Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Geheel in de hedendaagse trent waarbij uitgevers de boeken van eenzelfde auteur heel herkenbaar proberen te houden in de boekenwinkel en misschien ook wel omdat het zo mooi staat in het boekenrek, ligt de layout van de cover van Het gebroken raam in de lijn van de vorige boeken van Jeffery Deaver: een foto die gefilterd is tot één kleur – deze keer een teint op de grens van roze en paars – en natuurlijk de naam van de auteur en de titel van het boek in een wederkerend lettertype. Deze keer – hoe kan het ook anders – staat er een gebroken raam op de cover.

De achterflap:
Lincoln Rhyme is druk bezig met een internationale zaak als hij een onverwacht telefoontje krijgt. Zijn neef is gearresteerd op verdenking van moord. Het forensisch bewijs dat de politie heeft verzamald is overtuigend, maar als Lincoln op onderzoek gaat, lijken de aanwijzingen bijna te goed om waar te zijn.
Samen met zijn assistente Amelia Sachs stuit Lincoln op de sluwste seriemoordenaar die hij ooit is tegengekomen. Een man die beschikt over de meest persoonlijke details van zijn slachtoffers. Een man die continue op jacht is naar zijn mooiste trofeeën: mensenlevens.

De binnenkant:
Jeffery Deaver zag in 1950 het levenslicht werd in de rand van Chicago. Voor hij zich ging concentreren op het schrijven, oefende hij de meest uiteenlopende beroepen uit: journalist, folkzanger en advocaat. Daarnaast is hij ook een begenadigd amateurkok.

Het gebroken raam is al het drieëntwintigste boek van zijn hand, maar pas het vijftiende dat naar het Nederlands werd vertaald. In ons taalgebied debuteerde hij in 1994 met Met Angst voor de nacht, dat gevolgd werd door Monddood. De erkenning van zijn meesterschap als schrijver kwam er met - de verfilming van - zijn volgende boek. Wie heeft er The bone collector nog niet gelezen of bekeken, waarin zijn serie-personages Lincoln Rhyme en zijn assistente Amelia Sachs voor het eerst hun opwachting maakten. Het gebroken raam is het achtste deel in de reeks met dit toch wel speciale koppel. Heden ten dagen wisselt hij de boeken met Rhyme en Sachs af met deze van een nieuw vast hoofdpersonage, de ondervragingsspecialiste Kathryn Dance. En af en toe perst hij er nog eens een boek tussen dat buiten beide reeksen valt.

In Het gebroken raam maakt de bijna volledig verlamde forensisch onderzoeker Lincoln Rhyme, samen met de Londense politie jacht op een internationaal crimineel, als hij een telefoontje krijgt: zijn neef Arthur is gearresteerd op verdenking van roofmoord. De politie heeft zowel op de plaats van het misdrijf als bij Arthur thuis een onweerlegbaar grote hoeveelheid belastend bewijsmateriaal gevonden. Maar net die overvloed aan sporen zorgt ervoor dat Lincoln interesse krijgt in de zaak en hij, samen met Amelia Sachs en de speurders van NYPD, op het spoor komt van een seriemoordenaar die gebruikt maakt van de modernste technieken om zijn slachtoffers te kiezen en zijn sporen te wissen.

In de wereld van het spannende boek staat een werk van Jeffery Deaver gelijk aan kwaliteit. De lat ligt bij kopers en uitleners dan ook zeer hoog. En bijna altijd weet de auteur de verwachtingen in te lossen en soms zelfs te overtreffen. En ook deze keer slaagt daar weer met glans in.

Ondanks het feit dat in het begin van het boek de familie van Lincoln Rhyme, na acht boeken, wat uit de lucht komt te vallen, krijgen we later beetje bij beetje een mooi uitgewerkte inkijk in het familiaal verleden van de onderzoeker. Maar de kers op de taart van Het gebroken raam is dat de auteur erin geslaagd is de perfecte alwetende slechterik te creëren, die nog geloofwaardig overkomt ook.

Het basisidee is professioneel uitgewerkt tot een degelijk en goed onderbouwd verhaal dat niet alleen, zoals gebruikelijk, aangenaam leesvoer vormt, maar voor het overgrote deel zeer realistisch wordt voorgesteld en verteld. Slechts even, in de laatste honderd bladzijden van het boek, wordt de grens van het geloofwaardige een paar keer nipt overschreden als de auteur bij enkele van de vele verrassende plotwendingen uit de bocht gaat en uitzicht op de maximum score verliest.

Ook wordt de lezer ingewijd in de wereld van “data mining”: het verzamelen van allerhande gegevens over personen en deze uitbaten voor gebruik door derden, die tegen betaling gepersonaliseerde lijsten kunnen opvragen voor allerhande doeleinden, zoals gespecialiseerde mailings naar bepaalde bevolkingsgroepen, statistieken, trendanalyses, enzovoorts. Een wijdverbreide technologie waarvan de man in de straat veelal in het ongewisse blijft, en die door Charles Den Tex ook al aangesneden werd in Cel.

