Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit exemplaar is er weer eentje dat me door Crimezone ter bespreking werd bezorgd. De felrode cover trekt onmiddellijk de aandacht en de onduidelijke menselijke silhouetten maken het geheel intrigerend. En weer – voor de drieëndertigste keer dit jaar al - heb ik het genoegen voor het eerst iets te lezen van een schrijver.

De achterflap:
De Amerikaanse hulpverlener Freeman Lockhart werkt met zijn oude Palestijnse vriend Omar Al-Baroedi voor een vluchtelingenorganisatie in Jordanië. Lockhart is echter gerekruteerd door een clandestiene inlichtingendienst, die wil weten hoe Al-Baroedi aan zijn geld komt en wat ermee gebeurt. Lockhart heeft geen keus: hij wordt gechanteerd met een geheim uit zijn verleden.
In Washington probeert het Palestijns-Amerikaanse echtpaar Aliyah en Abbas Rahim de tragische dood van hun jonge dochter Shereen te verwerken. Abbas is ervan overtuigd dat haar dood te herleiden is tot de antimoslimstemming sinds ‘11 september’. Aliyah ziet haar man radicaliseren en besluit zijn gangen na te gaan, omdat zij vreest dat Abbas een wraakactie beraamt. Ook Aliyah belandt in Jordanië, waar haar pad dat van Lockhart kruist.
Freeman Lockhart en Aliyah Rahim raken verzeild in een dodelijk spel waarin het onduidelijk is wat goed en wat kwaad, wat feit en illusie, wie vriend en wie vijand is. Geweld en bedrog vormen de enige spelregels.


Bespreking:
De Amerikaan Dan Fesperman reisde in zijn hoedanigheid als journalist naar vrijwel elke recente brandhaard op aarde: de eerste Golfoorlog, Joegoslavië; Pakistan, Afghanistan, maar ook bracht hij veel tijd door Europa en in het Midden-Oosten. Tussen zijn zendingen door verblijft hij met zijn vrouw – ook een journaliste – en twee kinderen in Baltimore. Op zijn achtendertigste besloot hij dat zijn tijd gekomen was om te beginnen aan het schrijven van een eerste roman. Dat is hem zo goed bevallen dat hij ondertussen zijn job heeft opgegeven om zich voltijds te kunnen wijden aan zijn tweede loopbaan als misdaadauteur.

Het zal niemand verbazen dat zijn ervaringen met oorlogen, fanatisme, terrorisme en alle zaken die daaruit voortvloeien gebruikt worden als achtergrond waartegen hij zijn verhalen schildert. Na ex-Joegoslavië in De sluipmoordenaar en Het tribunaal; Afghanistan in een niet vertaald werk en Cuba in De gevangene van Guantanamo is Jordanië; en meer bepaald de hoofdstad Amman en het Palestijns vluchtelingenkamp Bakaa, de plaats van handeling voor het vijfde boek van zijn hand: het volledig op zichzelf staande De amateurspion.

Net op het moment dat de Amerikaanse oud hulpverlener Freeman Lockhart denkt te kunnen gaan genieten van de rest van zijn leven, wordt hij gedwongen te infiltreren in de onderneming van zijn Palestijnse vriend en collega Omar Al-Baroedi om proberen na te gaan of de vluchtelingenhulp geen uithangbord is waarachter een organisatie schuilgaat die actief terroristische groeperingen steunt. Zijn zoektocht verloopt moeizaam maar op een bepaald moment denkt hij een mogelijke terroristische aanslag op het spoor te zijn: een actie in zijn thuisland Amerika, nog wel...

