Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit boek werd mij door Crimezone bezorgd ter recensie. De schijver is voor mij een nobele onbekende, waardoor ik mij voor een eerste indruk volledig moet laten leiden door de cover, die best wel aantrekkelijk is, met de stijlvolle layout en handen die een gebroken schoteltje vasthouden.

De achterflap:
Onderweg terug van een vergadering raakt een zakenman met zijn auto in de slip en verongelukt. De volgende ochtend wordt inspecteur Mark Lapslie bij de plaats van het ongeluk geroepen. Hij is niet ingehuurd om het ongeluk te onderzoeken, maar wel het halfvergane lijk dat naast het autowrak begraven bleek te liggen.
Ondertussen, elders, drinkt Violet Chambers thee met de hoogbejaarde Daisy. Opeens valt Daisy stuiptrekkend op de grond, terwijl haar huid in brand lijkt te staan en er tranen uit haar ogen stromen. Violet slaat het tafereel rustig gade en drinkt haar thee.
Lapslies onderzoek brengt hem op het spoor van een vrouwelijke seriemoordenaar, die na elke moord de identiteit van haar slachtoffers steelt en hun levens overneemt. Maar de inspecteur is niet de enige die op zoek is naar de ware identiteit van de moordenaar...


Bespreking:
De in Londen residerende Brit Nigel McCrery had een lange carrière bij de politie. Daarna werd hij scenarioschrijver voor televiesieseries in opdracht van de BBC. En daarna vond hij het tijd om boeken te gaan schrijven. Hij leverde blijkbaar zo’n goed werk af dat zijn boeken met Sam Ryan in de hoofdrol aan de basis lagen van weer een nieuwe TV-serie: het zeer succesvolle Silent witness. Het volledig op zichtzelf staande De Earl Grey-moorden is ondertussen al zijn tiende boek.

Als de politie volop bezig is de vaststellingen te doen bij een verkeersongeval stuiten ze op een half begraven lijk. Inspecteur Mark Lasplie, die al een tijdje op non-actief staat wegens ziekte, wordt erbij gehaald omdat zijn naam, na het invoeren van de kenmerken van de menselijke resten, uit de computer kwam. Het slachtoffer wordt vrij snel geïdentificeerd en de verbazing is groot als blijkt dat de persoon niet als vermist staat opgegeven. Het moeizaam verlopende onderzoek, dat bij momenten zelfs wordt tegengewerkt, leidt naar een moordenaar die de identiteit van haar eenzame slachoffers overneemt.

Dat Nigel McCrery geen grijze muis is, maar een creatieveling met een rijke fantasie, bewijst hij door een oud, bijna pensioengerechtigd, vrouwtje te transformeren in een medogenloze en egocentrische seriemoordenaar, die geheel bij het personage passend, gebruikt maakt van een zacht wapen, namelijk plantengif, om haar slachtoffer het leven te benemen. Ook de wijze waarop het eerste lijk ontdekt wordt, getuigt van een geest die buiten de doordeweekse referentiekaders denkt. Het hele verhaal door kom je zulke kleine details tegen die ervoor zorgen dat dit werk net iets verschilt van alle anderen, waardoor het plezierig lezen is.

De auteur slaagt er dan ook makkelijk in om van zijn personages, die op een kleine uitzondering na allen doodnormale mensen zijn met hun probleempjes en onhebbelijkheden, bijzonder geloofwaardig te laten overkomen.

Maar soms wordt er toch iets te veel doorgedramd. Vooral de bij tijd en wijlen te lang uitgesponnen beschrijvingen en mijmeringen halen de vaart uit het verhaal en leiden de aandacht van de lezer weg af van de verhaallijnen, die best goed uitgewerkt zijn.

Met De Earl Grey-moorden heb je best enkele aagename uurtjes spannend leesplezier, maar het boek mist toch nog wat om tot de echte toppers gerekend te worden..

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek kwam tevoorschijn uit een pakketje van Crimezone. Het opschrift literaire thriller belooft al niet veel goeds, maar wie weet is dit de uitzondering.Ook de schrijver is geen referentie vermits dit een spannend debuut blijkt te zijn. Verstand op nul en lezen maar...

