Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
De aimabele Patrick De Bruyn schrijft al even symphatieke spannende boeken. Ik ben dan ook een trouwe lezer van zijn werk dat van een zeer constante kwaliteit is.

De achterflap:
Claire is een ambitieuze vrouw. Ze houdt van haar drukke baan als personeelsdirecteur, en geniet nu, samen met haar man en dochtertje, van een heerlijke vakantie in Spanje.
Maar iemand houdt haar in de gaten en wacht af om toe te slaan, sluw en ongehinderd.
Er is geen ontkomen aan.
En daarna is niets nog als voorheen. Iemand is voorgoed haar leven binnengedrongen en neemt haar, langzaam maar zeker, alles af wat haar lief is.

Wie? En waarom?

Bespreking:
De Vlaming Patrick De Bruyn is een product van hét Belgische politieke probleemgebied van dit moment: de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Hij werd geboren in Halle en woont nog steeds in de rand van de Belgische hoofdstad. Hij studeerde psychologie en is werkzaam als headhunter.

Zijn spannend debuut File dateert van 1998 en twee jaar later volgde Indringer. Maar bij het grote publiek werd hij pas een bekende door de boeken die daarna volgden: Vermist, Verminkt en Verdoemd. Ondertussen is hij een vaste waarde geworden in de wereld van de Nederlandstalige misdaadauteurs. Steeds meer lezers ontdekten zijn werk en gingen op zoek naar de oudere werken van de auteur, om te moeten vaststellen dat Indringer, dat vrijwel nergens meer verkrijgbaar is, de status van collectors item verworven heeft. De hoogste tijd om het boek eens terug uit te brengen moet de uitgeverij, die een commerciële kans rook, gedacht hebben, maar de auteur vond het werk in zijn originele vorm niet meer representatief voor zijn kunnen, en besloot om het boek even te bewerken. Dat even bewerken werd al snel bijna volledig herschrijven, maar de titel bleef dezelfde, wat bij toekomstige lezers mogelijk voor wat verwarring zal zorgen als zij op hun beurt op zoek gaan naar de ‘back catalogue’ van deze auteur.
Hoewel Indringer een op zichzelf staand verhaal is zijn er toch enkele figuren uit File weer van de partij, met op kop de naamloze headhunter die als de ik-figuur door het leven gaat.

Claire doet haar best om de balans te vinden in het wankel evenwicht tussen gezin en werk. Haar werk als personeelsdirecteur en haar status als moeder van een kleuter vraagt heel wat organisatorisch talent, mede omdat haar man zich voor het volle pond concentreert op zijn eigen carrière als filiaaldirecteur van een bank- en beleggingskantoor. Als tijdens een vakantie in het buitenland hun dochterje ontvoerd wordt, is dat het begin van een helse lawine van problemen waaronder de ouders zowel privé als professioneel bedolven worden.

Het eerste wat opvalt is het ontbreken van een voor- of nawoord waarin de auteur een woordje richt tot zijn publiek om te vermelden dat het hier om een herwerkte, oudere uitgave betreft. Ook op de buitenzijde wordt hierover geen enkele indicatie gegeven. Bij nieuwe boeken wordt dat niet als een gemis beschouwd, maar in dit geval had een kleine verantwoording toch wel op zijn geweest. Al was het maar om misverstanden te voorkomen.

Met zijn onderhand typische aangenaam lezende, gezapig Vlaamse, en pretentieloze verstelstijl laat de auteur de lezer het echte leven weer voor enkele uren vergeten. Hoewel het boek niet bol staat van de actie en het nooit superspannend wordt, is Indringer, versie twee, een zeer onderhoudend werk dat boeit van bij het begin tot aan het laatste puntje. Het mag gezegd en geschreven worden: een De Bruyn op zijn best.

Trouw aan zijn concept, zijn de belangrijkste personages weer doordeweekse mensen als u en ik die zich ,als het ware op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats bevinden en daardoor in een slechte droom belanden die, door de beslissingen die ze nemen en de acties die daar weer uit voortvloeien, uitmondt in een regelrechte nachtmerrie.
De locaties spelen duidelijk een zeer ondergeschikte rol want die worden met opzet vaag gehouden en vrijwel nergens worden ze met straat of gemeente aangeduid.

Het verhaal van Indringer zit goed in elkaar en is zeer goed uitgewerkt en zalig verteld. De geloofwaardigheid is zeer groot .Behalve misschien wat de alziend- en alwetendheid van de slecherik betreft, maar zelfs die momenten weet de auteur mooi te verklaren zodat het alles bij elkaar beschouwd een zeer realistisch geheel vormt.

Patrick De Bruyn is met brio in zijn opzet geslaagd: het herschrijven van Indringer brengt het boek tot op het kwalitatieve niveau van zijn laatste werken, zonder dat het onderweg de eigenheid van zijn eerste boeken heeft verloren. Meer zelfs; deze Indringer behoort tot het beste wat de auteur zijn lezers tot op heden mocht voorschotelen en bevestigt eens te meer dat deze man bij de beste misdaadauteurs van het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw behoort.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Na haar vorige boek Duivelswerk, dat een veelbelovend thema aansneed, maar niet echt goed was uitgewerkt, heb ik lang gewacht om aan dit boek te beginnen, dat ik toch als een kleine herkansing beschouw voor Mo Hayder, die in het verleden al enkele zeer goede thrillers schreef.

