Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Het is al te lang geleden dat ik nog eens een boek van haar las. En vermits het nog even wachten is op haar nieuwste, heb ik nog maar eens een oudje uit de kast gehaald.

De achterflap:
’s Nachts dringt hij hun huizen binnen. Hij sluipt door slaapkamers waar vrouwen zich nog onbewust zijn van de verschrikkingen die ze spoedig zullen doorstaan. De precisie waarmee de moordenaar t ewerk gaat duidt erop dat hij een gestoorde man is. De kranten geven hem al gauw de onheilspellende bijnaam ‘De Chirurg’.
De enige aanwijzing waar de politie over beschikt is een andere chirurg, het slachtoffer van een bijna identieke misdaad. Twee jaar geleden vocht dokter Catherine Cordell terug en slaagde ze erin haar aanrander neer te schieten. Nu verbergt ze haar angst achter een koel en elegant uiterlijk en haar welverdiende reputatie.
Catherines zorgvuldig in stand gehouden façade stort ineen als deze nieuwe moordenaar de details van haar beproeving blijkt te kennen. Met elke moord daagt hij haar uit, komt hij dichterbij. Haar enige troost is Thomas Moore, de rechercheur die de zaak onderzoekt. Maar zelfs hij kan Catherine niet beschermen tegen een briljante jager die inspeelt op de geheime angsten van vrouwen – en daarvan geniet...


Bespreking:
In Boston wordt het levenloze, verminkte lichaam van een vrouw ontdekt. De modus operandi vertoont veel gelijkenis met het werk van een andere moordenaar, die twee jaar geleden door Catherine Cordell, een slachtoffer dat kon ontsnappen, werd doodgeschoten. Terwijl de politie de jacht op de dader opent, blijkt al snel dat Catherine weer hoog op de lijst van een potentiële slachtoffers staat, meer zelfs, de moordenaar speelt morbide machtsspelletjes met haar, om haar moeizaam opgebouwde vertrouwen  te ondermijnen. Gebruikmakend van de weinige sporen die op de plaatsen van de misdaad gevonden werden, stellen rechercheurs Thomas Moore en Jane Rizolli alles in het werk om de dader, die door de pers de Chirurg gedoopt werd, te identificeren en in te rekenen vooraleer hij nog een slachtoffer kan maken.

In dit boek maken we voor het eerst kennis met het, tot op heden in alle later verschenen boeken terugkerende, personage van Jane Rizolli. Rizolli wordt prachtig neergezet als een agente die achter een pose van arrogantie, erg lijdt omdat ze niet aanvaard wordt door de mannen waarmee ze moet werken. Deze tweeledigheid van personages is zeer typerend voor dit boek, want ook haar partner, Cordell en de dader verbergen, om verschillende redenen, voor de buitenwereld hun echte gevoelens achter een masker van zelfzekerheid.

En een verhaal vertellen kan Tess Gerrtisen ook als de beste, want haar vlotte, aangenaam lezende schrijfstijl, doorspekt met juist gedoseerde hoeveelheden medische informatie, zorgen voor een paar aangename uren leesplezier.

Met De Chirurg lag Gerritsen, samen met collega schrijfsters Mo Hayder en Karin Slaughter,een aantal jaren geleden aan de basis van het nu nog altijd zeer populaire subgenre waarin de, meestal vrouwelijke, slachtoffers een zeer gruwelijke dood sterven. Liefhebbers van het werk van Craig Russell, Cody Macfadyen en Simon Beckett zullen dit boek met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook kunnen appreciëren.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Vermits mijn vorige ervaringen met deze schrijver altijd zeer positief waren, kon ik er niet aan weerstaan om dit boek te laten liggen. De sterke voorgeschiedenis zorgt er wel voor dat de verwachtingen hoog zijn.

De achterflap:
Marina Blaauw werd het laatst gezien op 4 mei, en wel preceis om 20.00 uur. In een benzinestation waar ze niet aan Dodenherdenking deden. En de laatste die haar zag, was Hamid, een jonge Marokkaan aan de kassa. Hamid zou misschien wat hebben kunnen vertellen, ware het niet dat, zodra Marina haar auto startte, twee Surinamers het station overvielen zodat er die avond nog twee doden vielen te herdenken.
In januari was er bij het Haagse assurantiekantoor “Sonnenschein & Porcelein” een levensverzekering op haar afgesloten van twee miljoen gulden. Door haar vader, de schatrijke Jack Blaauw.
Waarom deed ze dat niet zelf?
Ruim drie maanden is ze weg en er nog geen spoor gevonden van Marina. Blaauw heeft geen fiducie meer in het rechercheonderzoek van de politie. Hij is bereid van de polisuitbetaling af te zien wanneer “Sonnenschein & Porcelein” haar vinden... in dat geval dus dood. Hij betaalt dezelfde twee miljoen als ze nog leeft!

