29-06-08
CLANCY Tom - De jacht op de Red October
Toen na het openmaken van een door Crimezone verstuurd pakketje dit boek te voorschijn kwam, was er eerst een vlaag van ontgoocheling: een boek van bijna vijfentwintig jaar oud. En dan nog wel eentje dat ik al eens gelezen had en waarvan ik de film ook al een paar keer gezien had. Maar anderzijds was dat alles al weer zo lang geleden dat ik er buiten het hoofdthema niet veel meer van weet. Even het geheugen opfrissen dan maar.
De achterflap:
De Red October, een Russische onderzeeër boordevol zeer geavanceerde apparatuur, bevindt zich op de bodem van de oceaan. Gezagvoerder Marko Ramius koestert een persoonlijke wrok tegen de Russische autoriteiten en is bereid zijn leven én dat van zijn elitebemanning op het spel te zetten om zijn ontsnapping naar Amerika te realiseren. Hij heeft de vlucht tot in de kleinste details uitgedacht.
De Amerikanen, die maar al te bereid zijn de Red October hun veilige wateren binnen te loodsen, zetten de agressieve commandant van de Dallas in, Bart Mancuso. De Russen zien de ontsnapping van Ramius als hoogverraad en sturen Viktor Tupolev, eens zijn meest toegewijde leerling, achter hem aan.
Achttien dagen duurt de zenuwslopende jacht over de bodem van de oceaan. Achttien dagen waarin jagers en prooi volledig van de buitenwereld zijn afgesneden..
Bespreking:
Tom Clancy behoeft geen voorstelling meer, denk ik. Deze erg op zijn privacy gesteld Amerikaan die vooral hoge toppen scheerde met zijn Jack Ryan serie, vergooide zijn goede reputatie als auteur door zijn naam te verbinden aan verschillende reeksen van mindere kwaliteit, zoals daar zijn Op-center; Power plays en Netforce.
De jacht op de Red October is het boek waar het in 1984 allemaal mee begon en is – net zoals een aantal andere boeken uit de reeks met Jack Ryan in de hoofdrol – niet alleen een literair succes, maar ook een blockbuster op het witte doek. Ter gelegenheid van hun 140-jarig bestaan heeft uitgeverij Bruna deze moderne klassieker terug op de markt gebracht, in een scherp geprijsde gebonden uitgave voorzien van een leeslint.
In het boek volgen we de Russische duikbootbevelhebber Marko Ramius, die tijdens de maagdentocht van een nieuwe, geavanceerde, duikboot zijn vaarorders negeert en koers zet naar de Verenigde Staten van Amerika, om daar een nieuw leven te beginnen. Zijn koerswijziging blijft niet onopgemerkt, en als zijn bedoelingen bekend raken, wordt zowat de halve Russische vloot de Atlantische oceaan opgestuurd om kost wat kost te voorkomen dat Red October in handen van het Westen valt. Zo’n massale onaangekondigde beweging van schepen valt natuurlijk ook op bij de Amerikaanse marine. Een hoog spel op drie fronten – politiek; spionage en militair – kan beginnen, want de Amerikanen willen de kans om een moderne duikboot van de tegenstander eens binnenste buiten te keren niet laten ontglippen...
Deze verzekeringsmakelaar moet of een natuurtalent zijn, of heel lang aan dit boek gewerkt hebben, want er is zeer weinig op te merken aan dit debuut. De schrijfstijl komt zeer volwassen over voor een eersteling, wat het leesplezier enkel maar ten goede komt.
Ook over de uitwerking van het verhaal is amper iets op te merken. Enkel de motivatie van Marko Ramius om zijn duikboot richting aartsvijand Amerika te sturen is wat aan de magere kant, maar dat is spijkers zoeken op laag water. In dit – op een paar secretaresses na – van vrouwelijke personages verstoken boek laat Tom Clancy de lezer op een zeer geloofwaardige wijze kennis maken met de werking van de inlichtingendiensten, en hun politieke entourage, ten tijde van de koude oorlog.
