Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek is een recensie-exemplaar van Crimezone van een voor mij nobele onbekende auteur. Dat het boek over maffiosi handelt, en ik geen liefhebber van het genre ben, bezorgt mij een zekere vooringenomenheid, die ik in mijn bespreking zal negeren.

De achterflap:.
Frank Machianno is een rustige, vriendelijke zestiger. Om rond te kunnen komen heeft hij, naast een kleine zaak in San Diego, nog een paar baantjes. Hij werkt hard en surft graag. Hij heeft een dochter voor wie hij zorgt, een ex voor wie hij klusjes doet en een knappe vriendin die de rest van zijn tijd opslorpt. Iedereen vindt hem aardig. Niemand weet dat hij vroeger Frankie Machine was: maffia-huurmoordenaar en professionele killer.
Maar dan zoekt een van Franks oude bendegenoten contact met hem. Frank wordt in de val gelokt. Hij wordt achternagezeten door huurmoordenaars en corrupte FBI-agenten. Maar hij is zijn oude vak nog niet verleerd: hij laat een spoor van lichamen achter in zijn zoektocht naar wie het op hem gemunt heeft.


Bespreking :
De uit New York afkomstige Don Winslow heeft al heel wat watertjes doorzwommen vooraleer hij zich een misdaadauteur mocht noemen. Hij was onder andere acteur, regisseur, bioscoopuitbater, safarigids, en zelfs detective. Nu woont hij met zijn vrouw en hun zoon op een ranch in de omgeving van San Diego.

Zijn eerste spannende boek dateert al van 1991 en ondanks dat er een paar van zijn werken naar het Nederlands vertaald werden bleef hij in ons taalgebied een nobele onbekende. In 2007 werd Dood en leven van Bobby Z verfilmd. Ondertussen wordt ook al gewerkt aan de verfilming, met Robert De Niro in de hoofdrol, van zijn tiende en meest recente boek De winter van Frankie Machine.

In dat boek maken we kennis met Frank Machianno, alias Frankie Machine, een kleine zelfstandige die in het verleden echter een legendarische huurmoordenaar was voor de plaatselijke maffia. Op een dag wordt hij opnieuw benaderd door maffiosi die hij niets kan weigeren. Al snel blijkt dat er kwaad opzet in het spel is en dat iemand hem kost wat kost dood wil. Maar wie? En waarom? Frank heeft geen idee, maar ook geen andere keuze dan dit zaakje tot op het bot uit te zoeken, wil hij nog een kans hebben om weer van zijn rustige oude dag te kunnen genieten.

Het verhaal van Franks zoektocht zit vol met flashbacks, die vooral worden gebruikt om zijn oude makkers en zijn activiteiten in vervlogen tijden voor te stellen. En die terugblikken zitten dan ook nog eens vol met al de typische maffia-cliché die men maar kan bedenken. Het gevoel dat men het allemaal al wel eens gezien, gehoord of gelezen heeft komt constant om het hoekje kijken.

Maar gelukkig is de hoofdverhaallijn stukken boeiender. Door het hoofdpersonage enerzijds uit te tekenen als een man die er alles aan doet om het iedereen – vriendin, dochter, ex-vrouw en klanten – naar de zin te maken; en er anderzijds een harde overlever van te maken, die geen confrontatie uit de weg gaat, onstaat er een complex en realistisch personage, die best op wat symphatie van kan rekenen.

Don Winslow slaagt er ook in, door vertelsnelheid en diepgang perfect te doseren, een sfeer te creëren waar de lezer bijna zonder het te merken in opgaat. Als aansluitend de plot nog best te pruimen is en het verhaal een ietwat verrassende onknoping kent, is er weinig reden tot klagen en kan alleen maar besloten worden dat dit boek er best mag zijn.

De Winter van Frankie Machine is mooi opgebouwd, vlot verteld boek met een geloofwaardig hoofdpersonage dat ondanks de typische maffia praktijken toch best genietbaar is voor elke liefhebber van het spannende boek.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Na op vakantie in het buitenland nog eens enkele boeken uit de eigen collectie gelezen te hebben, lagen er bij de thuiskomst weer enkele pakketjes van Crimezone klaar. En onder andere dit boek maakte deel uit van de inhoud: een voor mij onbekende schrijfster.

