Erics BIBber Blog

De buitenkant:
De omslagen van Clive Cusslers boeken zijn al even herkenbaar als de verhalen zelf: overwegend blauwe tinten; de auteursnaam in grote zilverkleurige letters en de prominent aanwezige afbeelding van een schip. Deze keer eentje dat onmiddellijk associaties oproept met de drakars van de Vikingen, maar het is eigenlijk een boot van Fenicische origine, blijkt uit het verhaal. Cussler is trouwens een van de weinige auteurs die gebruikt maakt van tekeningen als cover.

De achterflap getuigt weer van sober vakmanschap: alle informatie staat er overzichtelijk op: een schoolvoorbeeld.

De achterflap:
Jaren geleden is er uit het museum in Bagdad een oud Fenicisch beeld gestolen dat bekendstaat als de Navigator, en sommige mensen zijn tot alles bereid om het in handen te krijgen. Het eerste slachtoffer is een gewetenloze handelaar in antiquiteiten, die in koelen bloede wordt vermoord. De tweede man op hun lijst is een onderzoeker van de Verenigde Naties die, als Kurt Austin en Joe Zavala van het NUMA-team niet op tijd te hulp waren gekomen, nu op de bodem van de oceaan zou liggen.
Wat is er zo speciaal aan dit beeld? Vraagt Austin zich af. De zoektocht naar antwoorden voert het team mee op een verbijsterende odyssee door tijd en ruimte, een tocht die niet minder omvat dan de verloren schatten van koning Salomon, een mysterieus pak documenten dat hoogstpersoonlijk door Thomas Jefferson is gecodeerd, en een top-secret wetenschappelijk project dat de wereld voor altijd kan veranderen...


De binnenkant:
De ondertussen al een pensioengerechtigde Amerikaan Clive Cussler is afkomstig uit Californië. Na een korte loopbaan in de reclameïndustrie, begon hij te schrijven. Naast het schrijven besteedt de auteur veel tijd aan het zelfopgerichte NUMA, een non-profit organisatie die gericht is op de maritieme geschiedenis. De organisatie haalt regelmatig het nieuws als ze er weer eens een historisch scheepswrak hebben weten te localiseren. Het relaas van een aantal van die zoektochten kan men vinden in Gezonken schat en Jacht in de diepte. Hoewel hij deeltijds in de bergen van Calorado en de woestijn van Arizona woont, is zijn grote liefde dus het water.

In 1973 publiceerde hij zijn eerste boek, May-day, dat aan de basis lag voor de een hele serie maritieme avonturenverhalen met Dirk Pitt in de hoofdrol. Intussen is Dirk wat naar de achtergrond verwezen, en heeft Kurt Austin de eer gekregen om de hoogste trompet te spelen in de meer recente boeken. Veel van zijn boeken plubliceert hij samen met een co-auteur.

De navigator, dat net zoals de zeven vorige boeken uit de NUMA files reeks Paul Kemprecos als medeauteur op de cover staan heeft, is het vierendertigste boek van de hand van Clive Cussler. Hierin worden hoofdpersonages Kurt Austin en Joe Zavala per toeval betrokken bij de zoektocht naar, de navigator, een oud Fenicisch beeld dat de sleutel zou zijn tot het herontdekken van de legendarische goudmijn van koning Salomo. Maar al snel blijkt dat er meerdere partijën achter het beeld aan zitten. En niet allemaal hebben ze nobele bedoelingen of houden ze zich aan het Olympische gedachtengoed. De jacht op het beeld laat dan ook een spoor van lijken achter zich en Austin en Joe komen meer dan eens in de vuurlinie terecht...

Beide auteurs weten hoe een avonturenverhaal geschreven moet worden: een zoektocht naar een geheim die de meest exotische locaties aandoet en boordevol actie zit en dat hier en daar slechts onderbroken wordt door een kort romantisch intermezzo. Het lijkt een eenvoudig recept, in de traditie van de werken van de Schot Alistair MacLean, maar slechts weinig auteurs wagen zich eraan. Cussler doet het dan weer met verve: zijn boeken over de Indiana Jones van de oceanen zijn perfect maatwerk voor Hollywood. Het is dan ook verwonderlijk dat er nog maar twee van zijn verhalen het witte doek haalden: Licht de titanic werd al in 1980 verfilmd, en meer recent, in 2005, was Penélope Cruz een van de blikvangers in de filmische bewerking van Sahara.