De buitenlandse verhaallijn die het hoofdverhaal omkadert, ligt er toch wat verweesd bij, en lijkt enkel maar een excuus te vormen om te kunnen verwijzen naar De koude maan, het vorige boek uit deze reeks. Maar de kans bestaat natuurlijk dat die verhaallijn in een volgend boek weer wordt opgepakt en dieper wordt uitgewerkt.

Het gebroken raam is weer een zeer geslaagde, de perfectie benaderende, Deaver, die de lezers absoluut niet zal teleurstellen en hen enkele aangename uren boeiend leesplezier zal bezorgen met een verhaal dat net zulke bochten maakt als de loop van een konijn op de vlucht.

De score: 9/10

De buitenkant:
Al twee jaar na elkaar brengt de warenhuisketen Aldi, net voor de zomerverlof een speciale aanbieding waaraan ik niet kan weerstaan: In samenwerking met Manteau worden dan een aantal spannende boeken van Vlaamse misdaadauteurs, in pocket uitvoering weliswaar, tegen net geen vier euro per stuk in de rekken gelegd, als mogelijke vakantielectuur. Dit boek is er eentje dat ik mij daar aanschafte. Over de omslag is niet veel te vertellen want ze hebben, per jaar, dezelfde kaft. Enkel de kleur verschilt per boek.

De achterflap:
Het begon zacht te sneeuwen. De sluipschutter keek over de loop van zijn geweer naar zijn slachtoffers aan de overzijde van de straat. Een gele tweedekker cirkelde boven het sprookjeskasteel van de Nationale Bank. In de kluis lag zoveel geld, dat het pijn deed aan de ogen. Geld stinkt, zeggen de mensen. Geld is het slijk der aarde. Tweemaal flauwekul. Alle klokken bimbambeierden allemaal tegelijk en een vuurpijl met een staart van fonkelende sterren verlichtte de nachtelijke hemel. Bam-bam-bam. De kogels zinderden door de koude winterlucht en feestvierders strompelden door de sneeuw, druipend van het bloed, met hun darmen als spagetti tussen hun vingers. Golfjes kletsten tegen het staketsel en in de bocht van de Schelde spoelde een lijk aan. Middernacht. De doodsklok luidde over de stad. Het was misdadig mooi.
De speurders van de moordbrigade – de commissaris, Sofie Simoens met haar cowboylaarsjes van slangenleer, Peeters, Tony Bambino, Desmet en al die anderen – vallen van de ene verbazing in de andere in de stad aan de stroom.


De binnenkant:
De net na de tweede wereldoorlog in de Antwerpse rand geboren Stan Lauryssens koos in eerste instantie voor een journalistieke loopbaan. Eerst als stadsredacteur bij De nieuwe gazet/ Het laatste nieuws en later als freelance reporter. In die hoedanigheid reisde hij de wereld af om de grote kunstenaars en schrijvers een microfoon onder de neus te duwen. Ook publiceerde hij een aantal non-fictie werken over de wielersport en naziboegbeelden. Maar de auteur heeft ook een duistere kant: voor het weekblad Panorama verzon hij interviews met Hollywoodsterren en later verdiende hij zijn goedbelegde boterham met het oplichten van middenstanders, door hen onbestaande grond, namaakedelstenen en valse kunst te verkopen. Een aanhouding was maar een kwestie van tijd, en na een paar weken voorhechtenis vluchtte Lauryssens naar Spanje waar hij Salvator Dali ontmoette. Het relaas van die ontmoeting en wat eruit voortvloeide schreef de auteur later neer in Dali & ik, een boek dat momenteel verfilmd wordt met Al Pacino in de hoofdrol en als alles vlot verloopt nog dit jaar in de bioscopen zal te zien zijn.

Na nog een paar non-fictie boeken verscheen in 2002 Zwarte sneeuw, zijn eerste spannende boek, dat meteen, met de Hercule Poirot-prijs, tot het beste Vlaamse misdaadverhaal van dat jaar uitgeroepen werd. Ondertussen figureerde de Antwerpse moordbrigade al in zeven van zijn boeken. Doder dan dood, uit 2005, is het vierde boek uit die reeks.

In de periode van Kerstmis en Nieuwjaar wordt de Antwerpse moordbrigade opgeschrikt door een groot aantal moorden – de ene al gruwelijke dan de andere. Het team met onder andere Sofie Simoens met de slangenleren cowboylaarsjes, Deridder en Desmet kunnen het amper bolwerken. Tot overmaat van ramp vermoedt de commissaris ook nog een overval op de Nationale Bank.

