29-05-08
CLAES Jo - De zaak Torfs
Dit boek werd me ter recensie toegestuurd door Crimezone en wekt bij een eerste aanblik geen noemenswaardige gevoelens op. Wel legt mijn brein, door de naam Torfs en de man aan een kruis, bij een tweede aanblik een link met godsdienst.
De achterflap:
De Leuvense kunstexpert Pieter Torfs wordt benaderd door een bloedmooie vrouw, Christina Jonckheere. Zij wil Torfs inhuren voor een expertise op een onbekend werk van de laatmiddeleeuwse schilder Martin Schongauer.
Torfs, die een passionele maar bizarre verhouding heeft met zijn assistente, vermoedt dat er iets niet pluis is met het schilderij. Toch aanvaardt hij de opdracht als blijkt dat Christina Jonckheere in meer geïnteresseerd is dan een louter zakelijke relatie.
Na een degelijk wetenschappelijk onderzoek schrijft Torfs een echtheidscertificaat uit en wordt het werk voor een fortuin verkocht. Twee weken later bengelt hij aan een koord in zijn huis. Zelfmoord op het eerste gezicht.
Hoofdinspecteur Thomas Berg bijt zich vast in het onderzoek en ontdekt dat er van zelfmoord geen sprake is. Als enkele dagen later een tweede slachtoffer valt, zit de anders zo rustige universiteitsstad plots opgezadeld met een dubbele moord.
Bespreking:
De naar het Leuvense uitgeweken Limburger Jo Claes is leraar in het secundair onderwijs. In 1985 publiceerde hij zijn eerst boek, de verhalenbundel De stenen toren, die bekroond werd met met De Prijs van het Beste Debuut. Ondertussen publiceerde hij nog een aantal novellen en romans. Ook is hij medeauteur van verschillende non-fictie publicaties die in de Christelijk-religieuze sfeer liggen. En nu ligt zijn eerste spannende boek in de winkelrekken.
In De zaak Torfs volgen we, de net naar het Leuvense politiekorps overgeplaatste, hoofdinspecteur Thomas Berg die de vaststellingen doet bij de zelfmoord van Pieter Torfs. Pieter is een wereldvermaard restaurateur van religieuze schilderijen, die recent al zijn professioneel krediet in de kunstwereld verspeeld heeft door een echtheidscertificaat af te leveren voor een schilderij, dat een vervalsing bleek te zijn.
Thomas heeft al snel bedenkingen bij de zelfmoordtheorie en start een moordonderzoek op. Als enkele dagen later één van Pieters kennissen ook dood aangetroffen wordt, weet Thomas dat hij op het juiste spoor zit. Maar het is geen voor de hand liggende zaak om zowel dader als motief te vinden en tegelijkertijd ook nog de commissaris en de onderzoeksrechter tevreden te houden.
Is het puur toeval, of is de thematiek van kunst in het spannende boek aan een bloeiperiode bezig? Eind vorig jaar was er John Sandford met Verborgen boodschap, en dit jaar vissen, naast dit boek onder andere ook, Niets is ooit (Toni Coppers) en Kunst zonder genade (Jac. Toes & Thomas Hoeps) in dezelfde vijver.
De auteur kan zijn verleden als romanschrijver niet verstoppen, en dat is maar goed ook, want het geeft een extra dimensie aan het boek. Zo sluit zijn kabbelende vertelstijl perfect aan bij de serene wereld van de religieuze kunst en draagt het bij aan de geloofwaardigheid van het geheel. Net als een schilderij, is dit werk een rustpunt in een gerne waarin vaart en actie gemeengoed zijn. Claes’ stijl doet denken aan de vertelwijze van de Schandinavische auteurs, maar bezit toch een zekere eigenheid.
Ook heeft de auteur veel aandacht voor zijn personages, gebruikte locaties en de achtergronden van het verhaal. Zo evolueert het hoofdpersonage van een nobele onbekende bij de eerste kennismaking tot een minzame kennis, waarmee de lezer best wel eens een flesje wijn wil kraken.
En in de loop van het verhaal steekt de lezer ook nog het één en ander op over de symboliek in de laatmiddeleeuwe kunst. Zo waren, in een tijd dat analfabetisme hoogtij vierde, schilderijen een ideaal hulpmiddel om de man van de straat toch enige morele waarden bij te brengen. Een gegeven dat heden ten dage volledig teloor is gegaan.
En ook qua plot slaagt De zaak Torfs met glans: de keuze om het verhaal niet chronologisch te vertellen, zorgt ervoor dat de eerst de nieuwsgierigheid gewekt wordt. Daarna wordt de lezer ingewijdt in de gebeurtenissen die vooraf gingen waardoor de lezer in het laatste stuk een betere kijk heeft op de zaak dan de politie, maar echter zonder te weten hoe de vork aan de steel zit. Dat laatste mag de lezer gelijktijdig met het hoofdpersonage ontdekken. Vakwerk dat nog plezierig wegleest ook.
Met De zaak Torfs heeft Jo Claes zijn visitiekaartje afgeleverd in de wereld van het spannende boek. In tegenstelling tot de nogal nietszeggende cover is de auteur erin geslaagd een boeiend verhaal te vertellen dat opvalt in de massa en dat kwalitatief hoogstaand is. Het is nu al reikhalzend uitkijken naar een eventuele tweede policier van deze auteur en Thomas Berg mag best ook weer van de partij zijn.