De achterflap:
Paul Fonteyn zit al drie jaar in een tbs-kliniek. Hij heeft bewust aangestuurd op tbs om een lange gevangenisstraf te ontlopen. Het ziet ernaar uit dat hij zijn tweelingbroer Peter om het leven heeft gebracht... Maar wat is er werkelijk voorgevallen tussen de twee broers?

Bespreking:
De Nederlander Joost Heyink was lang als wetenschappelijk onderzoeker verbonden aan de universiteit van Groningen, maar is nu al een tijdje voltijds schrijver. Zo publiceerde hij al een tiental jeugdboeken. Hij woont met zijn vrouw en zoon in Zuidwolde. Proefverlof is zijn eerst boek voor de volwassenenmarkt

TBS-ers blijken populaire hoofdpersonages in het Nederlandse spannende boek van 2008. Na Simone Van der Vlugt (Blauw water) en Marion Pauw (Daglicht) is er nu dus Proefverlof van Joost Heyink. Hierin volgen we Paul Fonteyn, die na een moord er alles aan gedaan heeft om toch maar ontoerekinginsvatbaar verklaard te worden met als enige betrachting  het ontlopen van een levenslange gevangenisstraf door een aanzienlijk kortere internering in een TBS-instelling. Daar heeft hij alle tijd om zijn verleden op een rijtje te zetten en zijn toekomst uit te stippelen.

Doordat ongeveer vijfentachtig procent van het boek zich afspeelt binnen de muren van de psychiatrische instelling – enkel tijdens de laatste veertig bladzijden worden er andere horizonten opgezocht – is dit een statisch verhaal geworden. Gelukkig gunt de auteur ons op tijd en stond ook eens een blik in het hoofd van Paul waardoor we de voorgeschiedenis van het hoofdpersonage wat beter zouden moeten leren kennen. Maar veel wijzer dan de slechte relatie met zijn tweelingbroer Peter, waarbij zowat de enige communicatie tussen de twee bestaat uit het elkaar op puberale wijze zo zwaar mogelijk voor schut zetten; en grote hoeveelheden drank die verzet worden, wordt de lezer niet, waardoor er absoluut geen band ontstaat tussen lezer en hoofdpersonage.

Hoewel ik natuurlijk geen ervaringsdeskundige ben, wordt het leven binnen de instelling nogal ongeloofwaardig en comfortabel voorgesteld. Het hoofdpersonage leeft er als een koning – hij brouwt zelfs zijn eigen appelwijn – en slaagt er zonder enig probleem in al zijn therapeuten in te palmen en om de tuin te leiden. Ondertussen probeert de auteur de lezer warm te maken voor de geheimzinnige missie van Paul: de drijfveer waarom hij zo snel mogelijk terug op vrije voeten gesteld wil worden.

Ondanks een moord en een moordenaar voelt Proefverlof nooit aan als een spannende boek. Zelfs het atypische, en dus toch wat verrassende einde kan daar niets aan veranderen. Dit is geen voer voor de thrillerliefhebber.

Mijn score: 4/10

Motivatie van de keuze:
Crimezone heeft niet zolang geleden tien boeken op de markt gebracht onder de noemer Crimezone Classics: een heruitgave van tien niet meer in de handel te verkrijgen klassiekers uit de geschiedenis van het spannende boek. Dit exemplaar dat dateert uit 1978 kreeg ik ter recensie toegesturd.

De achterflap:
Maurice Castle is getrouwd met een zwarte vrouw. In een poging zwarte Zuid-Afrikanen te helpen, werkt hij als dubbelspion voor zowel de Engelsen als de Russen. Dan wordt zijn dubbelrol ontdekt. De Russen halen Castle snel terug naar Moskou. Hij is alleen gedwongen om zijn vrouw en zoon achter te laten.


Bespreking:
De Engelsman Graham Greene begon zijn carriere als journalist, maar legde zich al snel toe op het schrijverschap. Hij schreef onder andere kortverhalen, theaterstukken, filmscripts, reisverhalen, recensies en romans. Zijn oudere boeken zijn strikt onderverdeeld in thrillers en literaire werken, maar naarmate zijn carriere vorderde, werd de scheiding tussen die twee strekkingen als maar vager. Hij overleed na een turbulent leven in 1991 op 86 jarige leeftijd in Zwitserland waar hij al geruime tijd verbleef.