Doder dan dood is als hutsepot: een groffe mengeling van ingrediënten, die eigenlijk niet echt te combineren zijn en waarin het ingrediënt dat je het liefst eet het minst vertegenwoordigd is: de auteur wisselt gedetailleerde beschrijvingen, schofferende uitspraken, markante weetjes, moppen van allerlei slag, massa’s bloed en lijken met elkaar af. En daar zit dan nog ergens een flinterdun plot tussen gemengd, dat amper de kans krijgt zich te ontwikkelen tot een spannend boek. De auteur laat het een van zijn personages al zeggen: “Mooie verhaaltjes, maar wat moet ik ermee?”.

Met Doder dan dood heeft de auteur een zeer vlot lezend verhaal bij elkaar geschreven dat geen moment verveelt. Maar daar is dan meteen ook al het positieve mee gezegd.

De te veelvuldige voorkomende, tot in de kleinste puntjes beschreven, locaties en gebeurtenissen, die wat doen denken aan Jos Pierreux, blijken maar een enkel doel te hebben en dat is bladzijden vullen.

De grappige noten in de vorm van conversaties en neergeschreven mopjes overstijgt op geen enkel moment het niveau van de puberhumor en de onderbroekenlol. En met de veelvuldige voorkomende schofferende uitspraken van zijn personages lijkt de auteur zich te willen profileren als de Herman Brusselmans van het spannende boek. Maar dat slaat dan absoluut niet op eventuele literaire kwaliteiten.

Het beetje plot waaruit Doder dan dood ontstaan is, is ongeloofwaardig en met grove halen uitgewerkt tot dit niemendalletje waarin veel doden vallen maar geen greintje spanning zit. Het boek kan dan ook alleen maar bestempeld worden als pure pulp.

De score: 4/10

De buitenkant:
Geheel in de stijl van de Nederlandstalige edities van zijn twee vorige boeken blinkt ook deze cover weer uit in eenvoud. Deze covers zijn het beste bewijs dat minder ook meer kan zijn. Een prachtig sterk beeld.

De achterflap:
Op een warme avond in Texas wordt Ben Forsberg gearresteerd door twee agenten van Homeland Security die hem beschuldigen van de moord op een zakenman en betrokkenheid bij de dood van zijn vrouw, die twee jaar eerder door een verdwaalde kogel werd getroffen. Forsberg is onschuldig, maar tot zijn grote verrassing blijft het bewijs zich tegen hem opstapelen. Dan wordt hij bevrijd door een CIA-agent die bekendstaat onder de naam Pelgrim en die wegens verraad door zijn eigen organisatie vogelvrij is verklaard. Samen beginnen ze aan de missie om hun onschuld te bewijzen – tot Ben erachter komt wie hem erin heeft geluisd. Dan begint de ellende pas echt...


De binnenkant:
Jeff Abbott is een geboren en getogen Texaan. Hij zag het levenslicht in Dallas en studeerde in Houston, waar hij de universiteit achter zich liet met diploma’s Engels en geschiedenis op zak en woont met zijn vrouw en twee zonen in Austin. Voor hij zijn brood op de plank kreeg als voltijds schrijver was hij creative director bij een bedrijf in de reclamewereld.

Dit is al zijn tiende boek, maar enkel de laatste drie – Paniek, Angst en Woede – zijn naar het Nederlands vertaald. Boeken waarin de rode draad bestaat uit het feit dat zijn hoofdpersonages allen gewone mensen zijn die door omstandigheden verzeild raken in zeer gevaarlijke situaties en die er alles aan doen om te kunnen terugkeren naar hun vroegere normale leventje. Daar waar Paniek hoge ogen gooide, voldeed Angst niet echt aan de verwachtingen. Dit boek is dan ook een beetje een herkansing voor Jeff Abbott.

In het op zichzelf staande Woede wordt Ben Forsberg, een succesvol contractonderhandelaar, tot zijn grote verbazing opgepakt door agenten van een binnenlandse veiligheidsdienst op verdenking van de moord op een begaafd computerprogrammeur. Zelfs de dood van zijn vrouw – die enkele jaren geleden tijdens hun huwelijksreis een kogel in het hoofd kreeg – wordt in vraag gesteld. Hoewel hij overtuigd is van zijn onschuld, blijken de agenten over een hele stapel staalharde bewijzen te beschikken die hem in wel zeer nauwe schoentjes brengt.
Bij de aanslag op die programmeurs was nog een tweede man aanwezig, die ternauwernood kon ontsnappen en die luistert naar de roepnaam Pelgrim. Het lot brengt brengt Ben en Pelgrim bij elkaar en, hoewel ze elk verschillende motieven hebben, gaan ze samen uitvissen wat er allemaal aan de hand is en pogen af te rekenen met de eventuele daders.

