Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Dit is weer zo’n pocket uit een van de reeksen misdaadverhalen die winkelketen Aldi net voor het zomerverlof bijna gratis te koop aanbood. Ideaal voor mij om kennis te maken met deze schrijfster. Over de cover is weinig te vertellen, maar de achterflap geeft veel te veel informatie weg over de inhoud van het boek.

De achterflap:.
Frieda Degraeve is een gedreven advocaat. Samen met enkele vrienden is ze een eigen kantoor begonnen aan de Gentse Nederkouter. Ze woont in Knokke, in een oud kusthuis.
Op kerstdag 2002 wordt het levenloze lichaam van haar cliënte Leen Verdaele gevonden. Leen blijkt vermoord te zijn en Frieda komt in een draaikolk van gebeurtenissen terecht. Er is een voor de hand liggende verdachte, maar niets is wat het lijkt. Dat ontdekt ook Frieda als ze op het nippertje aan een kogel ontsnapt. Als haar minnaar Karel door zijn echtgenote uit het huis wordt gezet en ongevraagd bij Frieda komt inwonen, wordt ook haar privéleven overhoopgehaald.
Op sympathie van de gerechterlijke instansies hoeft Frieda niet te rekenen. Wel integendeel. Onderzoeksrechter Debilde houdt niet van advocaten, en laat dat ook duidelijk blijken.


De binnenkant:
Achter het pseudoniem Marthe Maeren schuilt de in Knokke geboren advocate Bernadette Demeulenare. Zij studeerde rechten en criminologie en is al sedert 1992 vennoot van een groot advocatenkantoor in de Oostvlaamse hoofdstad Gent.

In 2004 zag haar debuut Dode letter het licht. De eerste Vlaamse advocatenthriller was geboren. Sindsdien publiceert ze om de twee jaar een nieuw deel in de serie rond Frieda Degraeve.

In Dode letter wordt Leen Verdaele, een cliënte van Frieda, vermoord teruggevonden. Maar als ze zich vastbijt in de zaak van Leen, komt het leven van Frieda zelf in woelige wateren: ze wordt beschoten; haar minnaar trekt ongevraagd bij haar in en de samenwerking met de officiële instanties loop ook al niet van een leien dakje. Een toevallige samenloop van omstandigheden? Of toch niet?

De aanvang van het verhaal vertoont inhoudelijk veel gelijkenissen met Kennedy’s brein van Henning Mankell dat weliswaar een jaar later verscheen: een moeder vindt het abnormaal dat haar volwassen kind niet komt opdagen op een afspraak, gaat naar het huis en treft er zoon of dochter dood aan, maar kan zich niet verzoenen met de eerste vaststellingen dat het een natuurlijke dood zou betreffen. Daarna gaan beide boeken een totaal andere richting uit.

Marthe Maeren vertelt haar verhaal op een zeer vlotte wijze, en met een terloopsheid waarin geen enkele indicatie te gegeven wordt over de richting waarin moet gezocht worden om tot een ontknoping te komen, vooraleer ze zelf wil dat de lezer mag ingelicht worden. Aleen de keuze van de auteur om het verhaal niet volledig in chronologische volgorde te vertellen vraagt enige oplettendheid om de rode draad niet te verliezen. Maar gelukkig zijn alle verschuivingen in de tijd duidelijk aangegeven in de titels van de hoofstukken.

De auteur slaagt erin haar personages met een minimum aan achtergrond toch voldoende tot leven te laten komen om ze geloofwaardig te maken. Vooral de conversaties tussen Frieda en onderzoeksrechter Martine Debilde zijn magistraal om te volgen: een bokswedstrijd met woorden, gecamoufleerd onder een vernislaagje van beleefdheid. Puur genieten.

De plot van Dode letter is degelijk van opzet en werd vakkundig uitgeschreven door het verhaal te voorzien van voldoende randgebeurtenissen alsook onverwachte wendingen die de lezer bij de les houden.De ware toedracht wordt lang genoeg gemaskeerd zonder dat de auteur zich ook maar enig listig truukje moet bedienen of zich in allerlei vreemde bochten moest wringen. Als dan in het afsluitende hoofdstuk ook nog eens alle losse eindjes professioneel weggewerkt worden is het plaatje compleet.

Door de naturel waarmee het verhaal verteld wordt onstaat ook een hoge mate van geloofwaardigheid. De lezer zal enkel even fronsen bij de onzorgvuldige behandeling van de dreigbrieven, die Frieda aan Martine overmaakt.

Met Dode letter levert Marthe Maeren een zeer degelijk debuut af. Het is het perfecte boek voor tussendoor dat garant staat voor enkele uren pretentieloos lees- en speurplezier. Een auteur om in het oog te houden.

De score: 6/10