Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na het alom geprezen, en ook door mij gesmaakte, De acht is er eindelijk een tweede boek van haar vertaald. Zonder twijfelen heb ik het me dan ook aangeschaft, in de hoop weer een perfecte cocktail tussen feiten, fictie, verleden en heden in handen te hebben.

De achterflap:
Idaho, 1989: Ariel Behn, een expert op het gebied van nucleair afval, is kapot van de moord op haar neef. Door zijn dood erft zij wel de familieschat: een sinistere verzameling manuscripten, die haar bij een oeroud mysterie betrekt....

Jeruzalem, 32 n. Chr.: Tijdens de laatset week van het leven van Christus probeert de Romeinse keizer Tiberius een eeuwenoud raadsel op te lossen. Wie de aanwijzingen verzamelt en juist interpreteert zal over de hele wereld heersen.

Zo begint een fascinerende reis vanaf de opkomst van het Romeinse Rijk tot aan de val van de Berlijnse muur.


Bespreking:

Ariel Behn leidt met haar kat Jason een eenvoudig bestaan in Idaho. Tot ze, na de begrafenis van van haar favoriete vermoorde neef Sam een aantal geheimzinnige documenten erft. Vanaf dat moment is het gedaan met de rust, en wil iedereen weten waarover die documenten handelen. Zijzelf niet in het minst. En tijdens de zoektocht naar die kennis krijgt ze tevens een beter inzicht van de samenstelling van haar familie.

Dit boek verscheen voor het eerst in 1998. Net 10 jaar na de eerste uitgave van het alom bejubelde De acht. Tussendoor schreef ze in 1992 ook nog een – tot op heden nog niet vertaalde - satire op de bankwereld. Alhoewel het volledig op zichzelf staande verhalen zijn, vertoont De magische cirkel in het begin heel wat gelijkenissen met De acht: een onwetend vrouwelijk hoofdpersonage belandt per toeval in een wereld vol intrige en leugens. En ook nu weer worden verschillende historische figuren en gebeurtenissen door de schrijfster aan het verhaal gelinkt met een gemak alsof het zo uit de geschiedenisboeken komt: Zo is het hoogtepunt van het boek ongetwijfeld de zeer originele kijk van de apostelen op de laatste dagen van Jezus.

Hoewel het uitgangspunt weer zeer veel perspectieven biedt, is de uitwerking van het geheel volledig in het honderd gelopen: alles wat het een interessant spannend boek had kunnen maken, wordt ondergeschikt aan het uitzoeken van de familiale samenstelling van het hoofdpersonage, dat uitgesmeerd wordt over het overgrote deel van de 590 bladzijden die het boek telt. De rest wordt gevuld met beschrijvingen van een aantal feiten uit de wereldgeschiedenis, met het zwaartepunt op de activiteiten van de Romeinen en de apostelen in de eerste eeuw van onze jaartelling en dan blijven er nog zo’n 50 bladzijden over die gevuld worden met iets wat spannend zou genoemd kunnen worden...

De enige redenen dat men het boek niet voortijdig dichtslaat is de schrijfstijl die Katherine Neville hanteert: niet echt vlot lezend deze keer, maar toch zeer onderhoudend en de – zo blijkt achteraf, ijdele - hoop dat er eindelijk eens iets gaat gebeuren.

Deze saaie familiekroniek, want veel meer stelt dit boek niet voor, is waarschijnlijk enkel in Nederlandse vertaling verschenen om te kunnen voortborduren op het succes van het pareltje dat De acht was. Maar alle krediet dat door dat meesterwerk moeizaam opgebouwd werd, wordt met deze publicatie in een klap moeiteloos verspeeld. De magische cirkel kan niet anders genoemd worden dan een ontgoocheling op alle fronten

Mijn score: 3/10

Motivatie van de keuze:
In de loop van de maand juli komt de verschijnt het volgende deel in de Linton en Tolliver reeks. Vermits ik nog 2 boeken achterstand heb, is het dus de hoogste tijd om bij te benen. Anderzijds is het toch al veel te lang geleden dat ik nog iets van deze schrijver in mijn handen dan.

