Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na zijn internationale doorbraak met De Zwerm, was ik benieuwd naar nieuw werk van deze Duitser.

De achterflap:
Keulen, anno 1260. Dankzij de beenderen van de heilige drie koningen die er begraven liggen, is Keulen uitgegroeid tot een van de grootste bedevaartsoorden van het christendom. Een pelgrimsoord waar nog volop gebouwd wordt aan wat een van de beroemdste kathedralen ter wereld zal worden: de Dom. De vrome bedrijvigheid trekt niet alleen gelovigen, maar ook landlopers, misdadigers en moordenaars. Onder hen de beminnelijke vagebond Jacop. Vanaf het moment dat Jacop getuige is van de moord op de bouwmeester van de Dom, moet hij echter vrezen voor zijn leven. En hij niet alleen, want iedereen met wie hij sprekkt, sterft een onnatuurlijke dood...


Bespreking:
De kleine crimineel Jacop de Vos is toevallige getuige van de dood van de architect van de nieuwe Keulse Dom, die nog volop in aanbouw is. In tegenstelling tot de algemeen verkondigde zelfmoordtheorie, is Jacop ervan overtuigd dat de bouwmeester geduwd werd. Hij poogt zijn ooggetuigenverslag kenbaar te maken aan de wereld, maar al snel wordt iedereen die hij op de hoogte bracht vermoord teruggevonden en is zijn leven ook geen cent meer waard. Maar wat kan hij doen? Vluchten of terugvechten...

Meer dan een spannend boek is De dood en de duivel een sfeerbeeld van het leven in een middeleeuwse stad in al zijn facetten: het samenleven van de kansloze bedelaars en dieven; de alomtegenwoordige, maar zo hypocriete, Kerk; en de kastestructuur van boeren, arbeiders, gilden en adel. Vooral de machtsstrijd tussen de Kerk en de patriciërs wordt gedetailleerd uit de doeken gedaan door de auteur, die hier heel wat research moet hebben voor gedaan. Het zal dan ook niemand verbazen dat dit boek onmiddellijk doet denken aan de broeder Cadfael reeks van Peter Ellis.

En tegen dit fantastisch geschetste sfeerbeeld van tijd en plaats volgen we gedurende 5 dagen de lotgevallen van een jongeman die zich op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats bevond en daarna opgejaagd wordt als wild door een roedel beagles. Maar alles bij elkaar genomen valt het verhaal, door zijn eenvoud en rechtlijnigheid, wat te mager uit: het is niet slecht maar de middeleeuwse tijdsbeeld biedt zoveel meer mogelijkheden, zodat we toch kunnen spreken van een gemiste kans.

De leesbaarheid van dit op zichzelf staand boek wordt lichtjes bemoeilijkt door de grote hoeveelheid aan Latijnse spreuken en woorden waarmee de tekst doorspekt is – maar die gelukkig wel acheraan het boek vertaald en verklaard worden - en door het bij momenten bombastische taalgebruik, dat soms doet denken aan de taal die Shakespeare in zijn werken gebruikte en soms grappig over komt. Deze details dragen dan wel weer bij tot verhogen van het gevoel het realisme van het geheel.

Net als met zijn vorige naar het Nederlands vertaalde werk – De zwerm – levert Frank Schatzing met De dood en de duivel weer een boek af met een zeer realistische kadrering, maar deze keer heeft hij het nagelaten om er een goed verhaal door te weven, waardoor het boek enkel echt interessant is voor de liefhebbers van de historische roman: Een goed boek, maar geen goed spannend boek.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit werk ligt al een hele tijd tussen de mijn boeken die ik nog moet lezen. Het verschijnen van De Pantheon getuige, het derde boek in deze reeks, is een perfect excuus om eindelijk de eersteling met Nic Costa open te slaan.

De achterflap:
Professor Sara Farnese zit in de bibliotheek van het Vaticaan, wanneer een vroegere vriend binnenstormt met in de ene hand een pistool en in de andere een plastic zak. Hij roept: ‘Het bloed van de martelaren is het zaad van de kerk’ en stort de bloederige inhoud op tafel. Kort daarna worden er in een nabije kerk twee lijken gevonden.
Rechercheur Nic Costa wordt op de zaak gezet, maar de Vaticaanse politie biedt meer tegenwerking dan hulp. In de weken daarop worden er meer moorden gepleegd, die alle een gelijkenis vertonen met het Martelaarschap van de Heiligen, een serie schilderijen van de zestiende-eeuwse kunstenaar Caravaggio.
Een andere overeenkomst tussen de slachtoffers is hun relatie met Sara Farnese. Costa voelt zich ondanks alles tot haar aangetrokken, al weet hij dat Farnese hem niet alles vertelt. Zijn zoektocht om het patroon van leugens, bedrog en verraad te doorgronden, voert hem naar het binnenste van het Vaticaan, waar een bankschandaal een strijd heeft ontketend onder de kardinalen. Zowel het Vaticaan als de maffia en de Italiaanse justitie zoeken een zondebok. En deze zondebok weet, dat buiten de veilige muren van het Vaticaan een moordenaar op hem wacht...


