maar het niveau van deze start, wordt niet volgehouden, en al vlug blijkt dat het een flinterdun verhaaltje is doorspekt met gedachtengangen en typeringen van het niveau dat men elke zaterdag in een willekeurige bruine kroeg kan horen: alle vooroordelen van een tanend huwelijk, politiek en “de rijken” passeren de revue, alsook de typische seksistische opvattingen ten aanzien van het vrouwelijk geslacht. De tooghangers kunnen uit dit boek wel nog een aantal spitsvondige one-liners halen om hun vrienden mee te verbazen. Toch blijkt uit de ongelooflijk gedetailleerde omgevingsbeschrijvingen dat de schrijver een opmerkelijk goed waarnemingsvermogen heeft, en hij de kunst verstaat om sfeer te scheppen door middel van origineel gevonden vergelijkingen. Maar jammer genoeg geldt dit dan weer niet voor zijn personages, die quasi geen diepgang hebben en bijna typetjes zijn. In het begin werkt het wel, maar op de duur gaan de incompetentie van de commissaris en de veroveringsdrang van Stefaan enerverend werken.
Het mooiste personage is het enige niet fictieve karakter in het verhaal: graaf Lippens, de echte burgemeester van Knokke. Oh ja, het verhaal: Naast een aantal kleinere vergrijpen en misdaden die door de burgemeester en/of de commissaris met de mantel der liefde bedekt worden, ligt de nadruk op een overlijden van bejaarde vrouw. Zonder het te kunnen verantwoorden vindt Luc Borré het gegeven verdacht en gaat op onderzoek uit., tot groot ongenoegen van de commissaris. Samengevat is het een plezierig, vlot leesbaar boek dat niet thuishoort bij de spannende boeken maar wel een mooie inkijk geeft in het reilen en zeilen van Knokke.

Mijn score: 5/10

Alle berichten

Erics BIBber Blog

Het geweten van de misdaadauteur

Wat volgt?

Nu aan't lezen :

Populaire tags

Zoek

Recente commentaren

Meer thrillers

Archieven