De achterflap:
Een gewelddadige gijzeling houdt de inwoners van Grant County in zijn greep. Kinderarts Sara Linton en haar ex-echtgenoot politiechef Jeffrey bevinden zich onder de gegijzelden. Houdt de gijzeling verband met mysterieuze gebeurtenissen uit het verleden? Heeft Jeffrey duistere kanten die zelfs Sara niet kan vermoeden?


Bespreking:
In dit vierde boek met Sara Linton en Jeffrey Tolliver in de hoofdrollen gijzelen twee mannen, met veel geweld, het politiebureau van Grant County. Onder de gegijzelden bevinden zich ook Sara en Jeffrey. Maar in tegenstelling tot wat Jeffery Deaver in Monddood en Tess Gerritsen in Verdwijn wel glansrijk lukten, slaagt Slaughter er niet in van deze gijzeling en de reactie van de ordehandhavers erop, een spannend en aangrijpend verhaal te maken. Gelukkig is de schrijfster er zich blijkbaar ook snel van bewust dat het verhaal niet echt de goede richting uit gaat, en ze introduceert een tweede verhaallijn waarin ze terugkeert in de tijd en ons meeneemt naar het eerste reisje dat Sara en Jeffrey maakten toen ze elkaar nog maar net kenden. De bestemming van die trip was de Californische kust, maar ze besluiten een tussenstop te maken in het geboorteplaatsje van Jeffrey. De motor van hun wagen is nog niet koud of er valt een dode, waardoor oude koeien weer uit de gracht gehaald worden. Het weerzien met zijn oude vrienden en dorpsgenoten laat ons toe, aan de hand van de opgehaalde herinneringen, de puber Jeffrey wat beter te leren kennen. Maar dit is ook weer geen goede zet, want de kleine Jeffrey is gewoon de complete tegenpool van de Jeffrey die we al drie boeken lang kennen. Het contrast is zo groot dat het alle geloofwaardigheid ver te zoeken is. En de link lussen de twee verhaal lijnen is zo onwaarschijnlijk dat het bijna genant wordt.

De gelegenheidspersonages die Karin Slaughter in dit boek opvoert zijn allemaal zeer eendimentionaal en clichematig gestoord. Vooral bij Jeffrey’s oude dorpsgenoten loopt geen enkel normaal mens rond en wordt er meer geleefd op alcohol dan op voedsel. Geheel in de lijn van de rest van het verhaal liggen deze personages verder van echte mensen dan de zon van de aarde.

Is Onzichtbaar een boek te veel in de reeks of is het enkel de bijna obligate misser die elke auteur wel in zijn bibliografie heeft. De toekomst zal het uitwijzen.

Mijn score: 4/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek werd me weer aangeleverd door Crimezone. Het blijkt een debuut te zijn van een man uit de streek waarin ik woon.

De achterflap:
Het geluk schijnt de mooie Katja De Meuter toe te lachen. Ze is net als journaliste aan de slag gegaan bij het nieuwe Vlaamse weekblad Scoop en haar nieuwe vriend Hannes lijkt de man van haar leven te gaan worden. Maar mooie liedjes duren niet lang. Katja’s geluk wordt ernstig verstoord wanneer een psychopaat haar als spreekbuis gebruikt. Onder het pseudoniem van Quatre-mains kondigt hij in raadselachtige kwatrijnen zijn moorden aan. In de anders zo vredige Kempen vallen met de regelmaat van een Zwitserse klok weerloze vrouwen ten prooi aan een genadeloze seriemoordenaar die zijn modus operandi minitieus voorbereidt. Katja krijgt het steeds vaker aan de stok met haar Nederlandse hoofdredacteur Gerrit Jansma die blijkbaar alleen maar oog heeft voor verkoopcijfers. Ook haar relatie met Hannes krijgt een flinke deuk wanneer die angstvallig zijn verleden probeert af te schermen. Commissaris Ward Coppens en hoofdinspecteur Axel Degraaf van de gda Turnhout proberen uit te vissen waarom Quatre-mains uitgerekend met Katja De Meuter wil communiceren. Toeval? Of is er meer aan de hand.