Mijn score: 8/10
15:27
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: claes_jo, nederlandstalig, belgie, 8 | 
Facebook
|
27-05-08
ADAMO Christine - Requiem voor een vis
Dit boek trok mijn aandacht toen ik een tijd geleden bezig was een Crimeclub voor te bereiden. Zowel titel als cover intrigeerden mij en toen ik het boek tijdens één van mijn strooptochten voor een zacht prijsje in de aanbieding zag staan, heb ik dan ook geen moment getwijfeld en het onmiddellijk tot het mijne verklaard.
De achterflap:
De vangst van een prehistorische vis voor de oostkust van Afrika in 1938 zorgt voor een heftige strijd in kringen van wetenschappers en avonturiers. De vis – een coelacant – wordt dan ook beschouwd als de ontbrekende schakel tussen het leven in de oceanen en de eerste levende wezens op het land. Zestig jaar later krijgt de jonge Marie Faver de wetenschappelijke nalatenschap van haar tot dan toe onbekende vader in bezit. Marie moet het werk van haar vader, die zijn hele leven aan de coelacant heeft gewijd, voor publicatie gereed maken. Maar er is ook iemand die dit probeert te verhinderen en het geweld niet schuwt.
Bespreking:
Christine Adamo is een Franse universitair docente en wetenschappelijke onderzoekster. Door haar passie voor de milieu-problematiek, raakte ze betrokken bij het oprichten van een natuurpark voor een tot voor kort uitgestorven gewaande vis: de coelacant. Uit deze fascinatie voor die levende fossiel ontstond ook haar eerste boek, Requiem voor een vis, dat meteen genomineerd werd voor de Prijs van beste Europese Misdaadroman.
Marie Faver is groot gebracht in de veronderstelling dat haar vader jaren geleden overleden is. Maar als de man echt overlijdt, besluit de moeder van Marie dat het tijd is om haar de waarheid te vertellen: haar vader, de wetenschapper André Darsan, stond jaren geleden voor de hartverscheurende keuze tussen zijn twee grote liefdes: zijn vrouw en zijn wetenschappelijk onderzoek. Hij koos voor het laatste; zijn echte passie. Hij laat nu al zijn aantekeningen na aan Marie, met de vraag deze klaar te maken voor publicatie. Voor ze het goed en wel besef is Marie ook gebeten door de microbe om alles te weten te komen over het onderzoeksonderwerp van haar vader: de coelacant. Van deze vis, die enkel gekend was als fossiel, werd in 1938 een levend exemplaar gevangen voor de kust van Zuid-Afrika. De wetenschap stond op zijn kop: was dit de ontbrekende schakel tussen vis en mens? In de jaren die volgden werd de coelacant de – op de mens na - meest bestudeerde diersoort, wat zelfs tussen de wetenschappers voor de nodige spanningen zorgde. En zorgt, zo moet Marie vaststellen want er vallen wel erg veel doden in de kennissenkring van haar vader en de mysterieuze vis.
Eigenlijk levert de schrijfster met dit werk een slechts een historisch overzicht af van alle wetenschappelijk en politiek gerelateerde stappen die sinds de vangst van het eerste exemplaar in 1938, tot in 1998, genomen werden, waardoor ze een flinterdun verhaaltje weeft dat slechts met zeer veel goede wil spannend genoemd kan worden.
Ook neemt ze een paar zeer dubieuze beslissingen tijdens het schrijfproces. Zo kiest ze ervoor om alle namen van bestaande personages de vervangen door fictieve aliasen, tot zelfs aan de wetenschappelijke naam van de coelacant toe. En dan eindigt ze het boek door het verhaal nog eens in beknopte versie neer te pennen, maar deze keer gebruik makend van de echte namen van onderzoekers en politici.
Ook het van her naar der verspringen in de tijd en het vertellen van het verhaal vanuit het gezichtpunt van niet minder dan negenentwindig verschillende personages maken dat het geheel maar een rommeltje is.
Toch zijn er een paar positieve noten op te tekenen. Christine Adamo slaagt er met glans in om de passie – die ze wellicht zelf ook voelt – voor de zeebewoner over te brengen op de personages en de lezer, die zo ook niet anders kan dan interesse en sympathie betonen voor die dinosauriër van de zee. En dat was waarschijnlijk het doel dat de auteur voor ogen had.
Omdat een groot deel van het verhaal zich afspeelt in zuidelijk Afrika, laat de schrijfster de lezer ook van dichtbij de opkomst van de apartheid meebeleven.
En dan is er de plot: een paar doden; en een bekentenis. En daar stopt het dan. Van de meer dan vierhonderd bladzijden worden er met moeite twintig aan het zogenaamde spannende verhaal besteed. De keuze van de uitgever om dit boek te profileren als een thriller is dan ook een giller!. En de nominatie als Beste Europese Misdaadroman is een aanfluiting voor al die echte misdaadauteurs die zich door dit boek gepasseerd zagen.
Requiem voor een vis scoort als thriller een zware onvoldoende. En zelfs als roman beschouwd is het geen hoogvlieger. Dan is er ook maar een advies mogelijk: laat dit boek links liggen.