Nu, vierentwintig jaar na het verschijnen van de eerste druk, heeft de tijd het boek jammer genoeg een beetje ingehaald. Ondertussen is de machtige wereldmacht, die de USSR toendertijd was, verbrokkeld waardoor ze heden ten dage niet meer de hoofdrol speelt die haar in het boek toebedeeld werd. Maar toch kan de iets oudere lezer zich nog met een ongelooflijk gemak inleven in deze degelijke en spannende spionage- en actieroman uit vervlogen tijden. Voor de jonge lezer ligt dit waarschijnlijk iets moeilijker.
Tot slot wil ik nog een lans breken voor het leeslint, dat tegenwoordig in praktisch geen enkel boek meer terug te vinden is, maar toch zo handig is in gebruik. Wat een gemak dat er deze keer eens geen gesukkel was met bladwijzers die uit boeken vallen zodat men niet meer weet waar men gebleven was; of bladwijzers die tijdens het lezen steevast verdwijnen. Bij deze: uitgevers, voorzie elk boek alsjeblieft terug van dit kleinood dat het lezersleven zoveel makkelijker maakt.
De jacht op deRed October is stilaan op weg – als hij het nog niet is, tenminste - uit te groeien tot een klassieker. En klassiekers moet iedereen in huis hebben en liefst ook nog gelezen hebben. Sommige van deze werken zijn zware, bijna niet door te komen, dobbers, maar dat is allerminst het geval met Tom Clancy’s debuut. Hier ga je veel plezier aan beleven terwijl je meegesleept wordt in een van de spannendste onderwateravonturen die ooit op de markt verschenen zijn.
Mijn score: 9/10
23:30
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: usa, 9, vertaald, clancy_tom | 
Facebook
|
24-06-08
STEFANSSON Jon Hallur - Misstap
Op het moment dat ik besef dat dit recensie-exemplaar zijn oorsprong in IJsland vindt, komen meteen de vooroordelen van de Scandinavische en bij uitbreiding de Noord-Europese thriller naar boven gesprongen. Niet dat deze kenmerken noodzakelijk negetief hoeven uit te vallen. Maar de typische traagheid van vertellen impliceert meestal ook dat er weinig gebeurt in deze boeken. Het mag dan ook tegenstrijdig klinken maar anderzijds hebben de auteurs uit het hoge noorden al wel menig briljant boek op de mensheid losgelaten. Het kan dus alle richtingen uit.
De achterflap:
Een succesvolle architect wordt levensgevaarlijk gewond aangetroffen in zijn zomerhuisje. Al snel wordt duidelijk dat hij verwikkeld is in een web van leugens en bedrog, waarbij familie, een minnares, en collega's een dubbelzinnige rol spelen. Beetje bij beetje wordt het kluwen van de kleine, benauwende IJslandse gemeenschap ontrafeld. Wie is slachtoffer en wie is dader? Wie is allebei?
Bespreking:
De bijna een halve eeuw oude Jon Hallur Stefansson is een man woorden: hij studeerde literatuur en zijn professionele leven beslaat zowat elk facet van de woordkunst: liedjesschrijver, poeet, radiomaker, vertaler en sinds kort ook misdaadauteur. Het winnen van een kortverhalenwadstrijd motiveerde de Ijslander om te beginnen aan zijn eerste spannende boek, dat in het Nederlands de titel Misstap meekreeg.
In Misstap volgen we twee personages: enerzijds is er Marteinn, die geen raad weet met het feit dat hij zijn vader een half zo jonge vrouw had zien kussen.. Als hij zijn vader dan wat later ook nog eens op sterven na dood terugvindt, slaan zijn gevoelens , verbeelding en realiteitszin helemaal in de knoop. Anderzijds is er de politieman Valdimar; die de eerste vaststellingen doet op de plaats waar Marteinn zijn vader meer dood dan levend vond.
