Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit is een recensieboek van Crimezone. Nu staan legal thrillers niet bovenaan mijn favoriete subgenres van het spannende boek, maar af een toe kan zo’n boek een welkome afwisseling vormen. En tegelijk is het weer maar eens een kennismaking met een voor mij onbekend schrijver.

De achterflap:
Na een korte carrière bij een prestigieus advocatenkantoor in Boston werkt Scott Finn nu als zelfstandig advocaat. Samen met zijn assistente Lissa Krantz en voormalig politierechercheur Tom Kozlowski werkt hij in de luwte aan weinig verheffende zaken. Maar wanneer Scott besluit de verdediging van Vincent Salazar op zich te nemenn verandert dat op slag. Salazar zit al jaren vast nadat hij geïdentificeerd werd door een politieagente die als gevolg van het misdrijf invalide werd. Door nieuw bewijsmateriaal lijkt haar getuigenis echter plotseling niet zo betrouwbaar meer.

In een verbeten speurtocht naar de waarheid ontdekt Scott dat de scheidslijn tussen schuld en onschuld soms flinterdun is. De gevoelige zaak brengt niet alleen zijn eigen leven, maar ook dat van Lissa en Tom ernstig in gevaar.


Bespreking:
De van New York afkomstige David Hosp is momenteel werkzaam bij een van de oudste advocatenkantoren in Boston, waar hij buiten de normale gehonoreerde zaken ook veel tijd besteedt aan pro-deo werk voor het New England Innocence Project, een stichting die zich inzet om onschuldig veroordeelden terug in vrijheid te krijgen, en hun naam te zuiveren van alle blaam.
Sinds 2005 komt daar ook nog het schrijven van legal thrillers bij. Dit is zijn derde boek, maar enkel de twee werken met Scott Finn in de hoofdrol – zijn debuut Donkere Haven en dit Onschuld - werden naar het Nederlands vertaald.

In Onschuld heeft de briljante advocaat Scott Finn een zelfstandige praktijk opgezet, daarbij geholpen door privé-detective Tom Kozlowski en stagiaire Lissa Krantz. Op een dag laat hij zich door Mark Dobson, een jonge advocaat bij Scotts vroegere werkgever, overtuigen om Vincente Salazar te vertegenwoordigen. Salazar zit al vijftien jaar in de cel voor poging tot aanranding en moord op een politie-agente. Hoe dieper Scott Finn graaft in de zaak, hoe meer hij overtuigd raakt van de onschuld van Vincente Salazar. Maar tevens worden hij en zijn medewerkers steeds harder onder druk gezet om de zaak blauw blauw te laten.

Laten we maar met de deur in huis vallen: dit is een goed boek waar weinig of niets op aan te merken valt. De auteur heeft een degelijk plot in elkaar gepuzzeld, met een paar verrassende wendingen in de aanloop naar de apotheose, die resulteert in een geloofwaardig einde, dat wel te voorspellen was. Maar dit laatste is eigenlijk geen probleem, want de weg ernaartoe is zeer onderhoudend en staat, mede door de aangename vertelstijl van de auteur, garant voor enkele uren leesplezier.

Ook slaagt David Hosp erin zijn hoofdpersonages zodanig te kleuren dat de lezer niet anders kan sympathie opbrengen voor deze, toch wel markante, figuren: de aalgladde advocaat, die zich uit elke situatue weet te praten contrasteert mooi tegen de privé-detective die een zwijgzame, stuurse, rots in de branding vormt. Eenmaal men gewend is aan de conversaties – eigenlijk is nonversaties een betere omschrijving – tussen die twee mannen blijkt er een enorm gevoel van humor in hun gesprekken te liggen. En daar komt dan nog de vrouwelijke stagiaire bij, wiens directe, onverbloemde taalgebruik zelfs Kuifjes vriend kapitein Haddock zou laten blozen.