Mijn score: 3/10
21:59
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: adamo_christine, vertaald, frankrijk, 3 | Facebook
|
22-05-08
COPPERS Toni - Heilige nachten
Motivatie van de keuze:
Na het lezen van zijn debuut Dixit, heb ik dit werkje onmiddellijk aan mijn verlanglijstje toegevoegd. Maar het heeft nog tot vandaag moeten wachten om bovenaan mijn stapel boeken te raken. Ik geniet al op voorhand en bereid me voor op een grote dosis humor.
De achterflap:
David Cleeffs runt een communicatiebedrijfje, maar de zaken gaan niet bijster goed. Hij klustbij als tekstschrijver in de dierentuin, geeft lessen Algemene Kennis aan drie gevangenen en speelt reisleider tijdens ‘culturele cruises’ op de Middellaandse Zee. Tot overmaat van ramp ontpopt zijn vrouw Ellie zich tot een vetarische Jeanne d’Arc die te vuur en te zwaard het fastfood te lijf gaat. Gelukkig komt hij culinair nog aan zijn trekken in het Siciliaanse restaurant van zijn vriend Marco, en is er ook Iris, de warmbloedige vrouw van de cruisedirecteur met wie David van Luxor tot Venetië stomende avonturen beleeft.
Maar terwijl David ondervindt dat seks vooral een werkwoord is, beginnen de zaken danig uit de hand te lopen. De dierentuin wil een kijkcijferhit scoren door vrijwilligers in de leeuwenkooien te droppen, en de drie gevangenen gebruiken David om te ontsnappen en een megagijzeling op te zetten. Voor hij het goed en wel beseft, is David woordvoerder van de eerste echte ecoterroristen ter wereld...
Bespreking:.
Toni Coppers is werkzaam bij de VRT, de Vlaamse Radio en Televisie, waar hij actief is bij de afdeling die verantwoordelijk is voor het onderdeel televisie .
Na Dixit is Heilige nachten het tweede boek van zijn hand waarin hoofdpersonage David Cleeffs de lezer meeneemt voor een originele en ongemeen grappige kijk op de wereld; en dus ook op onszelf.
De hoogdagen van het communicatiebedrijfje van David Cleeffs lijken achter de rug en hij ziet zichzelf dan ook gedwongen om elke opportuniteit met beide handen te grijpen. Hierdoor zit hij in een situatie dat hij moet werken met en voor mensen waarvoor hij geen greintje respect heeft: de uitbater van een zoo die meer bezoekers over de vloer wil krijgen, maar geen barst van dieren afweet; gevangenen die geen enkele interesse tonen in zijn pogingen hun voor te bereiden op het leven buiten de cel. Gelukkig zijn er nog de culturele cruises waarbij hij als reisleider fungeert en zijn vrienden om het leven toch wat aangenaam te houden. Maar als op een dag de gevangenen ontsnappen en de bemanning en gasten op het cruiseschip gijzelen, lijkt de wereld in te storten voor David.
Het is onverklaarbaar waarom zowel Dixit als Heilige nachten gepromoot worden als thrillers, want het zijn onvervalste humoristische pareltjes die uitblinken in satire en soms zelfs neigen naar slapstick, maar die slechts een klein zijdelings raakpuntje hebben met het gerne van het spannende boek.
De opbouw van het verhaal neemt veel tijd in beslag, want Toni Coppers opteert ervoor om een aantal los van elkaar staande verhaallijnen op de lezen los te laten. Maar net als het langdradig dreigt te worden en de lezer begint de vermoeden dat het verhaal nergens meer toe zal leiden, laat de auteur alles perfect samenkomen tot een ontknoping die zo aan het brein van Blake Edwards zou kunnen ontsproten zijn.
Heilige nachten is een staaltje humoristische lectuur dat bevstigt dat Toni Coppers in dit genre zijn gelijke niet kent in Vlaanderen. Een aanrader voor iedereen - thrillerliefhebber of niet.
Mijn score: 7/10
10:01
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: coppers_toni, belgie, nederlandstalig, 7 | Facebook
|
21-05-08
MCFADYEN Cody - Het gezicht van de dood
De bezoekers van Crimezone zijn voor het overgrote deel heel enthousiast over de twee werken van deze auteur. Ikzelf vond zijn eerste boek niet slecht, maar vond ook dat ik de schrijver zeker nog een tweede kans moest geven, vooraleer een definitief oordeel uit te spreken. Die kans komt er nu aan.
De achterflap:
Het meisje is zestien jaar oud. Ze heet Sarah, bevindt zich op de plaats delict van een gruwelijk, drievoudige moord en houdt een pistool tegen haar hoofd gedrukt. Ze beweert tegenover de politie dat ‘de Vreemdeling’ haar adoptiegezin heeft vermoord. Dat hij haar al haar hele leven achtervolgt en iedereen vermoordt van wie ze houdt. En dat niemand haar gelooft. En dat klopt, niemand gelooft haar. Tot nu toe...
Special agent Smoky Barrett heeft de leiding over CASMIRC, een speciale FBI-eenheid die zich bezighoudt met het opsporen van seriemoordenaars. Het team is door haar persoonlijk samengesteld uit de beste specialisten uit de nationale misdaadbestrijding. Ze zijn net zo geobsedeerd en vasthoudend als de psychopaten op wie zij jacht maken. En deze zaak zal het uiterste van hen vergen. Want een nieuwe, wrede, dubbele moord toont aan dat deze seriemoordenaar op een missie is en verderggaat dan welke moordenaar ook.