De achterflap:
Op een broeierige zomerdag vindt politieduiker Phoebe Marley – vanwege haar kleine springerige gestalte ‘Flea’ genoemd – een hand in het water van de oude haven van Bristol. Een dag later wordt er nog een hand gevonden – afkomstig van hetzelfde lichaam.
Er zijn aanwijzingen dat de handen zijn geamputeerd terwijl het jonge mannelijke slachtoffer nog in leven was. Leeft hij misschien nog? Zo niet, waar is het lichaam dan gebleven?
Flea wordt bijgestaan door inspecteur Jack Caffery, die vanuit Londen is overgeplaatst naar de afdeling Zware Misdrijven in Bristol.
Op hun zoektocht belanden Flea en Caffery in de donkerste uithoeken van Bristols onderwereld... waar drugsverslaving gemeengoed is... waar straatkinderen hun lichaam verkopen voor een shot... en waar een oud kwaad zich schuilhoudt – een kwaad dat zich voedt met het bloed en het vlees van andere...


Bespreking:
Hoewel de Britse Mo Hayder in eerste instantie op jonge leeftijd de school verliet om haar weg te zoeken in het echte leven, behaalde ze, na een aantal jobs in Groot-Brittannïe, USA en Japan en een mislukt huwelijk, toch nog diploma’s voor creatief schrijven en filmografie. Momenteel woont ze met haar dochter in Bath, Engeland.

In 2000 debuteerde ze met het gruwelijke, maar door de lezers zeer positief onthaalde, Vogelman. Dat was meteen ook de eerste kennismaking met Jack Caffery, de rechercheur die de zware last, die het verdwijnen van zijn broer Ewan voor hem is, met zich meesleurt. Na het tweede boek in de reeks, De behandeling, was de schrijfster uitgekeken op Jack en publiceerde ze twee op zichzelf staande boeken: het magistrale Tokio en het tegenvallende Duivelswerk, die bij pers, critici en publiek gemengde gevoelens opriepen. De hang naar succes drijft de schrijfster terug naar Caffery, die in Ritueel weer de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Ritueel begint als politieduikster Phoebe ‘Flea’ Marley een mensenhand uit het troebele water van de Bristolse haven opduikelt. Een andere hand wordt in dezelfde buurt gevonden en onderzoek wijst uit dat de ledematen geamputeerd werden bij een nog levende jongeman. Jack Caffery, die naar Bristol is overgeplaatst krijgt de zoektocht naar dader en slachtoffer toegewezen. Het onderzoek brengt hem tot diep in het drugsmileu alsook in de Afrikaanse gemeenschap van de stad.

Als een volleerd vertelster weet Mo Hayder van bij het begin van het boek, door een ietwat gruwelijke ontdekking te combineren met heel veel geheimzinnigheid, de aandacht van de lezer vast te pakken, om die op een paar kleine dipjes na, niet meer los te laten tot aan de ontknoping van het verhaal. Haar aangename schrijfstijl doet de rest.

De hoofdfiguren zijn allemaal figuren met een verleden waaraan de nodige – zelfs op het randje van te veel – aandacht aan besteed wordt: zo heeft Flea nog altijd de dood van haar ouders nog niet verwerkt en de trouwe lezers weten al dat Jack zich wellicht nooit over de verdwijning van zijn broer zal kunnen zetten. Eigenlijk is het nogmaals oprakelen en uitmelken van Jacks zoektocht naar Ewan er wat te veel aan, want dat onderwerp is al tot op het bot behandeld in de twee eerste delen van de reeks. Lezers waarvoor Ritueel de kennismaking met deze reeks vormt, zullen dit gegeven niet als negatief beschouwen, maar eerder als een verrijking van het personage.

Het verhaal zelf, waarmee ze zich in thematisch opzicht in de voetsporen begeeft van Michael Gruber, is professioneel opgebouwd, geloofwaardig verteld en voorzien van meer dan voldoende bokkensprongen die de lezer trachten op het verkeerde spoor te brengen. Ook maakt ze dankbaar – en misschien wel net iets te veel – gebruik van het loskoppelen van bijnamen en echt namen van personen om verbanden in het verhaal en relaties tussen de personages te verdoezelen. Maar het werkt wel; dat moet gezegd worden.

Ritueel wint heel wat van de door Duivelswerk verloren plaatsen terug, waardoor Mo Hayder weer wat opklimt in de ranglijst van goede auteurs. Toch moet gezegd worden dat er na de laatste bladzijde nog wat vragen onbeantwoord blijven. Of dit met opzet is, of niet, zal moeten blijken bij het lezen van haar volgende boek – Skin, dat in het Engelse taalgebied ergens in maart 2009 zal verschijnen – waarin Jack Caffery en Pboepe ‘Flea’ Marley weer van de partij zijn. Dit boek was alvast zeer degelijk en onderhoudend, waardoor het een aanrader is voor iedere liefhebber van het genre.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek heb ik mij aangeschaft op de avond dat het bekroond werd met de Gouden Strop. Zoals waarschijnlijk al geweten is koop ik alle prijswinnaars. Maar vaak ontbreekt me de tijd om ze ook nog te lezen. Nu ik even de tijd heb, zal ik met veel plezier die stapel toch weer met een exemplaar verminderen en Cel ter hand nemen.


