Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Deze stijlvolle omslag, met zijn goudkleurige letters en het wit-marmeren beeldje van de Drie gratiën tegen de pekzwarte achtergrond, is echt mooi te noemen. En zowel titel als kunst spelen een rol spelen in het verhaal, waardoor de cover hier mooi bij aansluit, hoewel de nadruk toch elders ligt.

De achterflap:.
Het is vlak voor kerst. Een psychisch gestoorde man dringt een museum binnen en beschadigt het schilderij De gratiën met een kruiskopschroevendraaier. Museumconservator Philo Bolt en restaurator Riitta Kekkonen plannen een experimenteel herstelplan waarmee moet worden gestart na de jaarwisseling.
Riitta keert echter niet terug van haar kerstvakantie in haar geboorteland Finland. Philo maakt zich ongerust en is compleet ondersteboven als blijkt dat Riitta daar is overleden. De gebeurtenis heeft een grote impact op Philo’s leven. Een onderhuidse sluimerende crisis, in gang gezet door de dood van haar zusje anderhalf jaar eerder, komt tot een uitbarsting. Haar gezin raakt steeds verder ontregeld als Philo zich niet kan neerleggen bij de feiten, want ze is ervan overtuigd te weten hoe de vork in de steel zit.


De binnenkant:
Achter de exotisch klinkende auteursnaam Tupla Mourits gaan twee Nederlandse vrouwen schuil.
Wendela de Vos wiens natuurlijke habitat in de theaterwereld ligt. Hoewel ze een diploma Nederlands recht behaalde, en dat enkele jaren te gelde maakte, was de roep van de scène zo groot dat ze er naar terugkeerde, en zich nu uitleeft als productieleider. Ooks schrijft ze teksten en sinds kort ook poëzie.
Atie Vogelenzang van haar kant schreef voor toneel en televisie, maar oogstte vooral appreciatie voor haar kortverhalen.

In 2005 verscheen met Vrouwelijk naakt de eerste vrucht van hun samenwerking. Het boek, dat onder de vlag van literaire thriller werd voorgesteld, werd in 2006 bekroond met de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige spannende debuut. Later volgden ook nog Een kwestie van tijd en Speeddate.

Vrouwelijk naakt begint met een man die in een museum een schilderij bewerkt met een schroevendraaier. Philo Bolt, de conservator van het museum, heeft een speciale band met dit schilderij, want de controversiële aankoop ervan was haar idee. Voor de restauratie van het werk doet ze beroep op restaurateur Riitta Kekkonen, die ook aan het museum verbonden is. Maar Riitta keer niet terug van haar wintervakantie in haar vaderland Finland. Philo maakt zich ongerust, en als ze verneemt dat Riitta overleden is trekt ze op onderzoek uit. De zoektocht wordt een obsessie, want ze kan absoluut niet geloven dat haar vriendin het leven liet zoals in het onderzoeksrapport geschreven staat.

Tupla Mourits hanteert een zeer vlot lezende stijl die bol staat van de beschrijvingen waardoor een zekere traagheid bewerkstelligd wordt. Een traagheid die trouwens zeer goed bij het verhaal aansluit. Dit boek heeft duidelijk literaire kwaliteiten. Zo is het verhaal, ontdaan van alle franje, eigenlijk een verhaal over afscheid nemen: van mensen, van je liefde, van het kind-zijn , en ga zo maar door. Maar het thriller aspect is amper aanwezig. Met de beste wil van de wereld zou het misschien nog te vergelijken zijn met een verwaterde versie van een boek uit de reeks met Jessica Fletcher. Een postionering als literaire roman had in mijn ogen de lading perfect gedekt.

Niet alle figuren die in de loop van het verhaal verschijnen slagen erin het papier te ontgroeien en levenechtheid te benaderen. Maar het hoofdpersonage en haar gezin en de buren van Riitta worden zeer geloofwaardig uitgetekend. Als klein punt van kritiek is de zoon van Philo voor zijn elf jaar toch wel iets te schrander neergezet. Zijn gedrag past meer bij iemand van een paar jaar ouder, lijkt mij.

Wendela de Vos en Atie Vogelenzang hebben met Vrouwelijk naakt een zeer mooie en ontroerende roman geschapen, die echt de moeite van het lezen waard is. Maar als thriller is het boek puur tijdverlies. De keuze van de desbetreffende jury om dit boek te bekronen met een spannende boekenprijs is dan ook moeilijk te begrijpen, maar blijkbaar wordt door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteur, dat de Schaduwprijs uitreikt, is het criterium “spanning” als onbelangrijk en niet ter zake doend beschouwd. Deze stelling wordt trouwens bevestigd door de laueraat van 2007 - Probeer het mortuarium van Eva Maria Staal - dat in hetzelfde bedje ziek is


Om het onrechtvaardige oordeel van een goed boek simpelweg neer te sabelen met een zeer slechte score als thriller, indroduceer ik hierbij een nieuwe manier van quoteren, die ik in te toekomst telkens zal gebruiken als ik met deze contradictie geconfronteerd wordt.

Thriller score: 3/10
Boek score: 7/10