Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na een tijdelijke stilte is de storm van recensie-exemplaren weer opgestoken, en dit is het eerste in deze reeks boeken die Crimezone me bezorgde.

De achterflap:.
Hotelmanager Niels Hulzeboom is gelukkig getrouwd, maar als hij kopeloos verliefd wordt op zijn nieuwe assistente zet hij alles op het spel. Bovendien zijn er financiële problemen rond het hotel. Hij raakt verstrikt in zakelijke en emotionele conflicten. Dan begaat hij een cruciale fout.

Bespreking:.
De in 1945 geboren René Appel ontdekte tijdens zijn studies zijn liefde voor de Nederlandse taal. Heel zijn studietijd en een groot deel van zijn professioneel leven stond in het teken van het Nederlands, en hij groeide uit tot een erkend deskundige op het gebied van taal en minderheden. Naast zijn werk aan de universiteiten van Utrecht en Amsterdam was hij ook tien jaar misdaadrecensent voor het NRC Handelsblad tot hij in 1986 begon te werken aan zijn eerste spannende boek. Vanaf 2003 leeft hij voltijds van zijn pen, waaruit niet alleen psychologische thrillers vloeien, maar ook filmscripts, scenario’s voor TV-series, jeugdboeken en toneelstukken. Appel is sinds 2004 voorzitter van de Vereniging van Letterkundigen: de beroepsvereniging van de Nederlandse schrijvers en vertalers.

Nadat hij in 1987 debuteerde met Handicap, sleepte hij met De derde persoon en Zinloos geweld twee keer de Gouden strop in de wacht. En nu ligt Weerzin, zijn tweeëntwintigste spannende volwassenenboek, in de winkelrekken:

Vooraleer het over de inhoud te hebben, wil ik het eerst even over de buitenkant hebben. Om titels te laten passen in de layout van een literaire thriller, zoals uitgevers die voor zichzelf te lijken hebben vastgelegd, worden de laatste tijd woorden uit elkaar gehakt alsof het niets is. Het is een techniek die uitgevers al langer sporadisch gebruiken, maar tegenwoordig wordt er zeer frequent gebruik van gemaakt. In “Proef-verlof” van Joost Heyink was het koppelteken nog van de partij om alles taalkundig in goede banen te leiden. Maar Loes Den Hollander daarentegen is er nog nooit in geslaagd om een correcte Nederlandstalige titel op de voorpagina van haar spannende boeken te krijgen! En hier prijkt “Weer zin” op de cover terwijl op de rug en binnenin “Weerzin” gedrukt staat. Beide zijn weliswaar taalkundig correct, maar liggen, vanuit semantisch oogpunt, even ver uit elkaar als België en Australië: het zijn bijna tegenpolen. Van een auteur die van de Nederlandse taal zijn beroep heeft gemaakt valt dat erg tegen.

In Weerzin maken we kennis met self-made hotelmanager Niels Hulzeboom. Hij heeft een gelukkig tweede huwelijk, maar hij slaagt er amper in normaal functioneren als hij tot over zijn oren verliefd wordt op zijn nieuwe assistente Jitka Reehorst, een mooie jonge vrouw die zich Niels’ aandacht met veel plezier laat welgevallen.

Tijdens de eerste helft van het bijzonder vlot weglezende Weerzin, waant men zich in een romantisch boek: het wordt op geen enkel moment spannend. Hooguit wordt er een licht erotische geladen sfeertje gecreëerd, als het hoofdpersonage in gedachten een Dr Jekyll en Mr Hyde-achtige tweestrijd voert tussen enerzijds het vertrouwde van zijn gezinsleven en anderzijds onbekende van een avontuur met zijn assistente.
Verder in het verhaal wordt de aandacht wat verlegd, maar het wordt tot aan het open einde toe nooit boeiend genoeg om echt te bekoren.

Toch is Weerzin een typische Appel geworden, waarin de psychologie van de mens een belangrijke rol speelt. Deze keer koos de auteur ervoor om zich te richten op wat liefde, lust, begeerte en afwijzing met een man kunnen doen. Zo verwoordt hij op een prachtige wijze hoe bepaalde signalen in relaties tussen de twee geslachten op zulk een verkeerde manier kunnen geïnterpreteerd worden dat het gevaarlijk kan worden.