Bespreking:
Cody McFadyen werd in 1968 in Texas, USA geboren. Na eerst een aantal jobs te hebben gedaan in de witte sector, probeerde hij, met een eigen bedrijfje, zijn weg te vinden in de informaticawereld. Zo ontwierp hij onder andere websites en hielp hij mee bij het ontwikkelen van computerspelletjes. Ondertussen woont hij met vrouw, dochter en twee honden ergens onder de Californische zon. De honden krijgen zelfs een rol aangemeten in dit verhaal.
Hoewel hij altijd al graag verhalen schreef duurde het tot 2005 vooraleer hij er zich serieus op toelegde. Het resultaat was De stilte van de Hel, waarin de lezer tussen al de bloederige taferelen door kon kennismaken met Smoky Barrett en haar team, dat ook in dit boek de hoofdrol toebedeeld krijgt. Het schrijven beviel hem zo goed dat hij er ondertussen zijn hoofdberoep van gemaakt heeft en zich dus voltijds.toelegt op een auteurscarriere.
Tijdens de eerste dag van haar verlof krijgt CIA-agente Smoky Barrett telefoon van een collega: in een huis waar drie gruwelijke moorden gepleegd werden, verschuilt er zich nog een, onder het bloed zittend, zestienjarig meisje Sarah, die een revolver tegen haar hoofd houdt en enkel met Smoky wil spreken. Volgens Sarah is ‘de Vreemdeling’ niet alleen verantwoordelijk voor dit bloedbad, maar vermoordt hij al jaren iedereen bij wie Sarah zich goed voelt. Smoky en haar team hebben weer een zaak om zich in vast te bijten....
Hoewel Het gezicht van de dood als een op zichzelf staand boek kan gelezen worden, maakt de lezer het zichzelf toch wel wat makkelijker door ook het eerste boek door zijn of haar handen te laten gaan, want met een minimum aan verklaringen refereert te auteur meerdere malen naar feiten en gebeurtenissen uit De stilte van de Hel., dat een jaar vroeger in de tijd gesitueerd is dan dit werk.
De eerste helft van het boek is vrij lang uitgesponnen en het mag betwijfeld worden dat de keuze van de schrijver om een deel van het verhaal te vertellen in de vorm van een – achteraf geschreven - dagboek de goede beslissing was. Het is echt raar om de levensloop van een kind te lezen in de bewoordingen van een zestienjarige. En het is zelfs twijfelachtig of tieners sommige van de gebruikte woorden en zinsconstructies al tot hun vocabularium kunnen rekenen. Hierdoor wordt de lezer niet echt bij het nekvel gepakt en in het verhaal gezogen. Wel is het te voorspellen dat deze manier van vertellen vooral bij het vrouwelijke lezerspubliek heel wat medelijden voor het slachtoffer zal opwekken. Vasthoudend aan zijn stijl is het geheel ook ditmaal weer ruimschoots overgoten met een saus van bloed en geweld.
Gelukkig zit de plot goed in elkaar. Door het gegeven van de erfzonde te transformeren in een spannend verhaal heeft de auteur een originele drijfveer voor zijn moordenaar gevonden. Alleen is het jammer dat het team CIA-agenten zo slim is dat ze eventuele dwaalsporen al kunnen identificeren vooraleer de lezer de tijd had om de misleiding te herkennen, zodat een deel van de spanning al wegvalt vooraleer het hoogtepunt bereikt werd.
Cody McFadyen heeft veel aandacht besteed aan de beschrijving van zijn personages. Van elke van de protagonisten komen wat meer te weten van hun verleden, waardoor hun gedrag en houding beter kan begrepen worden.
Het gezicht van de dood is zeker geen slecht boek maar het kan de kwaliteit die beloofd wordt door de stijlvolle cover maar gedeeltelijk inlossen. Toch slaagt de auteur er met gemak in de lezer te laten uitkijken naar zijn volgend werk, want er zijn verschillende aspecten die erop duiden dat Cody McFadyen meer in zijn mars heeft dan wat hij tot nu toe uit zijn brein en pen liet ontspruiten.
Mijn score: 5/10
11:43
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: mcfadyen_cody, 5, usa, vertaald | Facebook
|
12-05-08
ASPE Pieter - De zevende kamer
Ik heb een haat/liefde verhouding met de boeken van Aspe: enerzijds staan ze garant voor enkele uurtjes leesplezier, maar anderzijds weet ik al op voorhand dat het geen topper zal zijn, zodat ik op het einde van elk verhaal toch dikwijls met een gevoel van lichte ontgoocheling achterblijf. Toch blijf ik – en samen met mij ongeveer 45000 anderen – de boeken lezen. De dag dat ik naar de boekhandel wilde trekken om me, ondere andere, dit boek aan te schaffen werd het me door Crimezone bezorgd ter bespreking. Van een perfecte timing gesproken.
De achterflap:.
Louis Vandervelde, ex-minister van Justitie en toekomstig premier, wordt vermoord aangetroffen in de buurt van de Villa Papillon, een luxebordeel in de buurt van Brugge. Van In legt meteen een verband tussen de locatie waar Vandervelde werd vermoord en de Villa. Uiteraard werd hem deze toch voor de hand liggende conclusie niet in dank afgenomen. Procureur Beekman belast de federale politie met het onderzoek en dat zeer tegen de zin van commissaris Van In, die samen met Guido Versavel en Hannelore een parallelonderzoek start.
