Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Crimezone is er bij deze verantwoordelijk voor dat ik voor het eerst iets ga lezen van een Italiaanse auteur. De donkere cover straalt alvast een geheimzinnig sfeertje uit.

De achterflap:.
In Letojanni, een slaperig stadje vlakbij Messina, hebben de mensen nog respect voor de hogergeplaatsten. Er gebeurt nooit iets tot Gaetano Chillè zijn rentmeester Talìo doodschiet. Een ongeluk en niet anders. Toch kan het dossier niet meteen afgelegd worden omdat het gerucht gaat dat Chillè en de weduwe van Talìo een verhouding hebben. De carabinieri krijgen opdracht een onderzoek in te stellen om de gemoederen te sussen.
Tot ergernis vande notabelen stellen luitenant Ruggeri en brigadier Capellaro werkelijk een onderzoek in, en dat is niet de bedoeling.

Motivatie van de keuze:
Het begint eentonig te worden, maar ook dit boek werd me ter bespreking bezorgd door Crimezone. De voorpagina doet vermoeden dat het een wetenschappelijke thriller wordt, en daar kijk ik met plezier naar uit, omdat het eigenlijk te lang geleden is dat ik er nog eentje uit dat subgenre mocht lezen.

De achterflap:.
Drie oud-medewerkers van Albert Einstein zijn kort na elkaar vermoord. Een van hen, dr. Hans Kleinmann, weet vlak voor zijn dood in het ziekenhuis een geheimzinnige getallenreeks in het oor van zijn voormalige pupil, hoogleraar David Swift, te fluisteren.
Samen met de briljante natuurkundige Monique Reynolds probeert David de code te kraken. Ze worden op de hielen gezeten door de FBI en een Russische terrorist met een eigen obsessie.
De code heeft te maken met Eindsteins belangrijkste vinding. En één ding is zeker: als Einsteins ontdekking – die hij nooit openbaar heeft durven maken – in verkeerde handen valt, is de wereld in groot gevaar.


Bespreking:
New Yorker Mark Alpert draagt wetenschap en technologie hoog in het vaandel: hij studeerde af in de astrofysica een zijn thesis is uitgegroeid tot een veel geciteerd werk. Maar na zijn studies liet hij de wetenschap voor wat het was en legde hij zich toe op het dichten. Twee jaar later besefte hij dat hij daarmee zijn brood niet kon verdienen en begon hij aan een journalistieke loopbaan die hem na wat omzwervingen in 1998 bij het tijdschrift Scientific American bracht, waar zijn voornaamste taak eruit bestaat om de wetenschappelijke ideeën en theoriën begrijpbaar te maken voor de lezers.

Tijdens zijn research voor een artikel over Alber t Einstein, begon het idee te groeien om eens een spannend boek te schrijven. Het resultaat kunnen we nu lezen in de vorm van zijn geslaagd debuut Het Einstein enigma.

Hierin geeft Hans Kleinmann, die vroeger samengewerkt heeft met Albert Einstein, op zijn sterfbed een geheimzinnige code door aan wetenschappelijk historicus David Swift. Het laatste cijfer is amper uitgesproken of de problemen beginnen al voor David. Vanaf dan tellen er maar twee zaken: de code proberen te breken en uit de handen te blijven van FBI en een Russiche huurling, die beiden erg ver gaan in hun poging die laatste woorden van de natuurkundige aan David te ontfutselen.

Zich baserend op de titel, de cover en de flaptekst bestaat het gevaar dat menig lezer het boek aan zich voorbij zal laten gaan, vrezend voor ettelijke, pagina’s lange, saaie technische uiteenzettingen. Maar de auteur kent zijn job en slaagt er met glans in de achtergrondinformatie tot het absolute minimum te beperken, waardoor die vrees volkomen ongegrond is.

“Hans Walther Kleinmann , een van de grootste theoretische natuurkundigen van onze tijd, was bezig te verdrinken in zijn eigen bad”. Deze openingszin is het startsein voor enkele uren pretentieloos leesplezier.Niet alleen hanteert Mark Alpert een zeer aangename, vlotte schrijfstijl, maar hij levert een verhaal af vol vaart en actie, waarin hij de lezen slecht af en toe de mogelijkheid geeft even op adem te komen.