We zullen de onzekerheid al maar meteen wegnemen: Jeff Abbott heeft zijn vorm van Paniek terug te pakken . Hij grijpt je van bij het begin bij de keel in een poging je te verdrinken in een stortvloed van actie, waarbij de kogels je om de oren vliegen en de doden bij bosjes vallen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt Je wordt gewoon overdonderd; je weet niet wat je overkomt, en dat bijna honderddertig bladzijden lang. Pas dan wordt de eerste adempauze ingelast en neemt de auteur even de tijd om wat klaarheid in het gebeurde te scheppen. Dit is veruit het beste begin van een actieverhaal dat ik mij kan herinneren. Dit is genieten.

Maar actie is natuurlijk niet alles. De auteur heeft deze keer ruim aandacht besteed aan zijn hoofdpersonages, die allen relatief goed uitgewerkt zijn en waarvan we kunnen notie nemen van meerdere facetten van hun karakter.
Zoals bij de meerderheid van de verhalen vol actie voorkomt, worden er weinig woorden besteed aan de locaties, maar dat stoort in dit soort boeken zelden of nooit.

Is het geloofwaardig? Nee, niet echt. Maar als lezer maakt het weinig uit want om de een of andere reden waar ik mijn vinger niet kan op leggen is die lezer makkelijk bereid om zich open te stellen voor het verhaal en erin mee te gaan. En die synergie is zeker zo belangrijk als het realiteitsgehalte.

De plot is eigenlijk vrij eenvoudig van opzet, maar Abbott heeft het op z’on schitterende wijze uitgewerkt en uitgeschreven dat de lezer tot op het eind niet het fijne weet van de bedoelingen van de slechterikken. Door op onregelmatige tijden met wat verrassende bekentenissen of plotwendingen te strooien houdt de auteur de lezer bij de les en zorgt hij ervoor dat het leesplezier gegarandeerd blijft tot aan de ontknoping.

Met Woede bewijst Jeff Abbott dat hij weer zijn beste niveau evenaart en misschien zelfs overtreft en dat het mindere vorige boek, Angst, maar een uitschuivertje was. Woede is dan ook een must voor de liefhebber van de actie. Maar deze keer actie waar toch het hoofd moet bij gehouden worden om de draad van het verhaal onderweg niet te verliezen in de bombardement van gebeurtenissen die de auteur op de lezer loslaat.

De score: 8/10

De buitenkant:
Deze herdruk van een Gouden Strop winnaar zit in een sobere, tijdloze cover waar men alle kanten mee uit kan. Toch leunt hij lichtjes aan bij de inhoud van het boek.

De achterflap:
Televisietycoon Barry Kaufmann verschijnt niet op zijn belangrijke afspraak met Len Overgouw. Twee dagen later wordt Kaufmanns lichaam gevonden dicht bij de plaats waar zijn auto het laatst gezien is. Vermoord. Een tweede moord brengt Overgouw tot het inzicht dat er zich een drama voltrekt waarin hij ongewild en zonder het te weten een rol vervult.


De binnenkant:
Deze oud-voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige misdaadauteurs – een functie die hij van 1994 tot 1999 bekleedde – zag het levenslicht in het oorlogsjaar 1940 in Haarlem. Hij studeerde Nederlandse taal- en letterkunde en is al lang werkzaam in het onderwijs, een job die hij combineert met het schrijven van spannende boeken.

Zijn carrière als misdaadauteur begon in 1988 met Sporen. Met zijn volgende boek Playback schoot hij al de hoofdvogel af door in 1992 de Gouden Strop weg te kapen. Sindsdien brengt hij om de paar jaar een boek uit, hoewel zijn meest recente, Eeuwige stranden, ondertussen al bijna vier jaar oud is.

Len Overgouw en Barry Kaufmann waren elkaar na hun legerdienst uit het oog verloren. Tot ze jaren later eens samen gaan dineren. Als Barry, die zich ondertussen heeft opgewerkt tot de koning van het televisieamusement, bij een volgende afspraak niet komt opdagen, en enkele dagen later vermoord wordt teuggevonden, voelt Len zich verantwoordelijk en trekt hij zelf op onderzoek uit, tot groot ongenoegen van de politie, die ook alle middelen inzet om de moord op deze publieke persoon zo snel mogelijke op te helderen.

Met Playback heeft Chris Rippen een boek afgeleverd dat kan bogen op een zeer mooi geconstrueerd plot. Het is fantastisch te mogen ervaren hoe de auteur met de relaties tussen de personages onderling een mooi afgerond verhaal heeft gevlochten tot een kunstwerkje waaruit slechts een enkel los draadje bengelt. Als dan ook het aantal opgevoerde spelers zeer beperkt gehouden wordt, kan men alleen maar het vakmanschap van de auteur erkennen.

