Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Een nieuw werk van Patrick De Bruyn, wil ik absoluut gelezen hebben. En de vraag die moet beantwoord worden is: kan hij het hoge niveau van Verdoemd – voor mij het beste boek van het jaar 2006 – benaderen, evenaren of zelfs overtreffen?

De achterflap:
Hij was nooit van plan geweest verliefd op haar te worden. Op een dag overkwam het hem gewoon. Eerst leek ze zijn ingehouden geflirt te beantwoorden. Toen hij het haar had bekend, vond ze hem prettig gestoord. Maar ze had er geen erg in gehad. Ze leek zelfs aangenaam verrast.
Gewoon onschuldig genieten, daarover waren ze het eerst. Zonder vragen. Zonder geneuzel over het leven dat ze echt leidden. Gewoon genieten van de passie, die gedoemd was te verdwijnen. Zo helder konden ze allebei nog wel denken.
Tot zij hun afspraakje mist en plots verdwijnt. In het niets. Haar niet afgeloten auto met de sleutels erop en haar gsm zijn de enige aanwijzingen dat ze op nauwlijks vijftig meter van hun rendez-vous is gestrand.
Zal hij de politie waarschuwen? Maar dan moet hij hun geheim prijsgeven. Er is helemaal niets gebeurd tussen hen, maar wie gelooft dat? Pas dan stelt hij zich de vraag die hij zich zoveel eerder had moeten stellen: wie was zij dan?
Van alle vrouwen ter wereld was uitgerekend zij zijn leven binnengestapt.

Bespreking:
Rick Bogaert heeft, na een moeilijke periode, zijn leven net terug op de rails gekregen, als hij de vlinders in de buik krijgt van Ingrid Lund. Beiden wagen zich voorzichtig aan een buitenechtelijke affaire, maar bij hun tweede afspraakje loopt het fout: Ingrid verschijnt niet maar Rick vindt verschillende aanwijzingen dat ze wel in de buurt was van de afgesproken plaats. Vanaf dat moment beheerst een vraag, en het zoeken naar een antwoord, zijn doen en laten: wat is er gebeurd met Ingrid?

Met Verliefd levert Patrick De Bruyn weer een zeer vlot lezend boek af dat volledig op zichzelf staat, maar qua thematiek, opzet en structuur nauw aansluit bij Vermist en Verminkt: het volgen van de reacties van een bedeesde hoofdfiguur op gebeurtenissen die hem en zijn omgeving buiten hun wil om overkomen. Dat klinkt misschien wat saai, maar de auteur weet er weer een uitermate spannende psychologische thriller van te maken die je enkel wil wegleggen om zelf even te bekomen. Om die spanning, doorheen het boek bijna constant op hoog niveau te houden heeft de auteur natuurlijk moeten beknotten op het gebruik van nevenfiguren en het beschrijven van de locaties. Maar geen nood, want hierdoor wordt een boek een schoolvoorbeeld van het gezegde “less is more”.

Met Verliefd heeft de auteur weer een ijzersterke thriller uit zijn pen laten vloeien, die de lezer regelmatig op het verkeerde been zet. Het is een waardige opvolger van Verdoemd, waarmee De Bruyn weer bewijst zijn plaats aan de top van het genre meer dan te verdienen. Rest er nog een vraag: zal hij dit jaar eindelijk met een prijs beloond worden die hij eigenlijk verleden jaar al verdiende?

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek trok onmiddellijk mijn aandacht: zowel de titel als de omslag maakten mij nieuwsgierig naar het verhaal. En als de uitgever het boek al bij verschijnen uitroept tot thriller van het jaar, moet deze titel op waarheid getoetst worden.

De achterflap:
De Engelse universiteitsstad Oxford wordt opgeschrikt door de brute moord op een jonge studente. Na de vondst van haar levenloze lichaam valt het intieme etentje van thrillerauteur Laura Niven en politiefotograaf Philip Bainbridge in het water. Ze spoedden zich naar de plaats delict. Het beeld dat Philip op de gevoelige plaat moet vastleggen is huiveringwekkend. Het hart van het slachtoffer is met chirurgische precisie uit het lichaam verwijderd. Op de lege plek glinstert een oude gouden munt.

