Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een boek waarvan Crimezone me vroeg het te recenseren. Alhoewel de cover en de titel me niet echt aanspreken, is mijn nieuwsgierigheid toch gewekt... door de originele titel: The rabbit factory.

De achterflap:
In het populaire pretpark Familyland wordt het lijk gevonden van Eddie Elkins, de acteur die iedere dag verkleed rondliep als Rebel Rabbit, de geliefde mascotte van het park. De sympathieke en kleurrijke rechercheurs Mike Lomax en Terry Biggs worden op de zaak gezet. Ze duiken in Elkins’ verleden en ontdekken dat hij een veroordeelde pedofiel is. In eerste instantie zoeken ze de dader onder zijn slachtoffers.
Wanneer een tweede pretparkmedewerker wordt vermoord, wordt duidelijk dat iemand een vendetta begonnen is. Na de derde moord dreigt de moordenaar iedereen die iets met het pretpark te maken heeft te vermoorden als niet aan een uitzinnige eis wordt voldaan...


Bespreking:
Als beginnend en onbekend auteur is het blijkbaar steeds moeilijker om aan de bak te komen in de boekenwereld. Daarom lijkt het erop dat steeds meer auteurs eerst naam proberen te maken als scenarist vooraleer ze een boek op de markt brengen. Na Raymond Khoury en David Wolfstencroft is Marshall Karp de derde in de rij waarvan recentelijk een debuut, in Nederlandstalige vertaling, op de markt verscheen.

Na de moord op een pedofiel in het pretpark waar hij werkte, maken we kennis met Michael ‘Mike’ Lomax en Terry Biggs, een speurdersduo van de LAPD. Nog voor ze goed een wel een spoor gevonden hebben, wordt een acteur vermoord die speelt in films die door datzelfde pretpark geproduceerd worden. Nu is het duidelijk dat iemand serieus de pest heeft aan Familyland. Maar in welke hoek moet de dader gezocht worden? Mogelijkheden genoeg, maar op het eerste zicht lijk niemand fanatiek genoeg om achter deze aanslagen schuil te gaan.

In het begin is het even wennen want na een aantal boeken waarvan de bladzijden sneller gelezen zijn dan een mens ze kan omslaan, is in werk niet vooruit te komen. Of lijkt het alleen maar zo, omdat de grote bladzijden goed gevuld zijn, en er zo goed als geen lege pagina’s tussen zitten. Wat ook de reden moge zijn, Fatale attractie is al zijn facetten een boeiend boek dat zich moeilijk laat weg leggen.

Het begint al bij de hoofdpersonages die, in tegenstelling tot de meeste speurdersduo’s, samen werken op gelijke voet: ze zijn beide pientere knapen, goed op elkaar ingespeeld en ze durver de taken als eens verdelen. Het is een verademing om eens geen clichématige typering “slimmerik-dommerik” of “leider-slaafje” voor de ogen geschoven te krijgen. En niet alleen dat, maar ook de achtergrond van beide heren werd met veel oog voor detail overdacht en beschreven Zelfs de kleinere rollen zijn met veel zin voor realisme uitgewerkt tot uiterst geloofwaardige karakters. Wat wel als een minpunt ervaren werd, is dat vrijwel elk personage, hoe klein zijn of haar rol ook is, bij naam genoemd wordt.Het ware beter geweest iets zuiniger te rond te strooien met de eigennamen.

Natuurlijk heeft deze enorme aandacht voor de personages zijn invloed op spanningsboog, maar wat er verloren gaat aan spanning wordt toch ruimschoots goedgemaakt door de levensechte sfeer in het boek. Over het geheel genomen worden spanning en uitwerking zeer goed gedoseerd en besprenkeld met wat humor. En zelfs die humor draagt bij aan de geloofwaardigheid, want het is algemeen geweten dat het leden van het politieapparaat humor gebruikten om hun greep op de realiteit niet te verliezen.

Wat het plot betreft is de auteur erin geslaagd een geloofwaardig verhaal te vertellen, en het tegelijkertijd boeiend te houden voor de lezer. Enig puntje van kritiek hier is dat hij al vroeg, te vroeg misschien, een tip van de sluier oplicht van wie er achter de moorden zit. Maar gelukkig heeft hij naar het einde toe nog een kleine verrassing klaar staan, zodat de lezer toch met een voldaan gevoel het boek kan dichtslaan.