Bespreking:
Uitgeverij Kramat heeft zicht het nobele doel gesteld om jaarlijks zes debutanten een kans te geven om een eerste boek tegen een gunstige prijs op de markt te gooien. Een van die zes gelukkigen in 2007 is deze Danny Beyens, een dertiger uit de Antwerpse Kempen.

De vrienden van Katja hebben hun bedenkingen als ze Hannes, haar nieuwste verovering, voorstelt: zo zeker zij is van haar keuze, zo veel twijfels hebben haar vrienden over hem. Wat later krijgt Katja op haar nieuwe job post waarin een moordenaar zijn daden aankondigt. Professioneel kan het niet beter, want Katja helpt mee aan het opstarten van de Vlaamse versie van een nieuw sensatieweekblad. Na de euforie van de scoop, begint de twijfel toe te slaag bij Katja: waarom krijgt uitgerekend zij de brieven van de moordenaar? Toeval? Of kent hij haar? Veel vragen en geen antwoorden...

Het eerste wat opvalt aan Quatre-mains is het volume, of beter het gebrek eraan, want met slecht 183 bladzijden lijkt dit meer op een uit de kluiten gewassen novelle dan een boek. Een gevoel dat ook tijdens het lezen meermaals weerkeert. Maar het gebrek aan bladzijden wordt ruimschoots goedgemaakt door het werk dat de auteur eraan besteedde: want  - op het eerste hoofdstuk na, waarin dadelijk al te veel van de sluier wordt opgelicht – levert de schrijver, in een vlot leesbare stijl, een aannemelijk verhaal af.

De plot is verzorgd afgewerkt en zo opgezet dat de lezer, mede door de verschillende afleidingsmaneuvres, zeer lang het raden heeft naar de dader. En de ontknopin gmag er ook best wezen. Enig minpunt – als we al van een minpunt mogen spreken – is dat de plot nogal klassiek is van opbouw, en daardoor nogal wat doet denken aan een weekendfilm: degelijk maar niet speciaal en zonder franjes.

De personages worden; zoals meer voorkomt in novelles, vrij vlak gehouden. Sommigen neigen zelfs naar het clichématige. Ook de locaties voegen weinig toe voor de lezer die niet uit de streek afkomstig is.

Als novelle beoordeeld, scoort het verhaal meer dan behoorlijk, maar als we het als een volwaardig boek bekijken weegt het een beetje te licht. Maar heb blijft een verrassend en aangenaam debuut.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Eindelijk nog eens een recensieboek in de brievenbus gevonden, en groot was de verbazing toen het een boek van John Lescroart  bleek te zijn, want dit boek is ook het onderwerp van de huidige Crimeclub editie, die eerstdaags op gang geschoten wordt tijdens het bezoek van de auteur aan Nederland en Vlaanderen. Het is een grote naam met al 17 boeken achter zijn naam. Maar voor mij is het een nobele onbekende.

De achterflap:
Wanner de dode lichamen van rechter Palmer en zijn minnares in zijn werkkamer worden gevonden, heeft het  alle schijn van een crime passionel. Totdat Inspecteur Juhle ontdekt dat de rechter niet in alle kringen even geliefd was en een ogenschijnlijke eenvoudige zaak verandert in een complex geheel.

