Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit boek heeft, met die speelsheid, een intrigerende cover. Ook was ik de positeve recensie die Jeroen lang geleden schreef nog niet vergeten. En toen ik dit boek ergens in een boekenwinkel te lande in de de koopjeshoek zag zag liggen, heb ik geen moment getwijfeld en het aangeschaft. Alhoewel spanning en humor meer niet dan wel samengaan is deze mix toch dikwijls een aangename afwisseling tussen de echte detectives en thrillers door.

De achterflap:
David Cleeffs, voormalig Coördinator Waterwegen bij het ministerie van Verkeer, heeft het éénmansbedrijfje Dixit opgericht. Hij geeft cursussen aan middenstanders, kaderpersoneel en gezagsdragers, en brengt zelfs lokale prostituees maandelijks op de hoogte van de culturele musts, zodat ze hun klanten op niveau kunnen plezieren. Als David van enkele politieagenten een geheime opdracht krijgt, komen de gebeurtenissen in een stroomversnelling: binnen enkele weken tijd valt er een dode en wordt er een agent vemist. Terwijl het hele land in angst verkeert vanwege een mogelijke gifaanslag, is David door toedoen van de gretige media uitgegroeid tot volksvijand Nummer 1...


Bespreking:
Toni Coppers is een producer bij de VRT; die ook al een aantal reisgidsen en –verhalen op zijn naam heeft staan. Maar blijkbaar is hij niet voor één gat te vangen want Dixit is zijn eigenzinnige debuut hij in de wereld van het spannende boek.

Het hoofdpersonage David Cleefs ziet zijn huidige afstompende job bij het ministerie van Verkeer – dienst Scheepvaart niet meer zitten en vraagt loopbaanonderbreking aan. Hij besluit zijn grote parate kennis ten dienste te stellen van de mensheid en richt Dixit op, een bedrijfje dat relevante achtergrondinformatie over duizend en een dingen verkoopt aan iedereen die er nood aan heeft. Zo komt hij zowel over de vloer bij de lokale bewindslieden, de middenstanders als bij het plaatselijk bordeel
Als op een dag enkele agenten van het lokale politiekorps beroep doen op zijn kennis, begint alles fout te lopen en voor David het goed en wel beseft wordt hij beticht van terrorisme en dubbele moord. En de media smult gretig mee van dit sensationele nieuws.

De auteur levert met Dixit een juweeltje af. Alleen wordt dit werk totaal verkeerd geprofileerd, want buiten het feit dat het hoofdpersonage door de politie verdacht wordt van terrorisme en hierdoor in de cel belandt, heeft het boek weinig te zoeken in het marktsegment van het spannende boek.

Maar de humor die Coppers uit zijn pen laat vloeien is van wereldklasse: de uitmuntende wijze waarop hij de sensatiepers persifleert alsook de hilarische typering van de vooringenomenheid van onderzoekers, die eigenlijk niet luisteren naar wat de ondervraagde te vertellen heeft, maar enkel bevestigd willen zien wat zij in gedachten hebben, is prachtig vakwerk.

Er lijkt maar één normaal personage in het boek voor te kome: het hoofdpersonage. Dat de auteur van zijn andere personages clichematige typetjes maakt is in het genre van het komische boek algemeen aanvaard en zorgt er voor dat de absurditeit van hun uitspraken en daden nog beter uit de verf komen.

Het verhaal dat quasi serieus begint, wordt vakkunding opgebouwd, zodat het hele plot best aanvaardbaar is.

Echt spannend is het nooit, maar grappig des te meer. Het was geleden van Douglas Adams Het transgalactisch liftershandboek dat ik nog zoveel plezier beleefd heb aan een boek. Hiervoor neem ik mijn pet af. Door het gemiddelde te nemen van de 2/10 voor spanning en de 12/10 voor de humor kom ik tot mijn score.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Het lijkt wel Sinterklaas deze maand: een nieuwe Crichton en Deaver en dan nog een van Gerritsen. Alleen Slaughter ontbreekt voorlopig op het rendez-vous. Alhoewel Tess beweert dat ze haar boeken voor een vrouwelijk publiek schrijft (omdat die meer boeken kopen), zijn haar verhalen ook voor mannen genierbaar. Meer zelfs, ik wil er geen enkele van missen.