Het boek doet wat denken aan Verliefd van Patrick De Bruyn, maar het verhaal is bijlange niet sterk genoeg om hoge toppen te scheren. René Appel zal nog wat geduld moeten oefenen om zijn derde Gouden strop in ontvangst te mogen nemen, want met Weerzin zal het niet lukken, vrees ik.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Collega amateur-recensent Jeroen Beghin noemde dit het beste Vlaamse spannende boek van 2006. Toen mijn oog er begin dit jaar, op een van de boekenfestijnen ergens te lande, op viel, heb ik het dan ook zonder twijfelen meegenomen. En een dik half jaar later is het boek dringend aan een leesbeurt toe.

De achterflap:.
Dit verhaal speelt zich af tegen de dramatische achtergrond van de meest bloedige eeuw aller tijden. Van de Olympische Spelen in Berlijn (1936) tot de Belgische verkiezingen van 2006.
Wojteck, een jonge Poolse schermer, en Jacqueline, een levenslustig meisje uit Antwerpen, hebben alles om samen perfect gelukkig te zijn. Tot de Tweede Wereldoorlog dat geluk fataal aan dingelen slaat... Hij belandt in Auschwitz en zij wordt onder druk meegesleurd in een tragische vlucht naar Argentinië.
Maar ook na 1945 is de wereld niet verlost.
Terwijl heel Europa moeizaam herstelt van het schrikbewind van de aanhangers van het Dritte Reich, beramen diezelfde mensen in Buenos Aires plannen die de hele wereld nog meer op zijn grondvesten zullen doen daveren. Niets is wat het lijkt. Alleen de wil om te overleven is echt.


Bespreking:.
Ann Van Loock en Marc Sluszny vormen een eigenaardig schrijversduo. Ann is een leerkracht en scenarioschrijfster, die onder andere mee werkte aan de Vlaamse jongerensaop Spring en aan Flikken.
Marc is commodity trader, of  in gewoon Nederlands een verhandelaar van grondstoffen en basisproducten, en maakte ook naam als beoefenaar van extreme sporten, zoals daar zijn, bunjeespringen, langeaftstandszeilen en –racen, bergbeklimmen, ... Uitdagingen aangaan en grenzen verlengen zijn zijn ware passie. Hij levert voornamelijk de ideeën voor hun verhalen en zijn partner in de misdaad vertaalt ze naar boekvorm.

En garde is na Code Zwart en De witte salamander het derde boek van het Vlaamse tweetal. Net zoals bij zijn voorganger staat hier ook de thematiek van Israël en de Joods-Palestijnse kwestie centraal.

Beginnend bij de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn volgen we de roerige leven, vol geluk en verdriet, van de Poolse jood Wojteck Zipowitsch, getekend tegen een achtergrond van de recente Joodse geschiedenis, de hoogdagen en de val van het nazisme en de opkomst van de neo-nazi’s.

Het duo hanteert een aangenaam lezende bijna terloopse vertelstijl die het verhaal net te veel vaart geeft en er mede verantwoordelijk voor is dat de lezer – ondanks de beschreven gruwelen en schokkende verbanden die er gelegd worden – niet bij de keel gegrepen wordt. Hier en daar in het boek zijn krantenberichten opgenomen als ondersteunend materiaal voor de waargebeurde feiten die erin verwerkt zitten, zoals daar zijn: het bloedbad van Munchen in 1972; de bende van Nijvel en de recente verkiezingsoverwinningen van extreem-rechts op verschillende plaatsen in Europa.

Gezien de tijdspanne die het verhaal overbrugt; het internationale karakter en het mixen van feiten en fictie neemt En garde bijna de vorm aan van een echt epos. Bijna, want het mist toch wat van de grootsheid van bijvoorbeeld Bob Mendes’ De kracht van het vuur. Ook de keuze om een confrontatie tussen goed en kwaad uit de weg te gaan staaft die mening. En het open einde ontneemt ook wat van de kracht die het verhaal had kunnen uitstralen.