De achterflap:
Michael Bellicher, hoofdpersoon uit De macht van meneer Miller, is getuige van een raadselachtig auto-ongeluk met fatale afloop. Na te zijn verhoord, wordt hij tot zijn stomme verbazing aangehouden. Waarom is niet duidelijk, maar de politie is ervan overtuigd dat ze hem moeten hebben. Michael weet niet eens waarvoor.
Alles wat hij zegt, lijkt zich tegen hem te keren. Hij wordt overgebracht naar een politiebureau in het Westland. Daar krijgt hij te maken met twee spijkerharde rechercheurs, een bizarre aanklacht, een onontkoombaar bewijs en een advocate die hem niet gelooft.
En dan moet de ellende nog beginnen.


Bespreking:
De Nederlander Charles Den Tex , die door de omzwervingen van zijn vader als geoloog, geboren werd in Australië, keerde op vijf jarige leeftijd terug naar Nederland. Maar de reismicrobe had zich blijkbaar ook in zijn bloed genesteld, want na zijn middelbare studies in Leiden, trekt hij naar Londen waar hij zich inschrijft aan de foto- en filmacademie. En later doceert hij Engels in Parijs. Terug in Nederland begint hij aan een carrière als reclameschrijver, maar na dertien jaar is dat vuur aan het doven. In 1991 is het vat leeg en tijdens een loopbaanonderbreking begint hij aan zijn eerste thriller Dump. In 1995 werd het boek gepubliceerd en vanaf dat moment werkt de auteur zowat acht maanden per jaar als communicatie- en managementconsultant. De overige tijd zit hij in Den Haag te werken aan zijn boeken.

Den Tex schrijft vanuit zijn ervaringen en het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat zijn boeken zich afspelen in de bedrijfswereld. En die boeken vallen niet alleen in de smaak van de lezer, maar ook de jury van de Gouden Strop is erdoor gecharmeerd: van de negen boeken die tot nog toe verschenen werden er vijf genomineerd voor de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. En drie keer mocht hij de trofee in ontvangst nemen: in 2002 voor Schijn van kans; in 2006 voor De macht van meneer Miller en twee jaar later voor zijn volgende boek Cel, het eerste boek van zijn hand dat geen bedrijfsthriller is, maar wel zijn hoofdpersonage deelt met zijn voorganger.

In Cel is Michael Bellicher getuige van een ongeval. Nadat de politie zijn verklaring heeft opgenomen wordt hij tot zijn grote verbazing gearresteerd. Blijkt dat hij verdacht wordt de dader te zijn van een verkeersongeval met dodelijke afloop in een voor hem onbekende auto in een stukje Nederland waar hij nog nooit een voet gezet heeft. Maar de politie beschikt over waterdichte bewijzen waardoor Bellicher maar een ding kan doen: tot het uiterste gaan in een poging de politie te overtuigen dat zijn identiteit gestolen werd.

Kan een boek te vlot weglezen? Cel is het beste bewijs dat het antwoord op deze vraag positief is, want de zeer grote snelheid waarmee Den Tex zijn verhaal vertelt heeft als gevolg dat de ernst van de situatie waarin het hoofdpersonage verzeild raakt niet altijd de kans krijgt om goed door te dringen tot de lezer, waardoor er een oppervlakkigheid ontstaat die het boek geen eer aandoet.

En dat is jammer, want Cel snijdt, met identeitsdiefstal, een actueel onderwerp aan waar bij de gewone man in de straat weinig over geweten is en nog minder over nagedacht wordt. En door de geliktheid zal dit boek er ook weinig of niets aan veranderen. Een gemiste kans want met zo’n explosief onderwerp dat iedereen aanbelangt had het boek, met meer diepgang, wellicht een grotere impact op het fenomeen kunnen teweeg brengen. Of hoe pageturner ook een negatieve connotatie kan hebben.

Maar op de eerste plaats is en blijft het een spannend verhaal dat garant staat voor enkele uren leesplezier. In tegenstelling tot zijn voorganger, De macht van meneer Miller waarin Bellicher het alleen moest opnemen tegen de wereld, staat hij er deze keer, ondanks de op zijn minst even hachelijke situatie waarin hij zich bevindt, niet meer alleen voor. Al vroeg in het verhaal krijgt hij bijna onbetaalbare hulp van een advocaat die heel wat deuren geopend krijgt, waardoor het hoofdpersonage toch wat meer bewegingsruimte krijgt dan bij zijn eerste verschijnen, want telkens als de situatie uitzichtloos begint te lijken is een telefoontje naar die man voldoende om de druk weg te nemen.

