Erics BIBber Blog

De achterflap:
Maak kennis met privédetective Bernie en vormalig politiehond chet. Bijna politiehond, in alle eerlijkheid. Chet zakte voor zijn examen na een onfortuinlijk incident. Heel precies weet Chet het ook niet meer, want hij was namelijk even afgeleid, maar het had iets met bloed te maken.
Hoe dan ook, dat was vroeger. Nu werken Chet en Bernie voor zichzelf. En detectivehond zijn is het leukste wat Chet kan bedenken. Nou ja, een oude hotdog vinden onder de barbeque is ook fantastisch. Of met je kop uit het raam op de snelweg... Je moet het maar zo zien, zolang Chet bij Bernie kan zijn, is hij gelukkig. En al helemaal als ze eindelijk weer eens een goede zaak hebben – zoals nu, met een vermist meisje, Russische criminelen en een mooie journaliste met een zak hondenkoekjes.


Bespreking:.
Achter deze sobere, maar opvallende, rode omslag gaat het debuut schuil van de Amerikaan Spencer Quinn. Maar die naam blijkt dan weer een pseudoniem te zijn van Peter Abrabams, een in Cape Cod verblijvende misdaadauteur van wiens hand tussen 1980 en 2000 al een vijftal psychologische thrillers naar het Nederlands vertaald werden. Boze tongen beweren dat teruglopende verkoopscijfers aan de basis lagen van deze naamverandering, maar zelf verdedigt de auteur zich ermee dat het verschil tussen zijn andere boeken en Luie hond te groot was om ermee naar buiten te komen als het negentiende boek van Abrahams.

En dat het geen doorsnee spannend boek is blijkt meteen, want het hoofdpersonage is Chet, een hond, die na het zakken voor zijn eindexamen van politiehond onderdak vond bij privé-detective Bernie Little. Samen zetten ze hun tanden in voornamelijk echtscheidingszaken en vermissingen, zoals deze van Madison Chambliss, een vijftienjarige studente die op een dag geheel ongebruikelijk niet thuiskomt.

“Ik rook hem al – of beter gezegd zijn kegel – voordat hij de deur opendeed, maar mijn reuk is nu eenmaal behoorlijk goed ontwikkeld, beter dan de jouwe waarschijnlijk.” Zo klinkt de openingszin, die representatief is voor het ganse boek: een verfrissend, lichtjes kinderlijk, ontwapenend, maar geestig taalgebruik dat regelmatig een glimlach op het gelaat van de lezer weet te schilderen. En het moet gezegd: de auteur kan zich voortreffelijk inbeelden in de wereld van de hond. Hij verwoordt de zienswijze van de hond zo doeltreffend en geloofwaardig dat men al lezend een andere kijk ontwikkelt op het gedrag van zowel honden als de mensen in hun omgeving. Luie hond heeft absoluut een meerwaarde voor de liefhebbers van deze huisdieren.

We zouden bijna vergeten dat dit boek als een detective geprofileerd wordt door de commerciële jongens van de uitgeverij. Maar de plot valt nogal dun uit en het geheel is zeer summier en rechtlijnig uitgeschreven. Zowat elk hoofdstuk eindigt met een gebeurtenis of hint die in het begin van het volgende hoofdstuk uitgezocht wordt. En de met droge humor doorspekte schrijfstijl, met bij wijlen een redelijk hoog Samson & Gert gehalte, dooft ook telkens weer elk opspattend vonkje suspens. En dat is jammer, want het verhaal bevat genoeg potentieel spannende momenten en actiescenes. Er gebeurt zelfs zoveel dat ik benieuwd ben wat de auteur in de beloofde volgende boeken in de reeks nog kan uit zijn pen schudden om verrassend uit de hoek te komen zonder in herhaling te vallen. Zelfs in dit boek worden de zinsnedes “een verhal waar ik later misschien nog eens op terugkom” en “opeens vielen mijn ogen dicht” als meermaals aan het papier toevertrouwd.

Luie hond – trouwens een titel die het hoofdpersonage te weinig eer aan doet – is vooral een leuk komisch boek overgoten met een dun spannend sausje dat zijn bestaansrecht volledig ontleent aan de zeer originele invalshoek van waaruit het verteld wordt. Een ideaal tussendoortje, maar geen echt spannend boek, deze kruising van Rataplan en Lassie.