King, verzekeringsdetective, begint bij de vader van Marina. ‘Kan ze vrijwillig weg zijn gegaan?’ ‘Nee.’ Domme vraag. Je hoefde Blaauw maar één keer te zien om te weten dat iemand bij hem wegliep, laat staan zijn eigen dochter.

Elke dag raken er mensen zoek. Meestal duiken ze na korte tijd weer op. In de war, boos, depressief, wanhopig, dood. Komen ze niet boven water, dan wordt dat laatste aangenomen. En dient de levensverzekering te worden uitbetaald. Waar verzekeringsmaatschappijen niet dol op zien. Zeker “Sonnenschein & Porcelein” niet.


Bespreking:
Verzekeringsdetective Engelbert King is eenzaam: zijn dochter trekt met haar vriend door Zuid-Amerika en zijn huidige partner heeft net haar biezen gepakt en is richting Curaçao vertrokken. Hij probeert de tijd te doden om maar niet aan deze twee vrouwen hoeven te denken als een nieuwe zaak aandient . Zijn werkgever, het verzekeringskantoor “Sonnenschein & Porcelein”, vraagt hem een onderzoek in te stellen naar de verdwijning van Marina Blaauw, dochter van de schatrijke muziekbons Jack Blaauw, die drie maand geleden van de aardbol verdween. Zij werd voor het laatst gezien aan een benzinestation, net voor het overvallen werd. Hoe meer King te weten komt, hoe minder duidelijk de beweegredenen van de verdwijning lijken te worden: iedereen lijkt verdacht en tal van motieven lijken plausibel tot aan de zinderende ontknoping op Curaçao.

Dit boek, het vierde in de King-reeks, kan mijns inziens zelfstandig gelezen worden, want de lezer wordt voluit bijgepraat over alle relevante achtergronden van de betrokken vaste personages zodat je, heel het boek door, nooit het gevoel hebt iets te missen.

De schrijfstijl vraagt, in het begin van het boek, wat doorzettingsvermogen. Ross formuleert zijn verhaal, de beschrijvingen en de afdwalende gedachten en opmerkingen van zijn personages in een mitrailleurvuur van korte zinnen vol negativiteit, bijna hakkerig, waardoor er een nerveuse indruk ontstaat. Om de schrijver te citeren: een diarree van woorden”. Maar net als deze stijl begint te irriteren wordt hij ingeruild voor een iets rustigere manier van vertellen, waardoor het lezen ook aangenamer wordt.

Maar toch is het zeker de moeite om niet op te geven, want hoe verder het verhaal vordert, hoe duidelijker naar voren komt dat de verhaallijn ingenieus wordt opgebouwd. Elk personage heeft zijn plaats in het verhaal en op het eind kan je niet anders dan bewondering hebben voor de magistraal uitgewerkte plot, zoals het alleen de creme de la creme onder de thrillerschrijvers het kunnen bedenken en neerschrijven.

Buiten een spannend boek, is Blue Curaçao ook een staalkaart van de rockmuziek in de jaren ’60. King –hoe kan, het ook anders met zo’n naam – is een rock ‘n’ roll fanaat in hart en nieren, en de creme de la creme van de Nederlandse en internationale popcultuur uit die tijd passeert dan ook de revue.

Dit boek, dat waarschijnlijk de prijs van de langste achterflaptekst ooit verdient, is een must voor de liefhebber van politie- en detectiveverhalen. Maar het begin van het boek is verantwoordelijk voor het feit dat de kwaliteitsnorm die we van Tomas Ross mogen verwachten, niet gehaald wordt.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
In het Museum voor natuurwetenschappen te Brussel loopt nog tot begin september een tijdelijke expositie over alle aspecten van een moordonderzoek. Als fanatiek thrillerlezer en –kijker, kon ik niet anders dan daar eens een kijkje te gaan nemen. En dus trokken mijn vrouw en ik vandaag richting hoofdstad.

De folder:
Dinsdagochtend: de directeur van het museum is dood aangetroffen in zijn bureau. Wat is er gebeurd? De deskundigen van de Technische en Wetenschappelijke Politie komen langs. Ze treffen verschillende aanwijzingen aan: patroonhuls, bloedsporen, textielvezels, vingerafdrukken...