De achterflap:
Een naamloze, mooie vrouw schijnt niet meer dan de volgende dode in het lijkenhuis te zijn. Maar als patholoog-anatoom Maura Isles de lijkenzak openritst, krijgt ze de schrik van haar leven. Het lijk opent de ogen.
De nog levende vrouw wordt bliksemsnel naar het ziekenhuis overgebracht. Maar iets bizars verandert in iets dodelijks. Met schokkende, koelbloedige precisie vermoordt ze een bewaker en gijzelt enkele mensen. Waaronder een zwangere patiënt: rechercheur Jane Rizzoli.
Wie is deze geweldadige vrouw en wat wil ze? Terwijl de uren van zinderende spanning doortikken, voegt Maura zich bij Janes echtgenoot, FBI-agent Gabriel Dean, in een poging de identiteit van de geheimzinnige moordenares te achterhalen. Alleen Jane, in de val met de gewapende, waanzinnige vrouw, bezit de sleutel tot het mysterie... als ze het overleeft.


Bespreking:
De patholoog-anatoom Maura Isles hoort enkele rare geluiden in het lijkenhuis waar ze werkt. Nader onderzoek brengt aan het ligt dat er nog een beetje leven zit in het, voor dood binnengebrachte, lichaam van een jonge ongeïdentificeerde vrouw.  Een snelle overbrenging naar een ziekenhuis redt het leven van deze vrouw. Maar ze is amper terug bij haar positieven of ze gijzelt enkele werknemers en patiënten in het hospitaal. Eén van de gegijzelden is de hoogzwangere rechercheur Jane Rizzoli. Buiten staat haar man, FBI-agent Gabriel Dean en Maura machteloos toe te zien hoe deze bizarre situatie evolueert. Maar als er enkele onverklaarbare beslissingen genomen worden, start hij een parallel onderzoek, in de hoop te kunnen achterhalen wie er achter deze gijzeling zit en wat ze ermee willen bereiken.

Met dit vijfde boek in de reeks met Jane Rizzoli, grijpt Tess Gerritsen de lezer direct bij de keel om hem of haar pas ver in het boek wat ademruimte te geven. In haar vlotte directe stijl drukt ze de lezer met de neus op de rauwe feiten die vrouwenhandel, prostitutie en gijzeling zijn. Al deze zaken worden gruwelijk realistisch beschreven, zonder gratuit over te komen. Met name bij de gijzeling levert ze prachtig werk af in haar beschrijving van alle betrokken partijen: de beweegredenen van de gijzelneemster; de overlevingsdrang van de doodsbange gegijzelden; de politie die ten allen tijde een bloedbad wil voorkomen ; de machteloosheid van de familie en kennissen van de slachtoffers en de vasthoudendheid van de pers om, zonder rekening te houden met mogelijke gevolgen, zoveel mogelijk details kenbaar te maken.

Spijtig genoeg slaagt ze er niet in om deze perfecte dosering van diepgang en spanning tot op het eind vol te houden: in het laatste kwart wordt de diepgang opgeofferd om zo snel als mogelijk het verhaal te beeindigen: Het lijkt erop dat Tess Gerritsen haar plot iets te groots opgezet heeft om het, op hetzelfde kwalitatief hoogstaande niveau van het begin, afgewerkt te krijgen binnen de opgelegde 350 bladzijden. Vijftig of zelfs honderd bladzijden meer hadden hier echt wel op zijn plaats geweest om van dit zeer goede boek een meesterwerk te maken. Desondanks blijft het verhaal boeiend en zeer geloofwaardig tot op de laatste bladzijde.

Verdwijn kan, ondanks enkele verwijzingen naar eerdere delen uit de reeks met gemak als een op zichzelf staand verhaal gelezen worden, als zal dan wel opvallen dat de uitwerking van de hoofdpersonages minder diepgaand is dan deze van de betrokkenen die enkel in dit boek voorkomen. Maar dat is een normaal gegeven bij series.