Het boek, dat bij momenten doet denken aan de Penn Cage verhalen van Greg Iles, slaagt er echter niet in de lezer te “pakken”. Er zit geen ziel in. Een glimp van die ziel komt er pas in het nawoord, waarin de auteur bekend maakt dat het verhaal losjes gebaseerd is op de waargebeurde feiten waarbij de David Hosp deel uitmaakte van een team van advocaten die er in 2004 in slaagden te bewijzen dat de in 1997 veroordeelde Stephan Cowans de ten laste gelegde misdaad niet kon gepleegd hebben, en dus ten onrechte in de cel zat. Maar een verdere opsomming van nog een tiental soortgelijke successen, laat die ziel weer verdwijnen, want het is moeilijk vast te stellen of Onschuld nu een aanklacht is tegen de goddelijke status die vingerafdrukken en DNA onderzoek in een rechtbank genieten, of net een aanklacht ertegen is.

Maar zoals eerder al gesteld: Onschuld is een goede legal thriller en David Hosp bewijst dat hij alle capaciteiten heeft om zich bij zijn genregenoten Scott Turow, John Grisham en Greg Iles te kunnen scharen. Maar dan zal hij nog wat moeten groeien, want momenteel is hij nog net een maatje te klein. Ondertussen is het ongeduldig wachten geblazen op zijn volgende boek en hopen dat hij aan de gestelde verwachtingen kan beantwoorden.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Alhoewel dit boek al een tijdje op de markt is, kreeg ik het nu pas toegestuurd om er mijn mening over op papier te zetten. Toevallig ben ik ook nog een autosportliefhebber, dus dat zit al goed. Maar uit mijn ervaring weet ik dat de motieven en criminele acties in autosportthrillers – boeken en films - zeer beperkt zijn: Er wordt enkel gehandeld uit jaloezie op een ander zijn betere prestaties of op zijn vriendin en men neemt meestal zijn toevlucht tot sabotage of bewuste aanrijdingen. Ik ben dan ook vooral benieuwd of dit boek origineler uit de hoek zal komen.

De achterflap:
De underdog is een spannende sportthriller die zich afspeelt in de fascinerende wereld van de Formule 1. Een ambitieuze teambaas neemt zijn toevlucht tot wanhopige maatregelen om z’n jarenlange frustratie af te werpen. Het verhaal beschrijft de romantiek van een oude rot die in de Formule 1 is gerold als voormalig coureur, monteur teamchef en uiteindelijk teambaas. Alles draait om het achterhoedeteam van Shadow. De oude renstal staat financieel met de rug tegen de muur. Dan krijgt teambaas John Watts de beschikking over een uitvinding die de kansen doet keren. Alleen is de prijs wel erg hoog.


Bespreking:
De Nederlander André Hoogeboom volgde de Formule 1 in zijn hoedanigheid als dagbladjournalist een aantal jaren van zeer nabij. In zijn debuut De underdog put hij uit zijn ervaringen in de coulissen van dit grootse rondreizende sportieve circus om een realistische achtergrond te creëren voor een spannend fictief op zichzelf staand verhaal.

Imola. Grote Prijs Formule 1 van San Marino. John Watts, de teambaas van het in financiële problemen verkerende team Shadow, staat op het punt om de handdoek in de ring te werpen, als hij een dubieuze uitvinding in handen krijgt die de krachtverhoudingen tussen de teams door elkaar zou kunnen schudden. In plaats van de gebruikelijke achterhoedegevechten zou het team nu kunnen meestrijden om de punten, podiumplaatsen en misschien zelfs kans maken op een overwinning. Maar het bestaan van het product moet zo lang mogelijk geheim blijven. En daarvoor moet Watts tot het uiterste gaan. Tegelijkertijd ruikt journalist Andrew Sachs een primeur als hij een verklaring kan vinden voor de mysterieuze prestatiewinst die Shadow plots boekt.

Dat André Hoogeboom de autosport genegen is, staat buiten kijf. Zijn liefde voor de Formule 1 druipt van de bladzijden af en werkt enorm aanstekelijk op de lezer. De verschillende uitstekend beschreven impressies van de sfeer op en rond het circuit tijdens een Grand Prix weekend zetten aan om direct een plaatsje te reserveren voor de dichtsbijzijnde stop van het F1 circus. Maar ook de steeds weerkerende sleur waarmee de journalisten af te rekenen krijgen wanneer ze, als hamsters in hun tredmolen, zo ongeveer elke veertien dagen moeten meedraaien in het vaste stramien van zo’n organisatie: de omgeving verandert, maar al de rest blijft telkens weer hetzelfde.

