Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Aspes boeken zijn ondertussen een vaste waarde geworden in mijn collectie. De combinatie van het soapgevoel met een redelijk verhaal zorgen telkens weer voor een paar aangename uurtjes ontspanning.

De achterflap:.
Een oude man krijgt een hartinfarct in de kerk van het Brugse begijnhof terwijl hij een non bedreigt met een pistool. Van In stelt een onderzoek in, maar de zaak blijft zonder gevolg doordat het slachtoffer geen klacht wil indienen tegen haar belager. Enkele dagen later treft de eigenaar van de Lucifernum, een diabolische bar in de Brugse binnenstad, een vreselijk verminkt lijk aan in de toiletten. Het spoor leidt al vlug naar een geheimzinnig genootschap dat zich de Gezellen van de Brugse Beer noemt. Van In en Versavel raken verwikkeld in een kluwen van intriges. Welke rol speelt het zestiende-eeuwse schilderij De Zeven Wonderen van Brugge van Pieteer Claeissins de Oude dat in het Begijnhof wordt bewaard? En bestaat de schat van Karel de Goede echt? De Gezellen van de Brugse Beer geven hun geheimen beetje bij beetje prijs. Of is dat maar schijn en moet Van In de oplossing ergens anders zoeken?


Bespreking:
In Brugge worden enkele mannen vermoord en zo verminkt dat identificatie een moeilijke zaak wordt. Inspecteurs Van In en Versavel openen de jacht op de moordenaar, maar vinden, behalve een link met een nogal bizarre vereniging weinig aanknopingspunten. Die vereniging, de Gezellen van de Brugse Beer, blijkt t ebestaan uit een bont gezelschap die zich interesseren voor de Brugse geschiedenis. Nu zijn ze op zoek naar de schat van Karel de Goede, die ergens in Brugge verstopt moet liggen. Begint de hebzucht de leden parten te spelen, of vertellen ze niet de hele waarheid? Of zitten de speurders op een doodlopend spoor?

De stijl van Pieter Aspe bewijst ondertussen al een hele tijd zijn waarde, want al voor dit twintigste boek, met Van In in de hoofdrol, het levenslicht zag, rondde de schrijver de kaap van de één miljoen verkochte boeken. Met vlotte pen leidt hij zijn personages van café naar café en al Duvel drinkend wordt er de nodige aandacht besteed aan het vrouwelijk schoon, de familiale problemen, een grapje hier en daar, en ondertussen moeten ze ook nog een moordzaak trachten op te lossen.
Maar begint er sleet op de formule te komen? Of wordt ik te oud? Wie zal het zeggen, maar voor het eerst begon ik het constante cafébezoek van ons trio, alsook de veelvuldige sexistische opmerkingen als storend te ervaren. Het constante gevoel dat de schrijver dit gegeven maar al te vaak opvoert om toch maar zijn bladzijden gevuld te krijgen.

Maar ondanks dat alles blijven de personages elk op hun manier levensecht en geloofwaardig overkomen zodat ze van de symphatie van de lezer verzekerd blijven. Dat blijft toch vakwerk dat respect verdient. En ook qua locaties blijft Pieter Aspe ons verbazen, want hij slaagt erin telkens weer andere interessante gebouwen te vinden voor zijn boeken. De verrassing van Rebus is het bizarre cafe Lucifermum, waar je na het lezen eigenlijjk direct een glas wil gaan drinken. Jammer dat er geen sluitende bevestiging te vinden is of het nog altijd geopend is.
Deze aspecten bieden bijna de garantie dat een volgende boek wellicht zonder veel nadenken toch weer aangeschaft wordt.

Het valt op dat Pieter Aspe voor dit verhaal alle registers opentrekt om het geheel zo gruwelijk, spannend mogelijk te maken: moord, verminking, verkrachting, pedofilie, het passeert allemaal voor het oog van de lezer. Maar laat deze overvloed er nu net voor verantwoordelijk zijn dat dit verhaal zeer on-Aspes overkomt.