Van In stuit daarbij op zoveel weerstand dat hij stilaan begint te beseffen dat er andere belangen op het spel staan. Wordt dit een beruchte doofpotaffaire omdat de reputatie van vooraanstaande personen in het gedrang is? En belangrijker: volgt Pieter Van In wel het goede spoor?
Bespreking:
De naar Blankenberge uitgeweken Bruggeling Pieter Aspe is met voorsprong de populairste misdaadauteur in Vlaanderen. Met een zelfopgelegd werkritme om zes dagen per week, elke voormiddag vier bladzijden te produceren slaat hij erin om met de precisie van een Zwitsers uurwek twee boeken per jaar af te werken.
De zevende kamer, het eerste boek van 2008 is al het tweeëntwintigste in de reeks van commissaris Pieter Van In en zijn companen Guido Versavel en Hannelore Martens. De boekvoorstelling vond eind april plaats in privé-club Villa papillon, dat ook het decor en het bindmiddel vormt van dit verhaal.
Deze keer begint het boek met de vondst van het vermoorde lichaam van Louis Vandervelde. Vermits de moord op een toppoliticus nogal gevoelig ligt wordt het onderzoek al vlug over gedragen aan federale politie. Van In voelt zich hierdoor gepasseerd, en start op eigen houtje een nevenonderzoek. Een paar doden later lijken al de aanwijzingen één richting aan te duiden: bordeel Villa Papillon. Maar toch heeft Van In zijn handen vol om zowel zijn privé-leven als zijn onderzoek ophet juste spoor de houden.
Een boek van Pieter Aspe bespreken is eigenlijk een zeer eenvoudige taak want net zoals de auteur werkt met een vast stramien doorheen zijn boeken kan een oude recensie ook makkelijk gebruikt worden als basis voor een nieuwe: dus ook deze keer weer een als een schoorsteen rokende en als een spons Duvel zwelgende Van In die een reeks moorden moet oplossen waarvan de eerste steevast al in het eerste hoofdstuk gepleegd werd. Maar deze keer staat Van In – en niet alleen hij – ook nog eens bloot aan een andere verlokking des levens: ontrouw.
Daar waar de schijver over het algemeen genomen er toch in slaagt het kwalitatieve niveau van zijn boeken aanvaardbaar te houden, slaat hij deze keer de bal mis: er zit weinig of geen evolutie in de hoofdpersonages. Een te groot percentage van het verhaal wordt besteed aan Villa Papillon en vreemdgaan, waardoor er niet veel ruimte meer overblijft om een degelijk spannend verhaal te vertellen. Meer zelfs, het lijkt erop dat het plot enkel maar een excuus is om publiciteit te maken voor de club in kwestie.
Als dan ook een personage op een bepaald moment het plat Brugse dialect in de mond gelegd wordt; en datzelfde personage bij haar tweede optreden opeens algemeen Nederlands praat, kan alleen maar de conclusie getrokken worden dat er beter wat meer tijd uitgetrokken was om het werk te perfectioneren. Komt er stilaan sleet op de formule? Of is twee boeken per jaar toch van het goede teveel? Binnen een maand of zes zullen we het weten.
De zevende kamer bevat een teveel aan drank en vrouwen en te weinig spanning om een goede Aspe genoemd te kunnen worden.
Mijn score: 4/10
16:40
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: aspe_pieter, belgie, nederlandstalig, 4 | Facebook
|
11-05-08
THIJSSEN Felix - Het diepe water
Motivatie van de keuze:
Dit is een van de weinige boeken die plaatsje veroverd heeft in beide lijsten waarvan ik de boeken blindelings aankoop. Dit boek werd zowel gelauwerd met een prijs alsook kreeg het een maximumscore toebedeeld op Crimezone. Nu ik na een aantal recentie-exemplaren gelezen te hebben eindelijk nog eens een boek uit de eigen collectie kon ter hand nemen was de keuze snel gemaakt. Ook de intrigerende cover bepaalde mee de keuze voor dit boek.
De achterflap:
Francines vader is bezeten van de droom een jacht te kopen en samen met zijn dochter de wereld over te zeilen. Maar in de loop der jaren ziet Francine die droom veranderen in een nachtmerrie. Ze zullen het nodige geld nooit bij elkaar krijgen.
Alles grijpt Francien aan om iets te verdienen. Ze brengt zelfs gestolen auto's naar Duitsland. En daarna krijgt ze een nog lucratiever klusje - simpel en zonder risico's. Maar drie dronken mannen verpesten alles.
Bespreking:
De ondertussen al vijfenzeventig jarige Felix Thijssen kan het schrijven niet laten. De naar de Franse Cevennen geëmigreerde Nederlander begon met in de jaren zeventig met het schrijven en vertalen van science-fiction verhalen, maar richtte zich na een tijdje meer op het spannende boek. In dit gerne heeft hij twee series gecreeerd : de ene rond de gangster Charlie Mann en een andere rond de privé-detective Max Winter. Cleopatra, het eerste boek uit de Max Winter reeks werd bekroond met de Gouden Strop.
