Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit is het eerste Crimeclub discussieboek van.2008 en bijgevolg is het voor mij verplichte lectuur. Zoals gebruikelijk bij deze leesclub is het boek ook weer een van een voor mij onbekende auteur.

De achterflap:
Ed Loy is al twintig jaar niet in Dublin geweest, maar wanneer zijn moeder overlijdt, keert hij terug voor haar begrafenis. En merkt hij dat de stad die hij achterliet niet langer dezelfde is...

Wanneer een oude schoolvriendin hem vraagt de verdwijning van haar man te onderzoeken kan hij niet weigeren. Maar in het Dublin waar Loy opgroeide – te midden van de eeuwenoude wijken, victoriaanse kastelen en de moderne villa’s op Castlehill – belandt hij al snel in een wereld van georganiseerde misdaad, diep begraven geheimen, corruptie en moord.


Bespreking:
De Ier Declan Hughes heeft zijn hart verloren aan het theater:zo heeft hij al een hele resem stukken geschreven en geregisseerd , en is hij de mede-oprichter van Ierlands grootste onafhankelijk toneelgezelschap, waar hij na jaren artistiek directeur geweest te zijn tot op de dag van vandaag nog altijd artistiek medewerker is. En aan inspiratie lijkt het hem niet te ontbreken, want op iets meer dan een jaar tijd verschenen er ook nog eens drie thrillers van zijn hand op de markt. Van deze reeks met Ed Loy in de hoofdrol is nu het eerste boek in Nederlandse vertaling verschenen onder de titel Slecht bloed.

Privé-detective Ed Loy keert, voor het eerst sinds jaren, terug naar zijn geboortegrond in de omgeving van Dublin om zijn moeder te begraven en daarna zo snel mogelijk naar de USA terug te keren. Maar de vermissing van zijn vader staat een snelle afwikkeling van de administratie, die een sterfgeval met zich mee brengt, in de weg. En voor hij het goed en wel beseft zegt hij toe een jeugdvriendin te helpen om haar verdwenen man op te sporen. Deze zoektocht plaatst hem in het midden van de – ongewenste – belangstelling van zowel de locale politie als de plaatselijke bouwmaffia en drugdealers. Terwijl zijn zoektocht wordt bemoeilijkt omdat blijkbaar niemand de volledige waarheid tegen hem spreek, moet hij nu ook veel aandacht besteden aan het uit de handen blijven van deze instanties.

Declan Hughes kan als geen ander spelen met taal. Hierdoor is Slecht bloed een zeer aangenaam lezend en onderhoudend boek dat er, mede door zijn perfect verwoorde observaties, menigmaal in slaagt een glimlach op het gezicht van de lezer te toveren. Wel valt het boek, qua stijl, uiteen in twee stukken: in het begin en op het einde heeft de auteur veel aandacht voor zijn omgeving. Bij momenten leunt hij dicht aan bij Craig Russell, die zijn locatie – Hamburg – telkens weer een hoofdrol toebedeeld in zijn verhalen. Maar in het middenstuk schitteren de beschrijvingen van de Dublinse omgeving door hun afwezigheid.

De auteur levert ook een mooi staaltje plot-opbouw af: heel het verhaal lang geeft hij één voor één de puzzelstukjes aan om ze dan op het eind samen te voegen tot een mooi geheel dat klopt als een bus en  dat er toch weer net anders uitziet dan dat wat de lezer ervan verwachtte.

Maar toch is er nog één en ander voor berbetering vatbaar, want het hoge aantal slachtoffers in de beperkte kennissen- en familiekring en de totale struisvogelpolitiek van de lokale politie zijn er verantwoordelijk voor dat de geloofwaardigheid een flinke knauw krijgt. Het is dan ook totaal ongeloofwaardig dat het beschrevene in het echt zou gebeuren. En als ik mij hierin vergis, ben ik er zeker van dat ik Dublin tot het eind van mijn dagen zal mijden als de pest.

Maar ondanks dit minpunt bewijst Declan Hughes dat hij over genoeg capaciteiten beschikt om een mooie carrière uit te bouwen als schrijver van spannende boeken.

Mijn score: 7/10

Financieel rechercheur Maurice Lathouders, de broer van Vivian, vindt het niet altijd even makkelijk om aan de goede kant van de wet te blijven.
De koning en de prins van de Antwerpse onderwereld houden elkaar nauwlettend in de gaten, want de prins wil koning worden, maar de koning is nog niet bereid afstand te nemen van de macht.
En tot slot is er nog Ben Devogelaere, een ex-collega van Samantha. Hij heeft zijn handen vol met racisme-betogingen in Schaarbeek.

Hoewel de cover direct connotaties oproept aan de affiche van de donkere cultfilm C’est arrivé pres de chez vous, neigt de opzet van het verhaal meer naar een andere film: het alom bejubelde Babel: een aantal los van elkaar staande verhaaltjes, die alleen maar met elkaar verbonden zijn door de relaties tussen de verschillende personages. Maar daar waar er in de film meer dan genoeg tijd aan elk van die verhaaltjes besteed wordt, wil Bob van Laerhoven te veel vertellen op te weing papier: 225 bladzijden is bij lange na niet genoeg om zijn verhaallijnen over grootse thema’s als liefde, geloof, wraak en dood al de aandacht te geven die ze verdienen. Met als gevolg dat ze dan ook niet volledig tot hun recht komen.

Zelfs kunstgrepen als het veelvuldig gebruiken van de schuine streep (/) en het ampersand (&) met als doel snelheid in het verhaal te brengen, kunnen tegelijkertijd geïnterpreteerd worden als het bewijs dat er bespaard moest worden op de lengte van de kopij. Het hoeft dan ook geen betoog dat de uitwerking van de personages en beschrijving van de locaties hier ook onder lijden.

Alles bij elkaar genomen is dit toch wel een gemiste kans, want het potentieel om een mooi, spannend en pakkend verhaal te creëren was aanwezig, maar in deze uitvoering komt het geheel als rommelig en ongeloofwaardig over.

Mijn score: 4/10