Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek werd me ter bespreking bezorgd. Ik had met Schuld & boete al een paar kortverhalen van deze auteur gelezen, maar die bleken volgens de kenners niet echt representatief voor de “echte” boeken. Een hernieuwde kennismaking zal ik dit recensieboek dan maar noemen.

De achterflap:
Anderhalve week voor zijn officiële pensioendatum wordt Rebus opgezadeld met een van de ingewikkeldste zaken uit zijn loopbaan. In Edinburgh is een dissidente Russische dichter vermoord.
Is hij een slachtoffer van zinloos geweld?

Omdat een belangrijke Russische investeerder in de stad op bezoek is, wordt er bij Rebus op aangedrongen de moord discreet te onderzoeken. Maar Rebus en zijn partner Siobhan Clarke zijn er al snel van overtuigd dat er meer aan de hand is dan zinloos geweld. Vooral als er een tweede dode valt.
In Londen wordt ondertussen de Rus Alexander Litvinenko vergiftigd...


Bespreking:.
De Schot Ian Rankin zag in 1960 het levenslicht in het toenmalige graafschap Fife. Na zijn middelbare studies stak hij de Firth of Forth over om in Edinburgh aan zijn universitaire studies te beginnen, waar hij in 1982 afstudeerde. In de drie jaar die volgden en hij verondersteld werd zijn doctoraat Schotse Literatuur voor te bereiden, legde hij zich volop toe op het schrijven. Hij verblijft nu nog altijd, met zijn vrouw en twee zonen in Edinburgh, de hoofdstad van Schotland.

In 1987 werd zijn eerste boek Kat & muis uitgebracht. Het hoofdpersonage was ene John Rebus, een eigenzinnige rechercheur die de auteur wereldberoemd zou maken. Zijn werk wordt niet alleen in tweeëntwintig talen te koop aangeboden; de boeken en het persoange lagen ook aan de basis van de televisieserie Rebus die vier seizoenen liep en op zijn schoorsteenmantel prijken er, naast vier Daggers en een Edgar, prijzen die hem in verschillende Europese landen toebedeeld werden. Laatste ronde is, enkele verhalenbundels buiten beschouwing gelaten, het zeventiende boek in de Rebus-reeks, waarvan er twee om onbekende redenen niet naar het Nederlands vertaald werden. En meer dan waarschijnlijk is dit boek ook het afscheid van de populaire rechercheur, want aan het eind verlaat hij de dienst om van zijn pensioen te gaan genieten – hoewel Rebus daar anders over denkt. Ian Rankin schreef ook boeken die niet tot deze reeks behoren, maar die verschenen geen van allen in het Nederlands.

Tien dagen voor zijn pensionering wordt inspecteur John Rebus samen met zijn collega Siobhan Clarke opgeroepen om het geweldadige overlijden van een Russisch dissident dichter te onderzoeken. De dichter blijkt enkele uren voor zijn dood nog een voordracht gegeven te hebben en het natrekken van de aanwezigen brengt Rebus in contact met Schotse parlementariërs, kaderpersoneel van Schotlands grootste bank en een groep Russische zakenlui. Kandidaat-verdachten genoeg, maar niemand lijkt een geldig motief te hebben voor de moord. Als er dan er een tweede dode valt zit Rebus opgescheept met twee onopgeloste misdaden.

Dat Ian Rankin een verhaal kan vertellen is al lang een publiek geheim. In een zeer aangename vertelstijl schotelt hij de lezer met Laatste ronde een zeer degelijke politieroman voor waar doorheen - met de mysterieuze moord op Litvinenko en de opkomende roep om Schotse onafhankelijkheid - wat actualiteit gemengd werd. En hij slaagt erin zijn perfect getypeerde personages veelvuldig spitse en bij wijlen grappige dialogen in de mond te leggen, zonder de grenzen van de geloofwaardigheid te overschrijden. En natuurlijk heeft Edinburgh weer de eer om als locatie voor al dit moois te mogen opdraven: de stad van Rankin, Rebus en Big Ger Cafferty, die ook deze keer weer zijn rol speelt, en de inspecteur afleidt van zijn echte werk.

Maar al dit moois resulteert uiteindelijk in een licht teleurstellend einde waarbij een ontgoochelende ontknoping zomaar uit de lucht komt vallen, waarbij niet alleen de lezer, maar ook Rebus zelf de anticlimax als een koude douche over zich heen krijgt. Een potentieel grootse zaak die uiteindelijk niets meer blijkt te zijn dan een storm in een glas water. Maar het feit dat in de realiteit wellicht de meerderheid van veelbelovende moordzaken uiteindelijk slechts een banale oorzaak hebben, spreekt dan weer in het voordeel van de auteur. Toch zal dit einde, en vooral de manier waarop het opgediend wordt, bij menig lezer de appreciatie wat naar beneden halen..

Dat het laatste boek van een serie niet het beste is komt meer voor, maar Ian Rankin slaagt er toch met vlag en wimpel de lezer heel lang geboeid te houden, maar de afgrond waarin de spanningsboog eindigt laat maar ruimte voor een conclusie: Laatste ronde is een orgelpunt maar geen hoogtepunt.

Mijn score: 7/10