Natuurlijk moet je bij pretentieloos leesplezier niet te veel eisen stellen. Zo wordt vrijwel alles opgeofferd aan de snelheid waaraan het verhaal voortgestuwd wordt. Dat er bijna geen diepgang in De navigator zit, dat er geflirt wordt met de grenzen van het realistische en dat er weinig aandacht besteed wordt aan de uitwerking van de personages is een typische kwaal waaraan dit soort verhalen de facto aan lijden.

Toch zit er ook een minpuntje aan De navigator. De opgevoerde actie had iets gevarieerder mogen zijn, want het vrouwelijke hoofdpersonage Carina Mechadi wordt tot vier keer toe ontvoerd of gegijzeld... en telkens gered door Kurt Austin. Paul Vanden Boeynants, een Belgisch oud-politicus, zei het jaren geleden al: “trop is te veel en te veel is trop”.

Gelukkig hebben de auteurs iets meer woorden gebruikt om de locaties te beschrijven. De zoektocht loopt van het Bagdad in volle golfoorlog, over de heuvels van Jemen en het Topkapi-paleis in Istanboel tot tussen de ijsbergen voor de kust van Newfoundland, om maar enkele van de toch wel originele locaties te noemen waar het verhaal langs dendert..

Mensen die op zoek zijn naar enkele uren ongecompliceerd, ontspannend leesplezier boordevol actie moeten de boeken van Clive Cussler, en dus ook De navigator, ooit eens lezen, want dat is wat deze boeken zijn.

De score: 7/10

De buitenkant:
Toen ik het boek voor het eerst onder mijn ogen kreeg, vond ik het zeer mooi gestyleerd: een cover met overwegend grijze tinten die opgevrolijkt wordt door de opvallende rode titel en waaraan de geverniste vogels nog een extraatje toevoegen.
Best een mooie cover, die niet aan een spannend boek doet denken, ware het niet dat het woord Thriller erop vermeld staat.

Op de achterzijde staat heel veel tekst, maar door de kleurkeuze van witte en donkerrode letters tegen een grijze achtergrond komt het geheel nog zeer rustig over. Op uitzondering van het typische grote logo van de uitgeverij The house of books dan, dat er toch wel opvallend uitspringt en alle aandacht naar zich toe trekt.

Maar dan viel mijn oog op de rug: en daar staat in de knalrode titel toch wel een schrijffout zeker. Dit is de eerste, en hopelijk de laatste, keer dat ik zoiets mag meemaken.

De achterflap:
De moord op John Sanders sr. op een New Yorkse straathoek brengt zijn van hem vervreemde en mishandelde kinderen, John jr. en Julia nader tot elkaar. Terwijl Julia thuis de zaken op orde probeert te brengen gaat Junior, totaal van slag door de dood van zijn vader, op zoek naar de moordenaar. Zijn speurtocht wordt gecompliceerd door twee rechercheurs: de een is een ex-jeugdvriend, de ander een veteraan bij de politie die misschien wel zijn eigen redenen had om John sr. dood te wensen. Juniors relatie met een meisje dat hij van vroeger kent vereenvoudigt de situatie ook al niet en zijn emotionele toestand brokkelt af onder de druk die van alle kanten op hem wordt uitgeoefend. Als de gelegenheid zich voordoet om wraak te nemen moet Junior beslissen of hij doorgaat met de keten van geweld die zijn leven bijna heeft verwoest, of dat hij zwicht voor de mogelijkheid van een nieuw begin...


De binnenkant:
Bill Loehfelm werd veertig jaar geleden geboren in New York, en bracht zijn jeugd ook door in verschillende districten van deze wereldstad. Hij studeerde af als leraar en doceerde Engels aan een middelbare school op Staten Island. In 1997 gooit hij het roer om en verhuist naar New Orleans, waar hij nog een paar jaar voor de klas stond. Hij woont er nog altijd met zijn vrouw en dochter.

In de tweede helft van 1999 begon hij aan het schrijven van een boek en meteen besefte hij dat zijn professionele toekomst in die richting lag. Hij neemt ontslag en om in zijn levensbehoefte te voorzien neemt hij allerhande tijdelijke jobs aan. De rest van zijn tijd schrijft hij of volgt hij schrijfcursussen. Het boek, Fresh Kills zou pas in 2008 gepubliceerd worden en werd meteen bekroond met de Amazon breakthrough novel award, een genre overschrijdende prijs voor debuterende auteurs.