Het uit 2006 daterende werk Het diepe water valt buiten de hierboven genoemde reeksen, hoewel de auteur het niet kon laten om de detective helemaal uit het boek te houden, en hem laat opdraven in een kleine gastrol. Het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs lauwerde in datzelfde jaar dit boek met de Diamanten Kogel; de prijs voor het beste Nederlandstalige misdaadboek.
In Het diepe water volgen we Francine Kallas, een jongedame die net als haar vader, haar weg vindt in de kleine krminaliteit, om hun gezamelijke droom – het ruime sop kiezen op een eigen zeiljacht - te kunnen verwezenlijken. Als ze ,zonder het zelf te weten, medeplichtig wordt aan ontvoering met dodelijke afloop en haar vader wordt opgepakt als verdachte, stelt ze alles in het werk om de onschuld van haar vader proberen te bewijzen, wat natuurlijk niet van een leien dakje loopt.
Het begin van het verhaal vertoont grote gelijkenissen met Het gruwelhuis van Franck Thilliez, maar daarna evolueert het verhaal in een totaal andere richting naar het gerne boeken dat ook door Patrick De Bruyn geschreven wordt, waarbij de progingen om goed te doen het hoofdpersonage in steeds grotere moeilijkheden brengt.
Het verhaal wordt verteld in een zeer volwassen aandoende stijl die neigt naar het literaire, waarbij veel aandacht wordt besteed aan de uitwerking van het hoofdpersonage en haar relatie met haar vader; zodat haar gedragingen en beslissingen goed gemotiveerd zijn. Het nadeel van zulk een schrijfstijl is dat er veel wordt ingeboet aan spanning, maar toch slaagt de auteur er glansrijk in de aandacht van de lezer vast te houden tot helemaal op het einde van het boek.
Het diepe water is typische prijswinnaar, want de laatste jaren hebben de jury’s van de verschillende spannende prijzen de tendens om de literaire kwaliteiten beter te appreciëren dan een spannende plotverloop. Daarom zullen de liefhebbers van het echt spannende boek hier minder plezier aan beleven dan de adepten van de immens populaire literaire thriller. Maar alles bij elkaar beschouwd heeft Felix Thijssen een zeer goed boek bij elkaar geschreven dat de bekroning echt wel waard is.
Mijn score: 7/10
17:07
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: thijssen_felix, nederlandstalig, nederland, prijswinnaar, creme_de_la_crime, 7 | Facebook
|
08-05-08
TULKENS Joris - De Shatila erfenis
Motivatie van de keuze:
Ook dit boek is weer een recensie-exemplaar van Crimezone. Hoewel de schrijver een land- en zelfs streekgenoot is, is hij mij totaal onbekend, maar afgaande op de titel vermoed ik dat dat het verhaal betrekking zal hebben op moslimterrorisme.
De achterflap:
Ter hoogte van het sterrenrestaurant Le vieux lapin wordt uit de Leuvense vaart het lijk opgevist van Bart Steenhoudt, koekjesfabrikant, hormonen dealer en minnaar van Sonja Schuermans. Le vieux lapin wordt uitgebaat door de echtgenoot van Sonja. Jaloezie? Passiemoord? De Leuvense speurders Firmin Liekens en Wim Lambrechts bijten hun tanden stuk op het onderzoek. Tot de zaak een onverwachte wending neemt.
Bespreking:
Joris Tulkens is een geboren en getogen Diestenaar die bijna de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt. Na zijn studies filosofie en klassieke filologie en een omweg via het cabaretcircuit verzeilde hij in het schrijversmilieu. Na een lange periode waarin hij voornamelijk, naar eigen zeggen, psychologiserende werken schreef, verdeelt hij tegenwoordig zijn aandacht tussen politieke werken, historische biografieën en spannende boeken.
De Shatila erfenis is zijn derde policier met de Leuvense rechercheurs Firmin Liekens en Wim Lambrechts als hoofdpersonages. Net als de eerder verschenen De dode danseres en Dodelijk vuur, krijgt ook dit boek een politiek geïnspireerde verhaallijn mee, die de landsgrenzen ver overscrhijdt. Zo gebruikt hij deze keer de, in september 1982 door de Israeli’s aangerichte, slachtpartijen in de Palestijnse vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila als kapstok om zijn verhaal aan op te hangen.
Rechercheur en zeurkous Firmin Liekens wordt erbij geroepen als het duidelijk wordt dat de uit het kanaal geviste Bart Steenhoudt geen natuurlijke dood stierf. De speurders denken in eerste instantie het motief te vinden in relationele oorzaken, maar ze stuiten daarbij op zoveel ongerijmdheden dat ze genoodzaakt zijn om de oplossing elders te zoeken. En daarbij stuiten ze op een verbanden die wijzen in de richting van een terroristische groepering.
De Shatila erfenis is een thriller met internationale allures: het verhaal wordt verteld in drie verhaallijnen die elk op een ander continent gesitueerd zijn. Vooral de draadjes die zich afspelen in Beiroet en Houston zijn van hoge kwaliteit. De Belgische verhaallijn haalt echter dat niveau niet. Niet alleen past de ironische toon ervan totaal niet bij het verhaal, maar ook komen een aantal feiten en gebeurtenissen nogal ongeloofwaardig over. Maar over heel de plot beschouwd heeft Joris Tulkens een mooi opgebouwd verhaal afgeleverd.