Rebus is lang niet het beste boek uit de reeks, maar nog best genietbaar, en vermits, ondanks bovenvermelde punten van kritiek, de eindbalans toch nog positief is, en mede door het soap-gevoel en vooral door de cliffhanger op het eind van het boek kan ik alleen maar besluiten: op naar nummer eenentwintig.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Dit is nogmaals een boek dat ik een hele tijd geleden kocht, afgaande op de hoge quoteringen bij Crimezone. En omdat ik de auteur nog niet ken, heb ik hem nu maar eens uit de stapel gehaald.

De achterflap:
Adam Cassidy is zesentwintig. Hij haat zijn saaie baan bij een computerbedrijf. Als hij het netwerk gebruikt om een vriend een plezier te doen, wordt hij beschuldigd van diefstal. Men geeft hem de keus tussen een strafblad of spioneren bij de concurrent, Trion systems.

Ze trainen hem en geven hem inside-informatie. En bij Trion is hij een ster. Opeens heeft hij talent, geld, een Porsche, een cool appartement en invloed op de directie. Hij ontmoet zijn droomvrouw. Zijn leven is perfect. Maar om dat zo te houden moet hij alles en iedereen verraden. En als hij daarmee wil ophouden, begint de echte nachtmerrie.

Bespreking:
Joseph Finder begon zijn schrijverscarriere met spionageverhalen. Maar met dit boek maakte hij in 2005 de overstap naar de bedrijfsthriller; een genre waarin hij nu nog altijd actief is.

In Paranoia volgen we Adam Cassidy, een jonge man die er een sport van maakt om op professioneel gebied er de kantjes van af te lopen: hij wil zoveel mogelijk geld verdienen met zo weinig mogelijk inzet. Als hij bij zijn werkgever, Wyatt Telecom, een afscheidsfeestje van een vriend organiseert op kosten van de firma, krijgt hij twee opties aangeboden: ofwel krijgt hij een resem aanklachten aan zijn broek gesmeerd, die gegarandeerd resulteren in een effectieve gevangenisstraf, ofwel aanvaardt hij de opdracht om bij de grootste concurrent van Wyatt Telecom, Trion Systems, te gaan spioneren. De keuze is snel gemaakt, en hij wordt klaargestoomd voor zijn nieuwe job. Eenmaal aan de slag bij Trion, gaat het hem uiterlijk voor de wind. Maar innerlijk heeft hij alle moeite om niet ten onder te gaan aan de paranoia die zo’n dubbelleven met zich meebrengt.

De zeer aangenaam lezende schrijfstijl is al vrij vroeg in het verhaal een eerste hint dat er een ervaren en kundig auteur aan het werk is geweest. En dat respect blijft groeien naar mate het verhaal vordert. De opgevoerde personages worden al naargelang de behoefte uitgebreid omkaderd, perfect getypeerd of met opzet gehuld in een wolk van geheimzinnigheid. Maar het worden zonder uitzondering zeer menselijke en geloofwaardige karakters. Ook de interactie tussen de personages en hun onderlinge conversaties zijn ook van hoog niveau.

De verhaallijn begint al met een zeer origineel gegeven, en de uitwerking ervan is vakwerk:Het hele scala van emoties passeren de revue, onderling zo afgewisseld dat een verhaal zonder enig probleem blijft boeien. Enig puntje van kritiek hier, is het gemak waarmee het hoofdpersonage erin slaagt om sleutels te bemachtigen en paswoorden te raden, maar dat kan de pret echt niet drukken.

Paranoia moet je gelezen hebben, want het is een hoogvlieger op alle fronten in het amper gekende subgenre van de bedrijfsthriller. Klasse.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Jaren geleden las ik Koud vuur, en dat was een ware ontdekking. Toch is deze auteur, wat mij betreft blijkbaar weer in de vergetelheid geraakt. Tot nu, dus. Want .met deze prijswinnaar hernieuw ik mijn kennismaking met Felix Thijssen.