De gebruikte locaties zijn met zorg gekozen waardoor ze heel relevant zijn voor het verhaal en zelfs bijdragen tot de geloofwaardigheid van het verhaal. Ze worden heel visueel beschreven, zodat het voor de lezer lijkt alsof hij naar een foto zit te kijken. Die visuele ingesteldheid geldt trouwens voor heel het boek: heel de tijd heeft men het gevoel dat men een film zit te lezen. En die film zal er waarschijnlijk in de toekomst ook wel komen want het boek lijkt bijna geschreven op maat van Hollywood.

De personages hebben elk een mooie geschiedenis meegekregen en zijn allen zeer geloofwaardig neergezet. Het hoofdpersonage, David Swift, deelt trouwens veel van zijn verleden met dat van de auteur, wat het realisme ten goede komt.

En ook over de plot bijna niets dan lof. Mark Alpert schudt geloofwaardige verhaallijnen vol actie uit zijn mouw, die mooi in elkaar passen en zonder losse eindjes eindigen in een misschien net iets te lang uitgesponnen ontknoping.

Het Einstein enigma is een goede actiethriller en een zeer geslaagd debuut waarmee het aangenaam vertoeven is. De wetenschap dat er nog boeken zullen volgen met David Swift in de hoofdrol kan dan ook alleen maar goed nieuws zijn.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een recensieboek van Crimezone. En weer is de auteur iemand waarvan ik eerder nog niets gelezen heb. Zijn naam daarentegen doet wel een belletje rinkelen, want ik herinner mij dat de bespreking van zijn vorig boek door een Crimezone-collega aan de basis lag van een hele controverse op het forum.

De achterflap:.
...de dingen kunnen vrij vlug een macabere vorm aannemen. Wat als een eenvoudige opdracht voor een onwetende detective begint, wordt om die reden een politiezaak.

Canthanuan vlucht uit het Duister om een chaotisch Kwaad te verspreiden. Door ‘de andere kant’ wordt Elleniël ingeschakeld om hem te elimineren. Het schiereiland New Cambridge wordt het toneel van een titanenstrijd tussen gezanten van Goed en Kwaad. Tegen hun zin worden ook mensen als Tombaugh en Santangelo bij de strijd betrokken. Hun leven en dat van vele anderen staat op het spel. Uiteindelijk wordt noodgedwongen hulp gezocht op de meest onmogelijke plaats: het Duister zelf...

Bespreking:.
De West-Vlaming Johan Deseyn zag bijna een halve eeuw geleden het levenslicht in Kortrijk en woont samen met vrouw en dochter in de naburige gemeente Deerlijk, waar hij in zijn vrije tijd vooral boeken, CD’s en films verslindt. En schrijft natuurlijk.

Met Chaos is hij al aan zijn negende boek boek toe in tien jaar tijd: acht psycho-horror romans en een verzameld werk waarin hij zijn pennevruchten bundelde uit de jaren voor hij in 1999 debuteerde met Erfenis.

In Chaos gaat privé-detective Donovan Bendman op zoek naar een recent verdwenen rijke man. Al vrij vlug merkt hij vreemde zaken op en voor hij het goed en wel beseft bevindt hij zich midden in een schaakspel met menselijke pionnen, die verschoven worden door vertegenwoordigers van Goed en Kwaad. En op een schaakbord sneuvelen natuurlijk stukken.

Het eerste wat opvalt tijdens het lezen zijn de constante herhalingen van gebeurtenissen, gedachten en en zelfs woorden. Zo gebruikt de auteur op een gegeven moment op vijf regels tijd evenveel keer het woord “niet”, wat toch wel van het goede teveel is. Ook het voordurend aanwenden van korte bemerkingen tussen ronde haken werkt storend en haalt de vloeiendheid van lezen naar beneden.

