Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Op de cover van dit boek, dat het lijdend voorwerp is van de tweede crimeclub van 2009, is weinig of niet aan te merken. Als men kost wat kost wil gaan muggenziften, kan men stellen dat de quote, die wel zijn werk doet als aandachttrekker, beter op de achterflap had gestaan. De voorpagina straalt een sfeer van dromerigheid en een vleugje mystiek uit.

Een cover die blijkbaar eerder vrouwelijke lezers aantrekt dan mannen. Maar dat is misschien wel logisch voor een literaire thriller; een subgenre dat vooral door vrouwen gesmaakt wordt.
De achterflap munt uit in sobere doeltreffendheid: een schoolvoorbeeld van hoe het moet.

De achterflap:
Een vrouw krijgt de schrik van haar leven als ze iemand een kinderliedje hoort fluiten dat bange herinneringen bij haar oproept. Als ze twee dagen later op haar balkon staat, hoort ze achter zich opnieuw gefluit – maar voordat ze zich heeft kunnen omdraaien, wordt ze over de rand van het balkon geduwd en stort ze zes verdiepingen naar beneden, een wisse dood tegemoet.
Een tienermeisje werkt op een camping en wordt ’s nachts gewekt door een zacht maar doordringend fluiten. Zodra ze de slaap uit haar ogen gewreven heeft, ziet ze een man die haar strak blijft aankijken.

Cato Isaksen en zijn team staan voor een raadsel. Ze ontdekken al snel dat de eigenaar van de camping in hetzelfde flatgebouw woont al de vermoorde vrouw. Maar ook deze keer zijn de dingen niet wat ze op het eerste gezicht lijken. Er komen steeds nieuwe feiten aan het licht die samen een angstaanjagend geheel blijken te vormen. Want wat hebben de vermoorde vrouwen gemeen? Hun lot is op onheispellende wijze verweven.
 
 

De binnenkant:
De Noorse Unni Lindell werd in 1957 in Oslo geboren en woont er nog steeds met haar gezin. Ze debuteerde in 1986, maar de eerste thriller van haar hand, Het dertiende sterrenbeeld, verscheen pas tien jaar later. Daarin kon de lezer kennis maken met Cato Isaksen, de rechercheur die in alle spannende boeken van de schrijfster zijn opwachting maakt. Zo ook in Boeman, het achtste boek in de reeks.

In Boeman wordt een vrouw, die aan visioenen leed, dood teruggevonden onder het balkon van haar flat. Een getuigenis doet het ergste vermoeden: ze werd geduwd. Het onderzoek van Cato Isaksen en zijn team leidt naar een kampeerterrein waar een jonge, ter plaatste verblijvende, medewerkster zich ’s nachts begluurd voelt. Hoe verder het onderzoek vordert, hoe meer een kluwen van relaties onthuld wordt dat rondom een goed verborgen geheim gewikkeld zit.

Omdat de schrijfstijl wat gelijkenissen vertoont met de cover en dromerig over komt, ontstaat het gevoel dat het boek niet echt vlot wegleest. Het duurt te lang vooraleer de lezer zich aangepast heeft aan de stijl: er is een enorm contrast tussen de zeer beschrijvende vertelstijl van de schrijfster en de gebalde dialogen, waaraan geen woord teveel aan besteed wordt. Het lijkt bijna alsof de personages geen normaal gesprek kunnen voeren.

Maar daar tegenover staat dat Unni Lindell voor Boeman een pareltje van een plot geconstrueerd heeft, dat ze beetje bij beetje blootgeeft waardoor de lezer zich toch tot op het eind geboeid blijft afvragen waar het verhaal naartoe zal gaan. Maar net de grote moeite die de auteur zich getroost om niet teveel tegelijk en te vroeg weg te geven - en de manier waarop ze dat doet -  zorgt ervoor dat het niet altijd even aangenaam lezen is.

De verhaallijn van het machtsspel tussen Cato Isaksen en zijn nieuwste teamlid Marian Dahle is ongeloofwaardig, en dooft tot grote ergernis dan ook nog eens uit als een kaars in de nacht, naarmate het verhaal vordert. Meer zelfs: het gehele personage van inspecteur Dahle, en haar gedrag, is zo ongeloofwaardig dat het de integriteit van het boek aantast.