Thriller score:            5/10
Roman scrore:            7/10

De achterflap:.
Onder leiding van teamchef Cindy Steen onderzoekt de gerechtelijke politie van Ieper drie moorden. Het team klampt zich vasst aan één wankel spoor. Enkel rechercheur Philip Rondelez weet dat het spoor zo dood is als de slachtoffers...
Rondelez heeft het zelf niet zo gewild. Drie jaar geleden was hij een gewone man met gewone verlangens. Tot een noodlottige gebeurtenis hem een keuze deed maken waarvan geen weg terug is. Nu wil hij stoppen met moorden, maar kan hij dat ook? Kan hij weerstaan aan de woede die hem elke dag overvalt? En  kan hij een onschuldige laten opdraaien voor zijn misdaden?


De binnenkant:
In 2007 won de West-Vlaming Bram Dehouck een schrijfprijs die werd uitgereikt door Radio1 en uitgeverij Van Halewyck. Het resulteerde in de uitgave van het non-fictieboek Het meisje dat vergeet: leven zonder geheugen, waarin hij het verhaal vertelt van zijn zus Geertrui die slachtoffer werd van een weekendongeval, en haar geheugen verloor. Twee jaar later stelt deze auteur, met De minzame moordenaar, zijn fictiedebuut voor.

Het verhaal is gesitueerd in Ieper, een provinciestadje waar sinds Wereldoorlog I weinig of geen schokkende gebeurtenissen meer plaats vonden. Tot een seriemoordenaar deze regio uitkiest als zijn actieterrein. De politie heeft haar handen vol. Maar één van de agenten is die deelneemt aan het onderzoek weet meer, want hij is de moordenaar. Wat gaat er om in zijn hoofd? En wat drijft hem?

Dat De minzame moordenaar geen whodunit is, wordt al zeer snel duidelijk, want de auteur geeft – bewust - al in het eerste hoofdstuk de identiteit van de dader vrij. Dus blijft het enkel gissen naar de beweegreden die van de arm der wet een arm des doods maken...

Maar de aandachtig puzzelende liefhebber van het spannende boek slaagt er wellicht al in voor de helft van het verhaal één en ander bij elkaar op te tellen, en zo de nogal voor de hand liggende motivatie van de dader bloot te leggen. Vanaf dit moment verdwijnt de spanning even vlug als de lucht uit een doorgeprikte ballon . Wat dan volgt zijn  voornamelijk zeemzoete flashbacks, die door het mooie taalgebruik van de auteur, nog best te genieten zijn, afgewisseld met een zeldzaam spannende moment.

De grote verdienste van Bram Dehouck is dat hij, met de vredesstad Ieper, zowat de perfecte locatie heeft gevonden om zijn verhaal te vertellen. Deze stad in de Westhoek waar de verering van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog tot een cultus verheven werd, sluit helemaal aan bij het ingetogen verhaal dat verteld hij de lezer voorschotelt..

De minzame moordenaar is vooral geslaagd als we hem beoordelen als mooie, licht psychologische, roman over liefde en wraak. Maar als spannend boek wordt het toch te licht bevonden want in het hoofd van een seriemoordenaar gaan wellicht veel interessantere zaken om dan slechts herinneringen aan hoe goed het leven vroeger was...

Roman score:             6/10
Thriller score:            4/10

Dat het hier de laatste tijd wat stiller was, hebben jullie allen wellicht gemerkt. Dit was - in tegenstelling tot wat sommigen vreesden - totaal niet te wijten aan het verdwijnen van de zin om te lezen of re recenseren.

Eerder het tegenovergestelde: sinds men mij gevraagd heeft om te zetelen in de jury die op 15 oktober De Diamanten Kogel zal uitreiken, was ik genoodzaakt mijn leestempo zo hoog op te voeren, dat de tijd om volledige besprekingen uit mijn pen te toveren en deze op het net te publiceren mij totaal ontbrak.

Ondertussen is het grootste werk van deze - om Mieke De Loof te citeren - misdadig zware taak achter de rug en kan ik stilaan weerkeren naar de normale gang van zaken. Waaronder het aanvullen van deze blog.

Bedankt voor jullie geduld.