Deseyns keuze om dit boek te le laten flirten met de grenzen van verschillende genres, heeft wellicht tot gevolg dat veel lezers zich niet ten volle kunnen inleven. Chaos heeft raakvlakken met zowel horror, fantasy als detectives, maar is in geen van deze facetten van het spannende boek een hoogvlieger, waardoor het boek nog mossel nog vis is en eigenlijk tot geen enkel genre behoort. Menig lezer zal zich wellicht makkelijker met Deseyns werken kunnen identificeren, als de auteur zich per boek zou beperken tot één van die vakgebieden.

Het grote voordeel van horror en fantasy is dat de auteur nergens gebonden is aan limieten: een schrijver kan de wereld waarin hij zijn verhaal situeert en de regels die daar gelden voor de volle honderd percent zelf creëren, waardoor de verbeelding van de schrijver de enige beperkende factor is. Maar Chaos getuigt niet van een grote fantasie, want de auteur beperkt zich tot het herbenoemen van de begrippen hemel, hel, engel, duivel, goed en kwaad. Toch komt de Johan Deseyn soms verrassend uit de hoek. Vooral de manier waarop hij zijn verhaal terugkoppelt aan de geschiedenis getuigt van zijn talent als schrijver. Maar jammer genoeg zijn er te weinig van dergelijke hoogtepunten om dit een goed boek te kunnen noemen.

Plotgewijs is het verhaal nogal rechtlijnig en op de potentieel spannende momenten blinken de aardse hoofrolspelers uit in passiviteit en beperken ze zich tot het waarnemen van de gebeurtenissen die zich romdom hen ontwikkelen en om het eind te kunnen vaststellen dat het cliché dat echte liefde alles overwint ook hier geldt.

Als je als lezer aan horror en fantasy denkt, springen de werken van James Herbert, Clive Barker, Peter Straub en Stephen King naar voren. En dan kunnen we alleen eindigen met de conclusie dat Chaos diezelfde kwaliteit niet haalt, en dus enkel interessant is voor de verzamelaars en de fans van Johan Deseyn.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek werd me ter bespreking bezorgd. Ik had met Schuld & boete al een paar kortverhalen van deze auteur gelezen, maar die bleken volgens de kenners niet echt representatief voor de “echte” boeken. Een hernieuwde kennismaking zal ik dit recensieboek dan maar noemen.

De achterflap:
Anderhalve week voor zijn officiële pensioendatum wordt Rebus opgezadeld met een van de ingewikkeldste zaken uit zijn loopbaan. In Edinburgh is een dissidente Russische dichter vermoord.
Is hij een slachtoffer van zinloos geweld?

Omdat een belangrijke Russische investeerder in de stad op bezoek is, wordt er bij Rebus op aangedrongen de moord discreet te onderzoeken. Maar Rebus en zijn partner Siobhan Clarke zijn er al snel van overtuigd dat er meer aan de hand is dan zinloos geweld. Vooral als er een tweede dode valt.
In Londen wordt ondertussen de Rus Alexander Litvinenko vergiftigd...


Bespreking:.
De Schot Ian Rankin zag in 1960 het levenslicht in het toenmalige graafschap Fife. Na zijn middelbare studies stak hij de Firth of Forth over om in Edinburgh aan zijn universitaire studies te beginnen, waar hij in 1982 afstudeerde. In de drie jaar die volgden en hij verondersteld werd zijn doctoraat Schotse Literatuur voor te bereiden, legde hij zich volop toe op het schrijven. Hij verblijft nu nog altijd, met zijn vrouw en twee zonen in Edinburgh, de hoofdstad van Schotland.