De privé-factor dateert uit de herfst van zijn loopbaan. Het werd gepubliceerd in 1978 en in 1979 verfilmd met Nicol Williamson, Iman en Richard Attenborourgh in de hoofdrol. Als deel van de tiendelige reeks Crimezone Classics is het nu terug in de boekhanden te vinden.

In dit werk volgen we Maurice Castle, een ambtenaar bij de Britse geheime dienst, die als wederdienst voor het helpen van zijn vrouw dubbelspion geworden is. Als zijn verraad opgemerkt wordt, slaagt hij erin naar Rusland te vluchten. Maar zijn vrouw en zoontje blijven achter in Groot-Brittannië.

Bij het openslaan van het boek springt het rare lettertype direct in het oog. Het lijkt alsof de letters niet helemaal mooi op het papier staan, maar gelukkig went het oog er snel aan zodat de lezer er totaal geen hinder van heeft tijdens het lezen.

Het sterkste punt van dit boek is zonder enige twijfel de kracht die uitgaat van de dialogen: de auteur schudt prachtige dialogen uit zijn mouw die zowel bol staan van de koele Britse humor als scherp zijn als een gevecht met de degens.

Ook opmerkelijk is dat Maurice Castle voor de verandering eens geen superspion is die op elke denkbare en ondenkbare plek ter wereld, met gevaar voor eigen leven, voorzien van de modernste snufjes en uitgerust met de dodelijkste wapens de wereldvrede of de eer van zijn land gaat verdedigen. Niets van dat alles, want het hoofdpersonage is een kleinburgerlijke ambtenaar die maar één zaak nastreeft: een gelukkig gezinsleven. Deze voorstelling van de spion als grijze muis leunt waarschijnlijk veel dichter bij de realiteit aan dan de afgetrainde helden die ons te pas en te onpas voorgeschoteld worden, en staat garant voor een zeer geloofwaardig personage van vlees en bloed.

Heel het verhaal baadt in een sfeer van typisch Britse kalmte, zelfs bijna apathie: er gebeurt amper iets en als er dan toch eens enige actie ondernomen wordt, gebeurt het zo terloops dat het bijna onopgemerkt blijft. Hierdoor leunt het boek dan ook veel dichter aan bij de Literatuur dan bij het spannende boek. Het feit dat de auteur daarenboven nog kiest voor een open einde versterkt alleen maar dat gevoel.

Door dertig jaar geleden te balanceren op de grens van literair werk en spionageverhaal, kan De privé-factor beschouwd worden als de voorloper van de literaire thriller. Als roman beschouwd scoort het boek dan ook een punt of twee meer dan de hieronder vermelde quotering als spannend boek, die wat lager uitvalt door het gebrek aan spanning en het open einde.

Mijn score: 5/10

 Motivatie van de keuze:
Begin juli verbleef ik tijdens mijn verlof een tijdje in het Katharenland midden in de Franse Languedoc. Tijdens een bezoek aan het fraai gerestaureerde middeleeuwse vestingstadje Carcassonne, merkte ik op dat er stapels van dit boek – de Franstalige editie dan toch – in de souvenirwinkels lagen. Bleek dat het verhaal zich daar afspeelt. Terug thuis gekomen heb ik direct dit boek, dat al in mijn collectie zat, een plekje toebedeeld hoog op de stapel van nog te lezen boeken. Nu is het dan aan de beurt, en kan ik mijn vakantie weer deels herbeleven.

De achterflap:
Juli 2005: Bij archeologische opgravingen aan de voet van de Pyreneeën ontdekt Alice Tanner twee eeuwenoude skeletten. Het zijn niet alleen de oude botten die haar een onprettig gevoel geven, de gehele tombe straalt een overweldigende, kwaadaardige kracht uit. Wanneer ook de politie zich met de vondst bemoeit, besluit Alice om op eigen houtje naspeuringen te doen en stuit ze op zeer merkwaardige zaken...

Julie 1209: 800 jaar eerder in Carcassonne, aan de vooravond van de beestachtige kruistocht  die de Languedoc uit elkaar zal rijten, krijgt de 16-jarige Alaïs een mysterieus boek van haar vader, dat volgens zijn zeggen het geheim van de heilige graal herbergt. Verlies, intrige, geweld en passie bepalen voortaan haar leven terwijl ze vecht tegen de ongebroken boze kracht van haar tegenstander. Tot het noodlot haar, net als Alice, naar dezelfde grot voert, waar alles beslist zal worden...


