Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit een van de weinige spannende boeken van deze auteur die ik nog nooit gelezen heb. Het is dan ook dringend tijd om deze blinde vlek op mijn literaire kaart te laten verdwijnen. Vooral ook omdat het al veel te lang geleden is dat ik nog eens iets van Jef Geeraerts las.

De achterflap:
Op de Kalmthoutse heide vindt een jogger het onthoofde en verminkte lijk van een jonge vrouw. Deze lugubere vondst is de eerste in een akelige reeks ontdekkingen die stuk voor stuk, zo zullen de speurders Vincke & Verstuyft moeizaam ontrafelen, het waanzinnige werk zijn van een koele seriemoordenaar. Door puur toeval wordt de dader in Antwerpen gearresteerd. Wat tijdens het verhoor aan het licht komt, tart elke verbeelding.


Bespreking:
Jef Geeraerts is het ikoon van de Vlaamse misdaadroman. Hij zorgde er op zijn eentje voor dat het Vlaamse spannende boek uit de obscuriteit werd gehaald en voor het eerst serieus genomen werd. Sinds de verfilming van zijn boek De zaak Alzheimer in 2003 geniet hij ook bekendheid bij niet-lezend Vlaanderen.

In dit boek, dat dateert uit 1990, ontdekt een vroege joggende hondenliefhebber op de Kalmthoutse Heide het naakte en onthoofde lichaam van een jonge vrouw. De politie komt ter plaatse en niet veel later worden er nog een aantal lijken met dezelfde kenmerken gevonden. Het speurdersduo Vincke en Verstuyft kan niet anders dan vaststellen dat ze jacht zullen moeten maken op de eerste seriemoordenaar in België.

Dit vijfde werk met de Antwerpse speurders Eric Vinkce en Freddy Verstuyft in de hoofdrollen is een plezier om te lezen, en kan ook best gesmaakt worden zonder op de hoogte te zijn van hun vroegere avonturen. Met zijn typische vlotte schrijfstijl schotelt de auteur de lezer een geloofwaardig verhaal voor dat zich afspeelt in en rond Antwerpen, al is het best mogelijk dat sommigen zullen struikelen over het gebruik van plaatselijke dialecten in de conversaties. Maar het geeft tegelijk een zekere naturel aan de personages die zo’n tongval bezigen.

Wat ook meteen na he lezen in het oog springt is dat de structuur en de grote lijnen van dit werk enorm veel gelijkenissen vertoont met het opzet van zijn bekroonde – en vijf jaar oudere – boek De zaak Alzheimer: de jacht op een goed georganiseerd misdadiger met internationale connecties, die met veel geluk kan gearresteerd worden, gevolgd door een uitgebreid verhoor en een ietwat ontgoochelende ontknoping. Of de auteur deze blauwdruk met opzet heeft gebruikt, laat ik in het midden, maar de gelijkenissen zijn in ieder geval zeer frappant.

En natuurlijk kan het stokpaardje van Jef Geeraerts niet ontbreken. Het onefficiënt functioneren van de overheid en het ontbreken van enige belangeloze samenwerking tussen de verschillende Belgische politiediensten – die ten tijde van het verschijnen van dit boek nog niet verenigd waren onder de noemer van de federale politie – wordt weer volop bekritiseerd en becommentarieerd door een auteur die geen blad voor de mond neemt.

Double-face bevat al de elementen die typerend zijn voor het werk van Jef Geeraerts: een goed opgezet, vlot lezend, verhaal; een berg kritiek op de Belgische overheid en massa’s informatie over het centrale onderwerp – de seriemoordenaar in dit geval – waaruit de grondigheid van de research moet blijken. Dit alles zorgt ervoor dat het boek tegelijk degelijk maar ook weinig verrassend is.

Mijn score: 7/10