Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na haar vorige boek Duivelswerk, dat een veelbelovend thema aansneed, maar niet echt goed was uitgewerkt, heb ik lang gewacht om aan dit boek te beginnen, dat ik toch als een kleine herkansing beschouw voor Mo Hayder, die in het verleden al enkele zeer goede thrillers schreef.

De achterflap:
Op een broeierige zomerdag vindt politieduiker Phoebe Marley – vanwege haar kleine springerige gestalte ‘Flea’ genoemd – een hand in het water van de oude haven van Bristol. Een dag later wordt er nog een hand gevonden – afkomstig van hetzelfde lichaam.
Er zijn aanwijzingen dat de handen zijn geamputeerd terwijl het jonge mannelijke slachtoffer nog in leven was. Leeft hij misschien nog? Zo niet, waar is het lichaam dan gebleven?
Flea wordt bijgestaan door inspecteur Jack Caffery, die vanuit Londen is overgeplaatst naar de afdeling Zware Misdrijven in Bristol.
Op hun zoektocht belanden Flea en Caffery in de donkerste uithoeken van Bristols onderwereld... waar drugsverslaving gemeengoed is... waar straatkinderen hun lichaam verkopen voor een shot... en waar een oud kwaad zich schuilhoudt – een kwaad dat zich voedt met het bloed en het vlees van andere...


Bespreking:
Hoewel de Britse Mo Hayder in eerste instantie op jonge leeftijd de school verliet om haar weg te zoeken in het echte leven, behaalde ze, na een aantal jobs in Groot-Brittannïe, USA en Japan en een mislukt huwelijk, toch nog diploma’s voor creatief schrijven en filmografie. Momenteel woont ze met haar dochter in Bath, Engeland.

In 2000 debuteerde ze met het gruwelijke, maar door de lezers zeer positief onthaalde, Vogelman. Dat was meteen ook de eerste kennismaking met Jack Caffery, de rechercheur die de zware last, die het verdwijnen van zijn broer Ewan voor hem is, met zich meesleurt. Na het tweede boek in de reeks, De behandeling, was de schrijfster uitgekeken op Jack en publiceerde ze twee op zichzelf staande boeken: het magistrale Tokio en het tegenvallende Duivelswerk, die bij pers, critici en publiek gemengde gevoelens opriepen. De hang naar succes drijft de schrijfster terug naar Caffery, die in Ritueel weer de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Ritueel begint als politieduikster Phoebe ‘Flea’ Marley een mensenhand uit het troebele water van de Bristolse haven opduikelt. Een andere hand wordt in dezelfde buurt gevonden en onderzoek wijst uit dat de ledematen geamputeerd werden bij een nog levende jongeman. Jack Caffery, die naar Bristol is overgeplaatst krijgt de zoektocht naar dader en slachtoffer toegewezen. Het onderzoek brengt hem tot diep in het drugsmileu alsook in de Afrikaanse gemeenschap van de stad.

Als een volleerd vertelster weet Mo Hayder van bij het begin van het boek, door een ietwat gruwelijke ontdekking te combineren met heel veel geheimzinnigheid, de aandacht van de lezer vast te pakken, om die op een paar kleine dipjes na, niet meer los te laten tot aan de ontknoping van het verhaal. Haar aangename schrijfstijl doet de rest.

De hoofdfiguren zijn allemaal figuren met een verleden waaraan de nodige – zelfs op het randje van te veel – aandacht aan besteed wordt: zo heeft Flea nog altijd de dood van haar ouders nog niet verwerkt en de trouwe lezers weten al dat Jack zich wellicht nooit over de verdwijning van zijn broer zal kunnen zetten. Eigenlijk is het nogmaals oprakelen en uitmelken van Jacks zoektocht naar Ewan er wat te veel aan, want dat onderwerp is al tot op het bot behandeld in de twee eerste delen van de reeks. Lezers waarvoor Ritueel de kennismaking met deze reeks vormt, zullen dit gegeven niet als negatief beschouwen, maar eerder als een verrijking van het personage.

Het verhaal zelf, waarmee ze zich in thematisch opzicht in de voetsporen begeeft van Michael Gruber, is professioneel opgebouwd, geloofwaardig verteld en voorzien van meer dan voldoende bokkensprongen die de lezer trachten op het verkeerde spoor te brengen. Ook maakt ze dankbaar – en misschien wel net iets te veel – gebruik van het loskoppelen van bijnamen en echt namen van personen om verbanden in het verhaal en relaties tussen de personages te verdoezelen. Maar het werkt wel; dat moet gezegd worden.

Ritueel wint heel wat van de door Duivelswerk verloren plaatsen terug, waardoor Mo Hayder weer wat opklimt in de ranglijst van goede auteurs. Toch moet gezegd worden dat er na de laatste bladzijde nog wat vragen onbeantwoord blijven. Of dit met opzet is, of niet, zal moeten blijken bij het lezen van haar volgende boek – Skin, dat in het Engelse taalgebied ergens in maart 2009 zal verschijnen – waarin Jack Caffery en Pboepe ‘Flea’ Marley weer van de partij zijn. Dit boek was alvast zeer degelijk en onderhoudend, waardoor het een aanrader is voor iedere liefhebber van het genre.

Mijn score: 7/10