Ondertussen denkt Wyatt Hunt, van het kersverse detectivebureau De Hunt club, een blauwtje te hebben gelopen als de knappe advocate Andrea Parisi niet komt opdagen. Ze lijkt van de aardbodem verdwenen. Maar wanneer Parisi de belangrijkste verdachte is van inspecteur Juhle, bedenkt Wyatt zich niet langer en besluit op eigen houtje onderzoek te doen naat haar mysterieuze verdwijning. Met gevolgen die ook hij nooit had kunnen voorzien...


Bespreking:
John Lescroart is vooral bekend van zijn serie boeken over het advocatenkantoor van Dismas Hardy en Abe Glitzky. Maar in De Hunt club zijn de hoofdrollen weggelegd voor Devin Juhle, rechercheur bij moordzaken, en vooral Wyatt Hunt, een privé-detective. Dit boek is dan ook een pure detective geworden. In de eerste vier hoofdstukken maken we kennis met Wyatt Hunt en wordt beschreven hoe hij, verplicht door de omstandigheden, zichzelf transformeert van een gemotiveerde medewerker van de kinderbescherming tot het hoofd van een klein detectivebureau, dat vooral werkt voor de advocatenkantoren van San Francisco.
Als Wyatts nieuwe vriendin Andrea Parisi na een eerste afspraakje niet meer van zich laat horen en van de wereld lijkt verdwenen te zijn, steekt hij al zijn energie in de zoektocht naar haar. Als hij zijn vriend en politie-inspecteur Devin Juhle hierover aanspreekt, blijkt dat de politie ook op zoek in naar haar, want zij is de belangrijkste verdachte in een onderzoek naar moord op een hooggeplaatst rechter en zijn vriendinnetje. Wyatt en Devin besluiten hun krachten te bundelen om zo en Parisi terug te vinden en een dubbele moord op te lossen.

Deze vriendschappelijke band tussen een lid van de politie en een buitenstaander, die resulteert in een samenwerking is niet het enige wat gelijkenissen oproept met Jonathan Kellermans reeks rond kinderpsycholoog Alex Delaware en zijn vriend commissaris Milo Sturgis. Ook de thematiek en de schrijfstijl leunen nauw bij elkaar aan. Wel was het moeilijk om in het boek te komen, want om ondefinieerbare redenen dwaalden gedachten af tijdens het lezen, zodat er regelmatig een passage opnieuw moest gelezen worden, maar eens het verhaal goed op dreef kwam, was het aangenaam lezen.

Het sterkste punt van dit werk is onmiskenbaar het plot: met veel aandacht voor detail wordt elke stap van het moordonderzoek beschreven waarbij er als van zelfsprekend een aantal doodlopende sporen vooraf gaan aan de spannende ontknoping vol actie. De auteur is er ook mooi in geslaagd om de schuldigen lang uit het vizier van de lezer te houden, zodat de lezer verplicht wordt bij de les te blijven.

Zoals bij veel andere boeken wordt ook hier enkel het hoofdpersonage zeer diep uitgewerkt. Van de anderen wordt juist zoveel – of zo weinig – achtergrond meegegeven als nodig is voor het verhaal. Over het algemeen wordt het verhaal zeer geloofwaardig verteld, maar er zitten toch een paar serieuze deuken in als blijkt dat de Juhle zich door Hunt laat vertellen wat er moet gebeuren, alsook dat Hunt en zijn medewerkers de politie keer op keer de loef afsteken.
Opvallend is vast te stellen dat Lescroart in dit boek meermaals blijk geeft van een verholen kritiek op het wezen- en adoptiebeleid. En zijn  pastiche op de ceremonie van het  wijn proeven is zeer geslaagd..

Ondertussen is het ook algemeen bekend dat de auteur een fanatiek musicus is. En dat was blijkbaar een goede reden om als extraatje bij het het boek een CD’tje te voegen met daarop 2 nummers van zijn hand: een aangename mix van folk, blues en jazz.

Het is zeker geen slecht boek, maar ook geen topper, want daarvoor waren er te veel kleine ergernissen. Het eindoordeel luidt  dan ook: gewoon goed.

Mijn score: 6/10