Toch toont Charles Den Tex in dit boek ook staaltjes van zijn vakmanschap. Niet alleen door de keuze van zijn plaats van gebeuren – kan een thriller nog een betere locatie hebben dan een dorpje dat Monster heet? – maar ook door de meeslepende opbouw van het boek, waarin tussen de spanning en actie door ook nog hekele thema’s aangesneden en prangende vragen gesteld worden. In dit geval probeert de auteur de lezer even te laten stilstaan bij de problematiek van het internet als speeltuin voor volwassenen; de verspreiding van de islam in onze gebieden; het moslimterrorisme en de vraag hoe ver de overheid mag gaan om hier paal en perk aan te stellen.

Met Cel levert Charles Den Tex weer een leuk spannend boek af dat net iets te veel polijstwerk achter de rug heeft om grote indruk te maken, maar toch veel liefhebbers van het genre zal aanspreken.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek werd me weer bezorgd door Crimezone. De in sfeervolle blauwtinten uitgevoerde cover trekt me alvast aan, waardoor ik met plezier begin aan de ontdekking van nog maar eens een voor mij nieuwe naam in thrillerland.

De achterflap:
Met gemengde gevoelens keert Kirstin Rutherford terug naar Edinburgh. Vijf maanden geleden is haar geliefde schoonvader Jamie overleden. Verdronken in het diepe water van de Leigh. Zelfmoord? Een tragisch ongeluk? Moord? Kirstin zoekt contact met de raadselachtige Morag Ramsay. Zij was lange tijd verdacht van de moord op haar vriend en zijn minnares maar bij gebrek aan bewijs is ze weer vrijgelaten. De moorden vonden plaats op de plek waar Jamie is gevonden. Toeval? Kirstin is vastbesloten het raadsel te ontrafelen. Al snel wordt duidelijk dat ze niemand meer kan geloven of vertrouwen...


Bespreking :
De in Edinburgh geboren en getogen Sue Walker is een in misdaad gespecialiseerde onderzoeksjournaliste. Ze begon haar loopbaan bij de BBC, maar ondertussen werkt ze al een aantal jaren als freelancer. Ze woont aan de Kanaalkust in het Engelse graafschap Sussex.

De laatste uren is haar derde boek. Eerder verschenen van haar De nacht van de leugens en De dag van de waarheid, die door de bezoekers van Crimezone goed onthaald werden. Al haar boeken zijn op zichzelf staande psychologische thrillers, die enkel Schotland als locatie met elkaar gemeen hebben.

In dit boek volgen we Kirstin Rutherford. Als ze toevallig verneemt dat Jamie; de vader van haar ex-man waarmee ze een goede band had, een aantal maanden geleden in dubieuze onstandigheden stierf, belooft ze zichzelf niet te rusten tot ze zijn dood opgehelderd heeft. De laatste maanden van zijn leven was Jamie gefocust op twee zaken: hij was een fanatiek natuurbeheerder geworden en hij leverde rechtsbijstand aan Morag Ramsay, een vreemde vrouw die verdacht werd van een dubbele moord die plaats vond in hetzelfde natuurgebied waar ook Jamie werkzaam was.

De laatste uren is rechtstreeks uitgebracht onder de noemer van de Poema pockets. En hoewel het zijn uitzicht en de gebruikte materialen deelt met een pocket valt het toch wat groter uit. Het formaat houdt ergens het midden tussen een echte pocket en een paperback.

Met De laatste uren begeeft de schrijfster zich, geografisch dan toch, op het terrein van Ian Rankin: de Schotse hoofdstad Edinburgh. Maar daar waar inspecteur Rebus meestal in het verstedelijkte gebied rondneust, koos Walker voor de groene gordel op de oevers van de Leigh, de rivier die de stad doorkruist. Een stukje natuur dat met veel zin voor detail beschreven wordt.

Ook heeft de schrijfster veel energie gestoken in het boetseren van haar personages. Het zijn zonder uitzondering multidimensionele karakters met een hoge mate van echtheid, wat vooral tot zijn recht komt in hun gedrag en hun denkwereld. Sue Walker weet als geen ander te weer te geven dat iedereen een andere, meestal donkerdere, kant heeft, die enkel te voorschijn komt als we even de controle over onszelf even verliezen, in gevaar verkeren, of ons zeer goed op ons gemak voelen. De auteur maakt in De laatste uren dankbaar gebruik van dit stukje gedragspsychologie, om de lezer meermaals aan het twijfelen te brengen.

Achter de sfeervolle cover gaat een zeer professioneel opgebouwd verhaal schuil dat, ondanks een kleine dip in de spanningsboog in het midden van het boek, blijft boeien en zeer onvoorspelbaar verloopt.De auteur is erin geslaagd om de lezer zeer lang in het ongewisse te laten, meermaals op het verkeerde been te zetten en dan nog een verrassende ontknoping uit haar mouw te schudden. Kortom Sue Walker heeft de kunst om een degelijk plot te bedenken en dit uit te werken tot een constistent en geloofwaardig verhaal veel beter onder de knie dan menig ander misdaadauteur.

