Erics BIBber Blog

 

Motivatie van de keuze:
Verleden week, op de Antwerpse boekenbeurs, wees Jos Pierreux mij nog op een recente rage in de misdaadliteratuur, namelijk de “true crime”. En wat vind ik tussen mijn eerste pakketje boeken dat ik voor Crimezone zal bespreken? Een boek uit de reeks “Waar gebeurd”. Hoewel ik mijn vragen heb bij dit soort boeken, ben ik toch benieuwd naar de inhoud.

De achterflap:
Het internet is in heel korte tijd een integraal onderdeel geworden van het leven van vrijwel iedereen waar ook ter wereld – en daartoe behoren helaas ook de ergste criminelen. Niet alleen wij profiteren van de mogelijkheden van het net, ook seriemoordenaars, seksmisdadigers en psychopaten hebben toegang tot de digitale snelweg. Als het ware vanuit hun slaapkamer kunnen deze internetcriminelen in het diepste geheim aan hun misdaden werken.
De auteurs van Internetmoorden nemen u mee op een bloedstollende reis door de achterbuurten van het net. Maak kennis met de man die zijn perverse obsessie uitleefde in de moord op de lerares Jane Longhurst. Lees over Suzy Gonzales, die het net gebruikte om een zelfmoordmethode te vinden. En huiver bij het bizarre verhaal van kannibaal Armin Meiwes, die zijn slachtoffers via het internet op het spoor kwam. Dit is de zwarte kant van het web – wees voorzichtig bij het klikken.


Bespreking:

Aan de hand van 14 cases uit de hele wereld wordt een vrij volledig overzicht gegeven van de uiteenlopende mogelijkheden waarop potentiële moordenaars het internet in hun voordeel kunnen gebruiken. En deze diversiteit is dan meteen ook het meest positieve aan dit boek.

Een goed “true crime” werk staat of valt met de research en de daaruit voortvloeiende achtergrondinformatie die je als lezer voorgeschoteld krijgt, zodat je een inzicht krijgt in de psychologie van dader of slachtoffer, al naar gelang het perspectief van de schrijver. Maar ondanks de kredietbrieven van de van auteurs, een wereldvermaard criminoloog en een redacteur van een criminologisch tijdschrift, overheerst, op een paar uitzonderingen na, het gevoel dat dit boek weinig meer is dan een samenraapsel van internetpublicaties, overgoten met een belerend toontje. Even surfen op de elektronische snelweg bracht snel aan het licht dat een van de teksten quasi letterlijk van het net geplukt werd, en in een paar andere gevallen bleek de informatie niet volledig. Dit laatste kan natuurlijk te wijten zijn aan de ouderdom van het originele werk, maar dat had moeten opgevangen worden door misdaadverslaggever John van den Heuvel, die als redacteur van de Nederlandse vertaling op de cover prijkt.

Tot slot wil ik nog de belangrijkste conclusie van het boek meegeven, want het kan niet genoeg benadrukt worden: “Let op bij het bezoeken van fora en chatrooms, want je weet nooit of de andere wel is voor wie hij, of zij, zich uitgeeft.” Wie weet wordt het leven van een lezer gered.

Mijn score: 4/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek ligt al een tijdje hoog op de stapel, maar steeds kwamen er maar andere boeken bij die ik nog liever wou lezen. Het werk werd in 2002 bekroond met de Diamanten Kogel, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalig spannende boek van dat jaar.

De achterflap:
Andy Rotsaert is een 42-jarige privé-detective die in het zonnige Torremolinos kleine klusjes opknapt. Tot hij wordt ingehuurd door Miguel Platero, een rechercheur van de plaatselijke politie, en diens vreemde opdrachtgever Sengies Emerson. Andy moet de gek geworden vader van Sengies opsporen. Zijn onderzoek leidt tot zeer vreemde conclusies, waarbij schijn en werkelijkheid onontwarbaar met elkaar verstrengeld raken. Rotsaert is immers helemaal niet de kluns die hij voorgeeft te zijn, en Sengies Emerson is een gevaarlijke psychopaat die lid is van de Illuminati, een sekte die de wereld wil vernietigen en een nieuw ras wil stichten. En de meester-crimineel heeft uitgerekend Andy’s vriendin tot oermoeder uitverkozen. Dan begint een hallucinante zoektocht die Rotsaert o.a. in Barcelona, Brussel en de Black Canyon, in de buurt van Las Vegas, brengt.