Boeman is dan ook een gemiste kans: een prachtig, beloftevol plot dat gekunsteld en geforceerd verteld wordt. Unni Lindell kan beter dan dit.

De score: 5/10

De buitenkant:
De cover, de gewapende crimineel die rondhangt in de donkere steegjes, zou best een scene uit het boek kunnen zijn en geeft de sfeer van het verhaal mooi weer. Wel vind ik de keuze van de plaatsing de de kleur van de tekst – de auteursnaam uitgezonderd – een beetje verbazend.

De achterflap:
Jimmy Hendricks is niet Jimmy Hendrix. Jimmy is wel een kleine crimineel die een nieuw leven wil beginnen. Waarom niet als schrijver? Al met al zal Wally, zijn celgenoot die in de California State Prison in Corcoran bruutweg werd vermoord, niet veel meer hebben aan de memoires die hij heeft geschreven. Maar wanneer Jimmy het boek onder het pseudoniem John C. Hickels laat verschijnen, beginnen de problemen pas. In het werk wordt immers een boekje opengedaan over een paar personages die helaas echt bestaan. Zoals ene meedogenloze wapenhandelaar, een ex-flik die op eigen houtje verder opereert en een vent die graag signeert met een... stiletto. Tot overmaat van ramp blijkt het boek een succes te zijn, onder meer door toedoen van Sonja, die voor de krant werkt. Jimmy leert al snel de leuze: geen woorden, maar daden. Zeker wanneer Roland Knox, de tweederangsoplichter voor wie hij vroeger werkte, zich ook in het verhaal mengt en de spookschrijver dreigt te ontmaskeren...


De binnenkant:
Geboren en getogen Gentenaar Bavo Dhooge was op weg om de Vlaamse Federer of Nadal te worden. Maar hij besloot zijn tennisracket te ruilen voor een pen en zich op het schrijven toe te leggen. Na zijn studies aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten werkte hij als copywriter, journalist en recensent.

In die tijd begon hij ook aan zijn eerste boek Spaghetti en zijn eerste spannende boek, met de ondertussen legendarische detective Pat Somers, volgde al snel. Als het pakje van Superman nog nog niet bestond, had het moeten uitgevonden worden voor Bavo Dhooge, want deze S-man, publuceerde in zijn nog niet zo lange loopbaan al meer dan dertig boeken waarvan de titels telkens weer met diezelfde letter S beginnen.
Ondertussen is deze auteur voltijds schrijver en leeft hij van zijn pen. Hiervoor publiceert hij werken in verschillende genres, van kinderboeken en spannende boeken, over science fiction en documentaires tot scenario’s voor films en televisieseries toe. Hij woont, samen met zijn vrouw en hun zoon, nog altijd in de Gentse rand.

In zijn nieuwste creatie Stiletto libretto maken we kennis met Jimmy Hendricks, een kleine crimineel, die na een verblijf in de gevangenis, een boek publiceert waarvan het manuscript zowat uit de hemel kwam vallen. Maar als blijkt dat het verhaal geen fictie is, maar het levensverhaal van een wapenhandelaar, begint Jimmy voor zijn leven te vrezen en wordt hij zelf hoofdpersonage in de thriller waarin zijn bestaan snel getransformeerd wordt.

Als je aan eender welke liefhebber van het spannende vraagt zonder na te denken iets te associëren met de naam Bavo Dhooge, is de kans groot dat het antwoord Pat Somers zal luiden. Deze figuur, de Ludovic Cruchot van Vlaanderen, die met zijn bijna doldwaze avonturen de naam van de auteur groot maakte, is helaas niet meer. Maar zijn fans mogen ophouden zich in medelijden te hullen en moeten meteen weer naar de boekhandel hollen om zich Stiletto Libretto aan te schaffen. Met dit boek, dat zich afspeelt in Los Angeles, onttrekt de auteur zijn komische spannende boeken aan de schaduw van het Gentse belfort, waarin Somers gevangen zat en opent hij de deur naar mogelijk internationale erkenning voor zijn talent als verteller-humorist – of is het humorist-verteller?