Hoewel het boek niet altijd even vlot wegleest, is De laatste uren een zeer degelijke psychologische thriller geworden die zijn bestaansrecht meer dan verdient en die een aanrader is voor iedere liefhebber van het genre.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Een Preston & Child koop ik blindelings, maar gezien de middelmatigheid van de vorige boeken, blijft het toch met een bang hart afwachten of het deze keer genieten of ergeren wordt.

De achterflap:
Pendergast en zijn beschermelinge Constance bezoeken het Tibetaanse klooster waar hij in de boeddhistische leer is ingewijd, op zoek naar zielenrust voor haar. Daar blijkt een ongekend gevaarlijk kunstvoorwerp gestolen te zijn, dat de monniken generaties lang met hun leven hebben verdedigd.
Ze zijn wanhopig.

Pendergast beluit het op te sporen, al weet hij er maar bitter weinig van. Ook de monniken kunnen hem niet wijzer maken: ze hebben er nooit een blik op geworpen, want alleen al ernaar kijken zou de ongekende krachten ervan ontketenen.

De speurtocht brengt Pendergast en Constance naar de Britannia, ’s werelds grootste en meest luxueuze oceaanstomer ooit – en leidt tot een Atlantische oversteek die strak staat van de spanning en onverwacht gevaar. En ...is Pendergasts tweelingbroer en aartsvijand nu echt dood?

Bespreking:
Douglas Preston studeerde Engelse literatuur en begon zijn professionele loopbaan als redacteur bij het American Museum of Natural History in New York, waar hij het schopte tot directeur van de dienst publicaties. In 1986 gooide hij zijn leven om en trok naar Santa Fe om voltijds schrijver te worden. Zo publiceerde hij tal van boeken over de geschiedenis van het Amerikaanse Zuidwesten. Momenteel woont hij met zijn vrouw en drie kinderen aan de Amerikaanse kust in de staat Maine.

De een jaar jongere Lincoln Child resideert -, samen met zijn vrouw en dochter, in New Jersey. Tijdens zijn studies onwikkelde hij de liefde voor woorden waardoor hij in 1979 nadat hij afstudeerde onmiddellijk Minnesota verliet en richting New York trok om een job te zoeken in de uitgeverswereld. Hij begon als redactie-assistent en werkte zich langzaam maar zeker omhoog. Tot hij in 1987 het roer volledig omgooide en de wereld van de informatica indook als programmeur en systeemanalist. De zin om te schrijven keerde weer en een paar jaar later legde ook hij zich voltijds op het schrijven toe.

Toen Preston, tijdens zijn jaren in het museum, werkte aan een boek over dinosauriërs kreeg hij van de uitgeverij een redacteur toegewezen die luisterde naar de naam Lincoln Child. Tijdens een rondleiding door het museum merkte Child al de mogelijkheden op voor een spannend boek dat zich daar zou afspelen. Jaren later was dat idee uitgegroeid tot Relic / De vloek van het oerwoud dat in 1995 uitgegeven en in 1997 verfilmd werd. Het begin van een rare samenwerking die, ondanks het feit dat ze beiden ook solo boeken publiceren, nog altijd doorgaat. Beiden wonen namelijk vijfhonderd kilometer uit elkaar en schijven hun boeken gebruikmakend van alle technologische middelen om die afstand te overbruggen.

Het helse rad is al het twaafde boek dat ze als duo publiceerden en het achtste waarin FBI agent Aloysius Pendergast een rol toebedeeld kreeg. Hoewel er enkele verwijzingen zijn naar wat vroeger in de reeks gebeurde, kan het toch zeer makkelijk als een alleenstaand boek gelezen worden.

Als Pendergast en zijn nicht Constance Greene in een Tibetaans boeddhistenklooster op bezinning zijn wordt hun hulp ingreroepen bij het opsporen van een verdwenen kunstvoorwerp dat een belangrijke religieuze waarde heeft voor de monniken.
De zoektocht voert het duo de halve aardbol over, tot op de Britannia: de grootste oceaanstomer ter wereld.

Na elf boeken weet de lezer al dat het schrijversduo de kunst van het vertellen wel beheerst. Ook nu is deze, in alle aspecten klassieke, Pendergast weer een plezier om te lezen. Met een vlotte pen brengen ze de lezer naar zeer origineel gekozen locaties.
Deze locaties -  van een klooster in de Himalaya over China, Venetië en Londen tot op een luxueuze miniwereld die zo’n schip voor de transatlantische vaart is - en de manier waarop ze uitgetekend worden, vormen dan ook het absolute hoogtepunt van Het helse rad.

Verder zijn ze er uitzonderlijk goed in geslaagd een mysteriueze sluier om het verhaal te wikkelen waardoor de lezer lang weinig of geen idee heeft van de aard van het gestolen kunstvoorwerp noch van de krachten die het uitstraalt. Preston & Child zijn er perfect in geslaagd om de honger om verder te lezen op niveau te houden en zelfs aan te wakkeren.