Bespreking:
Rome wordt opgeschrikt een aantal moorden die geïnspireerd lijken op schilderijen van Caravaggio, waarop Christelijke martelaars op gruwelijke wijze de dood vinden. Al snel blijkt dat de slachtoffers een gemene deler hebben: ze kenden allen Sara Farenese, een professor in de geschiedenis die veel tijd doorbrengt in het Vaticaan, waar op datzelfde moment een machtsstrijd aan de gang is tussen de kardinalen die betrokken zijn bij het beleid van een financiële instelling, die in slechte papieren is komen te zitten. Als de rechercheur op retour Luca Rossi en zijn jonge partner Nic Costa Sara aan de tand voelen, is al erg snel duidelijk dat ze om onduidelijke redenen een en ander verzwijgt. En ondertussen gaat de moordenaar rustig zijn gang...

De Brit David Hewson was vroeger journalist, maar heeft die job opgegeven om zich voltijds op het schrijven toe te leggen. Nadat er in de tweede helft van de jaren ’90 al eens twee boeken (Semana Santa en Waan) van zijn hand in het Nederlands verschenen, kreeg hij met De Vaticaanse moorden een nieuwe kans op de Nederlandstalige markt. En deze keer lijkt het de goede keer, want de opvolgers Het Bacchus offer en De Pantheon getuige zijn ook al in de winkels te vinden. Ondertussen heeft de auteur er nog twee afgewerkt en volop bezig aan nummer zes van de reeks met Nic Costa in de hoofdrol.

Het citaat op de cover, “Intelligenter en beter geschreven dan Dan Browns bestseller ...” laat de lezer direct weten dat dit boek een van de vele was die het licht zagen in de nasleep van de hype die door De Da Vinci code veroorzaakt werd. Maar of deze quote nu verantwoordelijk is voor betere verkoopscijfers of integendeel veel lezers heeft weerhouden het boek ter hand te nemen, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat dit bewijst hoe zeer een potentiële lezer erdoor misleid kan worden want, hoewel het begin wel degelijk dicht bij Dan Brown gelegen heeft, heeft De Vaticaanse moorden verder weinig gelijkenissen met het oeuvre van deze laatste.

Zijn journalistieke achtergrond komt duidelijk tot uiting in zijn schrijfstijl: historische feiten, achtergrondinformatie, beschrijvingen en het verloop van het verhaal zijn perfect vermengd tot een tekst die constant blijft boeien, zonder in de val van oppervlakkigheid te trappen, die dikwijls gepaard gaat met (te) vlot weglezende boeken. Toch ontstaat de indruk dat dit boek is samengesteld uit drie verschillende delen: het eerste deel vertoont duidelijke kenmerken van een reli-thriller. Dan wordt het een volbloed detectiveroman, om wat later weer een totaal andere sfeer uit te ademen. Feit is dat hierdoor het boek niet als een consistent geheel overkomt. Is het te wijten aan enige onkunde van de schrijver? Of is het een gewiekste poging om de lezer zelfs op dit niveau op het verkeerde been te zetten? Waarschijnlijk het laatste, want de plot zelf is ook zo opgezet dat de lezer meermaals, en als een donderslag bij heldere hemel moet vaststellen dat hij of zij weer de  verkeerde kant uitkeek.

Dit meesterlijk uitgedachte plot is er dan ook eentje om duimen en vingers van af te likken. Gecombineerd met uitwerking van de interessante levensechte personages die allen hun kleine geheimen met zich meedragen, resulteert dit in een werk van hoge kwaliteit. Om dan nog maar te zwijgen van de plaats van het gebeuren: Rome, de eeuwige stad met bijna meer monumenten dan gewone gebouwen. De auteur, die wordt beschouwd als een kenner van de stad en er zelfs een tijdje resideerde, weet de zijn locaties perfect uit te kiezen. Jammer dat hij echter eenmaal in de fout gaat door de wereldberoemde Trevifontein toe te schrijven aan Bernini en ze te situeren op de Piazza Navona, maar dit is slechts een klein smetje op deze Rome-gids.

Samengevat is De Vaticaanse moorden niet intelligenter dan Dan Browns werk en ook niet beter. Wel intelligent en goed. Maar vooral anders.

Mijn score: 8/10