Toch is het een zeer verdienstelijke poging waarmee de auteurs bewijzen dat ze een eigenzinnige kijk op de moderne geschiedenis zeer geloofwaardig kunnen verwoorden in een spannende boek dat aan het denken zet en zijn plaats in de boekenkast echt wel verdient. Meer zelfs: En garde is een must voor liefhebbers van politieke faction.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek heb ik mij aangeschaft toen het op Crimezone met de maximum score beloond werd. De cover in zwart-wit met enkel een gekleurde afgeleefde matras is zo intrigerend dat het hoog op de stapel terecht kwam. En nu is het boek eindelijk aan de beurt.

Achterflap:
Een verkrachter teistert de gure straten van Aberdeen. Agent Jackie Watson, de vriendin van inspecteur Logan McRae, biedt zich aan als lokaas. Na een paar koude nachten hebben ze een verdachte te pakken: de mateloos populaire aanvaller van FC Aberdeen. De arrestatie zet veel kwaad bloed onder de aanhang van de club en de politie moet hem al snel weer vrijlaten: de voetballer heeft voor ieder incident een alibi.

Terwijl bijna alle aandacht van de politie en de media uitgaat naar de verkrachtingen onderzoekt Logan een tweede zaak. In een loods bij de haven wordt het verminkte lichaam van een onbekende man gevonden. Als Logan ontdekt dat de man te zien is in een aantal illegale pornofilms lijkt het erop dat een plaatselijke liefhebber van bondage zijn hobby misschien iets te serieus neemt...

In hun zoektocht naar antwoorden raken Logan en Jackie verstrikt in een obscure wereld van pornografen, seksshops, sm en voetbal.


Bespreking:
Stuart MacBride is een rasechte Schot, zo bewijst ook zijn rosse haardos. Hij werd geboren in de buurt van Glasgow, maar verhuisde al snel naar Aberdeen, waar hij nog altijd in de buurt woont met zijn vrouw en hun kat. Na een korte passage bij de universiteit begon hij te werken op boorplatformen, en verzeilde daarna via de radio en tv-wereld in de IT-wereld. Toen de stress zijn tol begon te eisen, spiegelde hij zich aan een paar van zijn vrienden die leven van hun pen en besloot om ook een proging te wagen.

Een paar jaar later debuteerde hij met Steenkoud. Daarna volgde Dood kalm en nu is er Vers bloed: het derde deel in de reeks met Logan McRae en zijn collega’s van het poltiekorps van het district Grampian, waar ook Aberdeen onder valt.

In dit verhaal volgen we de agenten in hun jacht op een serieverkrachter. De vriendin – en collega – van Logan McRae slaagt erin hem te arresteren, maar ze moeten de stervoerballer Rob Macintyre al snel laten gaan wegens gebrek aan bewijs, waardoor de jacht opnieuw begint. En tussendoor moet het kleine korps ook nog de geweldadige dood onderzoeken van een pornoacteur.

Vers bloed vraagt wat aanpassingsvermogen van de lezer bij het begin van het boek, want de Stuart MacBride hanteert een schrijfstijl die vooral in het begin een zeer rommelige indruk geeft. De regelmatige vage verwijzingen naar de vorige boeken uit de reeks maken het er niet makkelijker op en geven de niet-trouwe fan het gevoel een en ander te missen. Daar bovenop komt ook nog het hectisch heen en weer springen tussen de overvloed aan verhaallijnen waarmee het boek is volgepropt: Zowat elke misdaad die men kan begaan komt aan bod: verkrachting, moord, jeugdcriminaliteit, kindermisbruik, illegale handel, diefstal, drughandel, gokken, geweldpleging en lustmoord. In dit opzicht lijkt dit boek wel wat op Vier doden in een kring van David Lawrence.

De auteur heeft echt wel een eigen visie op het spannende boek. In tegenstelling tot het gros van afgelikte hoofdpersonages die, al fluitend en op een been quasi probleemloos, zaak na zaak oplossen tekent MacBride een bijna Fawlty Towers-achtig politiekorps vol met irritante figuren die met meer geluk dan kunde de slechterikken achter de tralies lijken de krijgen: zo is de ene rechercheur een luie, profiterende, vuilspuiende nicotinejunk en de andere een honderdzeventig kilo zware egoistische aan suiker verslaafde klootzak. Alleen is het eindresultaat niet echt grappig, maar zeer rauw en donker, wat er weer voor zorgt dat zijn boek inhoudelijk echt wel schril afsteekt tegen de rest van de thrillers.

