Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Patrick De Bruyn is één van die schrijvers die ik volg, en waarvan ik probeer al de boeken te lezen. Door de vele boeken die ik ter recensie voorgeschoteld krijg, gebeurt het jammer genoeg wel eens dat de werken uit de eigen collectie al eens wat langer ongelezen blijven liggen dan ik zou willen. Ik weet het, het is een luxeprobleem. Maar nu kan ik eindelijk aan Passie beginnen.

De achterflap:
Het is laat in de nacht en je haast je naar huis. En plots overkomt het je.
Iemand grijpt je bij je arm vast. Je probeert je los te rukken.
Maar er is geen ontkomen aan.
Hij hijgt. En hij stinkt. En hij houdt iets in zijn hand geklemd.
Je hart slaat op hol.
En dan?

De politie is overtuigd van je schuld. Terwijl je uitschreeuwt dat je er niets mee te maken hebt. Of toch?
Je ként de dader, maar je kunt níéts bewijzen. Integendeel. Alles wat je zegt wordt tegen jou gebruikt. Wat dan?
Terugkomen op je verklaringen? Is dat dan niet het overtuigende bewijs van je schuld? Of toch niet?
Je kunt niemand meer vertrouwen.
Of kan toch beter niemand jóú nog vertrouwen?
Dat is net de vraag!


Bespreking:
Dworpenaar Patrick De Bruyn is ondertussen al uitgegroeid tot een vaste waarde onder de Vlaamse misdaadauteurs. Hij is vooral bekend van zijn reeks psychologische spannende boeken die als titel een met de letter V beginnend woord toebedeeld kregen: Vermist, Verminkt, Verdoemd en Verliefd. Met het zevende boek van zijn hand breekt hij met die traditie, want daarop prijkt in bloedrode letters het woord Passie.

Als de succesvolle zakenman en workaholic Natan Mertens op een nacht belaagd wordt door een junk,verdedigt hij zich en zet het op een lopen. Later verneemt hij dat het lichaam van de dakloze levenloos op de stoep werd gevonden. Hij legt een verklaring af bij de politie maar al snel blijkt dat die niet helemaal strookt met de waarheid. In een hoek gedreven moet hij kiezen tussen zijn vrijheid en zaak; zijn eer en zijn gezin.

Passie begint op dezelfde kenmerkende wijze als de meeste boeken van deze auteur: een quasi banaal feit ligt, mede door inschattingsfouten, aan de basis van een steeds groeiende lawine van problemen die de hoofdrolspeler bedelven. Maar al snel merkt de lezer op dat er zich ditmaal twee verhaallijnen ontspinnen, want een onbekende schrijver levert gebruik makend van de ik-vorm commentaar op het gedrag van Natan. Behoorlijk negatieve commentaar, nog wel. Naarmate het verhaal vordert krijgt die onbekende een naam en een groter en actiever aandeel in het verhaal.

Jammer genoeg voegt die commentaar weinig toe aan het verhaal en dragen bepaalde van zijn handelingen niet echt bij tot de geloofwaardigheid van het geheel. En de auteur lijkt dit zelf ook te beseffen, want meer dan eens laat hij “Maar dit in een boek van mij laat geen enkele recensent toch onbesproken” of soorgelijke opmerkingingen ontsnappen aan die ik-figuur, alsof Patrick De Bruyn zich al bij voorbaat excuseert aan zijn lezers.

Maar voor het overige mag het boek er best zijn, en het is zelfs fascinerend te mogen beleven hoe Natan en zijn dochter dichter naar elkaar toegroeien naarmate hij juridisch zelf in nauwere schoentjes terecht komt. Menig ouder zou er jaloers op zijn.

De ook al bijna traditionele veeg uit de pan aan het adres van de media ontbreekt ditmaal niet: de auteur hekelt de macht van de media waarmee verdachten , zonder dat ze zich kunnen verweren, gebrandmerkt worden als schuldigen, waardoor de publieke opinie danig ge- en zelfs verkleurd wordt. Hierdoor wordt het motto dat men onschuldig is tot het tegendeel bewezen wordt een loze kreet.

De laatste zin van het laatste echte hoofdstuk in dit boek luidt: “Wie mijn passie misbruikt, moet ook met mijn wraak rekening houden.”. En mijns inziens had “Wraak”, in diezelfde rode kleur, minstens even mooi op de cover gestaan. Het had zeker nauwer aangesloten bij de inhoud van het boek..

Passie is niet het allerbeste wat Patrick De Bruyn uit zijn pen toverde, maar toch is het werk nog altijd van een dusdanige kwaliteit dat het prettige leeservaring blijft. Het blijft dan ook een aanrader voor de liefhebber van de Nederlandstalige thriller.

Mijn score: 7/10