In Fresh Kills, dat verwijst naar het grote vuilnisbelt op Staten Island waarrond het verhaal gesitueerd is, verneemt John Sanders jr dat zijn vader vermoord werd. Hoewel John absoluut geen goede band had met zijn vader, probeert hij toch de dader van deze koelbloedige moord op te sporen. Een zoektocht die tegelijk ook een hernieuwde kennismaking met zijn verleden als gevolg heeft.

Laten we maar direct met de deur in huis vallen: Fresh Kills is geen spannend boek. Dit is weer zo een typisch voorbeeld van een boek dat verkeerd gepositioneerd werd door de uitgever . Het verhaal – dat weliswaar draait rond een moord en waarin al eens een klap uitgedeeld wordt – is vooral een “coming-of-age” roman, waarin het hoofdpersonage in de korte tijd tussen het overlijden en de begrafenis van zijn vader, eindelijk volswassen wordt.

Het verloop van het verhaal roept herinneringen op aan Copland, de eerste zogenaamd serieuze film van Sylvester Stallone uit 1997. Net zoals bij de die film, zit de lezer nu heel de tijd op het puntje van de stoel wachten tot het verhaal eindelijk eens echt begint om dan plots te moeten constateren dat het boek uit is.Om dan onverzadigd en ontgoocheld achter te blijven.

Daarenboven leest het boek niet altijd even vlot weg, waardoor het plezier dat men aan lezen zou moeten beleven van tijd tot tijd meer op werken begint te lijken; en dat kan echt de bedoeling niet zijn.

Bill Loehfelm heeft wel veel aandacht besteed aan de locaties van zijn voormalige woonomgeving. Hij beschrijft levendig en onderhoudend de locaties, en aan de hand van anekdotes en kritische observaties brengt hij zijn decor op professionele wijze tot leven.

Ook de personages werden met veel gevoel geboetseerd tot karakters van allerlei pluimage, maar toch zijn ze niet allemaal even geloofwaardig. Ook het feit dat ze allen ongeveer tegelijkertijd, als dominosteentjes, tot hetzelfde inzicht komen, zodat het boek eindigt met een algemeen happy end, komt nogal melig over.

Met Fresh Kills blijft de liefhebber van het spannende boek op zijn honger zitten, maar als romand beschouwd, heeft het verhaal best wel bestaansrecht.

De thrillerscore: 3/10
De romanscore: 6/10

De buitenkant:
De cover is enerzijds opvallend door de blauwe kleur, maar anderzijds vrij sober uitgevoerd, door gebruik te maken van een wazige afbeelding en een minimum aan tekst: titel, auteur en de vermelding dat het een psychologische thriller btreft. Een label dat de lading volledig dekt. De wazigheid van de cover is ondertussen al uitgegroeid tot het handelsmerk van de boeken van deze Duitse auteur, want ook zijn volgende boeken maken gebruik van soortgelijke coverfoto’s.

De achterflap is overzichtelijk opgebouwd. Door gebruik te maken van kleurschakeringen worden drie vakken ordelijk van elkaar gescheiden: auteur en titel; korte inhoud en citaten uit de pers krijgen zo elk hun plaatsje Enkel de informatie van de auteur blinkt uit door zijn afwezigheid

De achterflap:
Geen getuigen. Geen sporen. Geen lijk.
Josy, de 12-jarige dochter van psychiater Viktor Larenz, verdwijnt onder mysterieuze omstandigheden. Er wordt nooit iets van vernomen.

Vier jaar na de verdwijning van zijn dochter trekt Viktor Larenz zich terug in een afgelegen vakantiehuis op een eiland. Op een dag duikt daar de mooie Anna op. Ze wil bij dr. Larenz in therapie komen omdat ze last heeft van waanvoorstellingen. Daarin komt steeds een jong meisje voor, dat net zo spoorloos verdwenen is als Josy. Viktor hoort haar met tegenzin aan, maar dan blijken er opmerkelijk veel overeenkomsten te zijn met de verdwijning van Josy. Anna beschrijft details die een buitenstaander niet kan weten. In de hoop dat ze hem meer over de verdwijning kan vertellen, stemt dr. Larenz toe in de therapie. Maar gaandeweg lijken de vermoeiende en emotionele sessies meer en meer op een dramatisch verhoor en gebeuren er vreemde en onverklaarbare dingen op het eiland...