In zijn typische, zeer luchtige stijl van schrijven vermengt hij allerlei soorten humor. Gaande van de kleine knipoog – die hij creëert door gewone situaties een beetje uit te vergroten in he absude, over satire tot aan de pure slapstick, terwijl hij er dan ook nog eens in slaagt een degelijk uitgewerkt spannend verhaal te vertellen. En door veelvuldig gebruik te maken van referenties naar andere boeken en films toont de auteur zijn belezenheid.

Natuurlijk speelt geloofwaardigheid in dit subgenre een ondergeschikte rol, maar Bavo Dhooge is er weer in geslaagd een aantal fantastische figuren uit zijn mouw te schudden, die zo zijn weggelopen uit tekenfilms. Wat te denken van de ecologische wapenhandelaar of de harde crimineel die wegsmelt bij zijn zoontje.

Stiletto libretto, dat is opgehangen aan een persiflage op de wereld van schrijvers en uitgevers is een vreemde eend in de bijt. Daar waar het gros van de misdaadboeken de lezer zover willen krijgen dat ze op het puntje van hun stoel komen te zitten, heeft dit boek net de omgekeerde uitwerking: de lezer zal met een glimlach, genietend achteroverhangen in zijn zetel. Met dit ontspannende spannende boek levert Bavo Dhooge een fraai staaltje proza af dat ik iedereen wil aanraden.

De score: 7/10

De buitenkant:
Een eerste blik op de voorzijde van dit boek brengt herinneringen boven aan mijn schooltijd: dit boek ziet er net zo uit als sommige cursusboeken tijdens mijn humaniora. Het roept dan ook geen enkele aandrang op om het vast te nemen of om het eens van naderbij te bekijken.
De achterzijde oogt al iets mooier door het gebruik van de verschillende afmetingen van de lettergrootte om sommige zaken te benadrukken. Ook is alle informatie aanwezig die een potentiële koper verlangt.

De achterflap:
Als tijdens de Olympische spelen van 1984 de tienkamper Roland Farwick wordt gediskwalificeerd besluit hij geheel met sporten te stoppen. Twintig jaar later wordt een aanslag op hem gepleegd, die hij overleeft. Politiecommissaris Ludger Grambach onderzoekt de zaak. Hij was een van Farwicks grootste fans en doet zich voor als goede vriend wiens lot zelfs aan de sporter lijkt verbonden. Als Grambach ontdekt dat Farwick en hij hetzelfde onderzeebootspel op internet spelen bindt hij in het geheim de strijd met hem aan. In de diepte van de zee speelt hij zijn gevaarlijkste dubbelspel.


De binnenkant:
Burkhard Spinnen is een Duits journalist en schrijver, Na zijn universitaire carriere besloot hij in 1995 om freelance schrijver te worden. Naast columns en recensies publiceerde hij al een groot aantal werken, zowel in de non-fictie als de fictie.
Onder invloed van het succes dat Mehrkampf – dat al van 2007 dateert – in Duitsland te beurt viel, is het nu ook in het Nederlands verkrijgbaar onder de titel Diepgang.

Het boek begint als er op ex-atleet Roland Farwick geschoten wordt. Ludger Grambach, de rechercheur die het onderzoek leidt, wordt zo niet alleen geconfronteerd met zijn idool van meer dan twintig jaar geleden, maar ook met zijn eigen verleden.

Diepgang begint veelbelovend voor de liefhebber van het spannende boek: een schijnbaar zinloze en motiefloze aanslag op een gevallen sportidool is een exellente opener om een politieroman mee aan te vangen, maar daarna transformeert dit verhaal zich pijlsnel in een rasechte roman, waarbij bijna uitsluitend aandacht besteed wordt aan de uitdieping van de personages. De weinige politiële acties die nog volgen in het boek zijn van zulk bedenkelijk allooi dat ze menig thrillerlezer zal doen hoofdschudden, want telkens worden de grenzen van het toelaatbare en geloofwaardige ver overschreden.

