27-10-06
KHOURY Raymond - De laatste tempelier

Motivatie van de keuze:
De cover deed het hem. Een mooie omslagfoto en een titel die al aangeeft in welke richting dit verhaal gaat: de tempeliers; dus een thriller tegen religieus-historische achtergrond.
De achterflap:
Acre, 1291. Als de stad brandt onder de hevige aanval van de mannen van de Sultan, hijst de Falcon Temple de zeilen, een groepje ridders met zich meevoerend en een geheimzinnege kist die hun door de Grootmeester van de Orde is toevertrouwd. Maar het schip verdwijnt zonder een spoor achter te laten.
New York, heden. Vier als tempeliers uitgedoste ruiters bestormen het openingsgala van een tentoonstelling gewijd aan de Schattern van het Vaticaan, en stelen tijdens een bloedige overval een middeleeuwse decoder.
Voor FBI-agent Sean Reilly en archeologe Tess Chaykin is dit nog maar het begin van een dodelijk kat-en-muisspel met meedogenloze moordenaars, waarbij ze binnen de kortste tijd drie continenten aandoen, op zoek naat de laatste rustplaats van de Falcon temple en de sleutel tot een eeuwenoud mysterie...
Bespreking:
Dit boek is het debuut van een scenarist, die al afleveringen van de series Spooks, Dinotopia en Waking the dead op zijn actief heeft. Dit boek is van oorsprong ook een scenario, maar werd herwerkt tot een volwaardige roman; die uit quasi hetzelfde vaatje tapt als Dan Browns De Da Vinci Code. Meer zelfs, ik heb de indruk dat de auteur er zelfs vanuit gaat dat de lezer van zijn boek ook al De Da Vinci Code achter de kiezen heeft, want de achtergrond informatie wordt zeer kort gehouden, bij momenten zelfs zo kort dat het resulteert in een simpele opsomming van kernwoorden. Enerzijds komt dit ten goede aan de leesbaarheid van het boek, maar aan de andere kant lijkt het een beetje gemakzuchtig.
Het boek begint in 1291, tijdens het beleg van Acre. Een aantal tempeliers wordt, net voor hun bolwerk ten prooi valt aan de moslims, weggestuurd om een klein kistje in veiligheid te brengen.
Dan schakelt het boek naar het heden, waar vier tempeliers dood en vernieling zaaien op de openingsavond van de exclusieve tentoonstelling “Schatten van het Vaticaan”. Een van de bezoekers, de archeologe Tess Chaykin, merkt dat één van de overvallers gefascineerd enkel een niemandalletje meegraait. Vrij snel blijkt dat het item een zeer oud codeertoestel is, dat gebruikt werd door de tempeliers. In een poging de officiële instanties behulpzaam de zijn en omdat het item haar archeologische interesse aanwakkert, komt ze in contact met de FBI-agent Sean Reilly. Elk voor zich beginnen ze de jacht op de overvallers, maar meerdere keren kruisen hun wegen tijdens deze zoektocht.
Het boek leest zeer vlot. Ik zou zelfs durven stellen te vlot, waardoor een gevoel van oppervlakkigheid onstaat. Het eerste deel is zeer degelijk geschreven, met enkele briljante plotwendingen, maar daarna evolueert het verhaal naar een typische plot van een actiefilm, waardoor de met zorg opgebouwde geloofwaardigheid jammer genoeg een serieuze knauw krijgt. Het voelt aan alsof twee schrijvers hun werken aan elkaar breiden tot één boek. Het is hetzelfde gevoel dat ik ook had bij De Zwerm van Frank Schatzing
Ook vond ik de talrijke verwijzingen naar 9/11, die eigenlijk weinig of niets met het boek te uitstaans hebben, misplaatst. Blijkbaar heeft de auteur deze gebeurtenissen nog niet verwerkt. In Amerika, kan dit misschien de sympathie van de lezer opwekken, maar ik vond het storend werken.
Al bij al domineren de positieve bemerkingen, en is een boek dat ik met veel plezier gelezen heb.
Mijn score: 7/10

21:28
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: khoury_raymond, vertaald |
Facebook
|
17-10-06
APPEL Rene - Zinloos geweld