Vierentwintig uur later vindt de politie opnieuw een lichaam van een vermoorde studente. Nu zijn de hersenen verwijderd. In de schedel van het meisje blinkt een oude zilveren munt.

Geholpen door Philip en hun dochter Johanna bijt Laura zich in de zaak vast en ontdenkt dat er in de rijke historie van Oxford vaker moorden gepleegd zijn met dezelfde gruwelijke details. Heden en verleden komen bij elkaar als de link wordt gelegd naar het17de-eeuwse Oxford, de geheime occulte kant van de beroemde wetenschapper Isaac Newton en zijn verbeten speurtocht naar het eeuwige leven...


Bespreking :
De in Australië wonende Brit Michael White verdiende zijn sporen in de literaire wereld vooral als biograaf. Zo publiceerde hij al werken over onder andere Isaac Asimov, Machiavelli, Tolkien, Leonardo Da Vinci, Einstein, Stephen Hawkin, Darwin en Newton.

En vooral die laatste, Isaac Newton, moet indruk gemaakt hebben op de schrijver, want hij krijgt ook een hoofdrol toebedeeld in White’s fictiedebuut Equinox.

Equinox begint als een doorsnee thriller over seriemoordenaars: de politie van Oxford vindt de verminkte lijken van jonge vrouwen, en weinig of geen sporen van de dader. Maar al snel blijkt er meer aan de hand te zijn, want bij elk slachtoffer werd een orgaan verwijderd en een muntstuk in de wond achtergelaten. Laura Niven, een Amerikaanse misdaadjournaliste en thrillerauteur, die in Oxford research aan het doen is voor haar volgende roman, kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en start ook een onderzoek naar de moorden. Zij ziet een verband tussen de de moorden en de astrologie, en vindt gegevens die erop wijzen dat in de loop van de geschiedenis al meermaals soortgelijke moorden gepleegd werden in en rond Oxford. Bij een van de vroegere reeks moorden wordt Isaac Newton genoemd: de briljante wetenschapper, die blijkbaar ook een donkere kant had en zich in zijn vrije tijd toelegde op de alchemie, of de zoektocht naar absolute rijkdom, totale kennis en het eeuwige leven.

Het verhaal wordt verteld in twee verhaallijnen die veel parallellen met elkaar vertonen: In de belangrijkste van de twee, die zich in het heden afspeelt, gaat Laura op zoek naar het motief achter de recente moorden. in de andere volgen we, op het einde van de 17^de eeuw, Newton in zijn zoektocht naar absolute kennis. Alhoewel deze laatste het boek een extra dimensie en diepgang geeft, komt de plot toch zeer rechtlijning rechtlijnig over. Laura’s onderzoek vordert sneller dan iemand maar voor mogelijk kan houden, en kent praktisch geen enkel doodlopend spoor of noemenswaardige tegenslag. Hierdoor wordt ze bijna een soort supervrouw, wat de, over het algemeen, hoge geloofwaardigheid van het verhaal toch niet altijd ten goede komt.

Maar dat Michael White kan schrijven staat buiten kijf, want hij slaagt erin zijn personages goed uit te werken en tegelijkertijd het boek, dat geen moment van verveling kent, enorm vlot te laten lezen. Al had hier of daar een rustpunt geen kwaad gekund. Want het gemak waarmee het leest, gecombineerd met de rechtlijnigheid van de plot resulteren in een gevoel dat het verhaal soms te snel vooruit gaat.

Equinox is niet de thriller van het jaar geworden, zoals de uitgever ons wil laten geloven, maar toch een goed geschreven, spannend, verhaal dat boven de middelmaat uitstijgt en zijn plaats in de boekenkast verdient.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Het is weer veel te lang geleden dat ik nog iets van Geeraerts las. Dus i het nu de hoogste tijd om nog eens een boek van zijn hand ter hand te nemen.

De achterflap:
1939. De vioolbouwer Azzato geeft de jonge cellist Mathieu Salvan de verkeerde viool terug en steelt zijn zeldzame en waardevolle Vuillaume. Als de Japanse geliefde van Salvan dit verneemt, ontsteekt ze in woede en onderneemt ze een wraakexpeditie. Met Sanpaku, haar dodende ogen, dwint ze haar slachtoffers op hun knieën. Pas jaren later, in 1951, komt er een einde aan de omzwervingen van de cello en is de cirkel rond.


