Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Op het moment dat zijn vorig werk – Heilige nachten – zich stilaan een weg naar de top van de stapel nog te lezen boeken aan het werken is, werd me verleden week zijn nieuwste boek bezorgd. Hierdoor zal ik op relatief korte tijd twee van zijn werken onder mijn ogen zien passeren. Maar geen nood, want zijn debuut heb ik met veel plezier gelezen, en smaakte toen al naar meer. Benieuwd of hij kan bevestigen.

De achterflap:
Na jaren te hebben rondgezworven in het buitenland, runt Simon de Vere een reclamebedrijfje in Brussel. Wanneer zijn vader Robert verongelukt, erft Simon diens zaak, een kleine maar gerespecteerde kunsthandel in de buurt van de Kleine Zavel.
Maar al op de begrafenis zijn er vreemde dingen gaande en de zaken worden hoe langer hoe vreemder: zijn vader blijkt een uitstaande schuld te hebben bij schimmige mensen met weinig gevoel voor humor en met de onhebbelijke gewoonte om Simon te bedreigen. Als er in de zaak wordgt ingebroken, leert Simon inspecteur Liese Meerhout kennen. Liese heeft haar handen vol met een al even vreemde misdaad: de roofmoord op een gastconservator van het Afrikamuseum.
Dan blijkt dat het vreemde schilderij dat Simons vader zijn leven lang gekoesterd heeft en altijd dicht bij zich in zijn kluis had, verdwenen is ...


Bespreking:
Naast zijn job als projectleider Strategie bij de Vlaamse Radio en Televisie (VRT) heeft de Vlaming Tony Coppers ondertussen ook al een aantal boeken op zijn naam staan. Hij debuteerde met reisverhalen en reisgidsen. Daarna volgden Dixit en Heilige nachten, twee humoristische boeken die merkwaardig genoeg ook opgepikt werden door de media die zich specifiek richten op het spannende boek. En nu ligt Niets is ooit - volgens eigen zeggen zijn eerste echte thriller - in de winkelrekken. Het is tevens het eerste deel van een serie die zich afspeelt in het Brusselse kunstmilieu.

Na zijn terugkeer uit het buitenland is Simon de Vere in Brussel een firma gestart die bedrijven adviseert bij de aankoop van kunst voor hun panden. Net als dat bedrijf goed begint te draaien, overlijdt zijn vader, en erft hij een antiekzaak. De begrafenisplechtigheid is amper achter de rug of Simon wordt al bedreigd door criminelen die de openstaande schuld van zijn vader op hem willen verhalen. Na een inbraak in de zaak van zijn vader, maakt Simon kennis met inspecteur Liese Meerhout van de cel kunstcriminaliteit, die zelf haar handen vol heeft met het opsporen van twee gestolen Afrikaanse schilderijen.

2008 is voor de auteur een nieuwe start. Zo is Niets is ooit niet alleen zijn eerste boek bij zijn nieuwe uitgeverij Manteau, maar ook gooit hij het roer om qua genre. Want daar waar zijn vorige werken humoristische boeken waren met een vleugje spanning, is zijn nieuwste een spannend boek met een vleugje humor. En het is de bedoeling om voortbouwend op de personages in dit boek een geheel nieuwe reeks uit de grond te stampen.

Dat Tony Coppers onderhoudend kan vertellen heeft hij al bewezen met zijn ouder werk en dat wordt nu ook maar eens bevestigd, want met een zeer vlot leesbare stijl die fel op die van Pieter Aspe lijkt, raas je als lezer met grote snelheid door het boek heen. Zo zijn er al heel wat banalere openinszinnen geschreven dan deze toch wel zeer originele “In een van de stillere hoekjes op de begraafplaats van Brussel stond Simon deVere met zijn vader in zijn handen.”.

Dat het boek de lezer zin doet krijgen om onmiddellijk richting Brussel te reizen om, onder andere, de vele in het verhaal genoemde horecazaken met een bezoekje te vereren, geeft aan dat de auteur echt wel aandacht besteed heeft aan de voorbereiding van de gebruikte locaties, waarin de personages als mensen van vlees en bloed – elk met hun twijfels en problemen – hun ding doen.

Het verhaal wordt deskundig opgebouwd, en de verbanden tussen de gebeurtenissen worden zowel voor Simon als voor de lezer lang verborgen gehouden, wat de spanningsopbouw alleen maar ten goede komt. En net zoals in het echte leven blijven sommige nevenaspecten van de zaak onbeantwoord, hetgeen sommige lezers wellicht zal storen, maar in dit geval eigenlijk bijzaak is.