Onderzoek nu zelf ook grondig de plaats van de misdaad. Ga naar de laboratoria waar de sporen geanalyseerd worden en zoek uit bij wie ze passen. Beluister de ondervraging van de verdachten. Lukt het je de moordenaar(s) te ontmaskeren? Over schuld en onschuld heeft de rechter het laatste woord.

Maak kennis met de boeiende en veelzijdige wetenschap van de criminalistiek, die steunt op moderne technieken, waarin zowel chemie, biologie en fysica als tandheelkunde, ballistiek en entomologie aan bod komen.


Bespreking:
Bij het betreden van de expositieruimte, sta je direct op de plaats delict, waar je met je eigen ogen de situatie kan opnemen. Eenmaal alle details bekeken, kan je op zoek gaan naar de dader, door te struinen langs verschillende standjes die elk een ander aspect van het technische moordonderzoek belichten, als daar zijn: forensische genees- en tandheelkunde, sporenonderzoek, ballistiek, forensische entomologie en getuigenverhoren.

De tentoonstelling heeft voor vrijwel elke leeftijdsgroep iets te bieden: voor de kinderen zijn er doe-activiteiten zoals Dokter Bibber, doolhoven in de vorm van vingerafdrukken, robotfoto’s tekenen, ... De oudere kinderen en volwassenen worden bij de standjes, door middel van tekstpanelen en voorwerpen geïnformeerd over de werkwijze en eigenaardigheden van elk aspect van het onderzoek. En dan is er natuurlijk nog de zoektocht naar de dader waarin je je , zonder het echt te beseffen, fanatiek laat meeslepen.

Helaas is er ook één groot minpunt: de expositie is niet voorzien op zijn succes: bij verschillende standjes is het drummen geblazen. Vooral deze over vingerafdrukken, ballistiek en getuigenverhoor vormen onaangename knelpunten. Ook is het geluid van het multimedia-aspect van de tentoonstelling, niet opgewassen tegen het rumoer van de bezoekers. En het – toch wel origineel gevonden – scorebord, waarop je door een draai aan een wieltje de vermoedelijke dader van uw keuze kenbaar kan maken, alsook de vermoedens van de bezoekers die u voorgingen kan spiegelen, verliest zijn nut door de aantrekkingskracht die de wieltjes op de aanwezige kinderen uitoefenen. Doordat de kinderen constant aan deze wieltjes zitten te draaien, verliest het statistische gegeven al zijn waarde. Dit alles zorgt ervoor dat ik de tentoonstelling lichtjes opgefokt verliet, en dat kan de bedoeling niet geweest zijn. Gelukkig zijn er nog de vaste exposieruimtes van het museum om terug tot rust te komen.

Oh ja, zowel mijn vrouw als ik wezen een andere verdachte aan dan degene die door de openbare aanklager in beschuldiging gesteld werd. En dit doordat we beiden, onafhankelijk van elkaar, dezelfde foute conclusie trokken bij één aspect van het onderzoek: de ballistiek.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Een nieuwe Preston & Child. Daar zit mijn vrouw altijd op te wachten, dus duurde het niet lang vooraleer hij in huis gehaald werd. En vermits er op CZ nog geen recensie over geschreven is, zal ik hem ook maar snel lezen.

De achterflap:
Diogenes stuurt het New Yorkse Museum of Natural History haar gestolen juwelencollectie terug... tot stof vermalen. Om de pr-nachtmerrie te bezweren, besluit het museum de Tombe van Senef te heropenen, een populair artefact tot zijn verzegeling in de jaren derdig van de twintigste eeuw. De catastrofale gala-opening legt de grondslag voor een even onvermijdelijke als epische eindstrijd tussen de gebroeders Pendergast...


Bespreking:
Dodenboek begint quasi waar Dans des doods eindigde: in een poging de aandacht af te leiden van het debacle van de gestolen diamanten, die ontertussen werden terugbezorgd in poedervorm, besluit de directie van het New Yorkse museum voor natuurwetenschappen een in hun kelders liggend praalgraf van een Egyptische regent te heropenen voor het publiek. Het waarom voor het in de jaren ’30 onverwacht hermetisch afsluiten van het graf, en de vreemde geruchten die over dit graf van Senef de ronde doen in de wandelgangen van het museum, worden straal genegeerd door de beslissingsnemers tot één en ander begint fout te lopen.