Literaire thriller staat er amper leesbaar onderaan de cover. En voor een keer dekt die vlag de lading. Heel het boek door heerst er tijdens het lezen een tweestrijd bij de lezer: is De amateurspion, ondanks de aanwezigheid van chantage, spionage en andere typische kenmerken, eigenlijk wel een spannend boek? Is het geen roman, die toevallig een aantal kenmerken van een thriller met zich meedraagt? En na het dichtslagen kan je alleen maar vaststellen dat je op beide vragen positief moet antwoorden. Dit boek is de volmaakte evenwichtsoefening; het perfect balanceren op de grens van spanning en roman

De schrijfstijl neigt duidelijk naar het literaire: alles – zelfs de meest aangrijpende situaties – wordt zeer neutraal, bijna emotieloos, beschreven alsof een observator notie neemt van een realiteit waar hij ver buiten staat, ondanks het feit dat we alles zien door de ogen van het hoofdpersonage, die als ik-figuur geportretteerd wordt. Misschien heeft deze ex-hulpverlener in zijn leven al zoveel gezien en meegemaakt, dat bijna niets hem nog uit zijn lood kan slaan. Deze sereniteit is er dan weer wel verantwoordelijk voor dat het boek niet beklijft, omdat de lezer zich ook niet betrokken voelt bij de gebeurtenissen die zich voor zijn of haar ogen afspelen. De schrijver laat de lezer de keuze om zelf een standpunt in te nemen. En dat is geen voor de hand liggende taak vermits goed en slecht ten allen tijde hand in hand gaan als mengvorm, en nooit in hun pure vorm voorkomen.

De plot is niet het sterkste punt van het boek. Zo moeten we vaststellen dat het spannende verhaal gered wordt door de nevenplot, die door zijn compactheid er toch in slaagt de lezer op het puntje van zijn stoel te krijgen. Iets waar de hoofdverhaallijn niet in slaagt. Hier kan de auteur nog iets leren van zijn landgenoot David Ignatius, die met Het Suleiman spel een veel beter opgebouwde spionage-thriller afleverde die zich ook in Amman afspeelt..

Dan Fesperman heeft het in zich om uit te groeien tot een grote naam, maar dan moet hij eerst voor zichzelf uitmaken of hij nu echt spannende boeken wil schrijven of waarheidsgetrouwe impressies van volkeren aan het papier wil toevertrouwen. Zolang hij hierover in tweestrijd verkeert, delen zijn boeken ook in die dualiteit, waardoor de lezer niet goed weet wat ervan te vinden. Maar er achteraf op terugkijkend is er toch maar een conclusie mogelijk: De amateurspion mag dan een buitenbeentje zijn in de spannende literatuur, het een goed boek. Een zeer goed boek zelfs dat vooral uitblinkt in realisme.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Vermits de twee eerdere boeken met Sil Maier in de hoofdrol mij zeer goed bevielen, kon ik dit derde deel niet laten liggen. De nominatie voor de Diamanten kogel 2008 zorgde ervoor dat het boek wat hoger kwam te zitten in de stapel te lezen boeken. En nu ligt het bovenaan.

De achterflap:
Sil Maier – die gebroken heeft met zijn vriendin Susan – gaat terug naar zijn geboortestad München, in de hoop er een verklaring te vinden voor zijn destructieve gedrag. Bij aankomst in de stad die hij sinds zijn jeugd als de pest heeft gemeden, blijkt het verleden springlevend en beseft hij dat dit nog maar het begin is van zijn worsteling...


Bespreking:
Escober is het pseudoniem waaronder het Nederlandse echtpaar Esther en Berry Verhoef hun hard-boiled actieverhalen publiceren. Zo verscheen eerder al Chaos, en is er nu Ongenade, het laatste deel van de Sil Maier trilogie. Merkwaardig is wel dat de twee eerdere delen – Onrust en Onder druk – enkele jaren geleden nog visitiekaartjes waren die afgeleverd werden door Esther Verhoef als enige auteur. Maar in de verwachting dat veel lezers nu pas kennis zullen maken met het hoofdpersonage en in de hoop enige verwarring uit de weg te gaan, zijn die twee boeken nu ook heruitgebracht onder de noemer Escober.

In Ongenade gaat Sil Maier, die zijn relatie met Susan Staal beëindigd heeft, op zoek naar zijn verleden in de hoop daar de redenen van zijn ongewone gedrag te kunnen vinden en doorgronden. Terwijl hij half Europa doorkruist op zoek naar antwoorden, blijkt dat verleden ook zijn klauwen gezet te hebben in het heden en in zijn toekomst. En weer kan Sil niet anders dan bijna blindelings en obsessief de strijd op leven en dood aan te gaan.

