Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Toen ik het boek voor het eerst onder mijn ogen kreeg, vond ik het zeer mooi gestyleerd: een cover met overwegend grijze tinten die opgevrolijkt wordt door de opvallende rode titel en waaraan de geverniste vogels nog een extraatje toevoegen.
Best een mooie cover, die niet aan een spannend boek doet denken, ware het niet dat het woord Thriller erop vermeld staat.

Op de achterzijde staat heel veel tekst, maar door de kleurkeuze van witte en donkerrode letters tegen een grijze achtergrond komt het geheel nog zeer rustig over. Op uitzondering van het typische grote logo van de uitgeverij The house of books dan, dat er toch wel opvallend uitspringt en alle aandacht naar zich toe trekt.

Maar dan viel mijn oog op de rug: en daar staat in de knalrode titel toch wel een schrijffout zeker. Dit is de eerste, en hopelijk de laatste, keer dat ik zoiets mag meemaken.

De achterflap:
De moord op John Sanders sr. op een New Yorkse straathoek brengt zijn van hem vervreemde en mishandelde kinderen, John jr. en Julia nader tot elkaar. Terwijl Julia thuis de zaken op orde probeert te brengen gaat Junior, totaal van slag door de dood van zijn vader, op zoek naar de moordenaar. Zijn speurtocht wordt gecompliceerd door twee rechercheurs: de een is een ex-jeugdvriend, de ander een veteraan bij de politie die misschien wel zijn eigen redenen had om John sr. dood te wensen. Juniors relatie met een meisje dat hij van vroeger kent vereenvoudigt de situatie ook al niet en zijn emotionele toestand brokkelt af onder de druk die van alle kanten op hem wordt uitgeoefend. Als de gelegenheid zich voordoet om wraak te nemen moet Junior beslissen of hij doorgaat met de keten van geweld die zijn leven bijna heeft verwoest, of dat hij zwicht voor de mogelijkheid van een nieuw begin...


De binnenkant:
Bill Loehfelm werd veertig jaar geleden geboren in New York, en bracht zijn jeugd ook door in verschillende districten van deze wereldstad. Hij studeerde af als leraar en doceerde Engels aan een middelbare school op Staten Island. In 1997 gooit hij het roer om en verhuist naar New Orleans, waar hij nog een paar jaar voor de klas stond. Hij woont er nog altijd met zijn vrouw en dochter.

In de tweede helft van 1999 begon hij aan het schrijven van een boek en meteen besefte hij dat zijn professionele toekomst in die richting lag. Hij neemt ontslag en om in zijn levensbehoefte te voorzien neemt hij allerhande tijdelijke jobs aan. De rest van zijn tijd schrijft hij of volgt hij schrijfcursussen. Het boek, Fresh Kills zou pas in 2008 gepubliceerd worden en werd meteen bekroond met de Amazon breakthrough novel award, een genre overschrijdende prijs voor debuterende auteurs.

In Fresh Kills, dat verwijst naar het grote vuilnisbelt op Staten Island waarrond het verhaal gesitueerd is, verneemt John Sanders jr dat zijn vader vermoord werd. Hoewel John absoluut geen goede band had met zijn vader, probeert hij toch de dader van deze koelbloedige moord op te sporen. Een zoektocht die tegelijk ook een hernieuwde kennismaking met zijn verleden als gevolg heeft.

Laten we maar direct met de deur in huis vallen: Fresh Kills is geen spannend boek. Dit is weer zo een typisch voorbeeld van een boek dat verkeerd gepositioneerd werd door de uitgever . Het verhaal – dat weliswaar draait rond een moord en waarin al eens een klap uitgedeeld wordt – is vooral een “coming-of-age” roman, waarin het hoofdpersonage in de korte tijd tussen het overlijden en de begrafenis van zijn vader, eindelijk volswassen wordt.

Het verloop van het verhaal roept herinneringen op aan Copland, de eerste zogenaamd serieuze film van Sylvester Stallone uit 1997. Net zoals bij de die film, zit de lezer nu heel de tijd op het puntje van de stoel wachten tot het verhaal eindelijk eens echt begint om dan plots te moeten constateren dat het boek uit is.Om dan onverzadigd en ontgoocheld achter te blijven.

Daarenboven leest het boek niet altijd even vlot weg, waardoor het plezier dat men aan lezen zou moeten beleven van tijd tot tijd meer op werken begint te lijken; en dat kan echt de bedoeling niet zijn.

Bill Loehfelm heeft wel veel aandacht besteed aan de locaties van zijn voormalige woonomgeving. Hij beschrijft levendig en onderhoudend de locaties, en aan de hand van anekdotes en kritische observaties brengt hij zijn decor op professionele wijze tot leven.

Ook de personages werden met veel gevoel geboetseerd tot karakters van allerlei pluimage, maar toch zijn ze niet allemaal even geloofwaardig. Ook het feit dat ze allen ongeveer tegelijkertijd, als dominosteentjes, tot hetzelfde inzicht komen, zodat het boek eindigt met een algemeen happy end, komt nogal melig over.

Met Fresh Kills blijft de liefhebber van het spannende boek op zijn honger zitten, maar als romand beschouwd, heeft het verhaal best wel bestaansrecht.

De thrillerscore: 3/10
De romanscore: 6/10