Zoals eerder aangehaald, is Marshall Karp niet de eerste scenarist die zich waagt aan een spannend boek, maar hij levert - van diegenen die ik tot nu toe mocht lezen – wel het meest volwassen en evenwichtige werk af. Fatale attractie is een meer dan verdienstelijk debuut. Ondertussen wordt er al volop aan een tweede avontuur met Lomax en Biggs in de hoofdrol gewerkt.

Mijn score: 8/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boekje werd me door ECI aangeboden ter gelegenheid van hun veertigjarig bestaan. Het kleine formaat maakte het een ideale kandidaat om me te vergezellen op een groepsweekend in de Hoge Venen.

De achterflap:
Hasselt. In het water van de Kom aan de Kolenkaai, vlak bij een discotheek, steekt het hoofd van het lijk van een jonge man boven het dunne ijslaagje uit. Een zestienjarige discotheekbezoekster die over de kaaimuur staat te kotsen, doet de lugubere ontdekking. De charmante hoofdinspecteur Lies Rutten en Rudi Nelissen, een collega met wie ze bijzonder goed kan opschieten, gaan op onderzoek uit. Eerst begeven ze zich naar de provinciale bibliotheek van Hasselt, want op het lichaam van het slachtoffer werd een lidkaart van de bibliotheek gevonden, de enige verwijzing naar zijn mogelijke identiteit.
Onvermoede zaken komen aan het licht. In het culturele en zakelijke leven van Hasselt speelt zich meer af dan een onschuldige Limburger zou kunnen vermoeden... En naar goede gewoonte hebben de speurders zelf ook geen onberispelijke levenswandel en durven ze het onderzoek wel eens een zetje geven.


Bespreking:
Deze 121 bladzijden tellende novelle dateert al uit 2002, maar is nu, ter gelegenheid van het veertig jarig bestaan van de boekenclub ECI heruitgegeven als geschenkboekje voor de leden.

Aan de Hasseltse kanaalkom wordt het lijk ontdekt van een tiener. De lokale politie, in de personen van de charmante en pientere Lies Rutten en haar hondstrouwe partner Rudi Nelissen, voert het onderzoek, en als sommige van de ondervraagde getuigen wat later de dood vinden, blijk dat ze het deksel van een stinkend potje, vol chantage en corruptie getild hebben.

In zijn vertrouwde stijl loodst de auteur ons door een verhaal dat goed in elkaar zit, met een mooi uitgewerkt hoofdpersonage. Er is zelfs aan een figurantenrol voor Van In gedacht.

Maar Aspe had er beter aan gedaan om het verhaal iets meer uit te werken, want hij introduceert een groot aantal personages en laat zo veel gebeuren dat het echt op die 121 bladzijden gepropt staat. Als het verhaal wat breder uitgesmeerd werd, was het voor de lezer makkelijker geweest om al die personages en hun onderlinge verbanden in zich op te nemen. Nu was je verplicht regelmatig eens terug te bladeren om op te zoeken bij welk personage een bepaalde naam weer hoorde.

De Japanse tuin is een tussendoortje dat net niet het niveau haalt dat we van Pieter Aspe verwachten.

Mijn score: 5/10

 

Motivatie van de keuze:
Een boek van Henning Mankell heeft een bepaalde aantrekkingskracht op mij. En alhoewel ik begin te vermoeden dat hij maar één bepaalde stijl van schrijven kan hanteren, namelijk degene waarmee hij zijn personage Kurt Wallander zowat onsterfelijk heeft mee gemaakt: beschrijvend, traag met heel veel aandacht voor het denkproces bij een moordonderzoek, blijft het toch een  plezier om een boek van zijn hand te lezen.

De achterflap:
Aan de Zweedse kust wordt een menselijke schedel gevonden. Wie is de dode? Hoe is de schedel hier beland? En waar is de rest van het lichaam? Dit zijn de vragen waarmee officier van justitie Lousie Rehnström wordt belast. Er doen geruchten de ronde: de schedel zou van Bengt Ingemarsson zijn, de ‘grote weldoener’, die de gemeente kwam redden met zijn imposante investeringsplannen. Van die plannen is niks terechtgekomen, er zijn veel gedupeerde investeerders en tijdens de rechtszaak is Ingemarsson spoorloos verdwenen. En met hem de ingelegde gelden.