Maar toch slaagt de auteur er wonderbaarlijk genoeg in om het verhaal perfect en zonder ongewilde losse eindjes rond te krijgen vooraleer de bladzijden op zijn. Zo blijkt bij het dichtslaan van het boek dat ondanks de overvloed aan misdaden en een immens aantal personages, elke opgevoerde figuur en elke beschreven scene zijn rol te spelen heeft in het geheel. Het is een bijna onmenselijke prestatie dat de auteur tijdens het schrijfproces erin slaagt het overzicht te bewaren in die schijnbare chaos. Men kan alleen maar respect hebben voor zo’n prachtig stukje plotwerk.

Met Vers bloed heeft Stuart MacBride een boek afgeleverd dat anders is dan de anderen; dat wat inspanning vraagt van de lezers; dat reacties losmaakt bij het publiek maar dat echt de moeite waard is om te lezen. Vakwerk met een twist.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Na een zomerstop van twee maanden gaat de CrimeClub, de lees- discussiegroep van het Crimezone forum, eindelijk weer van start. En deze keer viel de keuze op dit net van de persen gerolde nieuwe boek van succesauteur Michael Connelly.

De achterflap:.
Het ziet er goed uit voor advocaat Mickey Haller. Na twee donkere jaren is hij weer in de rechtbank te vinden. Als zijn collega Jerry Vincent wordt vermoord, erft Haller diens cliënten, onder wie een filmproducent die ervan wordt beschuldigd zijn vrouw en haar minnaar te hebben vermoord. Maar terwijl Haller zich in deze zaak verdiept, lijkt het erop dat Vincents moordenaar het ook op hem heeft voorzien. Rechercheur Harry Bosch, die vastbesloten is om Vincents moordenaar de vinden, deinst er niet voor terug om Haller als lokaas te gebruiken. Als het gevaar dichterbij komt en de risico’s steeds groter worden, beseffen deze twee knorrige einzelgangers dat er niets anders opzit: ze moeten samenwerken.


Bespreking:.
De beslissing om te gaan schrijven nam de Amerikaan Michael Connelly aan de universiteit. Het gevolg was dat hij afstudeerde met een twee diploma’s -  eentje in de journalistiek en een andere in Creatief schrijven - en hij aan een loopbaan als journalist kon beginnen. Een tiental jaren later begon hij voor het eerst aan spannende fictie. Met dat werk, Tunnelrat, dat hij nog baseerde op waargebeurde feiten en waarin ook zijn personage Hieronymus ‘Harry’ Bosch debuteerde, won hij direct een Edgar Award (voor het beste debuut). Sinsdien wordt zijn nog steeds groeiend oeuvre vertaald naar steeds meer verschillende talen en ontving hij overal ter wereld prijzen. Een van zijn boeken haalde het witte doek: in 2002 verfilmde Clint Eastwood Bloedbeeld en hij nam ook de hoofdrol voor zijn rekening. In 2003 en 2004 was de auteur voorzitter van de vereniging Mystery Writers of America. Hij woont met zijn familie in Florida, USA.

Het laatste oordeel is al zijn negentiende spannende boek. Het wordt op de webstek van de auteur aangekondigd als het veertiende deel in de reeks met Harry Bosch, maar gezien de kleine rol die de rechercheur speelt is het eerlijker om dit boek te zien als het tweede deel in de reeks met Michael Haller, de advocaat die kantoor houdt in zijn wagen. De Lincoln advocaat, het eerst deel in deze reeks, dateert van 2006.

Michael ‘Mickey’ Haller is net uit een diep dal gekropen en wil rustig aan weer aan het pleiten slaan als hij de goedgevulde praktijk van zijn vermoorde collega Jerry Vincent in de schoot geworpen krijgt. Naast tal van kleine zaken erft hij ook Walter Elliots zaak: een belangrijk producent uit de filmwereld.die ervan verdacht wordt zijn vrouw en haar minnaar te hebben doodgeschoten. Terwijl de advocaat zich verdiept in deze schijnbaar hopeloze zaak, kruist hij regelmatig het pad van rechercheur Harry Bosch, die de moord op Jerry onderzoekt en denkt dat Mickey meer weet dan hij wil toegeven..