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn – voor zover dat al van toepassing kan zijn bij spannende boeken. Want het verhaal zelf stelt eigenlijk niet zo heel veel voor en de bagage van het hoofdpersonage – zowel zijn onwereldse kennis over duizend en een onderwerpen, zijn invloed en overredingskracht, als het uitgebreide instrumentaruim dat hij schijnbaar altijd bij zich draagt – maken van hem toch een ietwat onrealistisch personage. Hoewel moet gezegd worden dat het deze keer minder storend was dan in sommige van de eerder verschenen boeken.

Met Het helse rad hebben de auteurs vakwerk afgeleverd. Puttend uit hun ervaring en routine zorgen ze ervoor dat het boek voldoet aan de verwachtingen van hun trouw publiek, maar anderzijds zijn ze er toch niet in geslaagd om te verbazen. Het helse rad is goed, maar kan absoluut niet tippen aan hun beste boeken. Maar ondanks het feit dat er wat sleet op de formule lijkt te komen, zijn ze toch al volop bezig te werken aan een nieuwe episode van de Pendergast-reeks.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dat ik dit boek, dat pas in januari volgend jaar in Nederlandse vertaling in de boekhandels te verkrijgen zal zijn, nu al kon lezen is te danken aan het Crimezone forum. Daar werd een nieuw initiatief opgestart waarin geïnteresseerden manuscripten kunnen lezen en becommentariëren, zodat tegelijk met het verschijnen van het werk een leesverslag op de site geplaatst zal worden. Het is wel raar gevoel om een manuscript, dat eigelijk niets meer is dan een printout op A4tjes, te lezen, zonder cover of flaptekst.

De achterflap:
Charley Webb is een aantrekkelijke alleenstaande moeder die voor de Palm Beach Post een wekelijkse populaire en controversiële column schrijft. Al jaren slaagt ze erin alle kritiek van recensenten, buren en familie probleemloos van zich al te laten glijden. Maar als ze een brief ontvangt van Jill Rohmer, een jonge vrouw die de doodstraf kreeg voor de moord op drie jonge kinderen, raakt ze stilaan emotioneel betrokken. Jill vraagt Charley haar biografie te schrijven waarin ze een aantal aanvullende verklaringen belooft af te leggen, die tijdens haar proces niet boven water kwamen. Charley grijpt deze kans gretig met beide handen en begint met haar ontdekkingstocht door het wereld van deze zwaar beschadigde vrouw.
Ondertussen begint ze ook anoniem verzonden haatmails te ontvangen, waarin het leven van haar kinderen bedreigd wordt. Terwijl Charley alles in het werk stelt om haar kinderen te beschermen begint ze ook waarde van goede buren, vrienden en familie te ontdekken. Zeker wanneer het erop begint te lijken dat haar sociaal netwerk haar enige hoop is om levend uit dit avontuur te komen.
(vrije vertaling van de teaser op Joy Fieldings website)

Bespreking:
De in 1945 geboren Canadese schrijfster Joy fielding schrijft al van in haar kinderjaren, maar tijdens haar universiteitsjaren besliste ze om actrice te worden. Nadat ze in 1966 afstudeerde in Engelse literatuur, trok ze naar Los Angeles om voluit de acteerkaart te trekken. Na een aantal jaren keert ze definitief terug naar Toronto, waar ze zich, naast het figureren in reclamespots, weer begint te  concentreren op het schrijven. Momenteel woont ze afwisselend in Toronto en Palm Beach, Florida.

Haar eerste publicatie dateert al van 1972, maar dit werk en de twee volgende vindt de schrijfster zelf niet goed genoeg meer om nog aan te bevelen. Dodelijke ambitie is ondertussen al haar twintigste boek.

In Dodelijke ambitie volgen we de alleenstaande moeder Charlotte ‘Charley’ Webb die in haar wekelijkse krantencolumn haar dagelijkse beslommeringen neerschrijft. Hierdoor leeft ze op voet van oorlog met zowel haar buren en naaste familie, die met de regelmaat van de klok lijdend voorwerp zijn in haar journalistieke stukjes. Op een dag vraagt Jill Rohmer, een voor drievoudige moord ter dood veroordeelde jonge vrouw of Charley haar verhaal in boekvorm wil gieten. De journaliste gaat gretig akkoord. Op quasi hetzelfde moment begin Charlotte ook haatmail te ontvangen waarin haar kinderen bedreigd worden.

Dodelijke ambitie is een zeer onderhoudend verhaal over de dagelijkse beslommeringen van een alleenstaande werkende moeder. In een zeer vlotte stijl gidst de auteur de lezer langs zowat alle mogelijke perikelen die een eenoudergezin kunnen overkomen. Maar jammer genoeg zit de doorsnee thrillerlezer hier niet op te wachten.

En Joy Fielding heeft daarom maar geprobeerd er een spannende verhaallijn tussen te vlechten. Maar dat is niet echt een succesvol idee gebleken, want op een kleine opleving in de laatste veertig bladzijden na, is er weinig of niets opwindends aan het verhaal te beleven, dat ook nog eens een uitmond in een dader die beantwoordt aan alle chichés uit het vak. Wel is het herkenbaar, bij momenten grappig en meestal boeiend.