De binnenkant:
Sebastian Fitzek is in 1971 geboren in Duitslands hoofdstad Berlijn, waar hij nog altijd woont en werkt. Naast het schrijven van boeken is hij tevens nog altijd adjunct-directeur programmering bij radio RTL Berlijn.

Hij debuteerde in 2006 met De therapie. Daarna volgden De gijzeling en De wreker. Eerstdaags verschijnt in Duitsland zijn vierde boek, getiteld Splitter.

In De therapie volgen we Viktor Larenz, een psychiater die het spoorloos verdwijnen van zijn dochter maar niet kan verwerken. Vier jaar na de zwartste dag in zijn leven, trekt hij zich terug in zijn buitenverblijf op een klein eilandje met de bedoeling een interview voor te bereiden. Daar leert hij Anna kennen, een vreemde vrouw die leidt aan waanvoorstellingen. Hij neemt haar in behandeling, maar hoe langer de therapie doorgaat, hoe meer overeenkomsten er lijken te bestaan tussen Anna’s waanbeelden en de verdwijning van zijn dochter Josy Larenz; en hoe meer vreemde dingen er op het eiland blijken plaats te vinden.

Met dit debuut levert Sebastian Fitzek meteen een bewijs van zijn vertelkunst af. Een zeer vlot lezend verhaal waarin de rode draad omgeven wordt door een mysterieuze sluier van geheimzinnigheid. En hoewel er bij de lezer onderweg in het boek, regelmatig grote vraagtekens opduiken en gefronste wenkbrauwen verschijnen betreffende de geloofwaardigheid van hetgeen de auteur uit zijn mouw geschud heeft, komt alles mooi samen en klopt op het eind alles al de spreekwoordelijke bus. Het enige gevaar is dat de lezer met een dubbel gevoel achterblijft: moet hij of zij zich bekocht voelen door het ongelooflijk onverwachte einde? Of is dit een staaltje van geniaal plotwerk? Ik heb het boek nu een tijdje laten bezinken en ben er nog altijd niet uit naar welk van die twee mogelijkheden ik neig.

De personages worden realistisch genoeg beschreven om ze geloofwaardig te maken voor de lezer en de auteur heeft zijn best gedaan om een aantal originele locaties te vinden in de buurt van Berlijn, waar het verhaal zich deels afspeelt. Enkel Anna vormt een probleemgeval: haar gedrag is niet van deze wereld en een teer punt in deze psychologische thriller. Maar als tip aan de toekomstige lezer wil ik best meegeven dat het geen zin heeft zich eraan te ergeren, want het wordt allemaal verklaard. En dan is het achteraf allemaal toch vrij logisch.

De therapie heeft nogal wat raakpunten met sommige werken van Stephen King en vertoont een grote overeenkomst met Dri3 van Ted Dekker. De lezer moet zich dus wat kunnen openstellen voor het onverklaarbare en het bovenmenselijke om er voor het volle pond van te kunnen genieten. Zij die vanzich zelf weten dat ze tot die groep behoren zullen gegarandeerd veel plezier beleven aan Sebastian Fitzeks eersteling. De anderen moeten het boek maar eens proberen, want het is echt wel de moeite waard.

De score: 7/10

De buitenkant:
New Yorkse nachten heeft een zeer aangename cover. Zowel de voorzijde als de achterflap getuigen van een stijlvol ontwerp: overwegend donker met accenten van felle kleuren en een opvallende keuze van lettertype en –kleuren. De achterzijde munt uit in soberheid. Dit gaat wel ten koste van informatie over de schrijver, want die onbreekt volledig. Maar dat wordt dan weer deels goed gemaakt door de zeer originele integratie van de foto van de auteur op die achterflap, die een grondig afwijkt van het standaard netjes afgebakend fotootje.

De achterflap:
Rivaliserende ambities, eigenzinnige personages en onvermoede intriges kruisen elkaar in deze spannende detective waarin de nachtelijke stad New York zelf de hoofdrol speelt. Portocarero’s lange band met New York laat hem toe de stad en haar bewoners van binnenuit te verkennen, van de penthouses van Manhattan tot de donkerste kade van Brooklyn.