Het gebruik van een niet altijd even rechtlijnige chronologie brengt de lezer bij tijd en wijlen ook in verwarring, zeker als de verplaatsingen in de tijd niet altijd duidelijk aangegeven zijn. Gelukkig kan de lezer zich aan de hand van de inhoud toch vrij snel in de tijd heroriënteren, zodat het ongemak tot een minimum beperkt blijft.
Alles bij elkaar genomen is De Shatila erfenis een goed boek dat niet in een hokje te plaatsen is. Zo kunnen er kenmerken in teruggevonden worden van politieke thrillers, spionage romans, actieverhalen overgoten met een vleugje ironie en zelfs sarcasme.
Mijn score: 6/10
17:17
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: tulkens_joris, nederlandstalig, belgie, 6 | Facebook
|
03-05-08
BAANTJER A.C. - De Cock en moord in de hondsdagen
Motivatie van de keuze:
Gemengde gevoelens kwamen in mij op toen het schreeuwerig rode Baantjer uit de Crimzone enveloppe te voorschijn kwamen: enerzijds is De Cock een monument in eigen land, en door de TV-serie ook bij ons in Vlaanderen; anderzijds leveren veelschrijvers quasi nooit meesterwerkjes af. Vermits het al bijna vijf jaar geleden was dat ik nog een boek van deze auteur in hand had, is het misschien niet slecht de kennismaking te hernieuwen. We zien wel...
De achterflap:
De Cock, met ceeooceekaa, is vermoeid: de hitte van de hondsdagen teistert hem. Hij legt Vledder uit dat de aanhoudende hitte van de hondsdagen bij sommigen de werking van hun hersenen ernstig van streek kan maken. Tijdens deze periode dient een rechercheur dus extra alert te blijven.
Na deze uitleg komt een man namens een goede vriendin de vermissing van haar echtgenoot melden. En slechts luttele uren daarna ontdekken ze het lijk van de vermiste man en in de kofferbak van diens auto zes kleine dode hondjes.
Heeft De Cock voorspellende woorden gesproken? Het slachtoffer was een strijdbare dierenactivist. Wat kan het motief van de moordenaar zijn? Onenigheid of financieel wanbeheer binnen het bestuur van de Stichting? Boze hondenfokkers die zelf puppy’s willen leveren voor vivisectie? Of ligt de oplossing in het liefdesnestje dat het slachtoffer in de tuin van het grachtenpand had laten bouwen?
Bespreking:
Baantjer voorstellen is echt niet meer nodig, denk ik. De inmiddels 85 jaar oude van Urk afkomstige in Amsterdam verblijvende auteur pende ondertussen al meer boeken bij elkaar dan hij jaren telt. Jaren geleden overschreed hij de kaap van vijf miljoen verkochte exemplaren van zijn werken. Geen enkele schrijver in het Nederlandse taalgebied deed hem dat ooit voor – en na. Kortom Baantjer is voor Nederland wat Pieter Aspe is voor Vlaanderen: een man die erin slaagt mensen aan het lezen te zetten en te houden.
En dan is er De Cock. Dat is ook al zo’n fenomeen. Moord in de hondsdagen is al het negenenzestigste deel uit de reeks van deze volkse rechercheur die zijn werkterrein in de volkse buurten van Amsterdam heeft liggen. Door het bewerken van een aantal van de boeken tot televisieserie, zijn De Cock en zijn assistent Vledder gaan behoren tot het gemeengoed van onze cultuur.
Tijdens de warmste periode van het jaar, die in devolksmond ook wel de hondsdagen genoemd worden, worden De Cock en Vledder gebeld over de vondst van een lijk. Het blijk te gaan om de enkele uren voordien als vermist opgegeven dienenactivist Petrus van Wijn gaarden. In de koffer van zijn wagen vinden de speurders de lijkjes van zes puppies.
Aan De Cock en zijn team om deze misdaad proberen op te lossen, die volledig draait rond het woord hond in al zijn betekenissen.
De sleutel van het blijvende succes van de reeks zit in de herkenbaarheid. Niet alleen van de personages, maar ook van de structuur van de verhalen en natuurlijk de telkens weerkerende gimmicks: ook deze keer stelt de rechercheur zich tot in den treure voor als De Cock met ceeooceekaa. En ook deze keer eindigt een audiëntie bij de commissaris weer met de gefrustreerde kreet “Eruit!”. En het traditionele afsluitende hoofdstuk waar de zaak wordt nabesproken bij de rechercheru thuis, ondertussen genietend van een drankje ontbreekt ook deze keer niet.
Ook de schrijfstijl en het taalgebruik maken deel uit van het succesvolle concept: een aangenaam weglezend eenvoudig taalgebruik, waarbij eventuele moeilijke begrippen zonder uitzondering verklaard worden maar waarbij tegelijkertijd ellenlange beschrijvingen en uitwijdingen angstvallig uit de weg worden gegaan. Wel zal het de Vlaamse lezers opvallen dat er regelmatig hem onbekende typische Noord-Nederlandse woorden gebruikt worden in de dialogen die meestal extreem kort gehouden worden.
Ook de plot en de opbouw van het verhaal is best vakwerk. Hoewel een dierenrechtenorganisatie die de kassa spijst door puppies te verkopen aan laboratoria net iets te ongeloofwaardig is, is de rest van het verhaal mooi in elkaar gestoken. Toch heeft Baantjer een klein steekje laten vallen door de aandachtige lezer in gelegenheid te stellen om de dader al net over halfweg het toch al niet dikke boekje, eenduidig te identificeren.