Ook de keuze om de spanning wat proberen op te drijven door slachtoffer en rechercheur samen te laten komen in de virtuele wereld van een online duikbootspel dat zich afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog, voegt weinig toe aan het spannende verhaal in Diepgang.

Het lijkt wel of ieder personage in het boek zwaar getraumatiseerd is door de diskwalificatie van het hoofdpersonage meer dan twintig jaar geleden. En dat iedereen nog in dat verleden leeft op uitzondering van de sportman zelf, die dat wapenfeit aangreep om net verder te gaan met zijn leven. Al bij al beschouwd is dat al een vrij onrealistische aanpak. Indien de rollen net omgedraaid waren, zou het waarschijnlijk geresulteerd hebben in een veel sterker gegeven

De binding van het boek is al even sterk als het verhaal, want met verbijstering moest vastgesteld worden dat de bladen al los kwamen te zitten tijdens eerste lezing van het boek, wat toch wel erg snel is.

“Roman” staat er op de cover van Diepgang, en dat is exact wat het boek is, en dan nog maar eentje van middelmatige kwaliteit. Maar dat laatste kan aan ondergetekende liggen, want ik ben absoluut geen liefhebber van dat genre. Wel van het spannende boek, en daar hoort dit werk van Burkhard Spinnen niet in thuis.

Thriller score: 2/10
Roman score: 4/10

De buitenkant:
Hoewel de cover is uitgevoerd in opvallend rood, trekt de compositie, die bestaat uit een detail van een oud (aandoend) schilderij wellicht niet direct de aandacht van het doelpubliek: de liefhebber van het spannende boek. Gelukkig staat er expliciet bij vermeld dat het hier een historische thriller betreft, waardoor alle misverstanden meteen uit de wereld geholpen worden. Ook moet er volgens de auteur geen symboliek achter deze prent gezocht worden.
De cover geeft, met diezelfde oude look, wel goed de tijdsgeest aan waarin het verhaal zicht afspeelt en ligt in de lijn van de vorige boeken in de reeks.

De achterzijde bevat mijns inziens een overdaad aan tekst in een lettertype waarvoor veel mensen hun bril zullen moeten te voorschijn halen, maar bevat wel alle informatie die noodzakelijk is voor de potentiële koper.

De achterflap:
Najaar 1597, Begijnhof van Lier.
Na een vermoeiende tocht naar het klooster van Terbank, net ten zuiden van Leuven, keren juffrouw Catharina en juffrouw Barbara terug naar het begijnhof van Lier. Onderweg helpen ze Marga, die beweert op de vlucht te zijn voor een aanrander, om aan haar achtervolger te ontsnappen.
Barbara is argwanend, maar Catherina stelt Marga voor met hen mee te reizen naar het begijnhof. Ze biedt haar kost en inwoon aan, een jaar lang, met op het einde van die periode zelfs een aanzienlijke financiële vergoeding. In ruil daarvoor hoeft Marga slechts één leugen te vertellen. Die leugen moet Catherina in staat stellen op het begijnhof te blijven.
De leugen wordt zonder problemen gelanceerd, maar ze keert als een boemerang terug en treft Catherina in haar kostbaarste bezit. Ook grootjuffrouw Amandine komt erdoor in moeilijkheden en het hele begijnhof wankelt op zijn grondvesten.
Het wordt steeds duidelijker dat juffrouw Barbara gelijk had om Marga te wantrouwen. De vrouw heeft een voorwerp ontvreemd waarnaar zowel de Spanjaarden als de Staatsen uit de Noordelijke Nederlanden koortsachtig op zoek zijn. De aanwezigheid van Marga op het begijnhof trekt daardoor enkele gevaarlijke individuen aan die er alles voor over hebben om het ontvreemde voorwerp weer in handen te krijgen.