Maar hoe mooi de plot ook in elkaar zit, de lezer zal zich wellicht niet altijd kunnen vereenzelvigen met sommige beslissingen en handelingen van de figuren, waardoor er een kloofje ontstaat tussen lezer en boek, dat eigenlijk tot aan het slot niet meer gedicht wordt. Ook speelt het feit dat de bijna alleen werkende gelegenheidsdetective de politie steeds een stapje voor niet in het voordeel van de geloofwaardigheid.

Ook blijkt het verhaal, dat nooit echt spannend wordt en vooral drijft op de nieuwsgierigheid van het publiek om de afloop van het verhaal te kennen, ondertussen lichtjes gedateerd te zijn. Natuurlijk kan het de auteur niet aangerekend worden dat in de zeventien jaar die liggen tussen de verschijning van het boek en deze bespreking de technologie immense sprongen voorwaarts genomen heeft. Een mens gaat zich hierdoor afvragen hoe het mogelijk was naar behoren te functioneren met enkel vaste telefoons en antwoordapparaten; zonder computer, internet en mobieltje.

Chris Rippen heeft een stylistisch hoogstandje gecreëerd maar wel een stukje betrokkenheid van de lezer en geloofwaardigheid opgeofferd, waardoor het totaalplaatje zich toch niet meer weet te onderscheiden van het gros van de boeken. Een beter evenwicht tussen bovenstaande opmerkingen had waarschijnlijk een beter boek opgeleverd.

De score: 6/10

De buitenkant:
Een nieuwe Tess Gerritsen schaf ik mij blindelings aan. Deze schrijfster heeft nog nooit echt teleurgesteld en dat is iets wat ik maar van weinig auteurs kan beweren. Het was eigenlijk de bedoeling om 2008 af te sluiten met dit boek, maar een recensie-exemplaar dat onverwacht in mijn brievenbus terecht kwam maakte een einde aan dat voornemen. Nu is het dus, ondanks het feit dat het al een tijdje in mijn bezit was, het eerste boek dat ik in 2009 las.

De cover ligt in de lijn van haar vorige boeken, waardoor het zeer herkenbaar is, maar heeft niet echt iets met het verhaal te maken. Tenzij natuurlijk de vrouwelijke hoofdpersonages en de dood, maar dat kan op zowat de helft van alle spannende boeken betrekking hebben.

De achterflap:.
Heden: Julia Hamill doet een afgrijselijke ontdekking in de tuin van haar nieuwe huis in Massachusetts: een begraven schedel – menselijk, vrouwelijk, en volgens het getrainde oog van patholooog-anatoom Maura Isles, met de onmiskenbare sporen van moord...

Boston, 1830: Om zijn studie te betalen is Norris Marshall, een getalenteerde maar straatarme student, op de medische faculteit van de universiteit van Boston toegetreden tot de gelederen van plaatselijke ‘opgravers’ – lieden die kerkhoven plunderen en de lijken op de zwarte markt verkopen. Maar zelfs deze lugubere praktijk verbleekt bij de schokkende moord op een verpleegster die toegetakeld wordt aangetroffen op het terrein van het universiteitsziekenhuis. Wanneer een prominente arts hetzelfde gruwelijke lot treft, merkt Norris dat de handel in clandestiene kadavers hem tot hoofdverdachte heeft gemaakt. Om zijn onschuld te bewijzen moet Norris de enige getuige opsporen die een glimp van de moordenaar heeft opgevangen: Rose Connolly, een meisje uit de achterbuurten van Boston dat vreest dat zij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen worden...

De binnenkant:
De Amerikaanse Tess Gerritsen studeerde medicijnen aan de universiteit van Californië in San Francisco. Jaren was ze een succesvol interniste, maar tijdens haar zwangerschapsverlof keerde ze terug naar haar jeugdliefde: het schrijven. In 1987 debuteerde ze met de eerste van negen romantische thrillers. Daarna schreef ze enkele medisch geïnspireerde spannende boeken en in 2001 begon ze aan De chirurg, het eerste boek met rechercheur Jane Rizolli in de hoofdrol. Wat later kwam daar patholoog-anatoom Maura Isles bij. Met dit duo brak ze wereldwijd door. Ondertussen worden haar boeken al in eenendertig talen uitgegeven. Met Koud hart is ze al aan haar twintigste boek toe en hoewel dokter Isles een bijrolletje vertolkt kan dit boek beschouwd worden als een op zichzelf staand werk. Een ideale gelegenheid dus voor zij die eens willen kennismaken met Tess Gerritsen, die nu in Maine resideert.