Al van bij de proloog, die een scene ongeveer halfweg het boek Onrust vanuit een ander standpunt weergeeft, ontstaat de indruk dat Ongenade – op een paar kleine verwijzingen naar het tweede deel na - eigenlijk meer een ander vervolg is op Onrust dan op Onder druk. Men zou kunnen stellen dat de twee recentste werken uit de reeks quasi gelijktijdig verlopen in parallelle universums. De auteurs delen deze visie niet, maar gaven wel aan dat ze inderdaad weinig naar het tweede boek refereerden om de lezers die de chronologische volgorde niet respecteren een maximum aan leesplezier te kunnen gunnen.

Omdat Sil Maier in de eerste helft van het boek druk bezig is beetje bij beetje herinneringen op te halen aan zijn jeugd en probeert zijn afkomst van alle sluiers te ontdoen, heeft hij niet in de gaten dat dreigende wolken, die ook al hun oorsprong vinden in zijn verleden, zich boven zijn hoofd samenpakken. Maar éénmaal daarvan bewust verandert hij weer in de zelfverzekerde vechtmachine, die we kennen uit de andere delen van deze trilogie. Gelukkig is het door een uitgekiende opbouw toch geen boek geworden met twee gezichten, maar een volwaardige en complete thriller die prat mag gaan op een perfect geconstrueerde spanningsboog, die blijk geeft van zeer groot vakmanschap: een rasechte nagelbijter.

Hoewel Ongenade het orgelpunt zou moeten zijn van de avonturen van Sil Maier en Susan Staal, laat het schrijversduo, door te opteren voor een open einde, de deur toch nog op een kier staan. En menig lezer zal zich aan die strohalm vastklampen, wachtend op het verschijnen van een eventueel vierde boek in een reeks die zijn gelijke niet kent.

Dat Esther Verhoef garant staat voor kwaliteit is al lang een publiek geheim en met dit boek is het niet anders. Met Ongenade is Escober weer een stapje dichter gekomen bij de creatie van de perfecte actie-thriller, die dan ook een aanrader is voor elke liefhebber van het spannende boek.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Deze auteur is ondertussen een vertrouwde naam geworden in mijn collectie. Alleen slaag ik er maar niet in om bij te blijven met wat hij schrijft. Ik verwacht dat binnenkort zijn vijfde boek in vertaling zal verschijnen en ik zit met dit werk nog maar aan nummer drie.

De achterflap:
Voor het eerst sinds lange tijd wordt Rome geteisterd door een sneeuwstorm. Tijdens dit noodweer krijgt de politie een inbraakmelding vanuit het Pantheon. Wanneer de rechercherus Nic Costa en Gianni Peroni bij de oude Romeinse tempel aankomen, treffen zij een gruwelijk tafereel aan. Onder de zacht neerdalende sneeuw ligt het vreselijk toegetakelde lichaam van een vrouw. De verminkingen verwijzen naar de Vitruviaanse Man van Leonardo Da Vinci, een mysterieus symbool dat alles te maken heeft met de Gulden Snede, de maatstaf voor de architectuur in de renaissance.
Al snel staat de FBI op de stoep en wil – geheel tegen de zin van de Italianen – het onderzoek overnemen en de zaak zo snel en stil mogelijk afronden. Costa is vastbesloten om erachter te komen waarom deze kwestie blijkbaar zo delicaat is. Dan geeft de FBI schoorvoetend toe dat dit niet het eerste slachtoffer is: op verschillende plekken in de wereld zijn zes mensen op dezelfde manier om het leven gebracht.
De FBI wordt gedwongen meer geheime informatie prijs te geven dan haar lief is...


Bespreking:
De vijfenvijftig jaar oude Brit David Hewson verruilde zijn loopbaan als journalist voor een carrière als misdaadauteur Hij is bij ons vooral bekend van zijn reeks met Nic Costa en Teresa Lupo, maar hij publiceert ook regelmatig op zichzelf staande boeken, die momenteel niet meer of nog niet in Nederlandse vertaling verschijnen. De Pantheon getuige is het derde deel in de serie waarvan er momenteel vier in het Nederlands te verkrijgen zijn. In oktober 2008 zal in Groot-Brittannië al het zevende deel verschijnen van een reeks die, voorlopig, negen delen zal tellen, want zover gaat momenteel zijn contract met de uitgever.