Daar waar zijn humoristische boeken, zowel qua cover als wat inhoud betreft, opvallende verschijningen waren, onderscheidt Niets is ooit zich op geen enkel vlak van de rest van het aanbod spannende boeken, en valt het te af te wachten of de consument zijn weg naar dit werk zal vinden. Toch kan met grote stelligheid beweerd worden dat eenieder die zich kan vermaken met de boeken van Pieter Aspe, ook zal genieten van dit verhaal.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Na een hele reeks van recensie-exemplaren kan ik eindelijk nog eens een boek uit mijn eigen collectie in mijn handen nemen. Het is dan ook hoog nodig, want de stapel ongelezen boeken groeit gestaag aan. Daarenboven is het ook een eeuwigheid geleden dat ik nog eens iets las van een schrijver van eigen bodem.

De achterflap:
Het begint op een hete lentedag. Een idyllische landweg. Een zware wagen rijdt een fietser aan. Wat eerst een banaal ongeluk lijkt, maat deel uit van een dodelijk machtsspel dat demonen uit een ver verleden bruusk wakker schudt.

Topconcern Nortensia International Finance wacht argwanend de jaarlijkse bijeenkomst van de directieraad af. Er dreigen drastische herstructureringen, de scherven van collegialiteit liggen in een hoekje bijeengeveegd.

Wanneer Nortensia de beruchte kolonel Benson aantrekt voor een bewakingsopdracht, belandt die ongewild in een verstikkend net van smerige intriges en lugubere moorden. Zeer tegen de zin van de ambitieuze politiecommissaris Eyckman, start Benson op eigen houtje een onderzoek. Brengt de mooie , jonge stagiaire Ruth hem op het juiste spoor?

Ze stuiten op geheimen die onophoudelijk als ongedierte levens overhoop gooien. Levens met een verleden dat niet zomaar af te schrobben valt. Maar vuil moet nu eenmaal de poriën uit...


Bespreking:
Achter de auteursnaam Bogaerts, schuilen twee personen uit het Leuvense: vader Willy Bogaerts en zijn zoon Steven. Beiden zijn verdienen hun brood in de bankwereld en leverden in 2005, met Blik vol passie, hun spannend debuut af. Recentelijk verschijn ook tweede vrucht van hun samenwerking onder de titel Het intieme verlangen.

De beveiliging van de jaarlijkse bijeenkomst van de raad van bestuur van de financiële onderneming Nortensia International Finance – die deze keer in Leuven plaats heeft – werd uitbesteed aan een privé-bedrijfje dat geleid wordt door een Rijkswachtkolonel op rust, die zich Benson laat noemen. Als er tijdens zijn opdracht een dode valt, wil Benson er het fijne van weten en gaat hij, parallel aan het officiële politieonderzoek, zelf ook op pad om de moord proberen op te lossen. Tijdens zijn zoektocht worden heel wat intriges blootgelegd... intriges die zeer ver terug gaan in de tijd.

In Blik vol passie laten de auteurs ons mee genieten van een blik achter de schermen van een internationale financiële instelling, waarbij vooral de onderlinge relaties tussen de leden van het hoger management onder de loep genomen wordt. En de drijfveren om die relaties aan te gaan, in stand te houden of af te breken gaan veel verder dan het professionele gemeenschappelijke doel: alle emoties van liefde tot haat over geldbejag en opportunisme komen aan bod.

Het verhaal begint zeer rommelig. De auteurs opteerden ervoor om van bij het begin, door constant van de hak op de tak te springen, een rookgordijn op te trekken. Dat de lezer in plaats van nieuwsgierig eerder verweesd, gedesoriënteerd en onbegrepen achterblijft kan niet de bedoeling geweest zijn. Daarna worden stilaan de verschillende rode draden, als spinrag in het zonlicht, beetje bij beetje blootgelegd. Het boek doet dan ook denken aan een bord spaghetti, want alles zo met elkaar verweven dat het ontrafelen ervan bijna onbegonnen werk is. En net als de lezer begint klaarheid te zien, wordt er een nieuw kluwen pasta op zijn of haar bord gekwakt, door de tot dan toe bestaande verhaallijnen die zich binnen de Nortentia afspelen bijna te laten voor wat ze zijn en zich te concentreren op een aantal intriges die zich buiten het bedrijf afspelen. Het is allemaal nogal verwarrend en moeilijk – zelfs te moeilijk voor mij persoonlijk. Laat ons het erop houden dat vader en zoon Bogaerts teveel ideeën in een enkel boek hebben proberen te proppen.

Maar gelukkig is er ook nog de saus, want het verhaal is overgoten met een degelijke, aangenaam lezende, stijl van schrijven, die doorregen is met droge humor, waarvan je echt wel meer van voorgeschoteld wil krijgen.

Blik vol passie is een debuut dat de lezer achterlaat met een dubbel gevoel: het is een leuk boek om te lezen, maar het is bijna onmogelijk om grip te krijgen op het plot: te veel spaghetti, maar de saus smaakt naar meer.

PS Kan iemand het verband verklaren tussen de cover en het verhaal? Het enige raakvlag tussen de twee dat ik kan vinden zijn de blauwe ogen, maar zelfs dat is ver gezocht.

Mijn score: 6/10