Dit boek, het zevende met Pendergast in de hoofdrol, wordt door de schrijvers zelf de afsluiting van de Pendergast-trilogie genoemd, en volgt dus op respectievelijk Hellevuur en Dans des doods. Maar daar waar Aloysius, de goede broer, in de de vorige boeken de hoofdrol opeiste, moet hij het nu stellen met een bijrol. De nadruk ligt nu op Diogenes en, verrassend, Constance Greene, die we leren kennen als een sterke vrouw. En daarmee wint het boek aan kracht, want de bovenaardse alwetendheid en kundigheid van Aloysius, die mij nogal eens tegen de borst stootten, komen nu maar eens af en toe aan de oppervlakte. Hierdoor haalt het eerste deel van het boek dan ook een hoog niveau, met de voor dit schrijversduo vetrouwde ingrediënten: spanning en mysterie overgoten met een saus van wetenschappelijke achtergrond geserveerd in het Museum of Natural History van New York. En dat alles geschreven door  twee geboren vertellers, die er telkens weer in slagen de lezer moeiteloos mee op sleeptouw te nemen.

Jammer genoeg slagen de schrijvers er niet in dit niveau vast te houden tot op het eind, want de, op de achterflap aangekondigde, “epische strijd tussen de gebroeders” is een afknapper van jewelste. Hierdoor, en ondanks een sterke laatste zin, eindigt het boek in mineur, en blijft de lezer teleurgesteld achter.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Na 3 vertaalde boeken op rij, die ook nog allen over de jacht op een seriemoordenaar handelden, is het de hoogste tijd om nog eens een origineel Nederlandstalig werk in mijn handen te nemen. En wat kan ik beter uitkiezen dan een werk van de auteur die voor mij het beste boek schreef in 2006? In afwachting van het verschijnen van de opvolger van Verdoemd, begin ik nu aan de eersteling van zijn “Ver-“reeks.

De achterflap:
Judith Temmerman wordt ongerust, ze begrijpt niet waarom haar man René nog niet thuis is. Hij heeft haar gezegd dat hij voor een paar dagen naar Londen moest voor de zaak. Maar al snel wordt duidelijk dat hij niet meer voor het bedrijf werkt. Dat hij een paar weken eerder werd ontslagen!
Judith trekt op onderzoek uit.
Boekhouder René Temmerman werd weggepest. Hij was niet cool genoeg. Zo ging dat nu eenmaal in de blitse dotcom-economie. Hij kon zijn ontslag niet aan, hij durfde het aan zijn vrouw niet te vertellen en René vluchtte...
Als de politie Judith vertelt dat haar man in een hotelletje bij Parijs verbleef... en hij onder de neerstortende Concorde is omgekomen, wordt de wat saaie huisvrouw een gedreven weduwe die de laatste weken van haar man wil reconstrueren en er een eigen agende op nahoudt.
En dan begint een mysterieus gepest aan het adres van een ex-collega van René. Eerst vrij onschuldig, maar steeds dreigender. Wie is haar belager? En gaat het om wraak? Kandidaten genoeg om “die feeks met haar teflon vel” de stuipen op het lijf te jagen.


Bespreking:.
Wanneer René Temmerman niet terug thuis komt na een zakenreisje naar Londen, wordt Judith, zijn bedeesde vrouw, ongerust. Ze doet aangifte en snel blijkt dat René omkwam in een vliegtuigcrash nabij Parijs. Ook wordt ze geconfronteerd met het nieuws dat haar man zijn werk al een poosje verloren was. Even geschokt als verontwaardigd trekt Judith haar stoute schoenen aan om proberen meer details te weten te komen over hoe haar man de laatste tijd zijn dagen doorbracht.
Quasi tegelijkertijd met de verdwijning van René beginnen de pesterijen bij Martine Vanhoutte, een gedreven vrouw, die voor haar werk over lijken gaat.

In dit vlot geschreven en aangenaam lezend boek gebruikt de schrijver de ramp met de Concorde in juli 2000 als kapstok om een verhaal aan op te hangen over pesterijen op het werk en de mentale gevolgen ervan voor de slachtoffers. Patrick De Bruyn slaagt erin om, vertrekkend van een alledaags gebeuren een spannende psychologische roman te brouwen door het gedrag en de gemoedstoestanden van de slachtoffers zeer treffend en geloofwaardig te beschrijven, en de gevolgen van hun handelingen te laten escaleren.

In zijn pogingen om de dader en zijn of haar beweegredenen niet te vroeg in het verhaal bekend te maken haalt de schrijver alles uit de kast. En misschien gaat hij wel te ver als hij begint spelen met het geslacht van de dader. Maar laat dat de pret niet drukken want daar tegenover staan dan weer de goed uitgewerkte evoluties van Judith – van naïeve naar zelfzekere vrouw – en van Martine, die steeds onzekerder en banger wordt.

Ook was het verrassend om Dirk Deleu, een personage uit de boeken van Deflo, in de vorm van een klein bijrolletje tegen het lijf te lopen.

Mijn score: 6/10