Erics BIBber Blog

De buitenkant:
New Yorkse nachten heeft een zeer aangename cover. Zowel de voorzijde als de achterflap getuigen van een stijlvol ontwerp: overwegend donker met accenten van felle kleuren en een opvallende keuze van lettertype en –kleuren. De achterzijde munt uit in soberheid. Dit gaat wel ten koste van informatie over de schrijver, want die onbreekt volledig. Maar dat wordt dan weer deels goed gemaakt door de zeer originele integratie van de foto van de auteur op die achterflap, die een grondig afwijkt van het standaard netjes afgebakend fotootje.

De achterflap:
Rivaliserende ambities, eigenzinnige personages en onvermoede intriges kruisen elkaar in deze spannende detective waarin de nachtelijke stad New York zelf de hoofdrol speelt. Portocarero’s lange band met New York laat hem toe de stad en haar bewoners van binnenuit te verkennen, van de penthouses van Manhattan tot de donkerste kade van Brooklyn.


De binnenkant:
De Vlaming Herman Portocarero is van opleiding advocaat, maar vervoegde in 1979 het Belgische diplomatieke korps. Zestien jaar later wordt hij benoemd tot ambassadeur. Momenteel is hij in die functie gestationeerd in Kingston, de hoofdstad van Jamaïca.

Maar hij leidt een dubbelleven. Want parallel met zijn diplomatieke carriere bouwde hij ook een schrijversloopbaan uit. Hij debuteerde in 1978 in het Frans met La combine de Karachi. In 1984 kwam zijn eerste Nederlandstalige roman Het anagram van de wereld uit. Vele boeken en jaren later schreef hij in 2006 zijn spannend debuut New Yorkse nachten waarin hij zijn ervaringen en indrukken verwerkte die hij opdeed tijdens zijn stationering in de stad die nooit slaapt. Met dit eerste deel van de nachten-trilogie sleepte hij meteen de Hercule Poirot-prijs in de wacht: de beste Vlaamse misdaadroman van dat jaar.

In New Yorkse nachten volgen we de wonderjongen van de reclamesector op rust, die als Nightman op alle belangrijke feestjes aan wezig is en zijn ogen open en oren houdt. Zo houdt hij voeling met wat er gaande in is The big apple. En er beweegt veel: zakentycoons die het ultieme project proberen te verwezenlijken; drugbaronnen die hun territorium willen uitbreiden; politici die stemmen verzamelen; vakbondsleiders die hun macht misbruiken;...Maar als al deze al deze gebeurtenissen onderling verbonden lijken te zijn, weet Nightman dat hij iets groots op het spoor is...

“De bruggen over de East River weven draden van licht. Op het duistere water passeren sleepboten, olievlekken als gevallen en besmeurde regenbogen, patrouillerende politieboten, en zielen van verdronken junkies als bevende vlammetjes diep onder de fatale bruggen. De wolkenkrabbers worden lichtbakens.” Dit stukje prachtig proza kan men terugvinden op de eerste bladzijde van New Yorkse nachten. En hiermee zet de auteur meteen de toon voor een verhaal dat – als één van de weinige in het genre – alle potentie in huis heeft om een geloofwaardige poging te doen om de schijnbaar onoverbrugbare kloof tussen spannende boeken en de Literatuur te laten vergeten. Herman Portocarero is een oplettend observator en weet dat wat hij ziet op een zeer naturelle, vlot lezende, maar toch zeer lyrische wijze op papier te zetten. Het is bij momenten bijna poëzie.

Op deze manier beschrijft de auteur het leven in The city that never sleeps. De stad die overdag toebehoort aan de zaken- en werklui, en die ’s nachts wordt overgenomen door feestvierders, criminelen van allerlei slag en diezelfde zakenmensen, die nu hun zaakjes die geen daglicht verdragen, afhandelen. En tussen al die accurate beschrijvingen door weeft Herman Portocarero een origineel opgezet, en geloofwaardig verteld, misdaadverhaal over geld en macht.

New Yorkse nachten is lang op weg naar de status van meesterwerk, maar naar het einde toe zakt het boek, zowel qua spanningsboog als qua literair gehalte, toch wat in elkaar, alsof de auteur, zoals een alteet die zonder suikers valt, de energie niet meer kon opbrengen om zijn inspanning vol te houden tot aan de eindmeet. Wellicht heeft de gewenning aan de schrijfstijl hier ook deel aan, want na verloop van tijd verdwijnt het euforische gevoel bij de lezer naar de achtergrond . Ook de keuze van de auteur om te opteren voor een suggestief, bijna open, einde doet wat spijtig genoeg afbreuk aan het thrillergehalte van dit boek.

Toch is New Yorkse nachten, over het geheel beschouwd, een goed boek geworden dat zijn plaats in de wereld van het spannende boek verdient. Maar door de literaire ambitie die het verhaal uitstraalt, zal waarschijnlijk niet elke liefhebber van het typische misdaadverhaal kunnen genieten van dit toch wel aparte boek. Maar lezers die openstaan voor de buitenbeentjes van het genre kunnen hier veel plezier aan beleven.

De score: 6/10