Misstap is een boek met twee gezichten geworden. Het begin is - wat men ondertussen is gaan beschouwen als typisch voor de misdaadliteratuur uit het hoge noorden – een tikkeltje langdradig. Want door de ellenlange beschijvingen en uitweidingen is één vierde van het boek al voor de ogen van de lezer gepasseerd voor het verhaal echt op gang geschoten wordt. Maar naar het einde toe, als de lezer stilaan aan het indommelen is, wordt die stijl ongemerkt omgebogen tot een zeer directe vertelvorm waarin steeds minder ruimte is voor beslommeringen of bijvoeglijke naamwoorden. Hierdoor wordt de vaart van het verhaal steeds meer opgedreven naarmate de ontknoping nadert.
In essentie is dit vooral een verhaal over liefde, relaties en natuurlijk overspel, want de auteur heeft zowat elk opgevoerd personage opgezadeld met een relationeel probleem, waardoor die figuren wel wat aan echtheid winnen. Maar overdrijven is nooit goed, want de lezer gaat zich echt wel afvragen of er in heel IJsland dan geen enkel, naar onze maatstaven, normaal persoon te vinden zou zijn.
Op de achterflap staat opvallend vermeld dat Jon Hallur Stefansson het kroonprins van de IJslandse misdaadroman zou zijn. Tot ver in het boek lijkt dat te hoog gegrepen en een loze marketingkreet. Maar als het verhaal zijn climax bereikt en de ontknoping in het gezicht van de lezer ontploft, kan alleen maar beaamd worden dat deze auteur een enorm potentieel zou kunnen hebben. De prachtprestatie die hij geleverd heeft om, zonder kunstgrepen, geen enkele indicatie van de ware toedracht prijs te geven tot op het moment dat hij besluit deze als een vuist uit het donker in het gezicht van de lezer te laten slaan, getuigt van ware klasse. En de totaal op het verkeerde been gezette lezer blijft verbouwereerd achter in het besef dat hij of zij verslagen is door deze plotwending die er geen is. Dit einde alleen redt het boek van de middelmaat.
Het zag er lang naar uit dat Misstap een misstap dreigde te worden, maar de magistrale ontknoping bewijst dat Jon Hallur Stefansson echt wel het talent heeft om na verloop van tijd de troonopvolger te worden van Arnaldur Indridason. Maar voorlopig kan de koning nog ongestoord verder regeren.
Mijn score: 6/10
17:39
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: 6, vertaald, ijsland, stefansson_jon_hallur | Facebook
|
18-06-08
LESCROART John - De verdachte
Aan mijn eerst kennismaking met het werk van deze auteur hield ik wat gemengde gevoelens over, want De Hunt club ontsteeg de middelmaat niet. Diezelfde gemengde gevoelens kwamen bij mij boven toen dit boek uit een zending van Crimezone te voorschijn kwam. Maar elke auteur verdient een eerlijke tweede kans. John Lescroart krijg deze nu dan ook.
De achterflap:
Als Dr. Caryn Dryden dood wordt aangetroffen in bad, vermoedt de politie dat de dader een goede bekende van het slachtoffer moet zijn geweest: haar echtgenoot, Stuart Gorman. Hij had nog maar net gehoord dat zijn vrouw van hem wilde scheiden en er wacht hem een miljoenenuitkering van haar levensverzekering.
Advocate Gina Roake, partner bij Dismas Hardy, is blij met deze belangrijke zaak, vooral omdat Gorman een waterdicht alibi lijkt te hebben. Maar naarmate ze meer tijd met hem doorbrengt raakt Gina steeds verder verwikkeld in Stuarts verleden vol geheimen, liefde en leugens...
Bespreking:
De Californische zanger-muzikant-auteur John Lescroart schreef al een aantal juridische thrillers bij elkaar. In het merendeel van die boeken zijn de hoofdrollen weggelegd voor de advocaten Dismas Hardy en Abe Glitzky. Hoewel deze nog bijrolletjes toebedeeld kregen, ligt de nadruk in zijn twee rencenste boeken, De Hunt club en De verdachte, op andere personages. Deze werken kunnen dan ook als totaal op zichzelf staande verhalen beschouwd en gelezen worden.