Dat Michael Connelly een geboren verteller is mag weer maar eens blijken, want als hij in zijn typische vlot lezende stijl de grote verhaallijnen doorspekt met smakelijke anecdotes uit het verleden van de strafpleiter, hangt vrijwel iedere lezer aan zijn lippen. Enkel een overvloed aan, eenmalig opgevoerde, personages in de eerste helft van het verhaal, maken het de lezer wat moeilijker dan zou moeten.

Maar de belangrijke karakters die Michael Connelly uit zijn fantasie laat onspruiten worden professioneel uitgewerkt en degelijk neergezet. Zo zijn Michael Haller en zijn entourage zeer zakelijk en gewiekst, maar tegelijk zeer aimabele figuren, die in ieders kennissenkring welkom zouden zijn. Enkel het personage van Harry Bosch blijft een beetje verweesd en grijs achter, zelfs als op het einde, bijna terloops, een toch wel opmerkelijke wending wordt gegeven aan zijn verleden.

De auteur voelt zich als een vis in het water in de grijze zone waarin aanklagers en verdediging zich als gladde alen draaien en keren in hun pogingen een rechtszaak naar hun kant te trekken: een zaak winnen of verliezen kan afhangen van pietluttigheden en degene die het best buiten de, voor de leek, logische aanpak kan denken maakt een betere kans om het er goed vanaf te brengen. De auteur moet soms heel diep tasten om de lezer te overtuigen dat piepkleine details en totaal oververwachte conclusies eigenlijk de afloop van het boek bepalen. Hierdoor wordt Het laatste oordeel nooit echt zenuwslopend spannend, maar de soms spitsvondige aanpak van getuigenverhoren en betoog zorgt ervoor dat een vleugje humor als een dressing over het verhaal gesprankeld wordt. En als Michael Connelly er dan ook nog in slaagt het geheel zo te presenteren dat het zeer geloofwaardig over komt kan je alleen maar je hoedje afnemen voor zoveel kunde.

De grootste minpunten kunnen zelfs niet toegeschreven worden aan de auteur. De Boekerij, die de Nederlandstalige uitgave op de markt brengt is in dit geval verantwoordelijk voor enige ergernis bij de lezer: zo blijkt de adembenemende en quasi perfecte cover voor een spannend boek totaal geen verband te hebben met de inhoud. En een te grote hoeveelheid aan spellingsfouten zorgt bij menig lezend taalliefhebber voor tandengeknars of erger...

Het laatste oordeel is, zoals verwacht wordt van Michael Connelly, een zeer goede rechtbankthriller, waarvan menig lezer hoopt de hoofdpersonages in de toekomst nog eens te mogen ontmoeten.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek vond ik in de brievenbus ter recensie en mijn hart sloeg direct een slag over. Want na de toch wel zeer slechte ervaring die ik had met, Prison Break; Seizoen 2/2, het het vorige boek dat ik las dat op een TV-serie gebasseerd was, sta ik niet echt te popelen om me nog eens onder te dompelen in zo’n avontuur. Maar zoals het een recensent beaamt, zal ik tijdens het lezen ervan geen rekening houden met dat dieptepunt uit mijn lezersbestaan.

De achterflap:
Het pas opgerichte CTU-kantoor in Los Angeles staat voor zijn eerste grote crisis. Er is een grote lading explosieven verdwenen en het is niet duidelijk wie er achter de roof zit – criminelen,motorbendes ... of radicale moslims. Terwijl de belangrijkste vertegenwoordigers van alle wereldreligies samenkomen tijdens een conferentie over geloof en vrede, infiltreren de agenten van CTU in de onderwereld van LA.

Bespreking :
De Amerikaan John Whitman studeerde af in de Literatuur en in Creatief schrijven. Tijdens zijn job bij Time Warner Audiobooks begon zijn echte schrijverscarrière, waarin hij een groot aantal boeken schreef die gebaseerd zijn op kaskrakers van he witte doek, als Zorro en Star Wars, en TV-series als De apenplaneet en 24. Hij combineert het schrijven met het beoefenen van Krav Maga, een in Israël ontwikkelde gevechtssport die ook gekend is als Close combat, waarin hij instructeur is. Van 2000 tot 2007 was hij zelfs voorzitter van de wereldwijde federatie.