Bespreking:
In dit boek volgen we de jacht op de Illuminati, een meedogenloze secte die zich afzet tegen de vooruitgang, en die zich tot doel stelt de wereldbevolking te vernietigen om daarna een nieuw, enkel uit hun volgelingen bestaand, ras op aarde te zetten. Het boek begint ergens in de tweede helft van de negentiende eeuw, waar de schrijver de basis legt voor de hoofdmoot van het verhaal dat ons op het einde van het vorige millennium kennis laat maken met Sengies Emerson, een Illuminatus, die zijn oog heeft laten vallen op Emi, de vriendin van Andy Rotsaert, een privé-detective aan de Costa del Sol. Als Sengies de vrouw ontvoert, begint Andy aan een zoektocht tegen de tijd, waarin hij het ene na het andere probleem moet omzeilen, en waarin niemand is wie hij lijkt. En Sengies blijkt hem altijd een paar stappen voor te zijn.

Het begin van het boek wekt, ondermeer door het gebruik van veel korte zinnen, de indruk dat het een jeugdboek is, maar als het verhaal eenmaal op dreef komt, zorgt deze schrijfstijl, in combinatie met de vele actiescenes, voor heel veel vaart, waardoor je als lezer wordt meegezogen in het verhaal.

Ook is het prettig vast te stellen dat de schrijver een grondige research heeft gedaan naar de achtergrond waartegen hij zijn verhaal heeft geschetst. Vooral de hoofdstukken die zich afspelen in de negentiende eeuw liggen zeer kort tegen de realiteit. Maar ook later in het werk duiken regelmatig waarheidsgetrouwe stukken informatie, locaties of feiten op.

Ook het immense plot is zeer doordacht en vakkundig uitgewerkt, zodat de lezer meerdere keren op het verkeerde been wordt gezet, zonder dat het geheel ongeloofwaardig wordt.

Het is een waardige winnaar van de Diamanten Kogel, en een aanrader voor zij die houden van boeken vol avontuur, misdaad, faction en actie.

Mijn score: 8/10

 

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek heb ik voor een prikje op de kop kunnen tikken. Dat is de ideale manier om kennis te maken met het werk van deze schrijver, die ik enkel van naam kende. Buiten de prijs sprak de geheimzinnige cover mij ook erg aan.

De achterflap:
Het e-mail-bericht was gericht aan inspecteur Fabel.
’Tijd is een vreemd begrip, vindt u niet? Ik schrijf dit en u leest dit en we delen hetzelfde moment. Toch, als ik dit schrijf, hoofdinspecteur, slaapt u en leeft mijn volgende slachtoffer nog, en als u dit leest, is ze allang dood. Zo duurt onze dans voort.’

Bij het eerste slachtoffer waren de longen eruit gerukt. Wanneer dezelfde gruwelijke, rituele methode ook gebruikt wordt bij de tweede moord, is het duidelijk dat er een seriemoordenaar aan het werk is. Maar er is geen enkel direct en overtuigend bewijs dat de twee moordzaken met elkaar verbindt. Behalve het uitdagende e-mailtje aan hoofdinspecteur Jan Fabel.

Fabel doet wanhopige pogingen om de zaak op te lossen voordat er meer slachtoffers vallen. Maar hij ontdekt tijdens het onderzoek meer tegenstrijdigheden dan verbanden, en hoe dieper hij graaft, hoe meer vragen hij oproept.
Hoe kan hij een moordenaar stoppen die geen enkel spoor achterlaat, wiens slachtoffers bijna opzettelijk willekeurig lijken te zijn en wiens motieven teruggrijpen naar de diepste en donkerste kanten van de menselijke ziel?


Bespreking:
Een seriemoordenaar heeft de Hamburgse politie in zijn ban. Na elke moord, waarbij hij zijn slachtoffers gruwelijk verminkt, stuurt de dader een cryptisch mailtje naar hoofdinspecteur van de politie Jan Fabel. Al snel wordt de aard van de verminking herkend als een vorm van offeren, die oorspronkelijk afkomstig is van de Noormannen.
Naarmate Fabel en zijn team vorderen met hun onderzoek, komen er als maar meer feiten, die het daglicht niet kunnen verdragen, aan de oppervlakte. Maar sporen die naar de moordenaar zelf moeten leiden lijken onvindbaar.