Bespreking:
De Engelse Kate Mosse haar hele leven staat in het teken van het boek. In het verleden presenteerde ze op de BBC het boekenprogramma Readers & writers roadshow. Ze stichtte een boekenfestival, geeft schrijfcursussen en lag mee aan de basis van een literaire prijs. Momenteel verdeelt ze haar tijd tussen het presenteren van de boekenprogramma’s Open book en A good read op de BBC radio en het auteurschap.
Met haar man, en ook schrijver, Greg en hun twee kinderen woont ze afwisselend in Chichester, Engeland en Carcassonne, Frankrijk.

En als je in Carcassonne verblijft kan het haast niet anders of de Cité, zoals de oude volledig gerestaureeerde stad ook wel genoemd wordt, zet je aan het dromen over hoe het leven er daar in de middeleeuwen aan toe ging. Het resultaat van zulke dromen is Het verloren labyrint, Mosses derde boek, maar haar eerste historische triller, waaraan ze meer dan twee jaar werkte. Ondertussen ligt de opvolger, De vergeten tombe, dat in dezelfde streek gesitueerd is, al een tijdje in de boekhandel.

Het verhaal van Het verloren labyrint is opgesplitst in twee verhaallijnen die 800 jaar uit elkaar liggen: in het begin van de dertiende eeuw, gedurende de kruistocht tegen de Katharen, volgen we de jonge edelvrouw Alaïs in Carcassonne en omgeving, waar zij door haar vader wordt ingeleid in het geheim van de graal en zij deel gaat uitmaken van het netwerk dat maar één doelstelling heeft: zorgen dat het geheim bewaard blijft.
In het begin van de eenentwintigste eeuw maken we kennis met amateurarcheologe Alice Tanner, op het moment dat ze een eeuwenoude tombe ontdekt, aan de voet van de Pyreneeën, waarin een primitieve begraafplaats ligt met twee lijken. Als haar ontdekking bekend raakt, wordt er nogal bizar gereageerd door de expeditieleiding, de politie en een vreemde bezoeker. Hierdoor gaat Alice, met gevaar voor eigen leven, zelf op onderzoek uit.

Dit boek kan het best omschreven worden als een mengeling van Dan Browns De Da Vinci code en De acht van Katherine Neville: een mix van heden en verleden, goed en kwaad, religie en legenden. Kortom het is een rasechte reli-thriller.

Lezers die de Franse taal niet of amper machtig zijn zullen vooral in het begin niet zo vlot vorderen omdat de tekst doorspekt is met Franse en oud-Franse woorden. Achteraan het boek is wel een verklarende woordenlijst opgenomen, maar het telkens moeten opzoeken van die vreemde woorden vraagt toch wat doorzettingsvermogen en zet een domper op het leesplezier. Maar anderzijds voegt het wat authenticiteit toe aan de middeleeuwse verhaallijn, waarvoor de auteur heel wat research heeft gepleegd: zij slaagt er met brio in haar verhaal mooi door de geschiedkundige waargebeurde feiten te weven, die zo hallucinant zijn dat menig lezer, voor wie deze episode uit de Franse en Katholieke historie een nieuw gegeven is, sprakeloos van afgrijnzen zal staan. Nogmaals wordt bewezen dat de realiteit de fictie overtreft.

De schrijfster brengt het verleden met veel oog voor detail weer tot leven wat de geloofwaardigheid zeer ten goede komt. Maar in de hedendaagse verhaallijn gaat ze soms te ver waardoor diezelfde geloofwaardigheid weer gehypothekeerd wordt: zo zijn de visioenen die Alice heeft over Alaïs echt wel te ver gezocht, alsook de wijze waarop en het gemak waarmee Alice en Will kennis maken en samenwerken.

Hoewel het verhaaltechnisch nog wat beter kan, mogen liefhebbers van reli-thrillers en de middeleeuwen Het verloren labyrint absoluut niet missen. Het is tevens een perfecte manier om een reisje naar de Languedoc voor te bereiden; of nog eens te herbeleven.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
In de beurtrol die ik probeer aan te houden bij het kiezen van boeken uit de eigen collectie, was het weer eens de beurt aan een Nederlandse schrijver. Met dit boek sla ik weer twee vliegen in één klap: ik maak weer maar eens kennis met een voor mij tot nu toe onbekend auteur en ik kort tevens mijn lijstje van prijswinnaars weer wat in.