In De Pantheon getuige, dat zich afspeelt in de dagen voor Kerstmis in een besneeuwd Rome worden Nic Costa en zijn partner Gianni Peroni opgeroepen voor een inbraak in het Pantheon. Ter plaatse gekomen worden ze beschoten en vinden ze het ritueel verminkte lijk van een vrouw pal in het midden van de kerk. Het onderzoek is nog niet goed en wel begonnen of de FBI komt tussen en eist het lijk op. Zeer tegen hun zin worden de Italiaanse politieagenten gedegradeerd tot loopjongens. Nic, Gianni en Teresa laten echter niet over zich heen lopen en zetten hun carrière op het spel en hun tanden in deze stinkende zaak. Al snel blijkt dat de FBI veel meer weet dan ze willen prijsgeven: het slachtoffer is al het zevende in de rij dat ontdekt worden. Is er een internationale seriemoordenaar aan het werk?

De boeken van David Hewson zijn geen pageturners die je even tussendoor verslindt zoals een snelle hap. Het zijn boeken waar je eens rustig moet voor gaan zitten en die je traagjes en met veel smaak degusteert om zo van alle aspecten te kunnen genieten.. En dat is niet het enige waarmee ze zich onderscheiden van het gros.

Zo staat de auteur er ook om bekend dat hij zijn helden niet spaart: persoonlijke miserie, professionele tegenslagen en het letterlijk delen in de klappen zijn hun deel. En laat onder andere deze aanpak er nu net verantwoordelijk voor zijn dat zijn levensechte figuren, die soms wat problemen hebben met gezag, op veel symphatie kunnen rekenen bij de lezer. Als hij dan ook nog kiest om zijn verhalen in Rome , zowat het mooiste decor dat een boek kan hebben, te laten afspelen kan het bijna niet meer stuk.

De Pantheon getuige telt meer dan driehonderd bladzijden die verdeeld zijn in luttele vier hoofdstukken die elk een dag beslaan en waarvan de ontknoping op Kerstmis valt. Nu is het best begrijpelijk dat veel lezers moeite hebben met deze indeling, want het merendeel van de lezers prefereert korte hoofdstukken.

Dit boek is meer dan een spannend boek, want het ademt de typische Italiaanse sfeer van de eerste letter tot aan het laatste punt: het geur van koffie; de smaak van wijn; en het belang van gezelligheid worden door de auteur zo mooi met het verhaal verweven dat menig lezer een beetje verliefd zal worden op Italië in het algemeen en Rome in het bijzonder.

Maar het beste moet nog komen: het verhaal zelf. De auteur is erin geslaagd een prachtig plot te bedenken en heeft dat met zeer veel kundigheid uitgewerkt tot een boek vol afwisseling, verrassingen, menselijkheid en actie.De Pantheon getuige is niet alleen het beste van de drie, maar deze stijgende lijn houdt ook belofte in voor de toekomst.

Ondanks zijn afwijkende aanpak heeft David Hewson met dit boek de perfectie benaderd en zodoende een absolute aanrader afgeleverd die niet alleen verplichte lectuur zou moeten zijn bij de thrillerlezers, maar ook bij alle Italië-adepten.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek werd me weer door Crimezone bezorgd. Zodoende komt het automatisch bovenop de stapel te liggen om zo snel mogelijk gelezen en besproken te worden. Daar ik best aangename herinneringen koester aan haar vorige boek, kijk ik al gretig uit naar dit exemplaar. Wat bij deze dan ook gebeurd is.

De achterflap:
In Forest Park is een dood meisje gevonden. Rechercheur Archie Sheridan wordt erbij geroepen. Jaren eerder stond hij ook al over het lijk van een meisje gebogen in dit park, en daarmee begon zijn helse jacht op de extreem geweldadige seriemoordenares Gretchen Lowell.

Maar Gretchen zou nu veilig achter slot en grendel moeten zitten...