Het is bijna niet te geloven dat dit een debuut is, want het geheel straalt zeer veel maturiteit uit. Het verhaal is intelligent opgebouwd waardoor de lezer geïntrigeerd blijft, en dat is nodig, want echt vlot lezen deed het boek niet. Maar deze volwassen, degelijke, bij momenten zelfs trage vertelstijl, zorgt ervoor dat het verhaal goed tot zijn recht komt. Het is zeker geen tussendoortje.

Het hoofdpersonage is een zeer geloofwaardig en sympathiek karakter, die een beetje aan Baantjers De Cock doet denken, al is zijn achtergrond, als gescheiden vader van een dochter, toch wel cliché te noemen. Ook de andere personages zijn geloofwaardig, maar sommigen van hen mochten iets dieper uitgewerkt zijn.

En dan is er nog het perfecte gebruik van de locaties: je voelt de liefde van de auteur voor de stad op bijna elke bladzijde. In dit boek is de locatie zelf ook een personage, en de auteur gaat zelf nog verder door zijn dankbetuiging te beëindigen met de zin: “En natuurlijk, als dit boek een held heeft, is dat niet een persoon maar een stad ... Hamburg!”

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Hoewel zijn laatste boeken (De PG, De ambassadeur en Dossier K) laten uitschijnen dat hij over zijn hoogtepunt heen is, blijft Jef Geeraerts een monument van de Vlaamse misdaadliteratuur. Als dan blijkt dat hij voor dit boek het speurders duo Vincke en Verstuyft terug uit de kast haalde, kan ik niet wachten om in dit werk te beginnen.

De achterflap:
Op 13 april 2006 vertrekt Freddy Verstuyft, commissaris van de Gerechtelijke Politie te Antwerpen, per hogesnelheidstrein naar Gordes, in de Provence, om de paasvakantie bij zijn goede vriend en ex-commissaris Eric Vincke door te brengen.
Precies op de dag dat hij aankomt, wordt er in de streek waar Vincke woont een gruwelijke moord gepleegd. In een afgelegen grot wordt bij toeval het onthoofde lichaam van de eenzame bewoner, een oncoloog, ontdekt. Het politieapparaat treedt in werking. Commissaris van de Police Judiciaire Louis Blanc wordt met het onderzoek belast. Hij is al jaren bevriend met Vincke. Samen hebben ze al enkele moordzaken besproken en opgelost.
Het onderzoek verloopt moeizaam vanwege een lastig probleem: het betreft een geval zonder duidelijk motief of aanknopingspunten. Alles heeft te maken met een gigantische internationale fraude in de revolutionaire behandeling van borstkanker met stamcellen, wraakneming en het criminele milieu van Marseille.


Bespreking:
Op de eerste dag van zijn bezoek aan zijn naar de Provence uitgeweken vriend en ex-collega Eric Vincke, wordt Freddie Verstuyft al terug aan zijn werk herinnerd: Louis Blanc, een lokale speurneus en kennis van Vincke, betrekt het duo bij zijn zoektocht naar de dader van de moord op Leon Bourdin, die in het verleden een gevierd medicus was, maar de laatste jaren als een kluizenaar in een provencaalse grot leefde.

Ook al is de auteur de driekwart eeuw al gepasseerd, zijn pen blijft scherp. De wijze waarop hij corruptie aanklaagt blijft onevenaarbaar. In deze negende Vincke en Verstuyft richt hij het merendeel van zijn pijlen voor de verandering eens niet op de Belgische politie en politiek, maar wordt het reilen en zeilen bij onze zuiderburen, de Fransen, eens onder de loep gelegd. En dan blijkt dat het daar niet beter gesteld is dan bij ons.

Qua stijl en inhoud sluit dit boek aan bij zijn vorige werken, maar de geloofwaardigheid laat nu toch wat te wensen over. Sommige feiten, zoals een Frans speurder die op eigen houtje een buitenlandse vriend, en diens vriend, meeneemt naar getuigeverhoren en de plaats van het misdrijf, schilderden een serieuze frons op mijn voorhoofd. Maar waar ik mij het meest aan stoorde was de immense hoeveelheid alcohol die er vloeide. Elke reden was blijkbaar goed om het glas te heffen.

Ook bleef ik, ondanks een verrassend einde, achter met een paar losse eindjes en de bijhorende vragen. Ik kan mij niet van het gevoel ontdoen dat Geeraerts zijn hoogtepunt al een tijdje voorbij is, maar zelfs een minder boek van hem blijft nog altijd een plezier om lezen.

Mijn score: 6/10