De achterflap:
Voor ex-profielschrijver van de FBI Pierce Quincy is het het begin van een nachtmerrie: een verlaten auto op een eenzaam stuk snelweg, met een nog lopende motor, een tasje op de chauffeursstoel. Zijn echtgenote Rainie Conner blijkt verdwenen. Heeft een van de geesten uit Rainies verleden haar eindelijk ingehaald? Of is haar verdwijning het gevolg van een van de zaken waar ze aan werkte – een geweldadige dubbele moord of het misbruik van een ernstig gestoord kind wiens lot Rainie erg ter harte ging?
Samen met zijn dochter, FBI-agent Kimberly Quincy, gaat Pierce de strijd aan met de autoriteiten, terwijl hij als een waanzinnige zoekt naar antwoorden op alle vragen waarvoor hij altijd bang was ze te moeten stellen...


Bespreking:
Lisa Gardner woont met haar man, dochter, en huisdieren in New Hampshire, USA. Net als Tess Gerritsen heeft ze in het verleden, onder het pseudoniem Alicia Scott, romantische verhalen geschreven. Maar in 1997 gooide ze het roer om om een boek te schrijven waarin ze naar eigen zeggen veel slachtoffers kon maken.

Her resultaat was De bloedbruiloft, waarin ook Pierce Quincy zijn eerste optreden maakt. Verdwenen is ondertussen al het achtste boek van haar hand en het vijfde waarin Pierce een belangrijke rol speelt.

Dit verhaal begint met de onrustwekkende verdwijning van Lorraine ‘Rainie’ Conner, de tweede vrouw van Pierce. Al snel wordt duidelijk dat ze ontvoerd werd. Waar door wie? In welk milieu moet de dader gezocht worden? Is het iemand uit Rainies verleden die zich wil wreken? Of moet de dader gezocht worden in de omgeving van de huidige bezigheden van Rainie, waarin ze de zaken behartigt van een jongetje dat beweert mishandeld te worden door zijn stiefvader? Terwijl de politie zich aan de procedures houdt, start Pierce Quincy, geholpen door zijn dochter Kimberly en haar verloofde zijn eigen onderzoek, met slecht één doel: zijn vrouw levend terugvinden.

Zulk een langlopende serie staat garant voor mooi geboetseerde en doorleefde personages, die zeer levensecht overkomen. Maar zo’n lange geschiedenis is ook net het zwakke punt van het boek, want net als bij Karin Slaughter haar Grant County reeks, gaat de lezer zich hier ook afvragen hoeveel leed en ongeluk een hoofdpersonage kan hebben: een teveel aan moorden, verkrachtingen en dergelijke in eenzelfde familie- en kennissensfeer knaagt aan de geloofwaardigheid.

Maar de schrijfster vangt dit perfect op door voor de rest een bijna perfect spannend verhaal te vertellen. Met een degelijke meeslepende schrijfstijl, die wat doet denken aan De gijzeling van Sebastian Fitzek schotelt ze de lezer een politiethriller voor die staat als een huis. Het boek, dat een tijdspanne van twee dagen beschrijft, wordt verteld vanuit twee standpunten: de politie en het slachtoffer. De keuze voor deze invalshoeken is meteen een grote troef, want ondanks dat de lezer zo veel informatie toegespeeld krijgt, blijft de dader toch buiten beeld tot op het eind, waardoor het spannend blijft tot aan de ontknoping.

Lisa Gardner is dan ook - voor mij en wat laat misschien – de ontdekking van 2008 en Verdwenen is een aanrader voor iedereen die van een goed spannend boek houdt.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Karin Slaughter is zo’n auteur waarvan geweten is dat ze een goed boek kan schrijven. Maar evengoed moet je regelmatig vaststellen dat haar boeken niet altijd haar beste niveau halen. Toch blijf ik ze het voordeel van de twijfel geven en blijf ik haar boeken lezen, in de hoop dat ze zichzelf nog eens overtreft.