Als Julia Hamill aan het werk is in de tuin die bij haar net aangekochte huisje hoort, stuit ze op een menselijke schedel. Onderzoek wijst uit dat het de overblijfselen betreft van een oud vrouwenlichaam dat wellicht vermoord werd. Geïntrigeerd door deze vondst gaat Julia op zoek naar informatie over haar huis – en hopelijk ook de menselijke overblijfselen. Haar zoektocht brengt haar naar het Boston van 1830. Daar maken we kennis met medisch student Norris Marshall en naaister Rose Connolly die beide getuige zijn van het werk van een moordenaar die in de pers al snel de Ripper van West End gedoopt wordt. Norris wordt zelfs hoofdverdachte waardoor hij genoodzaakt is alles in het werk te stellen om te proberen zijn onschuld te bewijzen

Niet alleen is Tess Gerritsen een geboren vertelster maar ze beheerst ook de kunst om een verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Aan de tekst is zo hard gewerkt en geschaafd dat alle oneffenheden vakkundig weggewerkt zijn. Hierdoor leest Koud hart even moeiteloos weg, als de bal over het spreekwoordelijke vlakke biljartlaken rolt. Dat deze vlotheid ook gehandhaafd wordt in de Nederlandstalige uitgave is natuurlijk ook deels de verdienste van de vertaalster met dienst Els Braspenning.

Door het grootste deel van het verhaal te situeren in het verleden, heeft de auteur niet voor de makkelijkste weg gekozen, maar mede door haar interesse voor geschiedenis, schotelt ze de lezer een prachtige inkijk in het Boston van bijna tweehonderd jaar geleden: paard en kar ratelen veelvuldig over de kasseien van de smalle straten en steegjes waar arm en rijk elkaar minachten maar mekaar nodig hebben om te overleven. Voeg daar nog de beschrijvingen van sommige geneeskundige praktijken bij en de lezer krijgt een bijna historische terugblik naar het stadsleven van 1830, wat de geloofwaardigheid zeer ten goede komt. Dat laatste geldt ook voor de zeer realistisch neergezette personages die de schrijfster ten tonele voert.

In de beste traditie van het vak weet de auteur het plot zo uit te werken en te manoeuvreren dat het verhaal pas eindigt op het moment dat de cirkel mooi rond is en alle losse draadjes perfect weggewerkt zijn. Petje af voor dit stukje ambacht.

De gruwel wordt door Gerritsen aan het verhaal toegevoegd door een “Jack the ripper”-achtige moordenaar in Boston neer te poten die de lichamen van de slachtoffers uit elkaar rijt en natuurlijk door de anatomielessen die door een van de hoofdpersonages en zijn collega-studenten misschien we te veelvuldig bijgewoond worden. En de spanning zit vooral in de jacht op diezelfde ripper van West End en de immense taak van Norris om zijn onschuld proberen te bewijzen.

Met Koud hart is Tess Gerritsen er schijnbaar weer moeiteloos in geslaagd een vakkundig geschreven boek af te leveren dat zowel inhoudelijk als kwalitatief voldoet aan de verwachtingen van haar schare trouwe lezers.Voor de anderen is dit boek – zoals hierboven al gemeld – een ideale gelegenheid om uit te vissen of deze schrijver hen kan bekoren.

De score: 8/10

Mijn boekenkast:

189 nieuwe aanwinsten

75 boeken gelezen: zijnde 25038 bladzijden of gemiddeld 333 blz per boek en 68,0 blz per dag, daar waar ik als doelstelling 50 blz per dag hoop te lezen.

Auteurs:

61 mannelijk – 55 verschillende auteurs- populairste: De Bruyn Patrick met 3 boeken

12 vrouwelijk - 11 verschillende auteurs- populairste: Cain Chelsea met 2 boeken
02 gemende duo’s – 02 verschillende auteurs

Van 45 auteurs las ik voor het eerst een boek

Geografie:

USA                            21 boeken van 20 verschillende auteurs

België                          16 boeken van 13 verschillende auteurs

Groot-Brittannië          14 boeken van 13 verschillende auteurs

Nederland                   13 boeken van 12 verschillende auteurs

Ijsland                         03 boeken van 02 verschillende auteurs

Ierland                        02 boeken van 02 verschillende auteurs

Australië                      01 boek van 01 auteur

Canada                       01 boek van 01 auteur

Duitsland                     01 boek van 01 auteur

Frankrijk                     01 boek van 01 auteur

Italië                            01 boek van 01 auteur

Zwitserland                  01 boek van 01 auteur

Ouderdom (van de eerste Nederlandstalige editie):

                        1978    1                                 2005    5
                        1984    1                                 2006    7

1998    1                                 2007    9
            2002    1                                 2008    48

                        2004    1                                 2009    1

Quotering:

                         0/10:   0                      4/10:   8                         8/10:   12

                         1/10:   0                      5/10:   10                       9/10:   4

                         2/10:   0                      6/10:   13                     10/10:   1

                         3/10:   2                      7/10:   25                    

 Maakt een gemiddelde van 6,4 per boek.