In De verdachte, volgen we advocate Gina Roake. Zij besluit na een lange tijd van afwezigheid, waarin ze het verlies van haar grote liefde probeerde te verwerken, zich terug in de hectische wereld van het pleiten in te werken. Van een jeugdvriend krijgt ze een zaak in de schoot gegooid: Stuart Gorman, een auteur van esoterische natuurboeken is de hoofdverdachte van de moord op zijn vrouw, die hem net had laten weten te willen scheiden. Hoe meer indirecte bewijzen door de politie verzameld worden, hoe harder hij zijn onschuld uitschreeuwt. En hoe meer Gina begint te twijfelen aan de onschuld van haar cliënt.
Wat tijdens het lezen onmiddellijk opvalt is dat ondanks het feit dat sommige van de personages ook al een grote rol speelden in zijn vorig boek, elke verwijzing naar De Hunt club ontbreekt. Het lijkt er bijna op dat de auteur er niet aan herinnerd wil worden.
Met De verdachte heeft hij alvast een degelijke juridische thriller afgeleverd waar weinig op aan te merken valt. De hoofdpersonages worden mooi uitgediept tot driedimentionele figuren en de aangename vertelstijl van de auteur draagt ertoe bij dat het boek aangenaam wegleest en nooit saai dreigt te worden.
Ook de plot wordt mooi opgebouwd. Al zullen doorgewinterde thrillerlezers de dader al wel voor de eigenlijke ontknoping kunnen aanwijzen. Want het aloude schrijverstrucje dat het personage dat het minst in de kijker loopt de dader is, geldt ook deze keer weer. Gelukkig is het motief dan weer wat moeilijker uit te vissen, zodat het boek tot het eind toe blijft boeien.
Maar het grootste minpunt moet op rekening van de uitgever van deze editie bijgeschreven worden. De occasionele taal- of zetfouten kunnen nog met de mantel der liefde bedekt worden, maar het tot vijfmaal toe betrapt worden op naamsverwisselingen kan niet door de beugel en dat knaagt zowel aan het leesplezier als aan het waardeoordeel van het boek.
Alles bij elkaar genomen is deze milde aanklacht tegen oppervlakkigheid, vooringenomenheid en politisering van het rechtsproces een degelijk spannend boek geworden waarvan elke liefhebber van de jurische thriller met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal kunnen genieten.
Mijn score: 7/10
19:35
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: lescroart_john, 7, vertaald, usa | Facebook
|
16-06-08
TEMPLE Peter - De kwade dag
Crimezone bezorgde me deze aantrekkelijk uitziende thriller van een voor mij onbekende auteur. Als ik mij niet vergis is het zelfs mijn eerste kennismaking met een schrijvende tegenvoeter.
De achterflap:
John Anselm is een buitenlandcorrespondent die een oorlog te veel heeft gezien. Hij is overspannen en worstelt met geheugenverlies. Via zijn werk voor een schimmig failliet beveiligingsbedrijf komt hij op het spoor van de Zuid-Afrikaan Con Niemand, een ex-huurmoordenaar die een videoband in bezit heeft met zeer gevoelige inhoud. Duistere krachten zetten alles op alles om deze band in handen te krijgen. De twee mannen worden meegesleurd in een nachtmerrie van geweld en intrige waaraan alleen een eind kan komen als lang verborgen gehouden geheimen worden blootgelegd.
Bespreking:
De in Zuid-Afrika geboren Peter Temple emigreerde in 1980 naar Australië, waar een journalistieke en academische carriere hem naar Sydney en Melbourne bracht. In de jaren ’90 gooide hij het roer om en vervoegde hij zich bij de misdaadauteurs. Ondertussen is hij uitgegroeid tot de meest genomineerde Australische thrillerauteur.
