27-03-08
GRUBER Michael - Het boek van licht en schaduw
Motivatie van de keuze:
Zelden is het openen van een Crimezone-pakketje een onplezierige verrassing, maar deze keer bekroop me toch een onaangenaam gevoel toen de cover van dit boek te voorschijn kwam. Het vorige boek dat ik van deze schrijver las viel mij ongelooflijk erg tegen, waardoor ik echt opzie tegen nog een werk van zijn hand. Maar zoals een collega opmerkte, kan het in dit geval alleen maar beter zijn. Ondertussen heb ik mijn vooroordelen ter zijde geschoven en begin ik met open vizier Het boek van licht en Schaduw.
De achterflap:
Jake Mishkins werk als advocaat heeft hem ondanks de schijnbare onschuld ervan het middelpunt gemaakt van een fatale zoektocht. Wachtend op zijn onbekende moordenaar tekent Jake de gebeurtenissen op die hem in deze uitzichtloze situatie hebben gebracht. Het begon met een brand in een antiquariaat, waarbij een bergplaats tevoorschijn kwam.
Hier werden gecodeerde brieven gevonden, geschreven door een soldaat annex spion uit de zeventiende eeuw. De sleutel tot de code is honderden jaren onvindbaar geweest, maar het lijkt erop dat wie deze brieven weet te ontcijferen, toegang heeft tot een van de waardevolste objecten in de wereldgeschiedenis. Maar wat eerst een opwindende puzzel leek, verandert al snel in een kat-en-muisspel waarin niemand – familie, vrienden of geliefden – te vertrouwen is.
Bespreking:
De in Seattle residerende, ondertussen al pensioengerechtigde, Michael Gruber doorzwom vele professionele watertjes: van kok tot adviseur van de presidentiële entourage van Jimmy Carter. Zijn schrijversloopbaan begon in 1987 toen hij, als ghostwriter voor Robert K. Tanenbaum, het eerste van in totaal veertien boeken op papier zette. Nadat de samenwerking tussen de twee mannen spaak liep, begon hij in 2003 onder zijn eigen naam te publiceren.
Ondanks het feit dat Het boek van licht en schaduw, net als zijn vorige boeken, ook onder de noemer van de literaire thriller uitgebracht werd, heeft de auteur toch het roer helemaal omgegooid. In tegenstelling tot zijn vroeger werk dat bol stond van zwarte magie, voodoo praktijken en andere bovennatuurlijke verschijnselen, sluit dit boek meer aan bij de immens populaire relithriller.
In Het boek van licht en schaduw volgen we de in auteursrecht gespecialiseerde advocaat Jake Mishkin, die toevallig in het bezit kwam van een zeventiende eeuwse brief waarin gewag wordt gemaakt van een tot nu toe onbekend toneelstuk van de hand van William Shakespeare. Maar andere partijen hebben ook weet gekregen van de brief en wachtend op de ultieme confrontatie – die waarschijnlijk zijn dood zal betekenen – besluit Jake zijn avonturen sinds de ontvangst van die brief op papier te zetten. En wij mogen meelezen terwijl het geschreven wordt.
Aan de hand van drie verhaallijnen die elkaar netjes afwisselen volgen we de avonturen van respectievelijk de schrijver van de brief de ontdekker van de brief en van Jake, die de brief in zijn bezit heeft. Slechts een enkele keer wordt hetzelfde gebeuren in meer dan één verhaallijn beschreven, wat dan wel even voor een lichte verwarring zorgt in de chronologie van het verhaal.
Ook houdt Michael Gruber blijkbaar van het nemen van risico’s, want het eerste hoofdstuk is – met opzet – zeer rommelig verteld. Ik kan me makkelijk voorstellen dat menig lezer er hier al het bijltje bij neerlegt.
Maar de doorzetters worden beloond want nadien wordt het verhaal heel wat ordelijker verteld, waarbij er bij momenten zelfs enige humor in de tekst geslopen is.