Tess Gerritsen is er weer glansrijk in geslaagd een aangrijpend verhaal van vrouwenleed te kneden tot een zeer gesmaakt spannend verhaal. Vakwerk

Mijn score: 8/10

 

Motivatie van de keuze:
Een nieuwe van Deaver is altijd iets om naar uit te kijken. Zeker nu, omdat hij iets goed te maken heeft, want zijn vorig boek haalde, volgens mij, niet het niveau dat van de schrijver verwacht mag worden. Dit werk is daarom een soort van herexamen geworden.

De achterflap:
Het is een waterkoude nacht in New York. Terwijl hoog aan de zwarte hemel de volle maan als enige getuige aanwezig is, doet detective Baker van de NYPD een bizarre ontdekking. Op een pier in de haven vindt hij naast duidelijke bloedsporen een oude tikkende klok en een gedicht, ondertekend door de klokkenmaker. Van een lijk ontbreekt ieder spoor. Maar wanneer de politie een tweede bijna identieke plaats delict ontdekt – dit keer met lijk – denkt Baker met een seriemoordenaar van doen te hebben. Hij roept de hulp in van de forensisch experts Lincoln Rhyme en Amelia Sachs.

Terwijl Amelia Sachs geheel in beslag wordt genomen door haar onderzoek naar corrupte collega’s, wordt Rhyme bijgestaan door Kathryn Dance, een succesvolle gedragswetenschapper. Met haar bijzondere verhoortechnieken breekt Kathryn de zaak al snel open. Maar gaat het niet allemaal te snel?

Sachs’ gevaarlijke zaak zorgt niet alleen voor grote spanningen in de politiegelederen, maar zet ook haar relatie met Rhyme flink onder druk. Zeker wanneer ze iets ontdekt dat haar midden in het hart raakt...


Bespreking:
In De koude maan, het zevende deel in de reeks met Lincoln Rhyme en Amelia Sachs, wordt deze twee forensische experts gevraagd om hun licht te laten schijnen op twee locaties waar een oude klok en een gedicht gevonden werden. Het signatuur van de moordenaar die zich De Klokkenmaker noemt.
Maar eigenlijk past dit niet helemaal in de planning van Amelia, die zelf een onderzoek leidt naar de verdachte omstandigheden van de zelfmoord van een zakenman. Hierdoor krijgt, Ron Pulaski, het jongste lid van het team, de kans om zijn waarde als forensisch onderzoeker te bewijzen. Ook wordt bij het ondervragen van de getuigen de hulp ingeroepen van ondervragingsdeskundige Kathryn Dance, die geportretteerd wordt als een menselijke leugendetector.

Deavers schrijfstijl, met zijn perfecte doseringen van verhaallijnen, beschrijvingen en achtergrondinfo resulteert in een magistraal werk met het ideale verhouding tussen diepgang leessnelheid, wat voor de lezer zeer aangenaam is.

Ook de plot heeft alle kenmerken van de meester: degelijk, geheimzinnig en met de nodige wendingen die verrassen als donderslagen bij heldere hemel. Alleen is het jammer weer te moeten vaststellen dat sommige van die wendingen te radicaal zijn, wat weegt op de geloofwaardigheid. Origineel deze keer is het subplot, waarin het onderzoek van Amelia Sachs behandeld wordt, waardoor de samenwerking met de aan het bed gekluisterde Lincoln Rhyme deze keer wat minder vlot verloopt als we onderhand gewoon waren.

Ook zijn de personages weer zeer realistisch neergezet. Deze keer ligt het zwaartepunt  op de afkomst en achtergrond van Amelia Sachs. Maar ook wordt het personage van nieuwkomer Kathryn Dance professioneel ingekleurd, zodat ze een aimabel personage van vlees en bloed wordt met veel perspectief. .Het zou me dan ook niet verbazen als we van haar nog niet alles gezien hebben en dat de auteur haar weer laat opdraven in een volgend boek..