Dan hoort Archie dat Gretchen niet meer in haar cel zit, maar zwaargewond in een ziekenhuisbed ligt. Vlak daarna weet ze te ontsnappen en bedreigt ze niet alleen Archie, maar ook zijn kinderen.


Bespreking:
De uit een hippie milieu afkomstige Chelsea Cain woont met haar man en dochter in Portland. De jarenlange jacht op de Amerikaanse seriemoordenaar Gary Ridgway inspireerde haar tot het schrijven van Hartzeer, haar spannend debuut dat eerder dit jaar in Nederlandse vertaling verscheen. Bij uitgeverij Luitingh smeden ze het ijzer wanneer het heet is en dus gooien ze nu al het vervolg Hartendief, waarin dezelfde personages hun opwachting maken en dat verder gaat waar Hartzeer stopte, al op de markt.

Hartendief gaat verder waar het vorige boek eindigde: Gretchen Lowell zit nog altijd in de cel en, de nog altijd op pijnstillers levende, rechercheur Archie Sheridan is teruggekeerd naar zijn gezin en terug aan het werk. Archie is er nog altijd niet in geslaagd Gretchen volledig uit zijn gedachten te bannen,, maar slaagt er toch in haar naar de achtergrond te dringen tot hij verneemt dat ze is aangerand en erg toegetakeld in de ziekenboeg ligt. Als ze wat later ook nog weet te ontsnappen heeft ze maar één doel voor ogen: Archie terug in haar handen krijgen en ze gebruikt daarvoor het enige middel dat Archie zal kunnen overtuigen: zijn kinderen.

Het boek kent een valse start, want al in de derde zin slaat de zetduivel toe, maar gelukkig blijkt dit later de enige uitschuivertje geweest te zijn want daarna wordt het alleen maar beter. Gebruik makend van dezelfde personages, dezelfde thematiek en dezelfde opbouw slaagt de auteur er met glans in om een totaal ander en sterker verhaal te vertellen. Het is echt verbazingwekkend hoeveel Chelsea Cain op één boek tijd is geëvolueerd in haar schrijven.

Ze blijft op twee paarden wedden, door parallele aan de verhaallijn van de Beauty killer nog een tweede uitgebreide verhaallijn te laten lopen dat eveneens bijzonder degelijk wordt opgebouwd en eigenlijk veel interessanter is dan dat van de seriemoordenares, die naar het einde toe toch weer alle aandacht voor zich opeist.

Het zeer vlot weglezende boek zit vol met verrassende wendingen en als een geboren koningin van de suspence schudt Chelsea cliffhanger na cliffhanger – de ene nog verrassender dan de andere - uit haar mouw. Zelfs bij de ervaren thrillerlezer slaat het hart soms een slag over en valt de mond verbaasd open. Een waar genot.

Toch wordt de perfectie net niet bereikt want de aanloop naar de ontknoping komt totaal uit de lucht vallen en is te onwaarschijnlijk om geloofwaardig te zijn, maar dat doet weinig af aan het feit dat dit boek een zeer sterk stukje spannend schrijven is, dat wellicht het best tot zijn recht komt als je Hartzeer al op voorhand las, omdat dan de relaties tussen de personages toch wat meer diepgang krijgen

Hartendief herinnert elke liefhebber van het spannende boek eraan waarom dit gerne zo aantrekkelijk is en deze aanrader van formaat moet dan ook beschouwd worden als verplichte lectuur. Bij haar debuut was er al een verlangen naar meer, maar nu is het al ongeduldig wachten tot nummer drie in de serie eraan komt. Als die van hetzelfde kaliber is als deze, is Chelsea Cain goed op weg om om zich te mengen onder de grootsten der thrillerauteurs.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
De auteur maakte de bezoekers van het Crimezone forum erop attent dat dit boek, dat zijn debuut is, eraan zat te komen. Ik heb hem gecontacteerd en hem het contactadres van Crimezone in België bezorgd. Enkele dagen later viel het boek ter bespreking in de bus. Dit is het vijftigste boek dat ik dit jaar las.