De achterflap:
Detective Lena Adams heeft jarenlang geprobeerd haar verleden te ontvluchten. Aan het kleine plaatsje waar ze is geboren heeft ze vele slechte herinneringen en ze is een nieuw leven begonnen ver van haar gewelddadige jeugd. Maar niets heeft haar kunnen voorbereiden op de explosie van geweld waarmee ze bij haar gedwongen terugkomst wordt geconfronteerd: een meedogenloze moordenaar heeft een jonge vrouw onherkenbaar verbrand. Voor de plaatselijke politie is Lena de enige verdachte.
Wanneer Jeffrey Tolliver, Lena’s baas te horen krijgt dat zijn detective is gearresteerd reist hij samen met zijn vrouw Sara Linton af naar het plaatsje. Dan wordt een tweede lichaam gevonden. Bij hun pogingen om Lena te helpen, raken Jeffrey en Sara verstrikt in een duistere wereld vol geweld en rassenhaat. Kunnen zij de waarheid achterhalen voor de moordenaar opnieuw toeslaat?


Bespreking:
De Amerikaanse Karin Slaughter woont in Atlanta. Op achtendertig jarige leeftijd is zij niet alleen een vaste waarde in het thrillerwereldje, maar heeft ze al acht eigen boeken op de wereld los gelaten, en ook een boek met kortverhalen van Amerikaanse auteurs samengesteld.

Haar zevende boek, Onaantastbaar, is tevens het zesde deel in de reeks met Sara Linton, Jeffrey Tolliver en Lena Adams in de hoofdrollen. Het boek sleepte in 2007 de Zilveren vingerafdruk in de wacht: de publieksprijs van Crimezone.nl voor het beste niet origineel Nederlandstalig spannende boek van 2007. Ondertussen is haar nieuwste, Versplinterd, ook al in de boekhandel verkrijgbaar.

Als Jeffrey telefonisch op de hoogte gebracht wordt dat Lena op verdenking van moord, gearresteerd is in haar geboortedorp, laat hij vol ongeloof alles voor wat het is en vertrekken hij en zijn vrouw Sara onmiddellijk om zijn beschermelinge bij te staan. Tijdens hun onderzoek stuiten ze op het slechtste in de mens, want het dorpje is verworden tot een poel van verderf waar neo-nazi’s, racisten en drugdealers de plak zwaaien.

Dat de schrijfster potentie heeft is algemeen geweten en dat benadrukt ze nogmaals bij het begin van dit boek. Het eerste hoofdstuk behoort tot het beste wat ze ooit op papier zette. Het is gewoon fantastisch te lezen hoe ze, door het belichten van enkele details, als een tekenaar die met enkele lijnen iets herkenbaar creëert, zeer realistisch het gevoel kan overbrengen hoe een beschuldigde zich in de rechtbank moet voelen. Klasse.

Maar ze slaagt er niet in dezelfde kwaliteit in de rest van het boek te handhaven. Het middenstuk van Onaantastbaar ligt volledig in de lijn met de andere boeken uit de reeks: de privé-beslommeringen van de hoofdpersonages blijven de bovenhand voeren en het gevoel dat de auteur niet goed weet welke richting het verhaal uit te sturen komt meermaals aan de oppervlakte. Het vele en gruwelijke geweld kan niet verhullen dat de serie al een tijdje ter plaatse staat te trappelen. Ook is de keuze om de nadruk meer en meer te verschuiven naar Lena twijfelachtig, want laat dat nu net het meest ongeloofwaardige hoofdpersonage zijn. En het gemak waarmee de locale instanties toelaten dat Jeffrey buiten zijn jurisdictie het onderzoek voert, en Sara er de lijkschouwingen verricht zorgen voor licht ongeloof bij de lezer.

Maar in het afsluitende hoofdstuk, dat een beetje los staat van de rest van het verhaal pakt de schrijfster uit met een knaller van een cliffhanger waarmee ze het de recensenten zeer moeilijk maakt om er iets over te zeggen zonder te veel weg te geven maar waardoor ze zich ervan verzekert dat ondanks de rest van het verhaal de geschokte en verweesde lezer toch weer staat te popelen om het volgende deel in de reeks te gaan lezen.

