Erics BIBber Blog

« DHOOGE Bavo - Stand-in | Homepage | ROSS Tomas - Het goud van Salomon Pinto »

20-11-07

PENNY Louise - IJskoud

Motivatie van de keuze:
Andermaal een boek dat me bezorgd werd door Crimezone. En tevens weer een duik in het onbekende voor mij: ik ken de auteur niet, maar vind de cover wel iets hebben.

De achterflap:
Winter in Canada; het vredige dorpje Three Pines is bedekt met een sneeuwtapijt. Terwijl de kinderen op het ijs spelen, blijven verstandige mensen binnen. Het is een tijd van hartelijkheid en bezinning. Totdat een schreeuw de bijtende kou doorklieft.
Een toeschouwer van de jaarlijkse curlingwedstrijd op tweede kerstdag is geëlektrocuteerd. Ondanks de vele aanwezigen heeft niemand iets gezien en zijn er geen sporen of aanwijzingen. Toch weet de charismatische hoofdinspecteur Armand Gamache van de Sûreté du Quebec het verleden van de dode vrouw te ontrafelen. Door rustige observatie en analytische deductie ontdekt hij een geschiedenis van haat en geheimen.
Maar Gamache heeft eigen vijanden. Hij is uit de hoogste top van de Sûreté gegooid en het is onduidelijk wie hij nog kan vertrouwen. Terwijl de ijskoude wind Three Pines geselt, wordt Gamache achtervolgd door iets veel ijzingwekkenders...


Bespreking:
De Canadese radio-journaliste Louise Penny maakte een opgemerkt intreden in de wereld van het spannende boek: haar eersteling Stilleven werd zowel in Canada als in Groot-Brittannië uitgeroepen tot beste spannende debuut. En nu ligt haar tweede boek, Ijskoud, in de winkelrekken. Hiervoor greep ze terug naar zowel de locatie als de personages van haar bekroonde eerste werk: het fictieve dorpje Three Pines, even ten zuid-oosten van Montreal en haar inwoners. Ook is speurder en hoofdpersonage Armand Gamache weer van de partij.

Op tweede kerstdag sterft de schrijfster, en recente inwijkelinge, CC de Poitiers, tijdens het bijwonen van de traditionele curlingwedstrijd tussen twee gelegenheidsploegen uit het feeërieke dorpje Three Pines. Al snel wordt de doodsoorzaak vastgesteld: ektrocutie. Ondanks de vele toeschouwers heeft niemand iets abnormaals opgemerkt. Rechercheur Armand Gamache krijgt de zaak toegewezen, maar het blijkt niet eenvoudig de dader, of zelfs maar enig spoor, te vinden.

Als je een foto van Louise Penny onder ogen krijgt zie je een klassieke vrouw in alle betekenissen van het woord: een klassiek kapsel, een klassieke bril en dito kleding. En deze lijn trekt ze ook door in haar boeken, die in alle aspecten doen terug denken aan boeken van Sherlock Holmes – of Hercule Poirot, volgens haar eigen zeggen.

Haar evenbeeld van deze welgemanierde, gemoedelijke, niet van zijn stuk te brengen, hoofdpersoon luistert naar de naam Armand Gamache, de ideale combinatie van de Britse gereserveerdheid en de Franse etiquette. Hij excuseert zich zelfs tegenover zijn medewerkers als hij vanzichzelf vindt dat hij te ver gegaan is. De andere personages zijn ook allen mensen van vlees en bloed, die als het waren onze buren zouden kunnen zijn. Geen schurk wordt in haar boek toegelaten.

Ook de locatie is zo klassiek als het maar zijn kan: een nietig dorpje op het Canadese platte land dat zo is weggelopen van een traditionele kerstkaart waar iedereen iedereen kent en een geheim amper te bewaren is. En het middelpunt wordt gevormd door de gezellige herberg, waar iedereen bijna dagelijks eens binnenspringt voor een gezellige babbel en een lekker kopje koffie.

In deze, met zeer veel oog voor detail, beschreven idylliche omgeving spint Louise Penny, als een volleerde spin haar web van relaties tussen de personages onderling en het is aan Gamache en zijn team om nauwgezet, zonder veel actie of spanning, zich door observatie en redeneren een pad te banen naar de oplossing van het mysterie.

Maar al die volmaakte harmonie zorgt ook voor een licht verlies van geloofwaardigheid, want zulk een graad van perfectie vindt men nooit in de echte wereld. En deze afstand tussen de realiteit en het boek heeft ook als gevolg dat het begin van elke leessessie wat stroefjes verloopt omdat de aanpassing groot is. Eenmaal men terug in de sfeer van het verhaal zit, leest het boek als een trein en blijkt het verhaal niet enkel ietwat ouderwets, maar ook degelijk geschreven en intrigerend. Het harmonieuze geheel wordt, buiten de wil van de auteur, ook ondermijnd door de vele fouten in het boek: regelmatig staat er al eens een lette of woord te veel, of is er eentje verdwenen.

Anders dan de meeste schrijvers van series laat de schrijfster, op het eind, opzettelijk een aantal verhaallijntjes, met betrekking op het professionele leven van de speurder, bungelen als kleine cliffhangers naar het volgende boek dat al in het Engels verkrijgbaar is onder de titel The cruellest month..

Maar Louise Penny heeft met IJskoud een zeer goed boek geschreven dat een verademing is tussen al het hedendaags geweld enerzijds en de tergelijke traagheid van de, vooral Scandinavische, literaire thrillers anderzijds.

Mijn score: 8/10