Is het een dipje of zou Joy Fielding, nu ze bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft, begonnen zijn aan een gernewijziging. Feit is dat, met een vrolijke en overwegend rose cover errond, het sappig vertelde verhaal zijn plaats waarschijnlijk wel zal vinden tussen de chicklit, maar de liefhebbers van het spannende boek laten Dodelijke ambitie beter in de rekken staan.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Voor de laatste editie van de Crimeclub – de leesgroep van Crimezone – van 2008 werd dit boek uitgekozen als onderwerp van discussie. Hoewel zowel de cover als de vermelding “literaire thriller” mij niet echt aanspreken, ben ik toch benieuwd om kennis te maken met het werk van deze, vooral in Nederland, populaire schrijfster.

De achterflap:
Het huwelijk van Rob en Lilian Dijkman lijkt stabiel. Toch is er iets mis. Grandioos mis.
Lilian staat op het punt om haar geluk in een andere richting te zoeken, als Rob wordt vermoord. Ze blijft achter met tegengestelde gevoelens en met de onbehaaglijke gedachte dat er meer aan de hand is dan ze kan overzien. Ze heeft redenen genoeg om verschillende mensen uit haar omgeving te wantrouwen, zelfs haar eigen zoon. Als er een tweede dode valt, rijst de vraag of de moorden iets met elkaar te maken hebben.
Lilian trekt haar conclusies en is ervan overtuigd dat ze haar leven weer kan oppakken. Totdat ze iets ontdekt waardoor ze haar mening drastisch moet herzien en haar veiligheid niet meer vanzelfsprekend is.

Bespreking:.
De Nederlandse Loes den Hollander bouwde een hele carrière uit in de witte sector. Toen ze in 2006 haar job als directeur van een gezondheidszorginstelling opgaf, kwam er een zee van tijd vrij om te schrijven. Toch knipte ze niet alle banden door met haar vroegere professionele leven, want ze is nog altijd hoofdredacteur van een vakblad voor de gezondsheidszord

Vooraleer ze aan boeken begon had ze al wat ervaring opgedaan met het schrijven van poëzie, columns en kortverhalen. Van die laatste verschenen er een paar in het tijdschrift Libelle. Eind 2006 verscheen Vrijdag, een literaire thriller die haar debuut markeerde in de wereld van het spannende boek. Sindsdien levert ze met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk twee boeken per jaar af. Haar meest recente werk, Dwaalspoor, is dan ook al het vijfde werk van haar hand dat in de handel te verkrijgen is.

In dit boek volgen we Lilian Dijkman die op het punt staat een einde te maken aan haar kil huwelijk en een nieuwe start wil nemen haar huidige vriend. Maar net als ze haar moed bij elkaar geraapt heeft om het haar echtgenoot te vertellen, sterft deze onverwacht. Als hij dan ook nog blijkt vermoord te zijn, verliest Lilian al haar zekerheden in het leven en slaat twijfel en onrust toe in haar hoofd. Net als ze haar hoofd weer op orde heeft valt er een tweede dode. Zou er een verband zijn? En zo ja, welk? En wie?

Met zijn zeer korte hoofdstukjes en vlotte vertelstijl leest Dwaalspoor leest als een trein. Het leesplezier wordt nog vergroot omdat de schrijfster ervoor gekozen heeft om haar verhaal te vertellen, gebruik makend van een zeer beperkt aantal personages. Enerzijds is het makkelijk voor de lezer om die kleine groep figuren te memoriseren en uit elkaar te houden en anderzijds biedt het de auteur de mogelijkheid om voor elk van hen een degelijke achtergrond te uit te werken. Wel staat de gedegen uitwerking van de personages in schril contrast met de vaagheid van de locaties. Zo worden we niet veel wijzer dan de wetenschap dat het verhaal zich grotendeels in Haarlem afspeelt, maar echt storend is het ook weer niet.

In plaats van het label ‘literaire thriller’, wat nu op de cover prijkt, had het predicaat ‘psychologische roman’ de lading nog beter gedekt, want een groot deel van het boek worden we ingewijd in de zielenroerselen en alles wat er zich nog afspeelt in het hoofd van het hoofdpersonage: verdriet, onzekerheid, verliefdheid, woede passeren allemaal in grote of kleinere mate de revue.

Naast de plot, die overigens nogal rechtlijnig is, komt de gezondheidsdeskundige, die Loes den Hollander is, ook om het hoekje kijken door, in de achtergrond, te beschrijven hoe mensen omgaan met kanker: alle facetten van ongegronde angst over ontkenning tot het leven als genezen verklaard patiënt komen aan bod.

De schrijfster doet haar uiterste best de moordenaar lang uit het verdachtenlijstje van de lezer te houden, maar een origineel gevonden ontknoping levert toch maar weer een clichématige schuldige op, die de doorwinterde liefhebber van het spannende boek niet zal verrassen.

Hoewel Dwaalspoor getuigt van degelijk vakwerk, laat het boek toch geen diepe indruk na. Gewoon goed zullen we maar besluiten.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek – van nog maar eens een voor mij onbekend auteur – kwam tevoorschijn uit een pakketje van Crimezone. De omslag straalt, met zijn dreigende oranje lucht, echt spanning uit.