Motivatie van de keuze:
Mijn eerste kennismaking met deze auteur – De derde persoon - was niet echt bevredigend te noemen. Maar omdat dit boek in 2001 bekroond werd met De Gouden Strop staat het al een tijdje op mijn lijstje van te lezen boeken.
De achterflap:
Organisatieadviseur Martin Hogeveen licht een grote gemeentelijke dienst door en stuit daarbij op blunders, onkunde en fraude. Bij een reorganistaie moet de directeur van de dienst op non-actief worden gezet, maar die accepteert dat niet. Hij ziet Hogeveen als de kwade genius die zijn prachtige ambtelijke carriere heeft vernietigd. Intussen wordt Hogeveen beheerst door de angst dat zijn veel jongere vriendin hem zal verlaten.
Felix Nieberg is student journalistiek. Zijn oudere broer Richard is opgenomen in een psychiatrische inrichting. Felix zoekt naar de oorzaak van Richards ziekte en komt uit bij de man die ooit met hun moeder heeft samengeleefd.
Dit zijn de basisingrediënten van een spannende en intrigerende thriller over wraak en jaloezie, over oude en nieuwe rekeningen die vereffend moeten worden, en over de manier waarop het verleden zo dramatisch doorwerkt in het heden dat slachtoffers onvermijdelijk zijn.
Bespreking:
Theo Verlinden, een net uitgerangeerd diensthoofd op een gemeentelijke administratie, heeft problemen met het aanvaarden van zijn nieuwe situatie, en richt zich met alle middelen op de – zijns inziens - oorzaak van zijn problemen, zijnde Martin Hogeveen, een bedrijfsrevisor, die het wanbeheer op Theo’s dienst aan het licht bracht.
Tegelijkertijd is Felix Nieberg op zoek naar zijn biologische vader, die hij nooit kende. Omdat Felix zich niet wil blootgeven, loopt deze zoektocht niet van een leien dakje.
Dit op zichzelf staand verhaal is zowel qua opzet als qua sfeer vergelijkbaar met de laatste boeken van Patrick De Bruyn: gewone mensen komen buiten hun wil in een situatie terecht die escaleert tot een nachmerrie voor de betrokkenen. Geen keiharde actie of gruwel, maar kleine gebeurtenissen die als dominosteentjes op hun beurt andere zaken in gang zetten en zo een lawine van gevolgen vormen waaronder de betrokkenen bedolven worden. Er wordt heel veel aandacht besteed aan de psychologie van de hoofdpersonages, en met name evolutie van Martins psyche wordt prachtig beschreven.
De verhaallijnen zijn goed uitgewerkt en verzorgd en komen op het eind mooi samen tot een redelijk geloofwaardig geheel. Zo ook de schrijfstijl die zich, enkele kleine verwarrende passages uitgezonderd, zeer vlot laat lezen. Ondanks het gevoel dat het verhaal vrijblijvend aan de lezer voorgeschoteld wordt, merk ik op een moment dat het verhaal mijn onverdeelde aandacht heeft. Dit is enkel en alleen toe te schrijven aan het vakwerk van de auteur, die zijn boek zeer doordacht opgebouwd heeft.
Dit is een zeer degelijke psychologische roman, en een verdiende winnaar van de Gouden Strop.
Mijn score: 8/10

20:57
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: appel_rene, nederlandstalig, prijswinnaar |
Facebook
|
14-10-06
PRESTON & CHILD - De gruwelkamer

Motivatie van de keuze:
Recentelijk nog 2 pockets van dit schrijversduo op de kop getikt, en dus beginnen we maar met de oudste van de twee.
De achterflap:
In Manhattan wordt een gruwelijke ontdekking gedaan: een ondergronds knekelhuis met de botten van tientallen slachtoffers. De moorden blijken rond 1880 gepleegd te zijn door één persoon. Deze seriemoordenaar had een obsessie met het verlengen van zijn eigen levensduur.
Als na een krantenartikel over de oude moorden vrijwel identieke nieuwe moorden worden gepleegd, breekt er paniek uit in New York.
FBI-agent Pendergast, journalist Bill Smithback en archeologe Nora Kelly proberen de identiteit van de moordenaar te achterhalen. Voordat... ze zelf de volgende slachtoffers worden.
Bespreking:.
In dit derde boek in de reeks met FBI agent Pendergast in de hoofdrol, spelen ook oude bekenden archeologe Nora Kelly en journalist Bill Smithback een grote rol, en dat maakt dat ik me als lezer direct thuisvoel in het verhaal.
Als een graafmachine op een bouwwerf negentiende eeuwse gewelven blootlegt die een aantal verminkte skeletten bevat, roept Pendergast de hulp in van Nora om deze locatie snel te onderzoeken vooraleer deze verdwijnt onder het beton. Al snel wordt een link gelegd naar een paar wetenschappers, waarvan er één onderzoek deed naar de mogelijkheid om het leven van de mens te verlengen.
De inkt van het krantenartikel over de vondst is amper opgedroogd of er worden weer, recente, slachtoffers gevonden, die op identieke wijze verminkt zijn.
Is de wetenschapper in zijn opzet gelukt om zijn leven te verlengen, of is het een copycat die New York in zijn greep houdt.
In dit vlot lezende, goed geschreven boek steek ik heel wat op van het negentiende eeuwse New York en zijn bewoners. De auteurs zijn goede vertellers en ze slagen erin me het ganse boek door te blijven boeien. Dit mede door de raakvlakken met archeologie, wetenschap en natuurkunde, die in mijn interesseveld liggen. Ook het plot bevat sommige goed getimede onverwachte wendingen, die ervoor zorgen dat het geheel blijft boeien.
Maar het grote punt van kritiek is de geloofwaardigheid, of beter het gebrek eraan. De alwetendheid van Pendergast is mij al langer een doorn in mijn oog. Geen enkel normaal mens heeft zulk een parate kennis en deductievermogen, of kan zo snel aan de gezochte informatie raken. Maar ook de ontknoping van dit verhaal tart alle verbeelding. In een poging om alle register open te trekken is het einde zo vergezocht en overdreven dat voor mij de grenzen van het aannemelijke ver overschreden worden.
Mijn Score: 7/10