Bespreking:
Een schedel die gevonden wordt op een rotseilandje voor de Zweedse kust brengt de plaatselijke bevolking aan het speculeren over de herkomst ervan. De vaakst geopperde theorie is dat hij afkomstig zou zijn van Bengt Ingemarsson, een man die een aantal jaren geleden als de economische redder van de streek werd binnen gehaald, omdat hij plaanen had veel geld te investeren in het gebied om nieuw leven in de industrie te blazen. Met een ongeziene flair veroverde hij de harten en het geld van de locale bevolking om daarna met de noorderzon te verdwijnen. Louise Rehnström, de plaatselijke officier van justitie, die belast is met het onderzoek naar de schedel, raakt zo gefascineerd door de mysterieuze Ingemarsson, dat ze alles over hem, en zijn zwendel, wil te weten komen.

Het tot stand komen van Labyrint liep niet van een leien dakje, want Mankell begon eraan in 1995. Maar nog voor het voltooid was, gooide hij het roer om, en herwerkte hij het manuscript tot een script voor een tv-serie, die in 1999 daadwerkelijk opgenomen werd. Tijdens een bezoek aan één van die opnames, stelde de auteur vast dat het werk toch niet volledig aan zijn verwachtingen voldeed, en hij transformeerde het geheel terug naar boekvorm. In die vorm verscheen het in 2000 in het Zweeds, en we moesten tot 2007 wachten op de Nederlandstalige editie. Dit werk situeert zich dus ten tijde van het afscheid van Kurt Wallander en het verschijnen van De terugkeer van de dansleraar.

De omvorming van scriptvorm naar proza is nog duidelijk merkbaar: 243 hoofdstukjes, in lengte variërend tussen twee zinnen en vier bladzijden, in een boek van 247 bladzijden. Als we de lege ruimtes tussen de hoofdstukken wegdenken halen we zelfs de 200 pagina's niet, wat zelfs naar Vlaamse en Nederlandse maatstaven als een dun boekje beschouwd mag worden. Het is bijna absurd soms tot vier hoofdstukken op een blad te vinden. Het mag meteen duidelijk zijn dat zulke korte hoofdstukken zich niet lenen tot het uitweiden van lange gedachtengangen en besluimeringen van de personages. Gevolg is een zeer a-typische Mankell: een boek met weinig franjes, waar je in sneltreinvaart doorheen leest. En laat nu net die vaart er voor zorgen dat de betrokkenheid van de lezer met de teloorgang van een dorp, en sommige van zijn inwoners, gedeeltelijk verhinderd wordt, want deze vlotheid creeert afstandelijkheid en oppervlakkigheid.

Qua personages en locatie verloochent de auteur zijn verleden niet: het verhaal speelt zich af in een klein Zweeds kustplaatsje; de hoofdrolspeelster heeft veel zorgen met haar moeder en haar huwelijk vertoont veel sporen van de dagelijkse sleur. En ook zit de plot weer ingenieus in elkaar, met soms verrassende wendingen. Het verhaal in zijn algemeenheid en sommige van de details vertoont bij momenten parallellen met hetgeen enkele jaren geleden gebeurde in de streek rond het West-Vlaamse stadje Ieper, tijdens de opkomst en van van het spraakbedrijfje van de heren Lernout en Hauspie.

Met dit werk bewijst Mankell dat hij ook andere boeken kan schrijven dan de reeks over Wallander. Maar die reeks is kwalitatief zo sterk, dat het voor de auteur moeilijk zal zijn nog iets op de markt te brengen dat uit de schaduw van Kurts avonturen zal kunnen treden. Labyrint is een goed boekje, maar geen meesterwerk.

Mijn score: 6/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek werd in mijn brievenbus gedeponeerd ter recensie. En ik kijk er eerlijk gezegd niet echt naar uit om weer iets van Jos Pierreux te lezen. Niet dat het slechte boeken zijn, maar ook zijn het geen echt spannende boeken. Tijdens de Crimeclub discussie van zijn vorige werk heeft hij al een tipje van de sluier van dit boek opgelicht, waardoor ik verwacht dat dit boek volledig in de lijn van zijn vorig werk ligt. Maar ik leg mijn vooroordelen aan de kant, blank mijn geheugen uit en begin eraan met de onschuld van een pasgeboren lammetje.