Beste boek:

Beste boek                  :                                   Lehane Dennis – De infiltrant (10/10)
Beste Nederlandstalig boek:                            Den Tex Charles – Schijn van kans (8/10)
Beste boek van 2008:                                      Lehane Dennis – De infiltrant (10/10)
Beste Nederlandstalig boek van 2008:             De Bruyn Patrick – Indringer (8/10)

Motivatie van de keuze:
Net voor de jaarwisseling werd dit boek, met een stijlvolle cover, me ter recensie bezorgd. Het is meteen het vijfenzeventigste en laatste boek dat ik in 2008 uitgelezen heb.

De achterflap:
Wanneer de Britse journalist Richard Winter naar Egypte vertrekt voor een serie artikelen over de Egyptische energiepolitiek, stuit hij in de woestijn op een verzameling oude kleitabletten.
Nieuwsgierig geworden neemt hij ze mee. Als hij de mooie sturente Jennifer O’Hara vraagt of zij niet iemand weet die hem kan helpen de teksten te ontcijferen, brengt zij hem in contact met de briljante geleerd Howard van Cleef. Al snel ontdekt hij dat de tabletten explosief materiaal bevatten, dat de politieke verhoudingen in het Midden-Oosten wel eens dramatisch kan veranderen.
Een wedloop om de waarheid ontstaat waarbij levens niet lijken te tellen.


Bespreking:
Over nieuwkomer Harry Tenholter is niet veel informatie te vinden. Hij heeft jaren in de advocatuur gezeten en heeft, nu hij gepensioneerd is, de pen ter hand genomen. Met Het Mozes mysterie leverde hij zijn debuut af in de wereld van het spannende boek.

Journalist Richard de Winter reist naar Egypte om een reeks economische krantenartikels te schrijven. Hij is er nog maar net gearriveerd als hij in de woestijn een aantal kleitabletten vindt. In een poging de afkomst ervan te achterhalen komt hij in contact met de studente Jennifer die hem op haar beurt kennis laat maken met de in oude talen gespecialiseerde professor en archeoloog Howard van Cleef. Deze heeft snel begrepen dat de tabletten dateren uit de tijd van Mozes en dat de tekst delen van het Oude Testament in twijfel trekt. Maar alle betrokkenen blijken ook nog een verborgen agenda te hebben.

Het Mozes mysterie is de zoveelste roman waarin nieuwe gevoelige informatie ontdekt wordt die de onstaansgeschiedenis van het Israelisch-Palestijns conflict, of beter de strijd tussen het Christendom – Jodisme inbegrepen - en de Islam om de eigendomsakte van Jeruzalems Tempelberg, dreigt te beslissen. In dit boek staan zowel de afkomst van Mozes als de uittocht uit Egypte centraal. Ook al naar analogie van veel genre-genoten speelt een verhaallijn zich af in het verleden en een andere behelst het heden. Beiden zijn gelukkig strikt gescheiden wat het voor de lezer makkelijk maakt om zich in tijd te kunnen oriënteren. Het is trouwens raar te moeten vaststellen dat net dit boek is uitgegeven bij een Christelijk geïnspireerde uitgeverij.

In een poging om het niet bijster originele verhaal dat ook al niet erg verrassend of vernieuwend uitgewerkt wordt, toch van enige spanning te voorzien, heeft de auteur ervoor geopteerd om overdadig veel op de proppen te komen met blote borsten en vrijscenes, wat het algemene niveau nog omlaag haalt. Een foute zet, die wellicht enkel zal geapprecieerd worden door jong adolecenten.

En dan is er nog de grootste ergernis van dit boek: de tekst zelf. Niet alleen gebruikt de schrijver te pas en te onpas Engelse woorden en ouderwetse begrippen – Wie heeft er ooit het woord “televisieapparaat” in de mond genomen? – maar het ergst van al is de ongelooflijk hoge aantal fouten. Ontbrekende interpunctie; tot drie verschillende schrijfwijzes voor hetzelfde woord; half geredirigeerde zinnen; een paragraaf die dubbel is afgedrukt en dan nog rekenfouten: dit boek heeft het jammer genoeg allemaal, waardoor het leesplezier al snel afzakt naar ongeloof en ergernis. Zelfs de flaptekst slaagt er niet in de naam van het hoofdpersonage correct weer te geven.

Het Mozes mysterie is een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Als dit een eerste versie van een manuscript was geweest, had het nog enigszins aanvaard kunnen worden, maar als eindproduct waarvan de richtprijs tweeëntwintig en een halve euro bedraagt kan dit echt niet door de beugel.

Mijn score: 3/10

Motivatie van de keuze:
Een nieuwe van Deaver is altijd iets om naar uit te kijken. En hoewel ik ‘m al een hele tijd in mijn bezit heb, kan ik hem nu eindelijk gaan lezen. Net op tijd, want binnen een paar weken verschijnt zijn volgende boek al op de Nederlandstalige markt

De achterflap:
FBI-agent en kinetisch experte Kathryn Dance moet de veroordeelde moordenaar Daniel Pell ondervragen. Pell zit een levenslange straf uit voor het vermoorden van de rijke familie Croyton. Maar Pell en zijn handlangers waren onzorgvuldig: niet alleen werden ze gepakt, ze lieten bovendien een overlevende achter – de jongste dochter van de Croytons, die over het hoofd gezien werd omdat ze lag te slapen, verstopt onder haar knuffels.