Nadat zijn meest recente boek, De gebroken kust, in 2007 met meerdere prijzen – waaronder een Golden dagger – bekroond werd, wordt in de slipstream van dat succes ook dit oudere, uit 2002 daterende De kwade dag voor het eerst naar het Nederlands vertaald. Dit op zichzelf staande verhaal is het eerste boek buiten zijn Jack Irish-reeks dat in de rekken van de Vlaamse en Nederlandse boekhandels terecht komt.
De Zuid-afrikaanse ex-huursoldaat Con Niemand verdient tegenwoordig zijn boterham met beveiligingswerk. Als op een dag een opdracht totaal de mist ingaat en hij het als enige overleeft, besluit hij om wat geld en een geheimzinnige videoband mee te nemen uit de villa van zijn opdrachtgever. In een poging wat extra geld te verdienen gaat hij in op het aanbod om de tape naar Londen over te vliegen om hem daar te overhandingen aan de vragende partij. Maar die tegenpartij wil helemaal geen getuigen en staat Con naar het leven. Hij moet al zijn, in conflicten opgedane, kennis aanwenden om in leven te blijven, want de tegenparij heeft ondertussen het Hamburgse spionagebedrijfje van ex-journalist John Anselm ingehuurd in een ultieme poging een stinkend zaakje in de doofpot te houden.
Zoals veel gevierde auteurs, heeft ook Peter Temple een groeicurve doorlopen tijdens zijn schrijverscarrière. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn ouder werk niet hetzelfde hoge niveau haalt van zijn prijsboek. Zo zitten er in de spanningsboog van De kwade dag enkele deuken van formaat, waardoor de lezer enkele keren een gevoel van langdradigheid niet kan onderdrukken.
Gelukkig weet de auteur sterk te eindigen en slaagt hij er toch min of meer in de ontknoping tot aan het eind toe te camoufleren, hoewel de aandachtige lezer ondertussen al weet hoe de vork in de steel zit.
Ook is het een ongelukkige keuze om in de Nederlandstalige editie de naam Niemand – rechtstreeks overgenomen uit de originele uitgave – van het hoofdpersonage aan te houden. Als dan nog eens een massa zinnen beginnen met dat woord zorgt dit alleen maar voor verwarring. Dikwijls moesten één of meer zinnen herlezen worden om uit te maken of het nu het personage of het voornaamwoord bedoeld werd.
De kwade dag is een internationale politiek getinte actiethriller waar wellicht een mooie film kan gedestilleerd worden, maar als boek is het geen topper. Enkel voor de echte fans van Peter Temple die hun collectie willen vervolledigen.
Mijn score: 5/10
21:01
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: temple_peter, vertaald, austalie, 5 | Facebook
|
08-06-08
HUNT Arlene - Vermist
Motivatie van de keuze:
Dit is weer een recensie-exemplaar van Crimezone. De combinatie van titel en coverfoto maken al direct duidelijk waarover het boek zal handelen. En ik mag me voor de zoveelste keer dit jaar weer eens verlekkeren op een kennismaking met een voor mijn onbekende auteur.
De achterflap:
1980: Waarschijnlijk dood. Dat is wat iedereen dacht toen Katie Jones, een kleine blonde peuter, van het strand verdween op een mooie zomerdag.
2006: Een jonge blonde vrouw schiet een man neer en daarna richt ze het pistool op zichzelf.
De vrouw is Katie Jones. Haar verschijning roept allerlei vragen op en niet alleen bij haar familie... Waar was ze al die tijd? Wie nam haar jaren geleden mee? En waarom schoot ze een gepensioneerde huisarts neer?
Het detective duo, John Quingley en Sarah Kenny, zijn al gauw verwikkeld in een van hun meest gecompliceerde zaken ooit. Ze doen er alles aan om de ware toedracht te achterhalen. Ze gaan zo op in hun opdracht dat ze niet door hebben dat ze in de gaten worden gehouden. Iemand uit Sarah’s verleden wacht op het juiste moment om toe te slaan...