De binnenkant:
De Vlaming Herman Portocarero is van opleiding advocaat, maar vervoegde in 1979 het Belgische diplomatieke korps. Zestien jaar later wordt hij benoemd tot ambassadeur. Momenteel is hij in die functie gestationeerd in Kingston, de hoofdstad van Jamaïca.

Maar hij leidt een dubbelleven. Want parallel met zijn diplomatieke carriere bouwde hij ook een schrijversloopbaan uit. Hij debuteerde in 1978 in het Frans met La combine de Karachi. In 1984 kwam zijn eerste Nederlandstalige roman Het anagram van de wereld uit. Vele boeken en jaren later schreef hij in 2006 zijn spannend debuut New Yorkse nachten waarin hij zijn ervaringen en indrukken verwerkte die hij opdeed tijdens zijn stationering in de stad die nooit slaapt. Met dit eerste deel van de nachten-trilogie sleepte hij meteen de Hercule Poirot-prijs in de wacht: de beste Vlaamse misdaadroman van dat jaar.

In New Yorkse nachten volgen we de wonderjongen van de reclamesector op rust, die als Nightman op alle belangrijke feestjes aan wezig is en zijn ogen open en oren houdt. Zo houdt hij voeling met wat er gaande in is The big apple. En er beweegt veel: zakentycoons die het ultieme project proberen te verwezenlijken; drugbaronnen die hun territorium willen uitbreiden; politici die stemmen verzamelen; vakbondsleiders die hun macht misbruiken;...Maar als al deze al deze gebeurtenissen onderling verbonden lijken te zijn, weet Nightman dat hij iets groots op het spoor is...

“De bruggen over de East River weven draden van licht. Op het duistere water passeren sleepboten, olievlekken als gevallen en besmeurde regenbogen, patrouillerende politieboten, en zielen van verdronken junkies als bevende vlammetjes diep onder de fatale bruggen. De wolkenkrabbers worden lichtbakens.” Dit stukje prachtig proza kan men terugvinden op de eerste bladzijde van New Yorkse nachten. En hiermee zet de auteur meteen de toon voor een verhaal dat – als één van de weinige in het genre – alle potentie in huis heeft om een geloofwaardige poging te doen om de schijnbaar onoverbrugbare kloof tussen spannende boeken en de Literatuur te laten vergeten. Herman Portocarero is een oplettend observator en weet dat wat hij ziet op een zeer naturelle, vlot lezende, maar toch zeer lyrische wijze op papier te zetten. Het is bij momenten bijna poëzie.

Op deze manier beschrijft de auteur het leven in The city that never sleeps. De stad die overdag toebehoort aan de zaken- en werklui, en die ’s nachts wordt overgenomen door feestvierders, criminelen van allerlei slag en diezelfde zakenmensen, die nu hun zaakjes die geen daglicht verdragen, afhandelen. En tussen al die accurate beschrijvingen door weeft Herman Portocarero een origineel opgezet, en geloofwaardig verteld, misdaadverhaal over geld en macht.

New Yorkse nachten is lang op weg naar de status van meesterwerk, maar naar het einde toe zakt het boek, zowel qua spanningsboog als qua literair gehalte, toch wat in elkaar, alsof de auteur, zoals een alteet die zonder suikers valt, de energie niet meer kon opbrengen om zijn inspanning vol te houden tot aan de eindmeet. Wellicht heeft de gewenning aan de schrijfstijl hier ook deel aan, want na verloop van tijd verdwijnt het euforische gevoel bij de lezer naar de achtergrond . Ook de keuze van de auteur om te opteren voor een suggestief, bijna open, einde doet wat spijtig genoeg afbreuk aan het thrillergehalte van dit boek.

Toch is New Yorkse nachten, over het geheel beschouwd, een goed boek geworden dat zijn plaats in de wereld van het spannende boek verdient. Maar door de literaire ambitie die het verhaal uitstraalt, zal waarschijnlijk niet elke liefhebber van het typische misdaadverhaal kunnen genieten van dit toch wel aparte boek. Maar lezers die openstaan voor de buitenbeentjes van het genre kunnen hier veel plezier aan beleven.

De score: 6/10