Jeffery Deaver is er weer in geslaagd een boek te schrijven dat alle elementen bevat die in een goede thriller moet moeten aanwezig zijn. Een gezien de vele verwijzingen naar zijn vorig meesterwerk Tot op het bot, lijkt de schrijver zelf ook te beseffen dat hij een juweeltje heeft afgeleverd. Meer nog, met dit werk benadert hij de perfectie. Enkel de ongeloofwaardigheid van sommige van de plotwendingen in de tweede helft van het boek houden de maximumscore van het bord. Maar De koude maan is veruit het beste wat ik – tot hiertoe – dit jaar mocht lezen.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Een nieuwe Crichton, die schaf ik mij zonder verder nadenken aan. En ik verneukel mij al op voorhand aan wat deze meester van de techno-faction deze keer weer uit zijn mouw (en pen) schudt.

De achterflap:
Is dit het langverwachte wonder, het einde van ziekte en dood? Of is het een vrijbrief voor keihard zakendoen en het op touw zetten van amorele experimenten? Is het vrijheid of een nieuwe vorm van slavernij. Hoe gevaarlijk is genetica?

Er is een wetenschappelijke omwenteling aan de gang waarvan het eind nog niet in zicht is. We zijn in staat mens en dier op genetisch niveau te manipuleren. We leven in een wereld waar je – nu al – je genen te koop aan kunt bieden. In zijn briljante nieuwe boek ontsluit Michael Crichton het domein van de genetica: een wereldwijde revolutie die zich ongekend snel en onbeheersbaar voltrekt.

Next beschrijft een wereld waarin niets is wat het lijkt en waarin het onmogelijke al gebeurd is. Next zet waarheid en ethiek op losse schroeven. Next kegelt de vaste aannames omver. Provocerend en speels, duister en onheilspelliend: dat is Next.


Bespreking:
Lang geleden toen de dieren nog spraken schreef Michael Crichton spannende techno-thrillers. Maar meer en meer laat hij zijn boeken evolueren tot instrumenten om een – lees zijn – standpunt te verkondigen over maatschappelijke problemen. In Staat van angst was hij nog zo fair ons zowel de argumenten pro als contra de revue te laten passeren en pas in het nawoord zijn standpunt, dat de opwarming van de aarde geen probleem is, kenbaar te maken. Maar in Next horen we maar een klok luiden: iedereen zal geweten hebben dat de auteur zich afzet tegen het huidige Amerikaanse beleid inzake genetisch onderzoek.

Via een resem korte verhaallijnen maken we kennis met een aantal aspecten van de genetica en hun toepassing, om wat later met de neus op de feiten gedrukt te worden dat er van alles en nog wat schort aan zowel beleid, onderzoekers, bedrijfleiders, sponsers, ..... Wanpraktijken en misbruiken die de lezer de mond van verbazing open laat vallen volgen elkaar op waarbij regelmatig de gedachte “Dit kan toch niet waar zijn!”, naar boven komt, want, hoewel het allemaal geloofwaardig gebracht wordt, haalt de auteur enkel zeer onverwachte, voorbeelden aan.

En je moet het hem nageven, hij doet het met flair: in zijn welbekende vlotte schrijfstijl en met een mix van feiten en fictie probeert hij de lezers tot zijn volgelingen te bekeren. Zo is het boek, tussen de verschillende verhaallijnen door, veelvuldig gestoffeerd met, met genetica gerelateerde, krantenartikels, waarvan er een aantal ook in België en Nederland gepubliceerd werden en dus bekend in de oren klinken. En om het geheel nog beter als zoete pap te kunnen serveren let hij er voor op het technische taaltje tot een absoluut minimum te herleiden.

Het verhaal zelf heeft eigenlijk niet veel om het lijf, maar de auteur is gelukkig professioneel genoeg om er een bevredigend, maar een typisch Hollywood einde aan te breien zonder losse draadjes.

Een score geven aan dit boek is geen makkelijke taak, want afhankelijk van het perspectief waaruit men het boek benadert varieert de beoordeling van redelijk tot zeer goed.