De plot is eerder doordeweeks voor het gerne: het opduiken van een oud document leidt tot een race tussen verschillende partijen die elk hun eigen redenen hebben om de grote ontdekking als eerste in handen proberen te krijgen.
Michael Gruber bevolkt zijn verhalen met markante, kleurrijke personages. Sommige zijn zelfs net iets te kleurrijk om geloofwaardig over te komen, waardoor de lezer zich er moeilijk mee kan identificeren. Wat te denken van een armenpriester die naast Vietnamveteraan ook nog een verleden als gedetineerde heeft?
En zijn beschrijvingen van locaties mochten iets meer kleur bevatten, zodat ze iets meer deel gaan uitmaken van het verhaal.
Alles bij elkaar beschouwd, ontstijgt Het boek van licht en schaduw de middelmaat niet, en valt het absoluut niet op in het grote aanbod soortgelijke thrillers.
Mijn score: 5/10
22:30
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: gruber_michael, vertaald, 5 | 
Facebook
|
13-03-08
MCDOUGALL Sophia - Inferno
Motivatie van de keuze:
Dit boek werd me, in naam van Crimezone, door de postbode bezorgd. Het onderwerp – een boek dat in het heden gesitueerd is en van de veronderstelling uitgaat dat het Romeinse Rijk nooit gevallen is - heeft absoluut de potentie om zich op opvallende wijze te onderscheiden van de andere boeken in het spannende genre.
De achterflap:
Drie jaar na het einde van Romanitas is de relatie tussen Rome en Nionia (Japan) sterk verslechterd en tot overmaat van ramp wordt de keizer plotseling ziek. Troonopvolger Marcus Novius, die eerder op de vlucht sloeg, wordt nu gedwongen de troon te bestijgen. Ook de voormalige slaven Una en Sulien worden betrokken bij de intriges die nog steeds het leven van Marcus Novius bedreigen. En dat terwijl het Rijk voor een van de grootste bedreigingen ooit komt te staan.
Bespreking:
De in 1979 geboren Britse Sophia McDougall studeerde Engels in Oxford en woont nu in de buurt van Londen.
Inferno is het tweede deel van een trilogie die zich heden ten dagen afspeelt, maar van de veronderstelling uitgaat dat het Romeinse Rijk niet ten val kwam in 476, maar nu nog altijd regeert over het grootste stuk van de wereld. Het eerste deel, dat de titel Romanitas draagt, verscheen in 2005. McDougall is nu volop aan het werken aan het derde en afsluitende deel.
Net op het moment dat er zich een serieus incident voordoet aan de grens tussen het Romeinse en het Japanse Rijk, wordt keizer Faustus zo ziek dat hij het rijk niet meer kan leiden. De gedoodverfde, maar nog zeer jonge, troonopvolger Marcus Novius ziet zich gedwongen zijn verantwoordelijkheid op te nemen door tijdelijk, als regent, de keizer te vervangen. Hij wil ten alle prijze een oorlog met Nionia vermijden, maar anderen denken er blijkbaar anders over, want elke toenaderingspoging van Marcus wordt gecounterd door weer een geweldadig incident in het grensgebied. De regent wordt, tegen zijn natuur in, gedwongen zeer verregaande maatregelen te nemen. Maatregelen die zelfs zijn eigen privé-leven overhoop gooien.
Het eerste wat opvalt aan deze meer dan vijfhonderd bladzijden dikke pil is dat de pagina’s zeer goed gevuld zijn met een relatief klein lettertype. Hierdoor heeft de lezer vooral in het begin van het boek meermaals het gevoel dat het lezen slechts moeizaam vlot, waardoor het een karwei lijkt om dit boek uit te lezen.
