Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Aspes boeken zijn ondertussen een vaste waarde geworden in mijn collectie. De combinatie van het soapgevoel met een redelijk verhaal zorgen telkens weer voor een paar aangename uurtjes ontspanning.

De achterflap:.
Een oude man krijgt een hartinfarct in de kerk van het Brugse begijnhof terwijl hij een non bedreigt met een pistool. Van In stelt een onderzoek in, maar de zaak blijft zonder gevolg doordat het slachtoffer geen klacht wil indienen tegen haar belager. Enkele dagen later treft de eigenaar van de Lucifernum, een diabolische bar in de Brugse binnenstad, een vreselijk verminkt lijk aan in de toiletten. Het spoor leidt al vlug naar een geheimzinnig genootschap dat zich de Gezellen van de Brugse Beer noemt. Van In en Versavel raken verwikkeld in een kluwen van intriges. Welke rol speelt het zestiende-eeuwse schilderij De Zeven Wonderen van Brugge van Pieteer Claeissins de Oude dat in het Begijnhof wordt bewaard? En bestaat de schat van Karel de Goede echt? De Gezellen van de Brugse Beer geven hun geheimen beetje bij beetje prijs. Of is dat maar schijn en moet Van In de oplossing ergens anders zoeken?


Bespreking:
In Brugge worden enkele mannen vermoord en zo verminkt dat identificatie een moeilijke zaak wordt. Inspecteurs Van In en Versavel openen de jacht op de moordenaar, maar vinden, behalve een link met een nogal bizarre vereniging weinig aanknopingspunten. Die vereniging, de Gezellen van de Brugse Beer, blijkt t ebestaan uit een bont gezelschap die zich interesseren voor de Brugse geschiedenis. Nu zijn ze op zoek naar de schat van Karel de Goede, die ergens in Brugge verstopt moet liggen. Begint de hebzucht de leden parten te spelen, of vertellen ze niet de hele waarheid? Of zitten de speurders op een doodlopend spoor?

De stijl van Pieter Aspe bewijst ondertussen al een hele tijd zijn waarde, want al voor dit twintigste boek, met Van In in de hoofdrol, het levenslicht zag, rondde de schrijver de kaap van de één miljoen verkochte boeken. Met vlotte pen leidt hij zijn personages van café naar café en al Duvel drinkend wordt er de nodige aandacht besteed aan het vrouwelijk schoon, de familiale problemen, een grapje hier en daar, en ondertussen moeten ze ook nog een moordzaak trachten op te lossen.
Maar begint er sleet op de formule te komen? Of wordt ik te oud? Wie zal het zeggen, maar voor het eerst begon ik het constante cafébezoek van ons trio, alsook de veelvuldige sexistische opmerkingen als storend te ervaren. Het constante gevoel dat de schrijver dit gegeven maar al te vaak opvoert om toch maar zijn bladzijden gevuld te krijgen.

Maar ondanks dat alles blijven de personages elk op hun manier levensecht en geloofwaardig overkomen zodat ze van de symphatie van de lezer verzekerd blijven. Dat blijft toch vakwerk dat respect verdient. En ook qua locaties blijft Pieter Aspe ons verbazen, want hij slaagt erin telkens weer andere interessante gebouwen te vinden voor zijn boeken. De verrassing van Rebus is het bizarre cafe Lucifermum, waar je na het lezen eigenlijjk direct een glas wil gaan drinken. Jammer dat er geen sluitende bevestiging te vinden is of het nog altijd geopend is.
Deze aspecten bieden bijna de garantie dat een volgende boek wellicht zonder veel nadenken toch weer aangeschaft wordt.

Het valt op dat Pieter Aspe voor dit verhaal alle registers opentrekt om het geheel zo gruwelijk, spannend mogelijk te maken: moord, verminking, verkrachting, pedofilie, het passeert allemaal voor het oog van de lezer. Maar laat deze overvloed er nu net voor verantwoordelijk zijn dat dit verhaal zeer on-Aspes overkomt.

Rebus is lang niet het beste boek uit de reeks, maar nog best genietbaar, en vermits, ondanks bovenvermelde punten van kritiek, de eindbalans toch nog positief is, en mede door het soap-gevoel en vooral door de cliffhanger op het eind van het boek kan ik alleen maar besluiten: op naar nummer eenentwintig.

Mijn score: 5/10