De Cock en moord in de hondsdagen is een typische Baantjer. Het is dan ook een tussendoortje dat menig lezer zal kunnen appreciëren.
Mijn score: 6/10
10:05
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: 6, nederlandstalig, nederland, baantjer_ac | Facebook
|
01-05-08
IGNATIUS David - Het Suleiman spel
Motivatie van de keuze:.
Meestal is het openen van een Crimezonezending een fijne verrassing, maar soms slaat, bij de eerste aanblik van de cover, toch de twijfel toe. Dit was dus het geval met dit boek: de omslagfoto, die ik onmiddellijk associeerde met het islamterrorisme. En laat dat nu net één van die zaken zijn die niet mijn interesse wegdragen.
De achterflap:
Roger Ferris, een van de topagenten van de CIA in de war on terror wordt met een speciale missie naar Jordanië gestuurd. Tot op heden is namelijk niemand erin geslaagd Suleiman gevangen te nemen, de moslimterrorist die achter bloedige aanslagen over de gehele wereld zit. Hij verschuilt zich diep in de woestijn en is onzichtbaar voor alle geheime diensten.
Het spel dat Ferris bedenkt, is hetzelfde dat de Britten tijdens het Rommel-offensief in Noord-Afrika toepasten: hij laat een lijk achter met documenten die moeten wijzen op infiltratie van een spion binnen de vijandelijke gelederen.
Alles lijkt goed te gaan, totdat Ferris’ vriendin wordt gekidnapt in de Palestijnse gebieden. Zijn enige hoop is de directeur van de geheime dienst van Jordanië, maar kan hij die vertrouwen? Ferris begint te vermoeden dat hij zelf verstikt is geraakt in het dodelijke web van Al Qaida.
Bespreking:
David Ignatius is al sinds 1986 als journalist verbonden aan de Washington Post, waar hij vooral opiniestukken publiceert over de nationale en internationale politiek en economische onderwerpen en waarmee hij al een aantal prijzen won. Met Het Suleiman spel is hij ook al aan zijn zesde thriller toe, waarvan er drie naar het Nederlands vertaald werden.
In Het Suleiman spel volgen we CIA-agent Roger Ferris, die in Jordanië gestationeerd is en verantwoordelijk is voor het uitschakelen van Suleiman, de codenaam van een topman van Al Qaida die het brein is achter een golf van aanslagen in de Westerse wereld. Maar Suleiman blijkt ongrijpbaar: hij laat geen elektronische sporen achter en alle pogingen om zijn organisatie te infiltreren mislukken. Ten einde raad besluit Ferris een door de Britten in de tweede wereldoorlog beproefde truuk te gebruiken: probeer de vijand met valse informatie ervan te overtuigen dat zijn organisatie geïnfiltreerd is. En de misleiding lijkt vruchten af te werpen. Maar dan wordt de vriendin van Ferris ontvoerd...
In een oerdegelijke, weloverdachte en professioneel aandoende stijl en erover wakend dat hij zijn verhaal niet laat wegzinken in opsommingen van feiten schetst de auteur een geloofwaardig verhaal vol misleiding. Niet alleen misleiding van de tegenstander, maar ook tussen de verschillende geheime diensten onderling en zelfs misleiding van de eigen agenten te velde. En natuurlijk ook de lezer, die evenals het hoofdpersonage in het ongewisse gelaten wordt, en zich daardoor er goed mee kan vereenzelfvigen.
Die agenten zijn gelukkig niet gebaseerd op James Bond en soortegelijke spionnen, maar zijn mensen van vlees en bloed, met hun twijfels, schroom, idealen en beslommeringen. Persoonlijke beslommeringen die hun denken en doen zo kunnen beïnvloeden dat hun carrière en zelfs hun leven bij momenten aan een zijden draadje kont te hangen. Maar in een poging om de thriller een internationaal karakter te geven wordt er – zoals we meer zien in actieverhalen – net iets te vlot gehuppeld tussen verschillende ver uit elkaar liggende locaties.
Met deze, met een tikkeltje romantiek afgekruide, volbloed spionageroman,, zoals ze na de teloorgang van de Sovjetunie, bij gebrek aan een internationale vijand, de laatste tijd niet meer geschreven werden maakt David Ignatius na acht jaar een opgemerkte terugkeer in de wereld van het spannende boek.
Wel is het betreurenswaardig dat op de achterflap zaken vermeld staan die pas heel diep in het boek aan bod komen. Dit net iets te ver oplichten van het tipje van de sluier zal het leesplezier van een aantal lezers toch wel ietwat vergallen.
Het Suleiman spel is een goed geschreven spionageroman pur sang. Liefhebbers van het gerne moeten dit boek zeker aan hun collectie toevoegen. Ook in Hollywood heeft dit boek indruk gemaakt want het wordt momenteel door Ridley Scott verfilmd met Leonardo DiCaprio en Russell Crowe in de hoofdrollen. De film zal vanaf eind oktober 2008 in de zalen te zien zijn onder de originele titel van het boek: Body of lies.
Mijn score: 7/10
09:58
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: ignatius_david, vertaald, 7, usa | Facebook
|