Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Eindelijk nog eens een recensieboek in de brievenbus gevonden, en groot was de verbazing toen het een boek van John Lescroart  bleek te zijn, want dit boek is ook het onderwerp van de huidige Crimeclub editie, die eerstdaags op gang geschoten wordt tijdens het bezoek van de auteur aan Nederland en Vlaanderen. Het is een grote naam met al 17 boeken achter zijn naam. Maar voor mij is het een nobele onbekende.

De achterflap:
Wanner de dode lichamen van rechter Palmer en zijn minnares in zijn werkkamer worden gevonden, heeft het  alle schijn van een crime passionel. Totdat Inspecteur Juhle ontdekt dat de rechter niet in alle kringen even geliefd was en een ogenschijnlijke eenvoudige zaak verandert in een complex geheel.

Ondertussen denkt Wyatt Hunt, van het kersverse detectivebureau De Hunt club, een blauwtje te hebben gelopen als de knappe advocate Andrea Parisi niet komt opdagen. Ze lijkt van de aardbodem verdwenen. Maar wanneer Parisi de belangrijkste verdachte is van inspecteur Juhle, bedenkt Wyatt zich niet langer en besluit op eigen houtje onderzoek te doen naat haar mysterieuze verdwijning. Met gevolgen die ook hij nooit had kunnen voorzien...


Bespreking:
John Lescroart is vooral bekend van zijn serie boeken over het advocatenkantoor van Dismas Hardy en Abe Glitzky. Maar in De Hunt club zijn de hoofdrollen weggelegd voor Devin Juhle, rechercheur bij moordzaken, en vooral Wyatt Hunt, een privé-detective. Dit boek is dan ook een pure detective geworden. In de eerste vier hoofdstukken maken we kennis met Wyatt Hunt en wordt beschreven hoe hij, verplicht door de omstandigheden, zichzelf transformeert van een gemotiveerde medewerker van de kinderbescherming tot het hoofd van een klein detectivebureau, dat vooral werkt voor de advocatenkantoren van San Francisco.
Als Wyatts nieuwe vriendin Andrea Parisi na een eerste afspraakje niet meer van zich laat horen en van de wereld lijkt verdwenen te zijn, steekt hij al zijn energie in de zoektocht naar haar. Als hij zijn vriend en politie-inspecteur Devin Juhle hierover aanspreekt, blijkt dat de politie ook op zoek in naar haar, want zij is de belangrijkste verdachte in een onderzoek naar moord op een hooggeplaatst rechter en zijn vriendinnetje. Wyatt en Devin besluiten hun krachten te bundelen om zo en Parisi terug te vinden en een dubbele moord op te lossen.

Deze vriendschappelijke band tussen een lid van de politie en een buitenstaander, die resulteert in een samenwerking is niet het enige wat gelijkenissen oproept met Jonathan Kellermans reeks rond kinderpsycholoog Alex Delaware en zijn vriend commissaris Milo Sturgis. Ook de thematiek en de schrijfstijl leunen nauw bij elkaar aan. Wel was het moeilijk om in het boek te komen, want om ondefinieerbare redenen dwaalden gedachten af tijdens het lezen, zodat er regelmatig een passage opnieuw moest gelezen worden, maar eens het verhaal goed op dreef kwam, was het aangenaam lezen.

Het sterkste punt van dit werk is onmiskenbaar het plot: met veel aandacht voor detail wordt elke stap van het moordonderzoek beschreven waarbij er als van zelfsprekend een aantal doodlopende sporen vooraf gaan aan de spannende ontknoping vol actie. De auteur is er ook mooi in geslaagd om de schuldigen lang uit het vizier van de lezer te houden, zodat de lezer verplicht wordt bij de les te blijven.

Zoals bij veel andere boeken wordt ook hier enkel het hoofdpersonage zeer diep uitgewerkt. Van de anderen wordt juist zoveel – of zo weinig – achtergrond meegegeven als nodig is voor het verhaal. Over het algemeen wordt het verhaal zeer geloofwaardig verteld, maar er zitten toch een paar serieuze deuken in als blijkt dat de Juhle zich door Hunt laat vertellen wat er moet gebeuren, alsook dat Hunt en zijn medewerkers de politie keer op keer de loef afsteken.
Opvallend is vast te stellen dat Lescroart in dit boek meermaals blijk geeft van een verholen kritiek op het wezen- en adoptiebeleid. En zijn  pastiche op de ceremonie van het  wijn proeven is zeer geslaagd..

Ondertussen is het ook algemeen bekend dat de auteur een fanatiek musicus is. En dat was blijkbaar een goede reden om als extraatje bij het het boek een CD’tje te voegen met daarop 2 nummers van zijn hand: een aangename mix van folk, blues en jazz.

Het is zeker geen slecht boek, maar ook geen topper, want daarvoor waren er te veel kleine ergernissen. Het eindoordeel luidt  dan ook: gewoon goed.

Mijn score: 6/10