Meer dan een thriller is Next een aanklacht en een waarschuwing. En Michael Crichton lijkt meer en meer te evolueren naar een bekeerde atheïst , die nu absoluut op kruistocht wil. Zeg maar de intuellectuele versie van Michael Moore.
Hopelijk schrijft hij binnenkort, als de dieren terug spreken weer eens een echte thriller.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Een specialist in management die een spannend boek op de markt brengt. Wat moet ik mij daar bij voostellen? Waarschijnlijk een financiële thriller, maar je weet nbatuurlijk nooit. Ik laat me bij deze, met plezier, weer een keer verrassen.
Let ook op de aparte achterflaptekst, die voor de verandering eens geen korte inhoud bevat, maar al een soort van bespreking is.

De achterflap:
Dit boek geeft een ironisch bedoelde impressie van het internationale bedrijfsleven, dat op dit moment wordt overspoeld door overnames en fusies. Kopende partijen zijn niet alleen ondernemingen, maar ook zogeheten private equity- en hedgefondsen. De een noemt het een zegen, de ander noemt het een sprinkhanenplaag of betitelt deze parijen als roofridders.
In De roofridders maakt Rost van Tonningen duidelijk dat de onderwereld zich graag mengt met de bovenwereld, en een moord meer of minder niet schuwt. De media staat tegenwoordig vol van deze kille ontwikkelingen, die Rost van Tonningens fantasie hebben geprikkeld. Het resultaat is een spannende en overrompelende roman over het zelfgenoegzame Nederlandse levensmiddelenconcern DLM, dat te maken krijgt met vijandelijke overnameaanbiedingen uit binnen- en buitenland. De roofridders is een strijd van goed tegen kwaad, maar wie is goed? Penetratie van de onderwereld in chique milieus en meeslepende liefdesrelaties, kille moordparijen: het ontbreekt allemaal niet. De lezer van dit intrigerende boek wordt meegezogen in een ware maalstroom van snel op elkaar volgende gebeurtenissen, die eindigt in een verrassende ontknoping.


Bespreking:
Net op het moment dat de vrouw van een van de leden van de raad van bestuur van DLM, een groot levensmiddelenconcern, vermoord wordt, wordt de bedrijfsleider van DLM op de hoogte gebracht dat Foodinnovation, een rechtstreekse concurrent, een vijandelijke overnamepoging heeft aangevat. Dit bod is nog niet koud of er mengt zich een derde speler in de overnamestrijd: Beringer, een internationale groep met vermoedelijk maffia connecties, wil DLM ook wel aan hun portefeuille toevoegen. Maar DLM wil het liefst op eigen benen blijven staan en lanceert een reorganisatie. Wie zal aan het langste eind trekken? En ondertussen probeert de politie ook nog een moord op te lossen.

Hoe komt men in Gods naam op het idee om een thriller te situeren in wereld van bedrijfsovernames en –fusies?. Dat is toch doodsaaie materie. Dit waren de eerste gedachten die door mijn hoofd schoten toen ik aan De Roofridders begon. Maar Grimbert Rost van Tonningen overtuigde mij er snel van mijn vooroordelen overboord te gooien. Zijn fictie debuut is een vlot leesbaar boek geworden, waarin hij het Nederlandse ondernemerschap doeltreffend typeert en de zelfspot niet uit de weg gaat, zodat een zeer geloofwaardig kader geschetst wordt waartegen het verhaal zich afspeelt.

De niet al te diep uitgewerkte personages, die de auteur laat opdraven, komen desondanks toch zeer realistisch over, mede door hun zeer herkenbaar, menselijk gedrag, dat varieert al naar gelang de omstandigheden. Maar door het feit dat doorheen het boek quasi iedereen met iedereen contact opneemt, sluipt er bij momenten wat lichte ‘wie is wie weer’ verwarring binnen tijdens het lezen.

En het verhaal zelf mag er ook wezen: Rost van Tonningen heeft een zeer volwassen plot bedacht dat ten allen tijde geloofwaardig blijft en heeft het met veel variatie op papier gezet, zodat de lezer constant, en tot op het eind geboeid blijft.

Met De roofridders creeert de schrijver met succes een nieuw subgerne in het misdaadverhaal: de economische thriller. En hij doet dat met zoveel bravoure dat het naar meer smaakt. Dus aan al degenen die eens iets ander willen dan de gebruikelijke staalkaart van geheime diensten en seriemoordenaars: neem dit boek eens ter hand.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dit is weerom een boek dat me ter recensie voor Crimezone aangeboden werd. Vermits dit een auteur is waarvan ik nog nooit iets las, ben ik weer uitermate nieuwsgierig.

