Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Deze goedkopere uitgave is quasi het spiegelbeeld van de originele cover. En in plaats van een kleurenschema in zwart en ecru, wordt deze keer gekozen voor zwart en paars. Sober, maar niet veelzeggend

De achterflap:
Vijf jaar geleden verdween Ed Fagan en sindsdien is er niets meer vernomen van de seriemoordenaar die bekendstond als de Nachtjager. Totdat een krant in Dublin een brief ontvangt van iemand die beweert Fagan te zijn en waarin nieuwe moorden worden aangekondigd.

Saxon, een voormalige FBI-agente, was bezig een boek over Fagan te schrijven toen hij verdween. Zij gelooft niet dat hij de brief hebt geschreven. Terwijl hoofdinspecteur Grace Fitzgerald en haar team het oude onderzoek weer oppakken, probeert Saxon hen ervan te overtuigen dat de voor de hand liggende verklaring misschien niet de juiste is.


De binnenkant:
Achter het pseudoniem Ingrid Black gaan de Noord-Ieren Eilis O-Hanlon en Ian McConnel schuil; twee journalisten die privé ook een koppel vormen en in Belfast wonen.
Zij debuteerden in 2003 met Gevallen meisjes waarin we kennis maken met het speuderskoppel Saxon en Grace Fitzgerald: een ex FBI-agente en een rechercheur bij de politie van Dublin. Dit lesbische duo kreeg ook de hoofdrol toebedeeld in de volgende twee boeken van Ingrid Black.

Bij de krant wordt een brief afgeleverd waaruit moet blijken dat Ed Fagan, een seriemoordenaar die vijf jaar geleden spoorloos verdween, zijn werk gaat verderzetten. Maar Saxon, een ex FBI-agente die Ed Fagan nog ontmoet heeft voor zijn verdwijning, is ervan overtuigd dat er hier sprake is van een copycat: een andere moordenaar die zich in de voetsporen van de Nachtjager begeeft. De politie daarentegen richt al hun pijlen op de voormalige publieke vijand nummer een in Dublin.

De eerste verplichting die Ingrid Black zich voor het debuut oplegde was dat het verhaal zich moest absoluut moest afspelen in Dublin. En de auteurs hebben veel aandacht besteed aan die locatie. Ze nemen de lezer op touw door alle hoeken van de Ierse hoofdstad en belichten niet alleen de mooie kanten ervan, maar hebben meer dan voldoende aandacht voor de kleine kantjes van hun plaats van gebeuren.

Evenveel aandacht besteden ze aan hun personages. Iedereen in de omgeving van Saxon, zijzelf incluis, krijgt in meer of minder mate een verleden en een leven toebedeeld, waardoor de figuren echt tot leven komen. Alleen Grace blijft vreemd genoeg op dit gebied wat verweesd achter. Misschien dat zij in een volgend boek wat meer uitgediept wordt.

Alle aandacht gaat naar Saxon, de ik-persoon, die heel het boek in de spotlight staat. En misschien is dat een tikkeltje teveel van het goede, want zij forceert doorbraak na doorbraak, terwijl het politiekorps er maar voor spek en bonen bijloopt. Een evenwichtigere verdeling had van Gevallen meisjes een nog beter boek gemaakt. Wel wordt de voormalige FBI-agente perfect beschreven als de onzekere vrouw die zich verschuilt achter een stoere, bijna mannelijke houding en taalgebruik.

Hoewel het verhaal met vlotte pen geschreven werd, hangt er een zweem van opppervlakkigheid aan de tekst. Niet elke lezer zal in het verhaal gezogen worden en de tijd vergeten die met het omslaan van de bladzijden verstrijkt.

Maar vertellen kunnen de twee journalisten als de beste: vertrekkend van een sterk plot hebben ze het vakkundig verwerkt tot een bijna vierhonderd bladzijden tellend boek dat nooit verveelt. De auteurs slagen erin heel het verhaal door de vaart erin te houden en de spanningsboog vertoont geen enkele inzinking. Alleen maken ze het geheimpje van het hoofdpersonage mijns inziens te vroeg openbaar en de aandachtige thrillerliefhebber kan op iets meer dan honderd bladzijden voor het einde de dader aanwijzen. Maar het tipje van de sluier wordt zo onopvallend opgelicht, dat je erover zo lezen als je net daar met de ogen knippert.

Met Gevallen meisjes heeft Ingrid Black een degelijk debuut afgeleverd, met weinig zwakke punten maar ook geen uitgesproken hoogtepunten.

De score: 7/10