Bespreking:
De 34 jaar jonge Ierse Arlene Hunt woont met haar man, dochter, hond en katten in Dublin, waar ze ook haar verhalen laat afspelen. Ze is het levende bewijs dat schrijvers geen duffe mensen hoeven te zijn die al koffie slurpend achter de schrijftafel hangen, want deze uit het milieu gestapte prostituee liep vorig jaar liep haar eerste marathon.
Met Vermist levert ze haar vierde boek af, maar het is pas het eerste dat is uitgebracht in een Nederlandse vertaling. Hoewel het al het derde deel is waarin de detectives opgevoerd worden, kan het zonder problemen worden gelezen zonder enige voorkennis. Natuurlijk blijft de lezer wel achter met een aantal vraagtekens over het duistere verleden van Sarah, dat mogelijk wat raakpunten heeft met haar eigen verleden.
Als blijkt dat een jonge vrouw die net een man neergeschoten heeft en daarna zelfmoord probeert te plegen, de zesentwintig jaar geleden verdwenen en doodgewaande Katie Jones is, worden bij haar moeder en broer oude wonden terug opengereten, en stapelen de vragen zich op.
De broer schakelt het locale detectivebureau QuicK in om het verleden van Katie uit te pluizen in de hoop zo te weten te komen wat zijn zus overkomen is. Detectives John Quingley en Sarah Kenny bijten zich vast in de zaak en stoten op een organisatie die het geweld niet schuwt. Als dan Sarah ook nog eens ingehaald wordt door haar eigen dubieuze verleden, wordt het haar bijna teveel en kan ze zich maar amper staande houden.
Arlene Hunt bewijst dat ze weet hoe ze een spannend verhaal moet opbouwen: doe geheimzinnig; zorg voor dreigend onheil; voeg een scheutje humor toe; gebruik personages met een verleden en bovenal ontwerp een goede verhaallijn. Als al die ingrediënten dan ook nog eens, keurig gemixed, op papier gezet worden in een zeer vlot lezende schrijfstijl, kan er maar weining meer misgaan.
De twee sterkste punten van Vermist zijn zonder twijfel de plot en het detectiveduo. De plot, die slechts uiteengetrokken is in twee verhaallijnen, staat als een huis. Zelfs al kan de lezer delen van de oplossing makkelijk voor zich zien, toch ontplooit het verhaal zich op een dusdanige wijze dat de verveling op geen enkele moment ook maar de minste kans krijgt om de kop op te steken. Niet alleen boeit het boek van de eerste tot de laatste bladzijde, het blijft de bijna hele tijd ook bijzonder geloofwaardig. Dit zou echt wel eens kunnen gebeuren of gebeurd zijn.
En dan zijn er de twee detectives: als ex-verliefden hangt er nog altijd een vleugje romantische spanning tussen de twee, die echter elkaar professioneel perfect aanvullen tot in hun snedige conversaties toe. John is de veruit het kleurrijkst. “Eerst doen, dan denken” lijkt zijn motto te zijn, en het mag dan ook niet verbazen dat hij regelmatig eens tegen een vuist of erger aanloopt. Het personage heeft wat weg van een bijgeschaafde Pat Somers uit de boeken van Bavo Dhooge.
Vermist is een werk dat door zijn inhoud van verdwenen kinderen; tegengewerkte liefde en sterke familiebanden vooral door de vrouwelijke liefhebbers van het spannende boek fel geapprecieerd zal worden. Maar de mannelijke exemplaren moeten zeker niet schreeuwend weglopen, want ook zij zullen plezier kunnen beleven aan dit verhaal dat ver boven de middelmaat uitsteekt.Het smaakt zelfs naar meer.
Mijn score: 7/10
12:02
Gepost door Eric Diepvens
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: hunt_arlene, 7, vertaald, ierland | Facebook
|