De achterflap:
Van wie is het geraamte dat door een bulldozer wordt blootgewoeld naast het statige huis van de voormalig minister van buitenlandse zaken? Volgens de officiële lezing is zijn echtgenote Cleopatra in 1980 omgekomen bij een vliegramp. Maar twee jaar na die ramp kreeg haar dochtertje een ansichtkaart met de toren van Pisa erop, en ze is er nog steeds rotsvast van overtuigd dat de kaart van haar moeder kwam. En er verdween nog iemand spoorloos in 1980: Cleopatra’s beste vriendin.

Voor speurder Max Winter krijgt het raadsel Cleopatra weldra groteske proporties. Financiële manipulaties, corruptie, bigamie, chantage, overspel, hebzucht en wraak vormen een chaotisch landschap van misdadige varianten en menselijke ondeugden dat Max Winter tegenkomt op zijn weg naar de moordenaar.


Bespreking:
Bij werken in de tuin van voormalig minister van buitenlandse zaken Jozef Cleveringa komt een skelet aan de oppervlakte. Niemand lijkt te weten hoe het er ooit terecht kwam en aan wie het toebehoorde. De dochter van Jozef beweert dat het haar moeder is, maar het is algemeen geweten dat Cleopatra Cleveringa het leven heeft gelaten in een vliegtuigcrash. Privé-detective Max Winter wordt op de zaak gezet en tijdens zijn zoektocht, met als doel de identificatie van het skelet en ontmaskering van de moordenaar, stuit hij op verscheidene feiten die het daglicht niet kunnen verdragen.

Cleopatra is het eerste boek in een voorlopige reeks van acht met Max Winter in de hoofdrol. De titels van deze reeks bestaan telkens uit enkel maar een vrouwennaam. Dit werk werd in 1999 bekroond met de Gouden strop, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige spannende boek.

Qua thematiek beweegt Felix Thijssen zich in hetzelfde straatje als Rene Appel. Beiden hebben ze een uitgesproken voorkeur ontwikkeld om hun verhalen te laten afspelen in of rond, al dan niet verscheurde, families, en de spanning op te bouwen vanuit de de relaties tussen de familieleden onderling. Maar ook kan in dit boek een vleugje Tomas Ross terug gevonden worden, want de hoofdfiguur Max Winter doet wel wat denken aan het personage Engelbert King, de detective die uit Ross’ pen ontsproot.

De twee grootste troeven van dit boek zijn de vaart waarin het verhaal zich ontrolt voor de ogen van de lezer en de professionele opzet van het plot. En ze zijn ook nodig, want probeer een verhaal maar eens boeiend te houden als de vermoedens omtrent zowel slachtoffer als dader al vrij vroeg gesuggereerd worden. Maar deze kaap wordt met glans gerond, want de beschrijving van de weg die afgelegd wordt om achter de beweegredenen van de dader te komen en tegelijk ook nog enige bewijslast te verzamelen resulteert in een vlotlezend en geloofwaardig werk. Wel had het boek enkele tientallen bladzijden dikker mogen zijn, want soms komt MaxWinter wel erg snel tot bepaalde conclusies. Nu moet de lezer niet altijd bij het handje genomen worden, maar hier en daar hadden een paar zinnen meer wonderen kunnen verrichten.

Een speciale vermelding is ook op zijn plaats voor het vleugje humor dat soms in de gesprekken verweven werd. Perfect gedoseerd en telkens net goed voor een kleine glimlach.

Om de geloofwaardigheid van het geheel te vervolledigen, zijn de hoofdpersonages voorzien van een degelijke achtergrond. Maar sommige figuren, meestal de medewerkers van de detective, worden direct in de strijd gegooid, en pas later en met mondjesmaat voorgesteld. Waarschijnlijk komen hun levensverhalen nog wel aan bod in een van de volgende delen van de reeks.

Cleopatra is een prettige leeservaring geworden, die door de goed getypeerde vaste personages naar meer smaakt. En diezelfde drang naar het volgende boek uit de reeks wordt gevoed door het gevoel dat het beste nog moet komen, want er zijn nog groeimogelijkheden te over voor deze sympathieke detective.

Mijn score: 6/10