De achterflap:
Als de knappe journaliste Tessa Insinger aan boord stapt van het zeiljacht Joyeuse, weet ze niet wat haar bestemming is, maar wel wat ze wil. Het zeiljacht is eigendom van de megalomane projectontwikkelaar Eric Pincoff. Dat Pincoffs zakelijke imperium is gefinancierd door duistere praktijken wordt aan het begin van hun reis al duidelijk: een groep huurmoordenaars heeft het op hen gemunt. Tijdens de avontuurlijke zeiltocht, die hen uiteindelijk naar de andere kant van de wereld voert, doet Tessa een grote ontdekking. En dan komt het gevaar niet alleen meer van buitenaf...


Bespreking:
Hoewel Roel Janssen afstudeerde in de sociologie, koos hij ervoor, voor het merendeel van zijn professionele leven, een andere richting: in te slaan, door zich te gaan toeleggen op het schrijven van economische artikels voor het NRC Handelsblad. Ook publiceerde hij een aantal non-fictie werken in dat vakgebied. In 1997 begon hij met het schrijven van spannende boeken, die zich om voor de hand liggende redenen ook in de economische en financiële wereld afspelen. In 2007 mocht de auteur twee maal de champagne ontkurken: niet alleen werd hij zestig, maar in dat jaar werd De tiende vrouw ook bekroond met de Gouden Strop, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige spannende boek.

De succesvolle projectontwikkelaar Eric Pincoff , die een aantal van zijn projecten financiert met misdaadgeld wordt uitgeroepen tot Europees ondernemer van het jaar. Op de feestelijke prijsuitreiking maakt hij kennis met de journaliste Tessaloniki – Tessa voor de vrienden – Insinger. Zij wil ter voorbereiding van een achtergrondartikel wat tijd met Pincoff doorbrengen. Ze besluiten samen het ruime sop te kiezen op het zeilschip van de zakenman. Ze bevinden zich nog maar amper op zee als er een aanslag op het jacht gepleegd wordt. Naarmate de tocht vordert, wordt duidelijker dat ze beiden hun eigen onuitgesproken redenen hebbben om de reis in elkaars gezelschap uit te zitten.

In tegenstelling tot de gebruikelijke opzet van een verhaal, waarbij een groot aantal figuranten samen gedrumd worden in de beperkte omgeving van één dorp of stadje, heeft Roel Janssen ervoor gekozen om zijn verhaal, gebruik makend van een minimum aan personages, te situeren over ettelijke duizenden vierkante kilometers aardoppervlak. Dat kleine aantal spelers komt het leesplezier uitermate ten goede, want de lezer hoeft niet telkens in zijn geheugen te graven, of eventuele spiekbriefjes te raadplegen, om na te gaan wie wie weer is.

Jammer genoeg worden de verantwoordelijkheid afschuivende ambtenaar, de uit een slechte komedie weggeplukte ongemanierde gangsters en de corrupte politicus nogal clichématig getypeerd. Ook het gebruik van het moslimterrorisme als reden voor alle kwaad past in dat straatje. Maar gelukkig wordt dat alles gecompenseerd door de mooi gefundeerde, op de geschiedenis gebaseerde drijfveren van Pincoff, die door het leven gaat met Karel de Grote als groot voorbeeld. De lezer steekt onderweg ook nog wat op inzake geldstromen die onze economie draaiende houden, witwasoperaties en belastingonduiking.

De eenvoudige plot wordt uitgewerkt tot een onderhoudend verhaal dat zeer vlot wegleest, maar waarin vooral de daden van hoofdrolspelers, en vooral dan Tessa, niet altijd even aannemelijk of logisch zijn.

De keuze om de protagonisten samen te brengen op een boot biedt de nodige perspectieven wat betreft de interactie tussen die personages, maar resulteert ook in een aantal dooddoeners. Zo is er de onvermijdelijke seksuele spanning en haantjesgedrag en natuurlijk passeert ook de al even obligate storm.

Vermits Roel Janssen verzuimt een duidelijk standpunt in te nemen, komt De tiende vrouw nogal vrijblijvend over en overstijgt het boek het niveau van het pretentieloze amusement niet. Toch is het een spannend boek dat de moeite van het lezen waard is. Maar voor een winnaar van een Gouden Strop, valt het toch wat te licht uit.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit is alweer een boek dat ik door Crimezone toegestuurd kreeg ter bespreking. En weer is de auteur mij totaal onbekend. De titel daarentegen roept direct associaties op met Pink Floyd en hun psychedelische succesalbum Dark side of the moon.