Bespreking:
In Sanpaku.volgen we, van net voor de tweede wereldoorlog tot aan allerzielen 1951, een cello. Deze cello lijkt wel behekst, want de opeenvolgende eigenaars hebben een ding gemeenschappelijk: ze sterven allen een onnatuurlijke dood.

Deze uitgave is iets zeer speciaal. Meer dan een boek, is het een stijloefening in het creëren en beschrijven van sfeer. Een zeer geslaagde stijloefening, want het geeft de lezer het gevoel een broos, delicaat kunstwerkje in handen te hebben.

Op de achterflap staat het volgende genoteerd: “Sanpaku is een verhaal dat zich afspeelt in de wereld van de muziek, gekenmerkt door schoonheid, verfijning, geweld, magie en horror.” Het kan waarschijnlijk niet doeltreffender samengevat worden.

Jammer genoeg is het vertelde verhaal niet van dezelfde hoge kwaliteit. Alhoewel de plot vrij origineel is van opzet en degelijk werd uitgewerkt, gaat een deel van de geloofwaardigheid verloren door de toevoeging van het bovennatuurlijke aspect.

Al bij al is het toch een aanrader, omdat Sanpaku zo totaal anders is dan het grootste deel van de boeken in het genre van het spannende boek.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een Crimezone recensieboek. En ik moet toegeven dat ik er met gemengde gevoelens aan begin, want ik loop niet echt warm voor verhalen, en bij uitbreiding films, over de maffia.Maar we zien wel.Misschien zijn mijn vooroordelen totaal ongegrond. Aan dit boek om mij te overtuigen.

De achterflap:
New York, 1963. Michael Corleone is de nieuwe en onbetwiste koning van de onderwereld. Buiten zijn zwaarbewaakte woning staat een rij wachtenden, hopend op een gunst of hulp. Onder hen zijn vroegere rivalen, een gezant van de burgemeester en gezichten uit het verleden, zoals Johnny Fontane.

De maffiabaas wordt gevreesd, beschermd en aanbeden. Het zijn hoogtijdagen voor de Corleones; de oorlog is gewonnen en de naam van de Familie is voorgoed gevestigd. Maar dan bereikt hen het nieuws dat Jimmy Shea, de president van de Verenigde Staten, is neergeschoten. Was dit het werk van een rivaliserende maffiafamilie? Of hebben de Corleones een hand gehad in de moord op hun oude vriend?


Bespreking :
In 1969 publiceerde Mario Puzo zijn ondertussen legendarische The godfather (vertaald als De peetvader). Hij weigerde om zelf een tweede boek over de familie Corleone te schrijven, maar gaf wel de toestemming dat er na zijn dood een vervolg mocht komen. De eer om het tweede boek te schrijven viel op Mark Winegardner en hij leverde in 2004 De terugkeer van de peetvader af. En nu is er dus het derde deel, dat deze trilogie afsluit.

Ondertussen zijn we aangeland in het begin van de jaren ’60. De nieuwe peetvader luistert naar de naam Michael Corleone en ondanks dat het een vrij rustige periode is voor de maffia zijn er enkele individuen die Michael enkele slechte nachten bezorgen: eerst en vooral is er Danny Shea, de minister van justitie en broer van Jimmy Shea, die met de steun van de maffia verkozen werd tot President van Amerika, die een persoonlijke kruistocht tegen de maffia begint. En anderzijds is er Nick Geraci, een ex-medewerker van de Corleones, die op de vlucht is om uit de handen van Michaels moordenaars te blijven, die nog een rekening te vereffenen heeft met de nieuwe peetvader en diepgewordertelde wraakgevoelens koestert. En dan gebeurt het ondenkbare: de president wordt vermoord en de vraag die op ieders lippen brandt is “Heeft de maffia hier een handje in?”

Een symptomatisch minpunt bij boeken over de maffia, is de enorme hoeveelheid personages die opgevoerd worden. Ook dit boek ontsnapt hier niet aan, maar Winegardner slaagt er toch in het geheel redelijk overzichtelijk te houden, door de lezer met een zeer vlotte schrijfstijl door de stamboom en hiërarchie van de verschillende families te loodsen.