De binnenkant:
De Vlaamse, in Boechout verblijvende, Lydia Verbeeck stond jarenlang in het onderwijs en ze schrijft al sinds haar tienerjaren. Toen beide bezigheden niet meer te combineren waren, koos ze resoluut voor de pen. Zo schreef en schrijft ze onder andere luisterspelen, kinderboeken en scenario’s voor theater en televiereeksen, waar De kotmadam en Twee straten verder – beide uitgezonden op de Vlaamse commerciële zender VTM - de meest klinkende namen zijn. Daarnaast is ze ook nog actief als gids in het gezellige Antwerpse provinciestadje Lier

Toen in 2007 het idee begon te rijpen om ook boeken voor volwassenen te gaan schrijven, was de samenvoeging van haar interesse voor geschiedenis en historiek, en haar favoriet genre – het spannende boek – een eenvoudige keuze. Het resultaat was Toevluchtsoord waarin twee begijntjes hun avonturen beleven in het Lier van het einde van de zestiende eeuw. Verzegeld is het derde boek in die reeks met grootjuffrouw Amandine en juffrouw Catharina in de hoofdrol.

Op de terugweg naar het Lierse begijnhof helpen de begijnen Catharina en Barbara de onfortuinlijke Marga te ontsnappen aan een mannelijke achtervolger. Catharina gaat – tot ontsteltenis van haar reisgezellin – zelfs zover dat ze Marga een baan aanbiedt, in ruil voor een leugen waardoor Catharina op het begijnhof zal kunnen blijven wonen. Maar dit plan richt na verloop van tijd zowel Catharina als Amandine, het hoofd van het begijnhof, en het hof zelf bijna ten gronde. Want Marga is helemaal niet zo onschuldig als ze eruit ziet.

Dat Lydia Verbeeck al jaren ervaring heeft als auteur blijkt uit de zeer gestructureerde opbouw van Verzegeld: de korte hoofdstukjes zijn mooi afgelijnd en bij tijd en wijlen eindigen ze met rasechte cliffhangers die resulteren in onverwachte plotwendingen. Voeg daar nog aan toe dat het verhaal aardig wegleest en het staat meteen vast dat dit boek garant staat voor enkele uren ontspannend leesgenot.

Zoals we wel meer kunnen vaststellen bij reeksen met vaste personages wordt ook nu weer erg weinig inkt besteed aan de beschrijving van de personages; enkel van Catharina wordt een deel van haar verleden blootgegeven. Wel zorgt deze beknoptheid in combinatie met een paar sumiere hints ervoor dat het boek erg te genieten is voor lezers die nu pas kennismaken met deze serie. Zij hebben het voordeel op de trouwe lezer dat hun nieuwsgierigheid aangewakkerd wordt naar wat vooraf ging. Mogelijk beleeft de nieuwe lezer er zelfs meer plezier aan dan de trouwe fan, die al volledig op de hoogte is van de voorgeschiedenis.

Het feit dat Lydia Verbeeck ook deel uitmaakt van het contingent Lierse stadsgidsen, laat haar toe met kennis van zaken die stad gedetailleerd te beschrijven zoals het er op het eind van de jaren vijftienhonderd zou kunnen aan toe gegaan hebben. Maar toch wordt die historische setting nooit een extra personage omdat die er niet in slaagt de functie van decor te ontgroeien.

Technisch beschouwd construeert de schrijfster een mooi vlechtwerk van haar verhaallijnen, maar moeten we vaststellen dat de belangrijkheid van de verschillende lijnen doorheen het verhaal verschuift, alsof de auteur zelf niet altijd even goed wist welke richting ze uit wilde met dit boek. En aan het het eind blijven er ook een aantal onafgesloten lijntjes over. Of dit al dan niet de bedoeling is zal moeten blijken wanneer het vierde boek uit de reeks verschijnt, maar het geeft een onzorgvuldige indruk. Ook zijn de hoofdlijnen waarrond het verhaal gebouwd werd, net iets te doorzichtig om de auteur op dit gebeid tot de top te kunnen rekenen.

Toch kan na deze kritische blik geconcludeerd worden dat Verzegeld een leuke en onderhoudende, misschien iets te vrijblijvende, historische thriller is. Goed, maar ook niet meer dan dat.

De score: 7/10