De achterflap:
Een grijze muis met een duister verleden en een onleefbaar heden. Zo zou je Gerard Jeurissen het best kunnen omschrijven.
De Leuvense inspecteur John Leyssens en zijn team staan voor een raadsel wanneer ze kort na elkaar met een aantal moorden geconfronteerd worden. De signalen die de dader achterlaat, zijn vreemd en onbegrijpelijk. Vruchteloos zoeken de speurders naar de rode draad in het verhaal. Tot de gruwelijke waarheid aan het licht komt.


Bespreking:
De Vlaming Bart Debbaut werd in 1971, samen met zijn tweelingzus, geboren. Na zijn studies marketing verzeilde hij in de bankwereld waar hij diverse functies bekleedde en nog altijd professioneel actief is. Daarnaast schrijft hij al geruime tijd artikels voor diverse tijdschriften en is hij medeauteur van het managementboek Hoe word ik een winnaar en blijf ik het. Hij is gehuwd en vader van twee kinderen. Met Scherven zet hij zijn eerste stappen in de wereld van het spannende boek.

Hierin volgen we Gerard Jeurissen, een man met een traumatisch verleden. Op een bepaald moment begint in zijn hoofd de lijn tussen fictie en feiten te vervagen en wordt wraak nemen op dat verleden de enige drijfveer in zijn bestaan. Ondertussen groeit bij de Leuvense politie-inspecteur John Leyssens en zijn team de frustratie recht evenredig met het aantal lijken, terwijl ze wanhopig op zoek zijn naar sporen en verbanden die naar de moordenaar kunnen leiden.

De auteur kiest voor een verrassende opzet om zijn verhaal te vertellen: hij belicht alles vanuit drie standpunten. Voor het politieonderzoek gebruikt hij de tradionele derde persoon, maar voor de andere twee invalshoeken gebruikt hij de ik-vorm. Gelukkig worden beide heel het boek door zeer duidelijk van elkaar gescheiden, zodat de kans op verwarring zeer miniem is.

Dat Bart Debbaut al wat schrijfervaring heeft blijkt heel duidelijk uit de wijze waarop hij, het in groot Leuven gesitueerde, verhaal opbouwt: door zeer precies te schipperen met de informatie die hij vrijgeeft, slaagt hij erin de lezer lang in het ongewisse te houden, zonder dat die het gevoel krijgt dat er informatie achtergehouden wordt. Buiten het feit dat er nogal eens iets te ver afgedwaald wordt bij het beschrijven van de gedachtengang van de dader en enkele kleine redactionele foutjes, is Scherven een degelijk opgebouwd, onderbouwd en verteld verhaal.

Zijn personages zijn aimabele figuren, maar sommige van hun onderlinge relaties durven nogal eens in clichés te vervallen: zo is er onder andere de bijna obligate slechte verhouding tussen de hoofdinspecteur en de onderzoeksrechter. Maar anderzijds zijn de vaderlijke John Leyssens en zijn enthousiaste collega Mieke Van Cattendyck dan weer prachtfiguren die kunnen uitgroeien tot klassiekers onder de  speurdersparen.

Scherven is alles bij elkaar genomen een zeer mooi debuut dat ik iedereen wil aanbevelen. Als de auteur, die al de belofte van grote klasse uitstraalt, nog wat kan evolueren, maakt hij zeker kans om zich bij de top van de Vlaamse misdaadauteurs te scharen. En de wetenschap dat Bart Debbaut ondertussen al volop aan het werken is aan een opvolger met dezelfde speurders, doet mij al uitkijken naar een weerzien met hen.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Patrick De Bruyn is één van die schrijvers die ik volg, en waarvan ik probeer al de boeken te lezen. Door de vele boeken die ik ter recensie voorgeschoteld krijg, gebeurt het jammer genoeg wel eens dat de werken uit de eigen collectie al eens wat langer ongelezen blijven liggen dan ik zou willen. Ik weet het, het is een luxeprobleem. Maar nu kan ik eindelijk aan Passie beginnen.

De achterflap:
Het is laat in de nacht en je haast je naar huis. En plots overkomt het je.
Iemand grijpt je bij je arm vast. Je probeert je los te rukken.
Maar er is geen ontkomen aan.
Hij hijgt. En hij stinkt. En hij houdt iets in zijn hand geklemd.
Je hart slaat op hol.
En dan?