De achterflap:
De olieprijs schiet naar recordhoogte. In Irak staat een nieuwe dictator op, terwijl in Israël de laatste hand wordt gelegd aan de Derde Tempel.

Terwijl de wereld op tal van plaatsen op springen staat, loopt de tweede termijn van de Amerikaanse president James MacPherson ten einde. De verkiezingsstrijd ontwikkelt zich tot een van de spannendste ‘Witte Huiswedlopen’ in de Amerikaanse geschiedenis.

Als de campagne zo hard wordt dat er werkelijk klappen vallen, komt aan het licht dat er een terroristische aanslag in voorbereiding is. De gevolgen van deze aanslag zouden catastrofaal zijn, en een van de presidentskandidaten is daarbij betrokken. Maar wie?

Dan raken de zaken in een stroomversnelling. De agenten van de geheime dienst jagen op een nietsontziende terrorist. Kunnen zij de dood van ontelbaar veel mensen voorkomen?


Bespreking:
Als communicatie-specialist stond Joel C. Rosenberg jaren op verschillende fronten in de vuurlinie als adviseur van belangrijke personen als daar onder andere zijn zakenman Steve Forbes en de voormalige Israëlische eerste minister Netanyahu.
Ook staat de auteur in de USA bekend als een gerenommeerd Midden-Oosten kenner en wordt hij in die hoedanigheid veelvuldig uitgenodigd om op televisie, in de geschreven pers en tijdens voordrachten zijn kijk op de ontwikkelingen in die streek wereldkundig te maken.
Hij woont met zijn vrouw en hun vier kinderen in de buurt van Washington D.C. waar ze een zeer godvruchtig leven leiden. Hij is ook de stichter van Joshua Fund, een christelijke organistatie die zich tot doel stelt de mensen in het Midden-Oosten moreel, financieel en materieel bij te staan in hun noden.

Het is opletten geblazen om Joel C. Rosenberg niet te verwarren met zijn – op de C  in het midden na – Amerikaans-Canadese naamgenoot die naam heeft gemaakt als schrijver van science-fiction en fantasy. De eindstrijd is ondertussen al zijn vijfde spannende boek. Het is de afsluiter van een vijf-delige reeks, die in 2002 begon met De laatste jihad, met Jon Bennett en Erin McCoy in de hoofdrollen.

De verschillende grootmachten balanceren op een slappe koord om de wereldvrede te bewaren. De politiek staat onder hoogspanning om de olieprijs omlaag te krijgen. Om Israël te overtuigen om zijn buren niet te provoceren, door de derde tempel te willen bouwen. Om de machtwellust van de nieuwe Iraakse leider in te tomen zonder hem te provoceren. En dan worden, op het moment dat de Amerikaanse presidentiële verkiezingsstrijd zijn hoogtepunt bereikt, de Verenigde Staten aangevallen. Een noordregering moet het land terug op de rails krijgen en proberen de agressors te identificeren en uit te schakelen.

In korte hoofstukken construeert de auteur een groots opgezette geopolitieke thriller in een wereld die zeer dicht bij de onze staat, wat zorgt voor een realistisch verhaal ondanks het hoge “actie-film” gehalte.

De eindstrijd heeft alles in zich om uit te groeien tot een topper, maar helaas zijn er een aantal punten die het boek terug zelfs tot onder de middelmaat terugdringen. Zo zijn er de veelvuldige verwijzingen naar de gebeurtenissen uit de vier eerdere delen. Er zijn zoveel referenties naar het verleden dat het zelfs niet meer prikkelend werkt, maar in tegendeel de nodige irritatie opwekt bij de lezer die de voorgaande vier delen niet las.

Ook maakt Rosenberg de fout om zijn persoonlijke visie op religie te fel door te drukken in zijn boek. Hierdoor verdrinkt De eindstrijd in de godsdienstige saus waarmee het verhaal te rijkelijk is overgoten. Op een gegeven moment krijgt de lezer zelfs de indruk dat de auteur door al die bijbelse intermezzo’s het overzicht verliest over de belangrijkheid van de verschillende verhaallijnen, waardoor de spanningsboog in elkaar klapt. Het constante belichten van Jezus, God en zijn goedheid komt de, niet fanatiek godsdienstige, lezer op de duur de strot uit. De bekeringsdrang die het hoofdpersonage drijft tegenover zijn kennissen, is vergelijkbaar met wat de missionarissen honderd jaar geleden deden in zwart Afrika, maar is totaal niet meer van deze tijd en degradeert die figuren tot onechte karikaturen. En als dat godsdienstfanatisme dan nog resulteert in een ontknoping die de onbevlekte ontvangenis doet verbleken, is alle geloofwaardigheid zeer ver te zoeken.

De belofte van kwaliteit die het boek in het begin uitstraalt wordt niet waargemaakt. De eindstrijd is dan ook alleen maar aan te bevelen bij thriller minnende lezers die God en het katholicisme hoog in het vaandel dragen. Anderen zullen zich meer dan waarschijnlijk ergeren aan het overvloedige godsdienstige gewauwel, en kunnen deze beker beter aan zich voorbij laten gaan. Amen.

Mijn score: 4/10