Dit gevoel wordt nog versterkt door het feit dat het bijna tot halfweg het boek duurt vooraleer de lezer zich betrokken begint te voelen bij het verhaal. Die eerste tweehonderd bladzijden leunt de opzet van het verhaal nogal – en misschien zelfs te - nauw aan bij de traditionele spannende boeken met een of andere maffia-clan in de hoofdrol. Ook wordt er veel verwezen naar de eerdere avonturen van de hoofdpersonages, die beschreven staan in Romanitas, het eerste deel van deze trilogie in wording.
Over het beeld dat de schrijfster ophangt van de Romeinse maatschappij anno 2007 kan een mooie discussie gevoerd worden, maar het is opvallend dat ze weinig energie steekt in het beschrijven van haar fantasiewereld, waardoor men niet het gevoel heeft rond te struinen in een realistische omgeving.
Maar zoals eerder aangehaald komt het verhaal na bladzijde tweehonderd eindelijk op kruissnelheid, en volgen er enkele fraaie staaltjes schrijfkunst. Vooral het vlechtwerk met de verschillende verhaallijnen in het middenstuk bewijst dat McDougall enig schrijftalent bezit.
En dan is er het einde. Zoals het een echte trilogie betaamt, stopt het boek met een kanjer van een cliffhanger en een open einde... Wordt vervolgd in deel drie. Jammer genoeg blijft hierdoor de toevallige lezer op zijn honger zitten. En gezien de matige kwaliteit van Inferno is het twijfelachtig of diezelfde toevallige lezer zal staan te springen om het laatste deel aan te schaffen.
Inferno is een boek dat ondanks zijn zeer originele situering het niveau van de middelmaat niet overstijgt. Goed, maar ook niet meer. Liefhebbers van spannende literatuur over de maffia en zij die konden genieten van het eerste deel mogen een punt of twee extra aan mijn score toevoegen.
Mijn score: 6/10
21:27
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: mcdougall_sophia, vertaald, 6 | Facebook
|
RANKIN Ian - Schuld & boete
Motivatie van de keuze:
Een klein, dun boekje met een aantal kortverhalen is een ideale manier om kennis te maken met een auteur. Zo kan ik op deze wijze direct vaststellen of zijn schrijfstijl mij ligt en of het vaste hoofdpersonage dat hij gebruikt de moeite waard is.
De achterflap:
Inspecteur John Rebus neemt geen blad voor de mond, is koppig, nieuwsgierig, emotioneel en vasthoudend – niets menselijks is hem vreemd. Het brengt hem vaak in moeilijkheden, maar hij is goed in zijn werk.
Een dode met twee mobiele telefoons, de stalker van ee radiopresentatrice, familiegeheimen, fraude, overspel, misbruik van ouden van dagen en historische detectievewerk in de traditie van sherlock Holmes.
Rebus’ werk omvat niet alleen moordzaken...
Bespreking:
Ian Rankin is een Schots auteur waarvan alleen zijn boeken met inspecteur John Rebus naar het Nederlands vertaald zijn. Kat & muis, het eerste deel van de reeks dateert al van 1987. In 2007 verscheen Exit Music, waarin de inspecteur van zijn pensioen gaat genieten. Dit boek heeft voor de nodige onrust gezorgd bij de fans, want het is niet duidelijk of dit feit het einde van de reeks betekent of slechts een nieuwe fase inluidt. Van 2000 tot en met 2004 werd er op de Britse zender ITV de serie Rebus uitgezonden, die gebaseerd is op het geesteskind van Rankin.
Schuld & boete is een bundeling van vier kortverhalen met John Rebus in de hoofdrol en werd in 2006 speciaal uitgegeven ter gelegenheid van de Maand van het spannende boek, en gratis aangeboden bij aankoop van spannende boeken.
In het eerste verhaal, Boetedoening, zet een oud-collega die in een bejaardentehuis resideert, John Rebus op he spoor van onregelmatigheden in het rusthuis. Nieuwsgierig als hij is kan Rebus het niet laten om op onderzoek uit te gaan en als hij eenmaal het deksel van de put opgelicht krijgt, komen er nog een heleboel andere wanpraktijken boven water.