Diegene die de Formule 1 een beetje volgen weten dat er veel reilt en zeilt in dat wereldje. Zo was er verleden jaar nog de, in de media breed uitgesponnen, spionagezaak waar drie topteams bij betrokken waren. En in 2005 werd een ander team enkele wedstrijden geschorst wegens het plegen van fraude. In dat kader lijkt het dan ook waarschijnlijkdat een aantal van de duistere zaakjes die de auteur hier beschrijft , best wel eens kunnen plaatsvinden.

Het geheel wordt dan ook nog verteld in een stijl die zeer prettig leest. Kortom, het verhaal heeft alles om een goed boek te zijn. Maar de pret wordt danig bedorven door een aantal grove fouten. Het minst van al storen het grote aantal zetfouten, maar twee wedstrijden, die in het boek drie weken uit elkaar liggen, krijgen de exacte data 26-05-2005 en 17-05-2006 toebedeeld. Dit is wel erg bizar.
Ook rijdt de snelste man tijdens de kwalificatie met een Ferrari, maar op de persbabbel achteraf wordt dat plots een McLaren om dan op de startgrid terug een Ferrari te worden.
En dan komt voor een autosportjournalist nog de grootste misser: er wordt beweerd dat de eerste tien rijders die de aankomst bereiken punten scoren voor het kampioenschap, maar dat is in de Formule 1 bij mijn weten nog nooit het geval geweest.
Al deze onvolkomenheden hadden makkelijk uit het boek kunnen geweerd worden als er iets meer tijd en moeite zouden besteed zijn aan de voorbereiding van het boek. En de beoordeling zou in dat geval dan ook iets positiever geweest zijn.

Ondanks de punten van kritiek heeft André Hoogeboom bewezen dat hij een lezer aangenaam kan amuseren met zijn schrijfwerk, en hoop ik dat er nog boeken van zijn hand volgen die zich afspelen in het milieu van de autosport dat toch al ondervertegenwoordigd is in de wereld van het spannende boek.

Mijn score: 4/10

Motivatie van de keuze:
Patrick De Bruyn is één van die auteurs die mijn hart veroverd hebben met hun boeken. En dat resulteert dan in het willen lezen van heel het oeuvre van hem. En tot mijn grote verbazing wist hij mij te vertellen dat zijn debuut, dat dit jaar tien kaarsjes uitblaast, nog steeds, maar enkel op bestelling, verkrijgbaar is. Dan twijfelt een mens niet lang, natuurlijk...

De achterflap:
Voelt u ook telkens die beklemmende angst als u in de file terechtkomt?

Angst om de overladen vrachtwagen die u in uw achterruitkijkspiegel met onverminderde snelheid ziet komen aanstormen?
Angst om de tonnen benzine en gas om u heen die de file in een moordende vuurzee kunnen herschapen?
Angst omdat u in de file als een rat in de val zit tussen oververhitte auto’s voor u, naast u en de onwrikbare vangrail links van u?

En als twee van uw vrienden in files om het leven kwamen,
in eigenaardige omstandigheden,
en u ontdekt dat ook u het volgende, dodelijke slachtoffer dreigt te worden van een opgezet verkeersongeluk,
en als niemand uw geloof hecht aan uw verhaal,
noch de politie, noch de media....

Zou u dan ook een boek schrijven dat uw leven misschien kan redden?

Motivatie van de keuze:
Op de valreep voor de verkiezing van de zilveren vingerafdruk 2007, lees ik met dit boek het laatste werk van de shortlist van de vorige editie. De vele goede reacties op dit boek van Crimezone-recensenten en -bezoekers maakten mij ook zo nieuwsgierig dat ik niet anders kon dan dit boek aanschaffen en nu dus ook lezen. Tevens is dit voor  mij weer een kennismaking met een auteur waarvan ik voorheen nog niets las.