De achterflap:
In Knokke-Heist komen drie bejaarden op een geweldadige manier om het leven. Inspecteur Luc Borré ondervindt snel dat de mondaine badstad niet zit te wachten op een seriemoordenaar. Men gelooft liever in het toeval. De inspanningen van Borré worden matig geapprecieerd, en achter iedere sluier die hij oplicht, vindt hij een andere. Hij bijt zich vast in de zaak en stuit daarbij op een onprettig en onfris spoor. Tegelijk is in de badstad een schrijver neergestreken. Die wil Knokke en Leopold Lippens in zijn boeken laten opdraven. De graaf burgemeester vindt dit hoogst onaangenaam. Hij bedenkt een manier om dat schrijvertje te stoppen.


Bespreking:
In dit vierde boek in de reeks met inspecteur Luc Borré in de hoofdrol, volgen we de speurder en zijn collega’s bij het onderzoek naar het verdachte overlijden van drie bejaarde inwoners van Knokke. Dat er drie bejaarden sterven is niet zo ongewoon, maar dat ze allen van Amerikaanse afkomst blijken te zijn, is te toevallig om niet als verdacht te worden beschouwd. Als er dan nog een schrijver in Knokke opdaagt die graaf burgemeester Lippens het leven probeert moeilijk te maken, is er weer meer dan werk genoeg aan de winkel voor de niet altijd even sympathieke speurder.

”Geen detective. Misdaadroman. Dat is niet hetzelfde.” is een van de citaten aan het begin van het boek dat direct in het oog springt. En dat is een waarheid als een koe voor de boeken van Jos Pierreux, die het werk van de, ons ondertussen vertrouwde, Knokse politiebrigade vooral gebruikt als kapstok om een roman aan op te hangen over het dagelijkse leven in de mondaine badplaats, met zijn faits divers, zijn contrasten en zijn extravangante burgervader. Maar de auteur slaagt erin zijn messcherpe observaties over wat leeft bij de Knokse, en bij uitbreiding de Vlaamse, bevolking doeltreffend en op een onderhoudende wijze aan het papier toe te vertrouwen.

Maar het is jammer dat het aspect misdaad een beetje naar de achtergrond verbannen wordt door al deze uitgebreide beschrijvingen en besluimeringen over relaties, politiek, arm en rijk. Want Het viervijfdeprincipe is gezegend met een mooi sluitend en goed uitgewerkt misdaadplot, waar veel van zijn schrijvende collega’s jaloers op kunnen zijn. Zo’n juweel van een verhaallijn mag je, mijn inziens, niet wegstoppen, maar moet je in al zijn glorie laten schitteren.

In boeken met terugkerende hoofdrolspelers, zit de schrijver voor een groot stuk vast aan zijn personages. Dan doet hij er goed aan om deze personages vanaf het begin realistisch uit te werken, want personages veranderen niet, ze evolueren enkel maar. En Pierreux heeft ervoor gekozen om zeer clichématige karakters op te voeren: een knappe kop die constant tegengewerkt wordt door de incompetente chef; een vent die een vrouw enkel ziet als lustobject; een vrouw die meer decollete is dan mens; een extreem-rechtse rakker en dan nog een lelijk lesbisch eendje. Deze, als het ware rechtstreekt uit een satire weggelopen, individuen komen de geloofwaardigheid niet ten goede, en zijn moeilijk ver uit te diepen, wat een grote beperking lijkt.Ook vormen deze typetjes een te groot contrast met de realistisch beeld dat geschetst wordt van de gebruikte locatie.

Al bij al is het een aangenaam boek om lezen, en als je graag eens afwijkt van de vast betreden paden van het spannende boek, moet je echt Het viervijfdeprincipe eens ter hand nemen., want Jos Pierreuxs werken zijn buitenbeentjes in de misdaadliteratuur.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek vond ik in de brievenbus ter recensie voor Crimezone en is voor mij zoals de cover: een wit blad. De layout is alvast aantrekkelijk en prikkelt mijn nieuwsgierigheid. We zien wel...