Daarna volgt ACID: in het eeuwenoude ondergrondse gangenstelsel onder Old College wordt een skelet gevonden, onder het in de wand gekraste woord ACID. Dit is het korste en beste verhaal van de bundel: op negen bladzijden slaagt Rankin erin een volledige verhaal neer te zetten met een verrassend einde op de koop toe. Het is ook het enige verhaal in de bundel waar de auteur geen informatie achterhoudt voor de lezer.
Als derde krijgt de lezer Zeg me wie ik moet vermoorden voorgeschoteld. John Rebus passeert een plaats waar net een voetganger overreden is. De GSM van het slachtoffer ligt nog op straat. Rebus raapt hem op en leets op het scherm: Zeg me wie ik moet vermoorden. Zou het wel een gewoon ongeval geweest zijn? Of was het slachtoffer een huurmoordenaar?
Het bundeltje sluit af met Talkshow: de presentatrice van een radioshow krijgt tijdens haar uitzendingen dreigtelefoons van een onbekende man. Rebus wordt erbij gehaald om de zaak te onderzoeken.
Schuld & boete schetst, in een zeer aangename stijl, een mooi beeld van John Rebus: gedreven door nieuwsgierigheid beperken zijn onderzoeksdaden zich niet tot zijn werkuren, maar kan de zeer menselijke inspecteur het ook niet laten om in zijn vrije uren elk intrigerend voorval proberen uit te zoeken.
Maar doordat de auteur in een meerderheid van de gevallen de ontknoping als een bom probeert te laten inslaan door de lezer onkundig te laten over bepaalde feiten uit het onderzoek, is het niet waarschijnlijk dat veel lezers na het lezen van dit werkje naar de boekhandel zullen hollen om Rankins boeken aan te schaffen. Het is dan ook jammer te moeten vaststellen dat deze kortverhalen niet het niveau van zijn boeken halen.
Mijn score: 5/10
20:16
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: rankin_ian, vertaald, 5 | Facebook
|
04-03-08
HEWSON David - Het Bacchus offer
Motivatie van de keuze:
Na de aangename ervaring van het lezen van De Vaticaanse moorden heb ik mij zonder enige aarzeling de twee volgende boeken ook aangeschaft. En omdat het ondertussen al meer dan een half jaar geleden is dat ik iets van deze auteur las, vond ik het hoog tijd om nog eens een boek van hem ter hand te nemen.
De achterflap:
In het moerasgebied langs de Tiber wordt het goed geconserveerde lijk van een tienermeisje gevonden, gekleed in een klassieke toga. Patholoog Teresa Lupo denkt dat het een eeuwenoud slachtoffer van een heidens ritueel betreft. Maar onderzoek wijst uit dat het meisje zestien jaar geleden is vermoord.
Dan wordt een zestienjarige Engelse toeriste ontvoerd. Het meisje vertoont veel uiterlijke overeenkomsten met het pas gevonden slachtoffer. De geschiedenis dreigt zich te herhalen wanneer duidelijk wordt dat de rituelen ter ere van Bacchus nog altijd uitgevoerd worden en de verschrikkingen waarschijnlijk nog niet ten einde zijn.
De jonge rechercheur Nic Costa en zijn cynische partner Gianni Peroni gaan op onderzoek uit, bijgestaan door de temperamentvolle Teresa Lupo. In een race tegen de klok komen ze terecht in de Italiaanse onderwereld, waar ze een van de meest sinistere en verontrustende geheimen van het moderne Rome ontdekken....
Bespreking:
De Britse oud-journalist David Hewson leveert met Het Bacchus offer het tweede boek in de reeks met rechercheur Nic Costa en patholoog Teresa Lupo in de hoofdrollen af. De Vaticaanse moorden was het eerste deel en ondertussen is ook het derde deel, getiteld De Pantheon getuige, al geruime tijd verkrijgbaar. En eer staat ons ongetrwijfeld nog veel meer te wachten want in Groot-Brittannië is het zesde deel in deze reeks al verschenen.