Noch het meisje, noch de kwade genius achter de moord heeft ooit nog gesproken over wat er gebeurde die nacht. Maar als Pell uit de zwaarbewaakte inrichting weet te ontsnappen, kan Kathryn alleen uit het verleden opmaken wat Pell van plan is en gaat ze op zoek naar het inmiddels volwassen meisje. Want het is een kwestie van tijd voor Pell weer zal toeslaan...


Bespreking:
Jeffery Deaver werd in 1950 geboren een dorpje dat in de schaduw van Chicago ligt. Voor hij zich voltijds op het schrijven stortte verdiende hij zijn brood als journalist, advocaat en folkzanger. Over dat laatste zegt hij zelf dat hij geen begenadigd musicus was, maar dat hij veel plezier beleefde aan het schrijven van de liedjesteksten: het was veel moeilijker om een verhaal te vertellen in de compacte verpakking in tijd en vorm van een liedje dan te kunnen uitweiden in een roman.

De Slaappop is al zijn tweeëntwintigste boek, maar niet al zijn werken verschenen in Nederlandse vertaling. Met Angst voor de nacht konden lezers in ons taalgebied in 1994 voor het eerst kennis maken met deze auteur, maar zijn grote doorbraak kwam vier jaar later met het eerste optreden van Lincolm Rhyme en Amelia Sachs in Tot op het bot (The bone collector) waarvan een zeer goede verfilming met Denzel Washington en Angelina Jolie nog altijd bijdraagt aan zijn populariteit. Ondertussen worden Deavers boeken al vertaald in vijfentwindig talen en zijn ze verkrijgbaar in meer dan honderdvijftig landen.
In De slaappop is de hoofdrol weggelegd voor de ondervragingsspecialiste Kathryn Dance, die al eerder haar opwaching maakte in De koude maan en in een kortverhaal.

Nadat Kathryn Dance meervoudig moordenaar Daniel Pell ondervraagd heeft, slaagt die erin te ontsnappen. Kathryn krijgt als hoogste in rang de leiding van de klopjacht in haar schoot geworpen. Vermits Pell zich niet gedraagt zoals andere ontsnapten, en in de buurt blijft, denkt en hoopt Dance dat zijn beweegredenen in zijn verleden liggen. Daarom probeert ze iedereen te contacteren die Daniel Pell vroeger gekend heeft: familieleden; de vrouwen waarmee hij samen leefde en een overlevende van de meervoudige moordpartij.

Een boek lezen van Jeffery Deaver is altijd een beestje feest. Zelfs als bij uitzondering het verhaal wat minder is – wat absoluut niet het geval is met dit boek - blijft deze auteur de koning van de verrassende plotwendingen, die zelfs de meest ervaren liefhebbers van het genre niet zien aankomen en met verbazing slaan. Deze keer is het niet anders want op het eind schudt de schrijver weer een paar verrassingen van formaat uit zijn artistieke mouw.

Ook het feit dat de vertelstijl nauw aanleunt bij het ideale leesritme dat evenwichtig balanceert tussen de snelheid waarmee het verhaal zich afspeelt en de diepgang en uitwerking van personages en locaties maakt Deaver tot een van de groten in het genre.

Dit boek staat of valt met het realisme van het hoofdpersonage dat al haar informatie haalt uit gesprekken met getuigen en slachtoffers.En ondanks het feit dat dit uithoren en het onderscheiden van waarheid, leugen en rond de pot draaien soms net iets te makkelijk verloopt, komt het verloop van het verhaal meer dan geloofwaardig genoeg over om er als lezer volledig in mee te kunnen gaan. Maar niet alleen het hoofdpersonage, maar ook de andere figuren die opgevoerd worden, zijn allen voorzien van een degelijke achtergrond en handelen consequent.

Toch moet het weer gezegd worden dat er te veel fouten in het boek zijn achtergebleven na het productieproces. Het betreft voornamelijk spellingsfouten die niet door spellingcontroleprogramma’s opgepikt worden omdat de foute woorden zelf wel perfect Nederlands zijn, maar niet passen in de context: fouten in het genre van “Hij spoelde een kopje op.”, dus.

Met De slaappop heeft Jeffery Deaver weer een boek afgeleverd dat voldoen aan de grootste verwachtingen van de trouwe lezer: geloofwaardig; origineel en verrassend. Kortom een spannend boek volgens de beste traditie van het genre, en bijgevolg ook meteen een aanrader.

Mijn score: 8/10