De achterflap:
Aan de Antwerpse kaai op het Zuid wordt een wagen in het water geramd. Eén inzittende, Karel Van Lancker, bedrijfsleider van de farmaceuticagigant Pharmionto, kan gered worden. Voor een onbekende Chinese dame komt alle hulp te laat. Het pistool en het koffertje met een klein fortuin geld in de wagen schijnen op moord te wijzen. Commissaris Van Velthoven ontmoet meer getuigen van het ongeval dan voor mogelijk wordt gehouden. Tijdens het moeizame onderzoek valt hij van de ene verbazing in de andere. Pharmionto blijkt gesjoemeld te hebben bij het uittesten van een nieuw geneesmiddel waarbij een patiënt de dood vond. De provédetective Vereecke, aangesteld door Pharmionto, werkt zich in nesten. Pharmionto voert onderhandelingen met een Chinese producent van netmedicamenten: de Chinese connectie. Het duo Van Velthoven en Wieme, met op de achtergrond onderzoeksrechter Petra Van Geninden, alias Voltaire, hebben de handen vol met het ontrafelen van dit bijna onontwarbare kluwen.


Bespreking:
Voltaire en de Chinese connectie is het vierde boek met onderzoeksrechter Petra ‘Voltaire’ Van Geninden, commissaris Marnix Van Velthoven en zijn collega Jan Wieme in de hoofdrollen.

Na een ongeval met vluchtmisdrijf worden in een van de betrokken wagens het lijk van een Chinese vrouw, een pistool en een koffertje geld ontdekt. Een andere inzittende wordt door getuigen uit de Schelde gevist. De geredde man heeft een belangrijke functie bij geneesmiddelen fabrikant Pharmionto. Van Velthoven en Wieme krijgen het onderzoek toebedeeld, maar als blijkt dat verschillende getuigen en betrokkenen elk een eigen agenda hebben en hun verklaringen doorspekken met leugens, komen ze tot de vaststelling dat dit meer dan een gewoon ongeval is, en dat grotere belangen spelen.

Dit boek, dat zonder problemen uit de reeks kan gelicht worden, en als een op zichzelf staand werk kan gelezen worden, speelt zich af in Antwerpen, Dat Hubert Van Lier de stad kent, mag blijken uit de achtgrondinformatie die hij meegeeft bij de locaties waar de hoofdrolspelers passeren en vertoeven. Vooral de aandacht bij het kiezen van de horeca-zaken valt op: het zijn stuk voor stuk etablissementen met stijl en een lange geschiedenis.

Maar jammer genoeg is hiermee bijna al het positieve gezegd, want het potentieel dat het verhaal wel bezit, wordt volledig geneutraliseerd door een aantal inconsequenties, waardoor de ergernis van de lezer recht evenredig stijgt met het vorderen in het boek. Enkele voorbeelden ter illustratie:
* een vrouw die geintroduceerd wordt als Ria, wordt later in het verhaal Mia;
* een persoon die in hoofdstuk 1 en 3 in het ziekenhuis ligt, is in hoofdstuk 2 aanwezig op zijn werk. Achteraf beschouwd blijkt hoofdstuk 2 een soort van flashback te zijn, maar dit wordt op geen enkele wijze aangegeven en zorgt voor verwarring. Het ware duidelijker geweest als het boek begon met hoofdstuk 2, maar dan gebracht als een proloog;
* een detective, die volgens alle tekenen pas in hoofdstuk 5 zijn initieel gesprek heeft met zijn opdrachtgever, blijkt achteraf al van voor het boek begint bezig te zijn met zijn onderzoek. Of is dit ook weer zo’n onaangekondigde terugkeer in de tijd?

Het moge duidelijk zijn dat al deze zaken de geloofwaardigheid en het leesplezier zo goed als to nul reduceren. Zelfs de vlotte, fijn weglezende, schrijfstijl van de auteur kan hieraan niets meer verhelpen.

Mijn score: 3/10