De achterflap:
De jonge Evan Casher heeft het goed voor elkaar: een succesvolle carrière als filmmaker, een fantastische vriendin. Maar dan krijgt hij een telefoontje dat zijn hele leven op zijn kop zet.

Zijn moeder isvermoord, zijn vader wordt vermist, zijn vriendin blijkt niet de persoon te zijn die ze zegt te zijn. En dan wordt Evan ook nog eens achtervolgd door de moordenaars van zijn moeder en door de geheime dienst – iedereen lijkt het op hem gemunt te hebben.

Hij komt er langzaam achter dat zijn hele leven een grote leugen is. Evan heeft een kans om te overleven: hij moet zo snel mogelijk zien te achterhalen wie zijn ouders – en hijzelf – werkelijk zijn...


Bespreking:
In Paniek volgen we.Evan Casher die in Houston een aardig leventje leidt waarbij hij heeft mogen proeven van geluk in de liefde en van succes in zijn werk als documentairemaker. Maar als op een ochtend een paniekerig telefoontje krijgt waarin zijn moeder hem met aandrang vraagt haar thuis op te zoeken, komt hier een einde aan. Bij het ouderlijk huis aangekomen vindt hij zijn moeder vermoord terug. De daders zijn nog in het huis, maar Evan kan toch ontsnappen en in een poging het gebeurde te begrijpen, gaat hij op onderzoek naar het verleden van zijn ouders. Tegelijkertijd moet hij uit de handen proberen te blijven van verschillende organisaties die het op zijn kennis en leven gemunt hebben. En dat alles zonder dat hij iemand kan in vertrouwen nemen.

De auteur heeft een vlotte pen waarmee hij met veel aandacht voor detail, een perfecte mix maakt van spanning, actie en diepgang. En bovenal een zeer degelijk en ingenieus uitgewerkt plot , met vele wendingen, en op zo’n manier verteld dat de lezer zich perfect kan inleven in Evan en de twijfels die in zijn hoofd nestelen onder invloed van wat hij meemaakt. Voeg daar de zeer goed uitgewerkte, geloofwaardige personages aan toe en je hebt alle ingrediënten voor een bestseller. Een bestseller die vraagt om verfilmd te worden.

Aan al deze facetten kan men merken dat Jeff Abbott alle knepen van het vak kent, want ditt op zichzelf staande boek is al zijn achtste, maar pas het eerste dat verschijnt in het Nederlands. Uitgeverij Mynx is er na het duo Giacometti & Ravenne, op korte tijd weer in geslaagd om een kwalitatieve auteur te strikken en deze een poort naar de Nederlandstalige markt te bieden. Dit volbloed actieverhaal, met een snuifje spionage, doet onmiddellijk denken aan De macht van meneer Miller van Charles den Tex en aan Michael Marshalls De stromannen. En Paniek slaagt er ook in hetzelfde kwaltiteitsnievau te bereiken, zodat ook de quotering dezelfde is. En nu maar wachten tot nummer negen, getiteld Fear, in het Nederlands verschijnt.

Mijn score: 8/10

 

Motivatie van de keuze:
Weer zo een boek dat al een eeuwigheid lag te wachten om gelezen te worden, maar toch bleef liggen omdat er steeds weer andere boeken waren die ik absoluut zo snel mogelijk wou gelezen hebben. Maar nu maak ik dus met plezier tijd om er aan te beginnen.

De achterflap:
Internationaal Filmfestival, Gent. Veel glitter en glamour blijven er niet over wanneer Gabrielle Evans, engel van het witte doek, tijdens haar openingstoespraak geëlectrocuteerd wordt.In het filmwereldje is niets wat het lijkt, ook dit ongeluk niet...

Privédetective Pat Somers krijgt een tip van Herman Brusselmans. Het voorval verloopt precies zoals een moord in diens laatste Guggenheimerroman, die een seriemoordennar aan een hoog tempo naar de realiteit vertaalt.

Somers wordt de star van een zaak waarin lijken star voor zich uit kijken en de belangrijksts scènes uit beeld worden geknipt. Terwijl film de werkelijk maskeert, speelt Somers voor stuntman.