Een ander nadeel dat verbonden is aan de voorstelling van veel personages, is dat de aanloop tot het echte verhaal zeer lang wordt, en hierdoor kan het pure misdaadaspect pas vrij laat in het boek een hoofdrol opeisen. Daardoor neigt het boek bij wijlen meer naar een roman dan naar de spannende literatuur.

Maar evenals de twee eerdere delen van deze trilogie, is de grootste verdienste van ook dit werk de realistische inkijk op manier waarop de maffia geïnfiltreerd was in alle facetten van de Amerikanse maatschappij in het midden van de vorige eeuw.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Naast het lijstje van de “prijsbeesten” ben ik begonnen aan een ander lijstje van boeken die ik wil lezen: alle boeken die door een Crimezone-recensent beloond werden met een maximale score. Dit lijstje zou moeten resulteren in het beste wat er op het gebied van spannende boeken te vinden is op de Nederlandstalige markt oftewel de “crème de la crime”. Natuurlijk las ik er voordien al een aantal, maar met dit boek wordt het officiële startschot gegeven voor de afwerking van dit lijstje.

De achterflap:
Jane Doe was een veelbelovend antropologe en een expert op het gebied van sjamanisme. Nu is ze nog slechts een schaduw. Na haar geveinsde zelfmoord neemt ze een andere identiteit aan en leeft ze samen met een klein meisje dat ze moet beschermen in Miami. Iedereen denkt dat ze dood is... of dat hoopt ze tenminste.

Dan begint het moorden. Een reeks rituele afslachtingen schrikt heel Miami op. Jimmy Paz, de Cubaans-Amerikaanse rechercheur die de zaak onderzoekt, tast volkomen in het duister. Er zijn getuigen, maar deze kunnen zich bijna niets herinneren, alsof hun geheugen is gewist, alsof er een vloek op hen rust.

Maar er zijn aanwijzingen die Paz regelrecht naar de gevluchte Jane Doe leiden, en dwingen haar in te zien dat de duisternis die ze probeerde te ontvluchten haar genadeloos achtervolgt. Als zij en Paz besluiten hun krachten te bundelen, komen ze terecht in een catastrofaal gevecht tussen goed en kwaad. Een gevecht dat voor de westerse geest nauwelijks te bevatten is.


Bespreking:
Dolores Tuoey leeft een onopvallend leven in Miami. Maar ze draagt een verleden met zich mee: voor haar geënsceneerde zelfmoord was ze Jane Doe, een antropologe die onder andere veldwerk deed in hartje Afrika. Als in Miami een hoogzwangere vrouw vermoord wordt, weet ze dat haar verleden haar gevonden heeft. Tegelijk staat Jimmy Cruz, de rechercheur die belast is met de moord, voor een raadsel. De weinige sporen op de plaats van de misdaad verwijzen naar Afrikaanse magie. Maar hoe kan je dit gebruiken als bewijslast, want geen normaal mens gelooft hier nog in. Maar als Jimmy bij Dolores op de stoep staat, besluiten ze dat er maar een mogelijke oplossing is: magie bevechten met magie.

Nachtrituelen begint zeer intrigerend, door een constante afwisseling van het heden en het verleden. Maar als de schrijver het imponeren met zijn kennis over Afrikaanse hekserij en waarzeggerij laat primeren op het verhaal, voert verwarring al snel de bovenhand. De grote hoeveelheid Latijnse plantennamen, chemische stoffen en vooral Afrikaanse woorden waarmee het verhaal doorspekt is, komen de leesbaarheid absoluut niet ten goede. Het was echt zwoegen om door de eerste pakweg honderdzeventig bladzijden te komen. Daarna ontwikkelt er zich eindelijk iets dat op een spannend verhaal lijkt en gaat het lezen wat vlotter, maar helaas is het kwaad dan al geschied, want het leesplezier is ondertussen al gedaald tot ver onder het nulpunt.

Ook de geloofwaardigheid scheert geen hoge toppen want het bovennatuurlijke speelt een hoofdrol: geesten, heksen, tovenaars, waarzeggers, mensen die zich onzichtbaar kunnen maken, zombies, enz. worden veelvuldig opgevoerd in deze, als literaire thriller bestempelde, eersteling van Michael Gruber.

Misschien dat de liefhebbers van het subgenre er meer plezier aan beleven, en dit boek echt naar waarde weten te schatten, maar ik kon er mij totaal niet in vinden: een afknapper dus.

Mijn score: 3/10