De politie is overtuigd van je schuld. Terwijl je uitschreeuwt dat je er niets mee te maken hebt. Of toch?
Je ként de dader, maar je kunt níéts bewijzen. Integendeel. Alles wat je zegt wordt tegen jou gebruikt. Wat dan?
Terugkomen op je verklaringen? Is dat dan niet het overtuigende bewijs van je schuld? Of toch niet?
Je kunt niemand meer vertrouwen.
Of kan toch beter niemand jóú nog vertrouwen?
Dat is net de vraag!


Bespreking:
Dworpenaar Patrick De Bruyn is ondertussen al uitgegroeid tot een vaste waarde onder de Vlaamse misdaadauteurs. Hij is vooral bekend van zijn reeks psychologische spannende boeken die als titel een met de letter V beginnend woord toebedeeld kregen: Vermist, Verminkt, Verdoemd en Verliefd. Met het zevende boek van zijn hand breekt hij met die traditie, want daarop prijkt in bloedrode letters het woord Passie.

Als de succesvolle zakenman en workaholic Natan Mertens op een nacht belaagd wordt door een junk,verdedigt hij zich en zet het op een lopen. Later verneemt hij dat het lichaam van de dakloze levenloos op de stoep werd gevonden. Hij legt een verklaring af bij de politie maar al snel blijkt dat die niet helemaal strookt met de waarheid. In een hoek gedreven moet hij kiezen tussen zijn vrijheid en zaak; zijn eer en zijn gezin.

Passie begint op dezelfde kenmerkende wijze als de meeste boeken van deze auteur: een quasi banaal feit ligt, mede door inschattingsfouten, aan de basis van een steeds groeiende lawine van problemen die de hoofdrolspeler bedelven. Maar al snel merkt de lezer op dat er zich ditmaal twee verhaallijnen ontspinnen, want een onbekende schrijver levert gebruik makend van de ik-vorm commentaar op het gedrag van Natan. Behoorlijk negatieve commentaar, nog wel. Naarmate het verhaal vordert krijgt die onbekende een naam en een groter en actiever aandeel in het verhaal.

Jammer genoeg voegt die commentaar weinig toe aan het verhaal en dragen bepaalde van zijn handelingen niet echt bij tot de geloofwaardigheid van het geheel. En de auteur lijkt dit zelf ook te beseffen, want meer dan eens laat hij “Maar dit in een boek van mij laat geen enkele recensent toch onbesproken” of soorgelijke opmerkingingen ontsnappen aan die ik-figuur, alsof Patrick De Bruyn zich al bij voorbaat excuseert aan zijn lezers.

Maar voor het overige mag het boek er best zijn, en het is zelfs fascinerend te mogen beleven hoe Natan en zijn dochter dichter naar elkaar toegroeien naarmate hij juridisch zelf in nauwere schoentjes terecht komt. Menig ouder zou er jaloers op zijn.

De ook al bijna traditionele veeg uit de pan aan het adres van de media ontbreekt ditmaal niet: de auteur hekelt de macht van de media waarmee verdachten , zonder dat ze zich kunnen verweren, gebrandmerkt worden als schuldigen, waardoor de publieke opinie danig ge- en zelfs verkleurd wordt. Hierdoor wordt het motto dat men onschuldig is tot het tegendeel bewezen wordt een loze kreet.

De laatste zin van het laatste echte hoofdstuk in dit boek luidt: “Wie mijn passie misbruikt, moet ook met mijn wraak rekening houden.”. En mijns inziens had “Wraak”, in diezelfde rode kleur, minstens even mooi op de cover gestaan. Het had zeker nauwer aangesloten bij de inhoud van het boek..

Passie is niet het allerbeste wat Patrick De Bruyn uit zijn pen toverde, maar toch is het werk nog altijd van een dusdanige kwaliteit dat het prettige leeservaring blijft. Het blijft dan ook een aanrader voor de liefhebber van de Nederlandstalige thriller.

Mijn score: 7/10