Het Bacchus offer begint ongeveer een half jaar na het einde van De Vaticaanse moorden: Nic Costa is – met veel twijfels en een omgekeerd evenrededige hoeveelheid motivatie – terug aan het werk gegaan en krijgt een nieuwe partner toegewezen in de persoon van Gianni Peroni, een agent die bij zijn vroegere afdeling zeden-delicten in ongenade is gevallen. Ze hebben nog maar amper kennis gemaakt of ze worden naar de buitenwijken van Rome gestuurd, waar in een moerassige oever van de Tiber een veenlijk van een jonge vrouw werd gevonden.Maar tot grote verbazing van alle betrokkenen betreft het geen eeuwenoud lichaam, maar werd het slachtoffer slechts zestien jaar geleden vermoord. Enkele weken na de bekendmaking van deze vondst verdwijnt er weer een jonge vrouw, die qua uiterlijk felle gelijkenissen vertoont met het veenlijk. In een race tegen de tijd zetten Costa, Peroni en Lupo alles op het spel om deze verdwijning op te lossen voor deze dame mogelijk ook slachtoffer wordt van een eeuwenoud ritueel.
De overeenkomsten met zijn voorganger zijn niet te ontkennen: Zo zijn de voornaamste ingrediënten weer makkelijk terug te vinden: dezelfde hoofdpersonages; de plaats van de feiten; een snuifje historiek en het belang van familiebanden. Toch is Het Bacchus offer toch een heel ander, maar zeker geen slechter, boek geworden dan De Vaticaanse moorden. De voornaamste verschillen zitten in de plot, die deze keer wat minder complex is opgebouwd en in het feit dat de stad Rome zelf geen grote rol meer toebedeeld krijgt, maar gedegradeerd wordt tot achtergrond.
Dat David Hewson kan vertellen had hij al bewezen met zijn vorig boek. Maar ook nu acteert hij op hetzelfde niveau en heeft hij het weer klaargespeeld om de lezer vanaf de eerste bladzijde te boeien, om er zo voor te zorgen dat die het boek niet meer kan neerleggen tot het mysterie opgelost is. Zijn aangename schrijfstijl leunt nauw aan bij die van Craig Russell.En hoewel er regelmatig subtiele verwijzingen zijn naar het eerste boek in de reeks, kan Het Bacchus offer zonder enig probleem los gelezen worden.
Zoals eerder aangehaald besteedt de auteur deze keer wat minder aandacht aan het profileren van Rome, maar hij maakt dat ruimschoots goed door het gedetailleerd boetseren van zijn personages tot mensen van vlees en bloed, waarmee de lezer zich zonder enig probleem kan mee vereenzelvigen.
En dan is er het verhaal zelf. Dit wordt weer magistraal opgebouwd. De wijze waarop hij de lezer op een perfect aanneembare wijze op het verkeerde been zet heeft bij momenten zelfs wat weg van een goochelshow: het publiek naar links laten kijken en dan naar rechts verdwijnen. Telkens de lezer meent te kunnen voorspellen in welke richting het verhaal zal evolueren, verandert de auteur van richting. En vermits dit alles gebeurd zonder ook maar enig vleugje geloofwaardigheid te verliezen, kan er maar een conclusie zijn: plottechnisch is dit een meesterwerk.
Het is weinig schrijvers gegeven om met quasi identieke ingrediënten twee zeer verschillende boeken te schrijven die beide hetzelfde niveau halen. Het feit David Hewson maar weinig evolutie vertoont tegenover zijn vorig boek wordt volledig gecompenseerd doordat hij erin geslaagd is zijn hoge kwaliteitsnorm te behouden. Vakwerk van een potentiële meester in de misdaadliteratuur.
Mijn score: 8/10
22:26
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: vertaald, 8, hewson_david | Facebook
|