Onaantastbaar heeft een fabuleus begin en een zelden gezien verrassend einde, maar alles daartussen kan niet tippen aan het hoge niveau dat we van Karin Slaughter kunnen verwachten. Enkel voer voor de trouwe volgelingen van Karin Slaughter en de Grant County reeks.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Spannende boeken die in het Nederlandse taalgebied een prijs in de wacht slepen, komen automatisch terecht op mijn lijstje van boeken die ik wil lezen. Dit is weer zo’n bekroond boek van een auteur waarvan ik nog nooit iets las.

De achterflap:
Na de verdrinkingsdood van zijn vrouw, is Victor Cox, professor filmgeschiedenis, en een wandelende filmencyclopedie, de eerste en enige verdachte. Cox valt ook algauw voor een van zijn studentes, de bloedmooie Starr Mortenson. Ze lijkt als twee druppels water op de Amerikaanse actrice Louise Brooks. Maar aan de Belgische kust loopt Starr in zee en keert niet meer terug.
Ook bij vier andere moorden op jonge vrouwen blijkt dat professor Cox de slachtoffers heeft gekend. Sterker, de moorden zijn perfecte imitaties van bekende filmscènes. Maar is de professor daarom de serial killer?
Cox raakt in de war en haaft fictie en realiteit steeds meer door elkaar. Heeft hij te veel films gezien. Is hij daardoor schizofreen geworden? Of paranoïde? Hoe dan ook, hij begint zelf aan zijn eigen onschuld te twijfelen..


Bespreking:
De uit het Antwerpse afkomstige, en in de Provence verblijvende, Patrick Conrad is al zijn hele leven in de ban van het gschreven woord. Hij gaf zijn studies op om zich al snel volledig toe te leggen op het schrijven van verhalen, poëzie, scenario’s, columns en artikels. Zijn eerste boek dateert al uit 1963, maar pas in 1994 publiceerde hij Limousine, zijn eerste spannende boek.

Met het uit 2007 daterende Starr - de achtste thriller van zijn hand.- sleepte de auteur de Diamanten kogel in de wacht: de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige boek van het jaar.

In het verhaal volgen we Antwerpenaar Victor Cox, wiens leefwereld enkel maar uit film bestaat. Hij is professor filmgeschiedenis, notoir filmkenner, verwoed verzamelaar van filmprops. Alle gebeurtenissen in zijn leven associeert hij met filmscènes.
Als zijn echtgenote verdrinkt, zijn nieuwe vriendin verdwijnt en een aantal vrouwen uit zijn kennissenkring op identieke wijze vermoord worden als in al dan niet bekende filmscènes, is hij de voor de hand liggende hoofdverdachte. Victor probeert de politie te overtuigen van zijn onschuld, maar realiteit en fictie beginnen in zijn hoofd zo door elkaar te lopen, dat hij op de duur zelf begint te twijfelen aan zijn onschuld.

Dit boek leest ontzettend vlot. Zo vlot zelfs dat er een hoge mate van oppervlakkigheid ontstaat, die soortgelijk is aan het gebrek aan diepgang bij de meeste films: scène na scène wordt, tegelijk met een referentie naar een soortgelijke scène op het witte doek, op de lezer afgevuurd. Het gaat zo snel voorruit dat – zoals bij het uit het raam kijken van een rijdende trein het landschap verwordt tot een wazige verzameling strepen , de spanning totaal verloren gaat.

Alles, verhaallijnen en geloofwaardigheid inbegrepen, wordt opgeofferd aan de liefdeverklaring van de auteur aan de pelicule. Het boek ademt dan ook de typische sfeer uit van de films uit de tijd dat deze enkel bestond in grijstinten. Dezelfde sfeer die teruggevonden kan worden in Stand-In van Bavo Dhooge.

Starr is geen spannend boek tegen een achtergrond van films, maar een ode aan de  film, acteurs en hun rollen, aan elkaar gelijmd door een misdaad thema. Cinefielen zullen dan wellicht ook meer plezier aan het boek beleven dan thrillerliefhebbers.

Mijn score: 4/10