In 1987 werd zijn eerste boek Kat & muis uitgebracht. Het hoofdpersonage was ene John Rebus, een eigenzinnige rechercheur die de auteur wereldberoemd zou maken. Zijn werk wordt niet alleen in tweeëntwintig talen te koop aangeboden; de boeken en het persoange lagen ook aan de basis van de televisieserie Rebus die vier seizoenen liep en op zijn schoorsteenmantel prijken er, naast vier Daggers en een Edgar, prijzen die hem in verschillende Europese landen toebedeeld werden. Laatste ronde is, enkele verhalenbundels buiten beschouwing gelaten, het zeventiende boek in de Rebus-reeks, waarvan er twee om onbekende redenen niet naar het Nederlands vertaald werden. En meer dan waarschijnlijk is dit boek ook het afscheid van de populaire rechercheur, want aan het eind verlaat hij de dienst om van zijn pensioen te gaan genieten – hoewel Rebus daar anders over denkt. Ian Rankin schreef ook boeken die niet tot deze reeks behoren, maar die verschenen geen van allen in het Nederlands.

Tien dagen voor zijn pensionering wordt inspecteur John Rebus samen met zijn collega Siobhan Clarke opgeroepen om het geweldadige overlijden van een Russisch dissident dichter te onderzoeken. De dichter blijkt enkele uren voor zijn dood nog een voordracht gegeven te hebben en het natrekken van de aanwezigen brengt Rebus in contact met Schotse parlementariërs, kaderpersoneel van Schotlands grootste bank en een groep Russische zakenlui. Kandidaat-verdachten genoeg, maar niemand lijkt een geldig motief te hebben voor de moord. Als er dan er een tweede dode valt zit Rebus opgescheept met twee onopgeloste misdaden.

Dat Ian Rankin een verhaal kan vertellen is al lang een publiek geheim. In een zeer aangename vertelstijl schotelt hij de lezer met Laatste ronde een zeer degelijke politieroman voor waar doorheen - met de mysterieuze moord op Litvinenko en de opkomende roep om Schotse onafhankelijkheid - wat actualiteit gemengd werd. En hij slaagt erin zijn perfect getypeerde personages veelvuldig spitse en bij wijlen grappige dialogen in de mond te leggen, zonder de grenzen van de geloofwaardigheid te overschrijden. En natuurlijk heeft Edinburgh weer de eer om als locatie voor al dit moois te mogen opdraven: de stad van Rankin, Rebus en Big Ger Cafferty, die ook deze keer weer zijn rol speelt, en de inspecteur afleidt van zijn echte werk.

Maar al dit moois resulteert uiteindelijk in een licht teleurstellend einde waarbij een ontgoochelende ontknoping zomaar uit de lucht komt vallen, waarbij niet alleen de lezer, maar ook Rebus zelf de anticlimax als een koude douche over zich heen krijgt. Een potentieel grootse zaak die uiteindelijk niets meer blijkt te zijn dan een storm in een glas water. Maar het feit dat in de realiteit wellicht de meerderheid van veelbelovende moordzaken uiteindelijk slechts een banale oorzaak hebben, spreekt dan weer in het voordeel van de auteur. Toch zal dit einde, en vooral de manier waarop het opgediend wordt, bij menig lezer de appreciatie wat naar beneden halen..

Dat het laatste boek van een serie niet het beste is komt meer voor, maar Ian Rankin slaagt er toch met vlag en wimpel de lezer heel lang geboeid te houden, maar de afgrond waarin de spanningsboog eindigt laat maar ruimte voor een conclusie: Laatste ronde is een orgelpunt maar geen hoogtepunt.

Mijn score: 7/10

Bespreking:
De van Ierse immigranten afkomstige Amerikaan Dennis Lehane werd geboren en grootgebracht in de buitenwijken van Boston, Massachusetts waar hij nog altijd woont. Jarenlang doorzwom hij beroepsmatig vele watertjes, maar tegenwoordig is hij voltijds schrijver en leeft hij van zijn pen.

Hij begon zijn schrijverscarrière als serie-auteur: Met de avonturen van het detectiveduo Patrick Kenzie en Angela Genarro vulde hij tussen 1994 en 1999 vijf boeken maar samen met de eeuwwisseling wisselde de auteur het geweer van schouder en sindsdien schreef hij enkel nog op zichzelf staande boeken. Mystic river (Vuile handen) en Gone, baby gone (Over mijn lijk) werden op magistrale wijze verfilmd en volgend jaar zal ook Shutter island (Gesloten kamer; een vijf sterren-boek op Crimezone) in de bioscoopzalen te bekijken zijn.