De achterflap:
Urs Blank, advocaat, heeft alles wat zijn hart begeert: een goede reputatie, een villa met een jaguar voor de deur en zijn vriendin is een veelbelovende zakenvrouw. Dan ontmoet hij Lucille, een jonge, hippe vrouw die hem tijdens een weekend overhaalt tot een trip. De ooit zo consciëntieuze advocaat raakt zijn geweten kwijt en ondergaat een radicale personnlijkheidsverandering. Met alle gevolgen van dine. Urs verschuilt zich in het woud, maar hij is zich ervan bewust dat hij de ‘omgekeerde’ trip moet maken om zich uit deze nachtmerrie te kunnen bevrijden...


Bespreking:
De uit Zwiterland afkomstige Martin Suter werd geboren met een pen in zijn handen. Zo werkte hij in de reclamesector, schreef artikels voor tijdschriften en werkte mee aan scripts voor TV-series. In 1991 liet hij zijn jeugddroom uitkomen: hij werd zelfstandig schrijver, maakte naam met een wekelijkse column en levert regelmatig een stuk proza af dat vooral in zijn thuisland gretig over de toonbank gaat. Hij beperkt zich niet tot een bepaald strekking, maar sommige van zijn werken behoren tot het spannende boek: Tussen zijn bekroonde werken bevindt zich ook zijn eerste thriller: Small world werd in Frankrijk uitgeroepen als beste buitenlandse roman van 1998. Momenteel verblijft hij met zijn vrouw afwisselend in Ibiza en in Guatemala.

De donkere kant van de maan dateert al van 2000 maar werd pas recent, mede door de goede ontvangst en het succes van De duivel van Milaan, in Nederlandse vertaling uitgebracht.

Deze thematisch gezien toch wel vreemde eend in thrillerland volgt de succesvolle bedrijfsrechtadvocaat Urs Blank. Net op het moment dat hij zich gaat afvragen wat voor zin zijn leven eigenlijk heeft, wordt zijn aandacht getrokken door de esoterische Lucille. Tijdens één van hun uitstapjes introduceert zij hem in de wereld van de hallucinerende paddestoelen. Maar na die paddo-sessie is Urs helemaal veranderd in een medogenloze man zonder geweten die enkel rekening houdt met zichzelf. Uit zelfbehoud, omdat hij een gevaar wordt voor anderen en in een poging om uit deze toestand te ontwaken trekt hij op zijn eentje het woud in.

Martin Suter stuurt zijn verhaal in het begin voluit de richting in van een financiële bedrijfsthriller, maar net als de lezer hier mentaal voor klaar is, gooit hij het over een totaal andere boeg en transformeert hij het boek in een psychologische roman. Die plotse overgang vraagt enig aanpassingsvermogen van de lezer, maar wonderwel slaagt de auteur erin hem of haar terug in de sfeer van het verhaal te zuigen.

Dat is mede de verdiensten van de vlotte vertelstijl en de intrigerend beschreven persoonlijkheid van het hoofdpersonage. De plot op zich is dan weer wat aan de eenvoudige kant: de gevolgen van een slechte trip kunnen enkel ongedaan gemaakt worden door de trip te herhalen, maar anders te beleven. Maar de uitwerking van het verhaal maakt dan weer veel goed. Markant is vooral het feit dat de nuchtere, emotieloze beschrijvingen van de moorden in dit boek eigenlijk een diepere indruk nalaten bij de lezer dan degene die door sommige andere misdaadauteurs tot in de gruwelijkste details beschreven worden. Het minimaliseren van die handeling tot een banaliteit, zorgt voor een des te groter schokeffect.

De donkere kant van de maan is best wel een intrigerend boekje geworden dat balanceert op de dunne lijn die thrillers en andere romans van elkaar scheidt. Door die dualiteit zal waarschijnlijk niet iedereen dit verhaal even goed kunnen appreciëren, maar toch zou ik het iedereen willen aanraden die openstaat voor een verhaal dat de ongeschreven regels van het spannende boek met de voeten treedt en er nog goed mee wegkomt ook..