Drie-eenheid is al het negende boek dat verschijnt in de reeks die gebaseerd is op de TV-serie – die ondertussen ook al aan zijn zesde jaargang toe is. Maar het is slechts het vierde deel van de hand van deze auteur. Ook Marc Cerasini en David Jacobs namen al een of meerdere delen voor hun rekening. Maar iedereen is ondertussen al wel vertrouwd met het concept: elk boek is een verhaal dat zich afspeelt in een tijdspanne van 24 uur, en het is onderverdeeld in vierentwintig hoofdstukken die elk exact een uur beslaan.

Hoewel de reeks al een tijd loopt, is Drie-eenheid in de chronologie van de serie het allereerste boek: de Counter Terrorist Unit (CTU) is nog maar net opgericht en werkt nog niet op volle kracht wegens een gebrek aan personeel en middelen. En het hoofdpersonage Jack Bauer is maakt nog geen deel uit van de organisatie, maar werkt nog voor rekening van de CIA. In die hoedanigheid volgt de agent het spoor van een lading explosieven van in het Midden-Oosten tot in Los Angeles, waar de CTU de missie wil overnemen, want het is de CIA niet toegestaan op te treden op Amerikaans grondgebied. Door gebrek aan mankracht blijft Jack Bauer echter toch bij de zaak betrokken om met gevaar voor eigen leven, verschillende sporen te volgen, die allen lijken dood te lopen. Maar de klok tikt verder en een aanslag komt steeds dichterbij....

Het is, na zes jaar, een prettig weerzien met enkele personages uit de eerste TV-reeks, maar de auteur besteedt te weinig tijd en ruimte aan de uitwerking ervan, waardoor ze opgaan in de grote massa van personages die op de lezer losgelaten worden. Hetzelfde geldt voor de locaties die in het verhaal gebruikt worden: John Whitman weet soms mooie, markante plaatsen in Los Angeles en omgeving uit te zoeken – zoals de Castaic Dam en de voormalige Sint-Vibiana kathedraal - maar maakt er dan geen optimaal gebruik van, waardoor ze niet volledig tot hun recht komen.

Kortom, alles moet wijken voor een rollercoaster vol actie, actie en nog eens actie. En zoals meestal in dit gerne worden de grenzen van het waarschijnlijke bij tijd en wijlen overschreden door helden die meer levens lijken te hebben dan een kat. Gelukkig wordt het verhaal goed en logisch opgebouwd, zodat er toch nog redelijk wat leesplezier te beleven valt.

Alles bij elkaar genomen heeft John Whitman met Drie-eenheid een typische aflevering uit de 24-serie bij elkaar geschreven, die door liefhebbers van de reeks en van snelle actie zeer geapprecieerd zal worden, maar die net zo goed als een ontgoocheling zal beschouwd worden door de thrillerlezer die toch hoopt op een zekere meerwaarde.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een recensieboek voor Crimezone, van nog maar eens een auteur waarvan ik voorheen nog niets las Het boek heeft mijn inziens wel een erg rare cover. Gelukkig staat er onderaan in een rood rechthoekje nog vermeld dat het een thriller behelst, want anders keurde waarschijnlijk geen enkele liefhebber van het spannende boek deze omslag een blik waardig, vrees ik. Het lijkt meer te refereren naar een, al dan niet onofficiële, biografie.

De achterflap:
In Brussel ontploft een reeks autobommen. Het werk van islamterroristen? Terwijl het land in rep en roer staat, verdwijnt de prinses uit de koninklijke villa. Het Hof en de regering proberen haar verdwijning zo goed mogelijk verborgen te houden, uit angst voor een schandaal.

Leden van de Speciale Interventie-eenheid rekenen fotoreporter Geo Joosten in wanneer hij poolshoogte neemt op het stuntelig beveiligde domein. Ondertussen vragen twee broers in Teuven zich af of de in hun loods opgesloten vrouw echt een prinses is. In het paleis kibbelen de hoogste gezagdragers over de beste manier om het land mee te delen dat een lid van de koninklijke familie spoorloos is.

