Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit boek heb ik ergens uit een koopjeshoek gehaald om zo te kunnen kennismaken met nog maar eens een voor mij onbekend auteur. Maar nu blijkt dat ik in 2004 als eens een boek van hem las en het nog goed beoordeelde ook. Jammer genoeg is er blijkbaar niets van blijven hangen. Tijd voor een vernieuwde kennismaking.

De achterflap:
Commissaris John Carpentier is gepensioneerd, maar de misdaad wil hem niet loslaten. Zijn vriend, voormalig wetsdokter Maurice Mendelsohn, heeft zich laten inhuren door de flamboyante televisieproducente Lena Mampaey.
Mendelsohns reputatie wordt beschadigd als er echte lijken in Lena’s realitysaop worden gebruikt, en hij raakt helemaal in nauwe schoentjes als één van die lijken Lena Mampaey zelf is. Had de dokter een verhouding met haar?


Bespreking:
Lena Mampaey, een producente van televisieprogramma’s, wordt dood aangetroffen in het decor van haar populaire realitysoap. Voormalig wetsdokter Maurice Mendelsohn, die als adviseur optreedt voor deze reeks, begint zich onmiddellijk vreemd te gedragen. Dat merkt ook zijn vriend en commissaris op rust John Carpentier op. Alhoewel de zaak in handen gegeven wordt van Leo Dewit, de vroegere beschermeling van John, kan Carpentier de zaak toch niet op zijn beloop laten, en start hij – samen met zijn echtgenote – een schaduwonderzoek.

Dodentocht is het negende deel in de reeks met de Antwerpse speurders Carpentier en Dewit in de hoofdrol. Het tiende en laatste deel van de reeks, getiteld Dood, wordt eind september 2007 in de winkelrekken verwacht.

Met een robuuste vertelstijl die neigt naar wat Deflo op papier zet, levert de auteur een verhaal af dat verrassend dicht aanleunt bij de actualiteit. Zo komen thema’s als realitysoaps, Al Qaeda, iedereend beroemd en antisemitisme doorheen het verhaal aan bod. Het is dus echt een verhaal van deze tijd met een goed in elkaar geknutseld plot.
Jammer genoeg werd de weg die de speurders afleggen om tot de ontknoping van de zaak te komen minder goed overdacht. Zo is het zeer onwaarschijnlijk dat de gepensioneerde commissaris en wetsdokter - zo makkelijk – toegang krijgen tot de plaats van de moord, terwijl het daar nog krioelt van de wetsdienders, omdat het onderzoek nog in volle gang is. Ook maakt Piet Teigeler bij momenten grote sprongen en niet voor de hand liggende wendingen om het onderzoek compact te houden. Zoals nogal eens voorkomt bij boeken die amper de kaap van 200 bladzijden overschrijden, hadden ook hier een paar alinea’s extra een wereld van verschil kunnen maken.

Zonder de evolutie van de personages doorheen de reeks gevolgd te hebben, en dus alleen rekening houdend met dit boek, verrast vooral de echtgenote van de ex-commissaris: een vrouw die zich voordien nooit inliet met speurwerk, ontpopt zich tot een buurtonderzoekster eerste klasse als ze al haar vroegere kennissen aanspreekt om de achtergrond van het slachtoffer uit te pluizen. Op zijn minst een vreemde ommekeer...
En toch bewijst de schrijver dat hij wel degelijk de potentie heeft om mooie gecompliceerde, maar toch geloofwaardige personages te creëren. Bewijs hiervan is de man van het slachtoffer, waarvan al zijn aspecten zalig mooi getypeerd worden.

De locatie, in het hart van Antwerpen, verdient eigenlijk meer aandacht zan ze in dit boek krijgt, maar de schrijver weet, ondanks dat hij uitgeweken is naar Spanje, wel mooi te verwoorden wat er leeft onder de lokale bevolking.

Dodentocht is geen meesterwerk, maar toch goed voor een paar uur leesplezier

Mijn score: 6/10