Erics BIBber Blog

De buitenkant:
De voorzijde, met een vrouw met een neerhangend hoofd die een zekere verslagenheid uitdrukt tegen een achtergrond van een ondefinieerbare kleur komt zeer somber over. De in opvallend wit afgedrukte titel trekt alle aandacht naar zich toe, waardoor het beste stuk van de cover dreigt verloren te gaan: de bijtekstjes die er, als een verwijzing naar het schrijverschap, in schrijfmachineletters lijken bijgetypt. Daar het hier een debuut betreft is de auteursnaam – die zijn naam nog moet maken – maar onopvallend aanwezig. Het is geen cover die mijn aandacht zou trekken in de boekenwinkel.

De achterflap:
Joe Dillard is volgens zijn vrouw ‘een goeie vent’. Een succesvol strafpleiter en een liefhebbende vader en echtgenoot.
Zijn veertigste verjaardag lijkt een ommekeer in zijn leven te worden. Hij is het zat om moordenaars te verdedigen en beu om criminelen door de mazen van de wet te laten glippen. Hij wil niet langer met de nek worden aangekeken. Joe besluit te stoppen met de advocatuur, maar voordat hij zijn baan aan de wilgen hangt, wil hij nog één ding... een onschuldige cliënt.
Dan wordt een predikant doodgestoken in een plaatselijk motel. Een mooi, jong en mysterieus meisje wordt gearresteerd, en Joe is zielsgelukkig met zijn onschuldige cliënt. Maar het verdedigen van onschuldige cliënten is gevaarlijker en minder bevredigend dan Joe van tevoren had kunnen bedenken. Iets wat hij snel genoeg aan den lijve ondervindt...



De binnenkant:
De Amerikaan Scott Pratt werd geboren met de schrijfmicrobe in zijn bloed. Tijdens zijn middelbare studies schreef hij al voor de schoolkrant en zijn keuze voor hogere studies Engels lag dan ook voor de hand, net als zijn werk als journalist. Maar in 1995, op zijn achtendertigste, komt hij tot de conclusie dat hij zijn vrouw en twee kinderen niet het zorgeloze leven kan geven dat hij zou willen en begint hij aan de studies rechten. Drie jaar later studeert hij af en zet hij zijn eerste stappen in de advocatuur. Weer acht jaar later ruilt hij zijn toga weer voor een pen en besluit hij het te proberen als voltijds schrijver.

Het had heel wat voeten in de aarde, maar pas na vijf grondige herwerkingen van het verhaal, vond hij een uitgever die zijn debuut op de markt wou brengen: Een onschuldige cliënt is geboren en markeert het begin van een reeks met Joe Dillard, de advocaat die er geen meer wil zijn.

De rechtschapen Joe Dillard vindt geen plezier meer in zijn werk als strafpleiter. Zijn geweten knaagt telkens hij erin slaagt een minimumstraf of zelfs vrijspraak uit de brand te slepen voor echte criminelen die hij verdedigt. Enkel zijn financiële toestand zorgt ervoor dat hij elke dag naar de rechtbank trekt. Ook zou hij graag eens een echt onschuldig iemand verdedigen. En op een dag kan hij zijn twee wensen tegelijk verwezenlijken: hij wordt gevraagd om de onschuldig uitziende Angel Christian, die gearresteerd werd voor de moord op een dominee, te verdedigen vraagt hij zo’n astronomische hoog ereloon dat hij eindelijk zijn toga kan aan de wilgen hangen. Maar zelfs een onschuldige cliënt vertegenwoordigen kan slecht zijn voor zijn gezondheid.

Net als veel journalisten, juristen, artsen, en dergelijke die hun eerste stappen in de wereld van het spannende boek zetten, put ook Scott Pratt bij zijn debuut veelvuldig uit zijn eigen ervaringen: de samenstelling en de bezigheden van gezin van Joe is een – op de namen na – perfecte afspiegeling tot aan de hond toe. Zelfs de basis van het boek is ontsproten uit de regelmatig terugkerende morele dilemma’s waarover de auteur in zijn vorig beroep zijn hoofd moest breken. En om de verpersoonlijking van de auteur in het hoofdpersonage te bezegelen wordt het verhaal verteld in de ik-vorm.

Als beginnend auteur kan hij nog volop putten uit een grote, nog maagdelijke voorraad ervaringen en anekdotes uit zijn vorige loopbanen. De plot is meteen ook het sterkste punt van het boek. Scott Pratt is inventief en slaagt erin tot op het eind verrassend uit de hoek te komen.

Door zijn hoofdstukkun te identificeren met datum en tijd, kiest hij er ook voor om korte hoofdstukken aan de lezer te presenteren, wat ervoor zorgt dat het boek vlot wegleest en weinig engagement vraagt van diezelfde lezer. Maar dat het ook moeilijk is om binnen zo’n strak keurslijf een verhaal te vertellen blijkt uit het feit dat meermaals het opgegeven uur bij een hoofdstuk niet klopt met de inhoud ervan.

Door ervoor te kiezen het verhaal te situeren in zijn eigen woonplaats en omgeving slaagt de auteur erin een gedetailleerde, geloofwaardige achtergrond te creëren. Maar anders is het gesteld met de personages die hij opvoert: op Joe Dillard na, slagen ze er niet in te ontsnappen aan het tweedimentionale vlak. De meesten beantwoorden slechts aan de eeuwenoude clichés en sommigen zijn ronduit ongeloofwaardig. Kan je je een rechter voorstellen die in de rechtbank, tegen iemand die hij net veroordeelde zegt dat hij kan branden in de hel?

Scott Pratt moet ook nog wat schaven aan zijn vertelstijl. Heel het boek door – maar vooral naar het einde toe – heerst het gevoel dat dat alles moet wijken voor vaart. De angst snelheid te verliezen zorgt ervoor dat het verhaal niet op een fatsoenlijke wijze verteld wordt. Alles wordt maar half; snel-snel uitgeschreven; afgehaspeld, zeg maar. De auteur had beter honderd bladzijden extra de tijd genomen om zijn verhaal te vertellen. Dan zou bijvoorbeeld de weg naar de ondergang van de TBI-speurder een interessante extra dimentie gegeven hebben aan het boek in plaats van slechts een voetnoot, die het nu is.

Ondanks de quotes op de achterflap waarin gegoocheld wordt met namen als Grisham, Turow en Connelly, slaagt de auteur er amper in - en dan nog door hoog te springen - aan deze heren hun enkels te reiken. Scott Pratt had zijn verhaal beter nog een keer meer grondig herwerkt, want Een onschuldige cliënt had best een goed boek kunnen geweest zijn als er wat meer zorg was besteed. In zijn huidige vorm is het slechts een gemiste kans en komt het niet verder dan een tussendoortje.

De score: 4/10