Bespreking:
Pat Somers is nog volop aan het bekomen van de openingsfilm op het Internationale Filmfestival van Gent, waarin zijn figurantenrol tot een minimum herheid werd, als op het podium een filmster tijdens haar speech geëlectrocuteerd wordt. Na een gesprek met Herman Brusselmans lijkt Somers overtuigd dat het geen ongeluk was, en begint hij een onderzoek dat hem langs alle facetten van de Vlaamse filmwereld leidt. Brusselmans idee, dat iemand zijn laatste roman aan het naspelen is lijkt waarheid te worden als Somers op zijn pad verscheidene lijken vindt. Maar met elk slachtoffer komt hij ook dichter bij de ontmaskering van de dader...

Van originaliteit gesproken: dit boek is opgezet als een DVD: zo zijn er achterin dan ook de gewiste scenes, bloopers en zelfs the making of.. te vinden. Enkel de aftiteling ontbreekt. En deze eigenzinnige layout wordt ook doorgetrokken naar het hoofdpersonage zelf, want een man met zo’n zelfrelativatie en sarcasme heeft in het hele thrillerwereldje zijn gelijke niet, en is een veramdeming tussen al die andere, zelfingenomen en seriueze, detectives en rechercheurs. Maar toch blijkt dat de auteur met vuur speelt, want naarmate het boek vordert, ontstaat er een licht gevoel van irritatie bij de lezer over het constant grappig uit de hoek komen, dat bij moment zelfs wat geforceerd over komt, en de boventoon voert over het verhaal zelf. Het is dansen op een slappe koord, en dan is een tuimeling af en toe niet te vermijden. Zo staat de overvloedig aanwezige humor de geloofwaardigheid en de diepgang van het geheel in de weg. Maar toch zorgt net die originele aanpak van deze auteur ervoor dat zijn boeken over deze grappigste detective van Gent en omstreken niet in een collectie mogen ontbreken.

Bavo Dhooge slaagt er ook in om in zijn boeken veel aandacht te besteden aan de couleur locale, en dit boek, het vierde met Pat Somers in de hoofdrol, is daarin geen uitzondering: het begint met een grote bijrol voor het literair enfant terrible Herman Brusselmans, en eindigt met veel aandacht voor de locaties. Met Star heb je een kleine stadgids bij de hand, waarin enkele  markante, populaire en typische plaatsen in Gent als locatie gebruikt worden. Ook wordt de innerlijke mens niet vergeten, en bevat het boek een resem etablissementen die drank en voedsel serveren. Maar laat nu net deze overvloed aan couleur locale het grote struikelblok zijn om een doorbraak te forceren buiten Vlaanderen.

En dan is er nog de plot, die net sterk genoeg is om de aandacht van de lezer vast te houden, maar zeker geen hoogvlieger is... tot aan de ontknoping die aankomt als een  slag in het gezicht. Met een plotwending die inslaat als een bom wordt de lezer terug wakker geschud. Prachtig om vast te stellen hoe Bavo Dhooge, zonder ook maar de minste indicatie te geven, naar deze climax toe gewerkt heeft. Alleen is het jammer dat het net dit einde aan originaliteit ontbreekt, want we kwamen het al tegen in een paar kaskrakers van films, die ik niet zal noemen, om de verrassing voor de toekomstige lezer niet te vergallen. Want ondanks het feit dat dit trukje als een paar keer gebruikt werd, kunnen we alleen maar vaststellen dat het zijn werk feilloos blijft doen.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Zelfs bij Crimezone vonden ze blijkbaar dat het weer veel te lang geleden is (ja, het wordt wat eentonig) dat ik nog iets van Deflo las. Ik heb Sluipend Gif nog op de stapel liggen, maar nu, ongeveer een half jaar nadat het in de winkels verscheen, belde de postbode aan met Ademloos in zijn handen.

