Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Op de cover van dit boek, dat het lijdend voorwerp is van de tweede crimeclub van 2009, is weinig of niet aan te merken. Als men kost wat kost wil gaan muggenziften, kan men stellen dat de quote, die wel zijn werk doet als aandachttrekker, beter op de achterflap had gestaan. De voorpagina straalt een sfeer van dromerigheid en een vleugje mystiek uit.

Een cover die blijkbaar eerder vrouwelijke lezers aantrekt dan mannen. Maar dat is misschien wel logisch voor een literaire thriller; een subgenre dat vooral door vrouwen gesmaakt wordt.
De achterflap munt uit in sobere doeltreffendheid: een schoolvoorbeeld van hoe het moet.

De achterflap:
Een vrouw krijgt de schrik van haar leven als ze iemand een kinderliedje hoort fluiten dat bange herinneringen bij haar oproept. Als ze twee dagen later op haar balkon staat, hoort ze achter zich opnieuw gefluit – maar voordat ze zich heeft kunnen omdraaien, wordt ze over de rand van het balkon geduwd en stort ze zes verdiepingen naar beneden, een wisse dood tegemoet.
Een tienermeisje werkt op een camping en wordt ’s nachts gewekt door een zacht maar doordringend fluiten. Zodra ze de slaap uit haar ogen gewreven heeft, ziet ze een man die haar strak blijft aankijken.

Cato Isaksen en zijn team staan voor een raadsel. Ze ontdekken al snel dat de eigenaar van de camping in hetzelfde flatgebouw woont al de vermoorde vrouw. Maar ook deze keer zijn de dingen niet wat ze op het eerste gezicht lijken. Er komen steeds nieuwe feiten aan het licht die samen een angstaanjagend geheel blijken te vormen. Want wat hebben de vermoorde vrouwen gemeen? Hun lot is op onheispellende wijze verweven.
 
 

De binnenkant:
De Noorse Unni Lindell werd in 1957 in Oslo geboren en woont er nog steeds met haar gezin. Ze debuteerde in 1986, maar de eerste thriller van haar hand, Het dertiende sterrenbeeld, verscheen pas tien jaar later. Daarin kon de lezer kennis maken met Cato Isaksen, de rechercheur die in alle spannende boeken van de schrijfster zijn opwachting maakt. Zo ook in Boeman, het achtste boek in de reeks.

In Boeman wordt een vrouw, die aan visioenen leed, dood teruggevonden onder het balkon van haar flat. Een getuigenis doet het ergste vermoeden: ze werd geduwd. Het onderzoek van Cato Isaksen en zijn team leidt naar een kampeerterrein waar een jonge, ter plaatste verblijvende, medewerkster zich ’s nachts begluurd voelt. Hoe verder het onderzoek vordert, hoe meer een kluwen van relaties onthuld wordt dat rondom een goed verborgen geheim gewikkeld zit.

Omdat de schrijfstijl wat gelijkenissen vertoont met de cover en dromerig over komt, ontstaat het gevoel dat het boek niet echt vlot wegleest. Het duurt te lang vooraleer de lezer zich aangepast heeft aan de stijl: er is een enorm contrast tussen de zeer beschrijvende vertelstijl van de schrijfster en de gebalde dialogen, waaraan geen woord teveel aan besteed wordt. Het lijkt bijna alsof de personages geen normaal gesprek kunnen voeren.

Maar daar tegenover staat dat Unni Lindell voor Boeman een pareltje van een plot geconstrueerd heeft, dat ze beetje bij beetje blootgeeft waardoor de lezer zich toch tot op het eind geboeid blijft afvragen waar het verhaal naartoe zal gaan. Maar net de grote moeite die de auteur zich getroost om niet teveel tegelijk en te vroeg weg te geven - en de manier waarop ze dat doet -  zorgt ervoor dat het niet altijd even aangenaam lezen is.

De verhaallijn van het machtsspel tussen Cato Isaksen en zijn nieuwste teamlid Marian Dahle is ongeloofwaardig, en dooft tot grote ergernis dan ook nog eens uit als een kaars in de nacht, naarmate het verhaal vordert. Meer zelfs: het gehele personage van inspecteur Dahle, en haar gedrag, is zo ongeloofwaardig dat het de integriteit van het boek aantast.

Boeman is dan ook een gemiste kans: een prachtig, beloftevol plot dat gekunsteld en geforceerd verteld wordt. Unni Lindell kan beter dan dit.

De score: 5/10