De achterflap:
In een meer even ten zuiden van Reykjavik wordt het lichaam van een dode man ontdekt. De waterspiegel is na een aardbeving drastisch gedaald waardoor het menselijk skelet zichtbaar is geworden. Het lichaam blijkt vastgeketend aan een Russisch afluisterapparaat, waarmee een natuurlijke dood is uitgesloten. Gaat het hier om een ‘afgedankte’ spion? Erlendur, Elinborg en Sigorour Oli worden met deze zaak belast. Hun naspeuringen leiden hen naar het naoorlogse Leipzig waar een tragische geschiedenis van liefde, verlies en ongekende wreedheid begon ...


Bespreking:
De uit IJsland afkomstige auteur Arnaldur Indridason zag zijn werk, met inspecteur Erlendur Sveinsson in de hoofdrol, al meermaals bekroond. In 2002 en 2003 won hij met Noorderveen en Moordkuil twee jaar op rij de Glazen sleutel, de prijs voor de beste Schandinavische misdaadroman en in 2005 werd de Engelse vertaling van datzelfde Moordkuil beloond met de Gouden Dagger, de hoogste onderscheiding voor een spannend boek in Groot-Brittannië. De constante hoge kwaliteit van zijn werk is ook af te leiden uit de grote appreciatie die de collega-recensenten bij Crimezone uiten in hun beoordelingen van de boeken van zijn hand.

In Koudegolf – ondertussen al het vijfde boek in de reeks – komt, door het dalende waterpeil van een meer, een menselijk skelet bloot te liggen. Erlendur en zijn team worden erbij geroepen en kunnen alleen maar vaststellen dat het om een moord gaat. Vooraleer ze zich kunnen vastbijten in het verloop van de moord, moeten ze eerst proberen om de identiteit van het slachtoffer, dat al jaren onder water lag, vast te stellen. Het onderzoek leidt hen terug in de tijd naar het hoogtepunt van de koude oorlog, toen de communistische en de westerse wereld met getrokken messen tegenover elkaar stonden en beide partijen elkaars handelingen nauwlettend in de gaten hielden.

Laat ik maar met de deur in huis vallen en beginnen met het opvallenste gegeven aan dit boek. De auteur houdt er een eigenaardige manier op na om personages te introduceren: ofwel laat hij de naam van een personage vallen zonder veel details erover te verstrekken ofwel schrijft hij een hoofdstuk over een personage zonder dat zijn of haar naam vernoemd wordt. Deze manier van werken maakt het voor de lezer bij momenten wat moeilijk om een personage te plaatsen. Maar de ontbrekende informatie word gelukkig steevast verder in het verhaal verstrekt, zodat de verwarring maar van korte duur is.

Verder is de stijl van vertellen van typisch Schandinavische traagheid: sommige zaken worden lang uitgesponnen en keer op keer herhaald terwijl er telkens een stukje informatie aan toegevoegd wordt. En toch blijft alles zeer aangenaam om lezen. Met een bijna ongekend vlotheid moet de lezer meermaals vaststellen dat de tijd vergeten wordt terwijl de bladzijden met tientallen tegelijk lijken verslonden te worden.

De personages zijn – ook al trouw aan de stijl van het hoge Noorden – bijna allen getormenteerde, sombere figuren die, gebukt onder persoonlijk lijden , weinig reden tot blijdschap zien in hun bestaan. Een enkele uitzondering niet te na gesproken lijkt het wel of er in Noord-Europa geen geluk te vinden is. Maar anderzijds zijn deze door het leven getekende figuren zeer echte en geloofwaardige personages die de lezer niet onberoerd laten.

Dat de realiteit de fictie overtreft blijk nu ook weer uit de aanzet van Koudegolf, want wie bedenkt in gods naam - en wie gelooft er nu - dat een meer kan leeglopen...tot blijkt dat dit fenomeen effectief plaatsvond. Dit bizarre gegeven vormt de aanzet voor een groots plot dat meesterlijk wordt opgebouwd en met grootse zorg wordt gekneed tot een meeslepende thriller die een zeer geloofwaardige indruk achterlaat.

Arnaldur Indridason is het IJslandse antwoord op Henning Mankell en voor de fans van de Wallander boeken is deze reeks met Erlendur Sveinsson in de hoofdrol dan ook verplichte lectuur, want beide geboren vertellers halen hetzelfde verbluffend hoge niveau in hun boeken. Kortom: een aanrader.

Mijn score: 8/10