De achterflap:
Commissaris De Decker en zijn team slagen erin om een bende pedofielen op te sporen. Tijdens een spectaculaire inval wordt het netwerk ontmanteld. Jozef Michiels, babysitter, en Guy Helmont, leverancier van de ‘waar’, komen om het leven. Hubert Devroe, de spierbundel van de bende, ontsnapt. Maar als hij de zevenjarige Sylvie Vervoort, de enige nog levende getuige, wil vermoorden, wordt hij gearresteerd.
De eerste opdracht van Cel 5 lijkt een succes en iedereen is tevreden en opgelucht. Behalve Fernand De Decker, want hij beseft dat de belangrijkste schakel ontbreekt: de klant. De Decker is vastbesloten het kwaad met wortel en tak uit te roeien, maar hoe dieper hij graaft, hoe meer hij wordt gedwarsboomd. Het onderzoek komt muurvast te zitten.
Dan doet Devroe opeens een vreemd voorstel. Hij wil praten in ruil voor een dubieus verhaal in de pers. De Decker hapt toe en werkt zichzelf hierdoor zo diep in de nesten dat hij genoodzaakt is om onder te duiken. Cel 5 wordt opgeheven en de Belgische Staatsveiligheid trekt het dossier naar zich toe. Teamleden worden systematisch aangepakt, op een perverse manier in discrediet gebracht en de publieke opinie keert zich tegen hen. Familieleden worden bedreigd en geïntimideerd, getuigen geëlimineerd.
De Decker probeert zijn mensen te herenigen, om samen het hoofd te bieden aan de dreiging. Ze moeten vechten om te overleven, zonder wapens, tegen een onzichtbare vijand, in een luguber eb genadeloos steekspel met alleen maar verliezers.


Bespreking:
Dit tweede deel van de reeks over Cel 5 gaat verder waar Weerloos stopte. Het is dan ook ten zeerste aan te raden om het eerste deel te lezen vooraleer aan Ademloos te beginnen. Gelukkig begint het boek met een hoofdstukje “Wat voorafging” waarin het geheugen van de lezer kort en bondig wordt opgefrist aangaande de voornaamste gebeurtenissen en personages uit Weerloos. Ondertussen is het derde – en voorlopig laatste – deel ook al verschenen, onder de titel Spoorloos.

Afgaande op de toch wat bedrieglijke achterflaptekst gebeurt er heel wat in het boek, maar groot is mijn verbazing als blijkt dat het begin van het boek pas overeenstemt met de voorlaatste alinea van deze korte inhoud: commissaris Fernand De Decker, die de dagelijkse leding heeft van Cel 5, komt tot de vaststelling dat Hubert Devroe niet van plan is zijn opdrachtgevers te verlinken, ondanks een tegemoetkoming om een leugenachtig verhaal in de pers te laten lekken. Meer zelfs, door zijn eenmansactie om dit artikel gepubliceerd te krijgen, moet De Decker zelf uit het gezichtsveld van zijn bazen verdwijnen. Ondertussen probeert de Staatsveiligheid achter de schermen de volledige controle over het lopende onderzoek naar zich toe te trekken. Hiervoor worden alle registers opengetrokken: van het creeren van valse sporen, over het uiten van valse beschuldigingen aan het adres van de leden van Cel 5, tot het uit de weg ruimen van getuigen. Ondertussen probeert De Decker zijn team toch nog te laten functioneren, om zo het ontbrekende stuk van de puzzel te vinden: aan wie werden de ontvoerde meisje geleverd, en waarom.

Het grote voordeel van een reeks is dat de auteur, na het eerste deel weinig of geen inkt meer hoeft te verspillen aan de voorstelling van de personages, en dus direct met de deur kan in huis vallen. Hierdoor krijgt het verhaal veel meer vaart en als we daar dan nog Deflo zijn ondertussen vertrouwde, vrij directe, vertelstijl, aan toe voegen, gaat het zeer snel, soms zelfs wat te snel, met als gevolg dat sommige scenes nogal rommelig en verward overkomen.

Qua corruptie, machtsspelletjes, met de wind draaiende politici, kindermisbruik en de onderlingen concurrentiestrijd tussen staatsinstelingen hebben we in België al heel wat weten gebeuren, maar wat Deflo in dit werk serveert, is toch een beetje van het goede teveel, zodat de geloofwaardigheid van het geheel even na halfweg een serieuze knauw krijgt en evolueert naar een keiharde actie. Ongeveer op dat zelfde moment evolueert het boek, dat nog begint als een echt politieverhaal naar een donkere actieroman, met alle bijhorende clichés, waarin er geen plaats is voor wetten of regels en waarin maar één zaak telt: overleven.