Joosten en misdaadverslaggever Piet Schaepen raken tegen hun wil betrokken in een zaak waarin boerse boosheid het opneemt tegen hofintriges en incompetentie op het hoogste niveau. Tot een correct vervoegd werkwoord maakt dat gerechtigheid geschiedt.


Bespreking:
De Vlaming Roger Schoemans heeft een verleden als journalist. Nadat hij zowat alle stadia van die job – hoofdredacteur incluis – als werknemer doorlopen heeft, sloot hij zijn carrière af als zelfstandig reporter. Ondertussen geniet hij van zijn pensioen en schrijft hij twee boeken per jaar: eentje voor de jeugd en een voor de volwassenenmarkt. Maar de auteur, die al meer dan vijftig werken op zijn naam heeft staan, schrijft al veel langer: hij begon als stripscenarist, probeerde zowat elk gerne en werd uiteindelijk een gevierd en meermaals bekroond jeugdboekenauteur.

Een weddenschap lag aan de basis van zijn eerste stappen als misdaadauteur, en ondertussen zijn de hoofdpersonages Geo Joosten en Peter Schraepen met Prinses al aan hun vijfde avontuur toe . Hoewel de auteur in het Pajottenland woont, spelen zijn thrillers zich steevast in het zuiden van Belgisch Limburg af.

Als een prinses van het Belgische koningshuis spoorloos verdwijnt uit de koninklijke villa in Opgrimbie, wordt onmiddellijk met de vinger gewezen naar de moslimterroristen die wat eerder een aantal bomaanslagen pleegden in de Belgische hoofdstad. De regering zet de grote middelen in en probeert het hele gebeuren uit de media te houden, maar dat laatste is een onbegonnen zaak want slechts een paar uur na de feiten wordt er op het koninklijk domein al een journalist opgepakt. Intussen proberen de ontvoerders een waterdichte manier te vinden om hun actie succesvol te beëindigen zonder ingerekend te worden...

Prinses kent een zeer moeilijk begin waarbij de vertrouwde clichés de lezer om de oren vliegen: de incompetente, machtmisbruikende politie; de eerst-doen-dan-denken mentaliteit van het speciaal interventie eskadron; en de zich God wanende hoofdredacteur. Ook heeft de auteur het moeilijk om de hem zeer vertrouwde schrijfstijl voor jeugdliteratuur van zich af te schudden en deze aan te passen aan een publiek van volwassenen: op de stomende sexscene na, is er constant het gevoel dat men een jeugdboek aan het lezen is. Gelukkig wordt het beter naarmate het verhaal vordert.

De personages worden amper uitgewerkt. De leden van de koninglijke families en andere gezagsdragers krijgen zelfs geen naam toebedeeld, maar worden steevast met functie of stand – minister, premier, prins, prinses of koning - aangesproken, wat het voor de lezer een pak moeilijker maakt om zich met hen te vereenzelvigen. Maar anderzijds zijn de vaste personages van de reeks dan weer zo symphatiek dat je best in hun gezelschap wil vertoeven. Om bijvoorbeeld eens te gaan tafelen in een van de etablissementen in het Haspengouwse kader dat de auteur beschrijft met veel liefde voor de streek en de plaatselijke gastronomie.

Het sterke punt is de plot. Het begint al bij de gedurfde thematiek van de ontvoering van een lid van de monarchie. Onderweg volgen een paar verrassende wendingen en op het eind hangen er geen losse eindjes meer te bungelen. Die compactheid en perfecte afhandeling roept herinneringen op aan Patrick De Bruyn die met Verdoemd ook al zo’n stukje vertelkunst afleverde.

Net zo belangrijk als het verhaal is dit boek een middel waarmee de auteur zijn wantrouwen tegenover en zijn lage beeld van politie en politici van zich af kan schrijven. Maar ook hierin haalt hij lang niet hetzelfde hoge niveau van bijvoorbeeld een Jef Geeraerts, die er een kei in was.

Prinses is een origineel verhaal met jammer genoeg een teveel aan puntjes waaraan nog kon en moest geschaafd worden om het boven de middelmaat te laten uitstijgen.

Mijn score: 5/10