In De infiltrant volgen we drie personages in allen in Boston verzeild raken in 1918, en zo - al dan niet actief - een van de woeligste jaren uit de geschiedenis van die Amerikaanse stad meemaken op politiek en sociaal vlak:
Beloftevol politieagent Danny Coughlin, die in de voetstappen van zijn vader wil treden door op te klimmen in de hiërarchie, maar zichzelf in grote moeilijkheden brengt als hij zich opwerpt als vakbondsmilitant.
Baseballer George‘Babe’ Ruth die bij de Boston Red Sox stilaan naar zijn beste vorm toegroeit en zijn contract met de club openbreekt.
En tot slot Luther Laurence, een zwarte arbeider die probeert een normaal leven te leiden in het racistische Amerika van die tijd.

Laat ik maar beginnen met een waarschuwing: De infiltrant is geen makkelijk boek. Het is geen werk zoals er tegenwoordig dertien in een dozijn verschijnen, maar het is een historische momentopname waarin een spannend draadje verwerkt; zelfs bijna verstopt, werd. Het boek overstijgt het gerne en slaat een brug tussen faction en het literaire epos.

In het begin moet je als lezer een beetje op de tanden bijten, want in de eerste hoofdstukken zwaaien de typisch Amerikaanse sporten honkbal en boksen de plak: sporten waarmee wij, Europeanen, weinig of geen voeling hebben. Maar daarna onspint zich een verhaal zoals er te weining geschreven worden.

Dennis Lehane heeft de situering in tijd en ruimte uitstekend overdacht: De Groote Oorlog loopt op zijn einde en de terugkeer van grote aantallen jonge soldaten zorgt ervoor dat de arbeidsmarkt overspoeld wordt met potentiële werkkrachten. Hierdoor schiet de werkloosheid de hoogte in en de eerste slachtoffers zijn de bijna-rechteloze zwarten – want in die tijd heerst er in de USA nog een strikte rassenscheiding - die plaats moeten ruimen voor de teruggekeerde blanke helden van de Eerste Wereldoorlog. Tegelijkertijd beginnen de arbeiders zich te verenigen en de oprichting van een politievakbond in Boston is aanleiding voor een van de grootste conflicten in de geschiedenis van de stad. Kortom, meer dan stof genoeg voor een goed boek dat op een zeer realistische wijze verteld wordt. Hand in hand met deze hoge mate van authenticiteit gaat een al even grote geloofwaardigheid die tevens ondersteund wordt door perfect geschetste personages waarvan er een groot aantal opgevoerd worden. Maar gelukkig heeft de auteur de belangrijkste spelers vooraan het boek opgelijst, zodat de lezer zichzelf niet verliest in de massa.

De infiltrant slaat de lezer met verstomming en opent ons de ogen omdat we blijkbaar te snel vergeten om te kunnen leren van de geschiedenis: dit verhaal speelt zich af in 1918, maar in 1938 en 1998 (of 2008) herhaalde de geschiedenis zich. Enkel het onderwerp – of beter het lijdend voorwerp – wijzigde telkenmale: eerst waren de zwarten het slachtoffer; daarna de joden en de communisten en momenteel zijn de moslims uitgeroepen tot persona non grata.

In een jaar waarin het gros der boeken de diepgang hebben van een soepbord en menig lezer zich afvraagt of Alzheimer toegeslagen heeft vermits men de inhoud al bijna vergeten is bij het dichtslaan van een boek, is De infiltrant een opvallende verschijning; een witte merel waarop de meerwaarde zoekende liefhebber van het spannende boek lang moeten wachten heeft. Voor een keer worden de veelbelovende kreten die de achterflap sieren – zoals daar zijn “Ontstuimig, bruisend, grimmig en uitermate boeiend” en “Een indrukwekkende, vituoze, fascinerende, ontroerende, grappige en epische roman” – volledig waargemaakt. Laat mij er nog eentje aan toevoegen: een meesterwerk en een absolute aanrader voor al wie het aandurft.

Mijn score: 10/10