Opmerkelijk zijn ook de naamkeuzes van sommige randpersonages: detective Simon de Waal, naar de Nederlandse auteur;De Leenheer en Bosmans, die we nog kennen uit Deflo’s boeken met Dirk Deleu en de beste van allemaal: Comite P lid Luc Felix Deflo!

Al bij al geen slecht boek, maar in het verleden heeft Deflo al bewezen dat hij veel beter kan.

Mijn score: 6/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit is boek is gekozen als discussieboek bij de Crimezone Crimeclub, en dus sta ik op de eerste rij om weer deel te nemen.

De achterflap:
In een verlaten loods in een windmolenpark in Noord-Frankrijk wordt een jong meisje dood gevonden. Ze zit rechtop, met haar ogen wijd open. De politie van Duinkerken vindt verontrustende sporen op de plaats van de moord en er hangt een vreemde, dierlijke geur.

Lucie Henebelle, een jonge, ambitieuze rechercheur, bijt zich vast in de zaak. Ze verdiept zich al jaren in het gedrag van psychopaten en dit is de kans om haar kennis in de praktijk te brengen. Haar speurwerk levert hoe langer hoe meer gruwelijke aanwijzingen op. Wie is deze beestachtige tegenstander? Dan verdwijnt er een tweede meisje en wordt de werkelijkheid zwarter dan Lucie zich had kunnen voorstellen.


Bespreking:
Lucie Henebelle, een jonge agente krijgt de kans van haar leven als ze, door personeelsgebrek, wordt ingelijfd bij een rechercheteam dat de mysterieuze omstandigheden rond een dood gevonden kind onderzoekt. Alhoewel het voor de hand ligt dat het om een moord gaat, is de modus operandi zo afwijkend, dat de zoektocht naar de motieven en de daders niet snel succes hebben. Maar Lucie, die al jaren alle lectuur over psychopaten en aanverwanten verslind, voelt zich in het onderzoek als een vis in het water. Bovendien blijkt zij ook nog te beschikken over een goed stel hersenen.

Het Gruwelhuis blijkt in eigen land, Frankrijk dus, een groot succes: Het werd bekroond met de lezersprijs Prix Polar SNCF (in de categorie beste boek – nationaal), en ondertussen is al gestart met de verfilming ervan. En dat succes is niet gestolen, want deze op zichzelf staande thriller biedt een mix van spanning, maatschappijkritiek, liefde en opportunisme. Als deze thema’s dan ook nog met een vlotte pen en doordachte verhaallijnen aan de lezer voorgeschoteld worden kan het bijna niet anders of er moet een goed boek uit voortkomen.

Thilliez weet hoe hij zijn publiek kan boeien: beklemmende scenes worden afgewisseld iets rustigere momenten, maar vooral verstaat hij de kunst om zowel dader als motief tot op het eind in een mysterieuze sluier gehuld te houden. Wel kan er nog wat gewerkt worden aan zijn schrijfstijl, want de manier waarop hij de zaken beschrijft creeert soms een afstand tussen boek en publiek, en verhindert bij momenten, dat de lezer geraakt wordt door de feiten die zich op het papier afspelen.

Maar dit alles wordt ruimschoots goed gemaakt door de plot: de verschillende kleine verhaallijnen, die instaan voor een geheimzinnig sfeertje, zijn overdacht, goed uitgewerkt en worden allen vakkundig verweven tot een geheel dat staat als een huis. Voeg daarbij de enorme hoeveelheid research dat de auteur moet gedaan hebben om zich de wereldjes van de daders en Lucie eigen te maken, en je kan alleen maar respect hebben voor het werk van Thilliez. Enig punt van kritiek is de epiloog, die volledig uit de lucht komt vallen maar door zijn afloop weinig of niets toevoegt aan het verhaal.

Ook de personages werden overdacht uitgewerkt: ze zijn net genoeg uitgediept om ze geloofwaardig te maken, maar toch wordt voorkomen dat ze een open boek worden voor de lezer. Ook hier zorgt de schrijver er weer voor dat er een waas van geheimzinnigheid blijft hangen.

Alles samen genomen is het resultaat een bijzonder evenwichtig boek dat gruwelijk is zonder te shockeren, kritisch zonder te beleren en vooral zeer realistisch overkomt.

Mijn score: 8/10