Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Dit is wel een zeer rare cover. Niet alleen de vreemde kleurkeuze – een teint ergens tussen rose en oranje in – maar ook het beeld. Elke liefhebber van het genre linkt zo’n omslag met de boeken van Nicki French, die toch, met hun literaire thrillers, een ander publiek aanspreken dan het doelpubliek van dit boek.

De achterzijde is een typische creatie van de Manteau-stal: teveel tekst in te kleine letters. Door de kleurencombinatie komt daar nog bovenop dat het wellicht niet voor iedereen even duidelijk leesbaar is.

De achterflap:
Op zijn ronde door het Museum voor Schone Kunsten in Brussel ontdekt nachtwaker Alain Richaux tot zijn afgrijzen dat er onder een schilderij een beeldje van een engel ligt, badend in een plas bloed.
Inspecteur Liese Meerhout van de afdeling Kunstcriminaliteit ontvangt in de dagen na dit merkwaardige voorval verscheidene raadselachtige boodschappen. Zijn ze afkomstig van een grappenmaker die haar op stang wil jagen of bevatten de briefjes aanwijzingen en tips?
Dan valt er een dode. Een man is op de Zavel vermoord zoals de revolutionair Marat op het beroemde schilderij van David: doodgestoken in zijn bad. En de klok voor het tweede slachtoffer begint te tikken...
Zal Liese er samen met haar steun en toeverlaat Simon de Vere uiteindelijk in slagen deze complexe kunsthistorische legpuzzel op te lossen?


De binnenkant:
De uit Sint-Truiden afkomstige Tony Coppers woont momenteel in de regio van de Brabantse provinciestad Tienen. Naast het schrijven van boeken heeft hij nog een voltijdse job als projectleider Strategie bij de Vlaamse Radio en Televisie (VRT), waar onder zijn verantwoordelijkheid onder andere de multimediale projecten opgestart worden.

Zijn literaire loopbaan begon hij met het schrijven van reislectuur. Daarna legde hij zich even toe op het komische genre, vooraleer zich op het spannende boek te concentreren. Na zijn debuut in dat genre, Niets is ooit, ligt nu, met Engel, het tweede boek in de winkel dat zich situeert in de wereld van de Brusselse kunsthandel met de vaste personages Liese Meerhout en Simon de Vere.

In Engel wordt inspecteur van de afdeling kunstcriminaliteit Liese Meerhout op de hoogte gesteld van een raar feit: in het Brusselse Museum voor Schone Kunsten ligt een plas bloed, met daarin een beeldje van een engel. Weinig later krijgt Liese anoniem raadselachtige berichtjes toegestuurd. Samen met haar vriend en kunstkenner slaagt ze erin de boodschappen te ontcijferen en vinden ze een lijk, op een plaats delict die een exacte replica is van een bekend schilderij. Liese opent in nauwe samenwerking met de moordbrigade de jacht op de geheimzinnige boodschapper en moordenaar.

Engel is de logische voorzetting van Niets is ooit. Zowat alles wat in de bespreking van het eerste boek uit deze serie genoteerd stond, kan ook op dit boek slaan. Kortom de boeken zijn onderling inwisselbaar en de auteur vertoont slechts weinig of geen evolutie. Maar hoewel stilstaan gelijk staat aan achteruit gaan, scoort dit boek net even veel als de vorige.

Dat onder andere te danken aan de gemoedelijke schrijfstijl van Toni Coppers en aan de aandacht die besteed aan het opduikelen van mooie adresjes in de Belgische hoofdstad. Engel is net zo’n mooie café-gids voor Brussel als bijvoorbeeld Voltaire en de Chinese connectie van Hubert Van Lier is voor Antwerpen.

Ook mag opgemerkt worden dat de auteur het plot mooi heeft uitgedacht, met een verrassende, goed gevonden en evengoed gemaskeerde ontknoping. Maar het uitschrijven van de aanloop naar de pointe van het boek kon dan weer veel beter. Door de lezer een eenvoudig stramien voor te schotelen van: een tip; de politie die geen idee heeft, maar dan deze dan toch ontrafelt en natuurlijk te laat komt; de volgende tip; ... en dit meermaals te herhalen, onstaat tijdens het lezen een gevoel van “Dit hebben we allemaal al wel eens gehad”. Maar gelukkig weet de auteur op het einde de zwarte piet toe te schuiven aan een verrassende en onverwachte dader.

Het is wel jammer dat de schrijver de lezer niet meer laat meegenieten van zijn kunstkennis. Een boek zoals dit leent zich uitermate om wat achtergrondinformatie over de bezochte musea en vernoemde kunstwerken door het verhaal te weven. Daarmee zou ook de oppervlakkigheid van dit verhaal voor een deel weggewerkt worden.

De twee hoofdpersonages blijven aangename figuren om bij te vertoeven. Zij kunnen misschien er voor zorgen dat deze reeks zich ooit uit de schaduw van stal- en genregenoot Pieter Aspe kan werken. Maar tot nu toe is dat nog niet het geval.

Toni Coppers heeft met Engel een leuke onderhoudende detective afgeleverd, maar is jammer genoeg ter plaatse blijven trappelen ten overstaan van zijn vorige boek. Aan hem om in de toekomst te bewijzen dat hij de top van zijn kunnen nog niet bereikt heeft in zijn nog prille loopbaan als schrijver van spannende boeken.

De score: 6/10