09:14
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: preston_en_child, vertaald |
Facebook
|
07-10-06
DE BRUYN Patrick - Verminkt

Motivatie van de keuze:
Na mijn eerste zeer positieve kennismaking met deze auteur, kon ik niet vlug genoeg een ander van zijn boeken in mijn handen hebben. En dat moment is nu aangebroken.
De achterflap:
Onderweg naar huis klungelt Peter Bressing met zijn GSM en hindert daarbij een terreinwagen met twee jonge heethoofden. De volgende kilometers lijkt het alsof die twee hem uit wraak van de weg willen rijden. Peter Bressing kan nipt ontsnappen en komt er met de schrik van af.
Of lijkt het alleen maar zo?
Thuis halen zijn onschuldige plagerijtjes met zijn vrouw Suzanne en dochter Laura weer de bovenhand. Maar voor het filmavondje met zijn gezin wil hij nog van de vervelende maaibeurt af en rijdt de grasmaaier in de tuin. De garagedeur blijft openstaan. En dan gebeurt het onvoorstelbare. Een overval met gijzeling. Een verschrikkelijke nachtmerrie. En er is niets dat Peter Bressing kan doen om Suzanne of Laura te helpen.
Of toch?
Peter Bressing zoekt met alle geweld de belangstelling op van de pers. Maar zo sleurt hij zijn gezin mee in een spiraal van waanzin.
Bespreking:.
Dit op zichzelf staand boek ligt volledig in de lijn van Verdoemd, het andere boek dat ik al van deze schrijver mocht lezen: een tragische gebeurtenis zet het leven van een gezin in de Brusselse rand op zijn kop, en in de nasleep ervan overkomt de hoofdpersoon meer dan hem lief is.
In dit boek maken we kennis met Peter Bressing, een ex-Sabenien, die tot zijn grote frustratie er niet in slaagt om ander werk te vinden, zijn vrouw Suzanne, een hardwerkende ambtenaar bij Volksgezondheid en hun zestienjarige dochter Laura.
Nadat ze slachtoffer werden van een homejacking legt Peter direct een verband met een geval van verkeersagressie waarvan hij eerder die dag, zonder erg, slachtoffer werd. Ook is hij bijzonder ontevreden over de manier waarop de politie het onderzoek voert. Hij besluit dat het moment gekomen is om de wereld te laten weten wat hem en zijn gezin overkomen, en laat zonder over eventuele gevolgen te denken, en tot groot ongenoegen van de politie, geen pad omberoerd om het gebeurde in de actualiteit te houden.
Het verzorgde, vrij geloofwaardige plot, de vlotte Vlaamse schrijfstijl, en de herkenbaarheid maken het boek weer een plezier om lezen en ook bevat het verhaal heel wat kritiek op de maatschappij en de Brusselse Vlaamse rand . Zo krijgt de problematiek van de eentalig Franse medische urgentie groepen, de politiek en de media serieuze vegen uit de pan, maar dit alles zo door het verhaal geweven dat het absoluut niet stoort.
Wat me echter wel een beetje stoorde was het regelmatige gebruik van de “deus ex machina”-techniek om de lezer op de hoogte te brengen van soms toch wel vitale informatie. Deze info wordt in een ander lettertype en in een verslaggeversstijl in het boek ingepast, en tast, vooral op het einde, het homogene van het verhaal aan.
Kortom een degelijk boek van een van de betere Vlaamse schrijvers van het moment.
Mijn score: 7/10

12:28
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: de_bruyn_patrick, nederlandstalig, creme_de_la_crime |
Facebook
|





