Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Dat zwart de kleur is die je moet gebruiken als je voor stijlvol gaat, wordt met deze cover nogmaals onderstreept: tegen deze donkerst mogelijke achtergrond ligt een naakte vrouwelijke figuur waarbij het groeperen van alle tekst te groeperen en deze niet te groot af te drukken alleen maar bijdraagt aan de klasse van de voorkant. Door gebruik te maken van binnenflaps om alle nuttige informatie te dragen, ligt de achterflap helemaal in de lijn van de voorzijde: weinig tekst en een paginagrote foto van de auteur, gehuld in donkere kleding tegen de alweer zwarte achtergrond. De streepjescode in zijn opvallend witte rechthoek is het enige dat vloekt met het geheel.

De binnenkant:
Esther Verhoef is één van de schrijfsters die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Deze dame, die vorig jaar de kaap van de veertig jaar rondde, behoort tot de meest gelezen Nederlandstalige auteurs. Na zich eerst jaren te hebben bezig gehouden met het schrijven over en het fotograferen van huisdieren, probeerde ze in 2002 eens iets anders. Een jaar later was Onrust, haar eerste thriller vol actie, een feit. Mede door het commerciële succes van de pas geïntroduceerde literaire thriller, veranderde Verhoef de pen van schouder en schreef Rendez-vous. Maar de drang om boeken vol actie te schrijven bleef bestaan. Om het publiek niet teveel in verwarring te brengen, schrijft ze deze voortaan samen met haar man onder het pseudoniem Escober. Close-up is haar tweede literaire thriller en ondetussen ligt ook haar derde, Alles te verliezen, al een tijdje in de boekhandel.

In Close-up, dat door het publiek nog bekroond werd met de Zilveren Vingerafdruk voor het beste Nederlandstalige boek van 2007, maken we kennis met Margot Heijne. Ze heeft, na haar scheiding, net de fundamenten gelegd voor de rest van haar leven als ze kennis maakt met de kunstfotograaf Leon Wagner. Ze voelen zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken, en hoewel Margot zich volledig overgeeft aan haar verliefdheid, bezorgen sommige reacties van de dominante Leon haar meer dan kippenvel: ze heeft bij moment echt bang van haar nieuwe levensgezel. Is dit gevoel terecht? Of niet?

Het eerste wat opvalt aan Close-up is dat de schrijfster er voor koos om het verhaal te vertellen vanuit het standpunt van twee verschillende personages en dat ze voor beiden de ik-vorm gebruikt. Gelukkig wordt de verwarring tot een absoluut minimum beperkt door zowel gebruik te maken van verschillende lettertypes als van een aparte nummering van de hoofdstukken, al naargelang door wiens ogen de lezer mag meekijken.

Esther Verhoef heeft enorm veel energie gestoken in het opzetten van het plot en dit op zeer intrigerende wijze uitschrijven tot het volledige verhaal. Gedurende heel dat proces  heeft ze, als een moederkloek, constant gewaakt om ook maar net zoveel – of beter zo weinig - informatie vrij te geven om de lezer zeer geboeid bij de les te houden en tegelijk te voorkomen dat de onknoping te vroeg bekend zou kunnen raken, terwijl ze de vaart erin houdt door het geheel op te delen in zeer korte hoofdstukjes. Het is dan ook enkel aan haar vakkennis te danken dat ze met grote onderscheiding geslaagd is in haar opzet. Vakwerk van de bovenste plank, met als enige minpuntje dat de drijfveer van de dader mij wat aan de povere kant leek.

Maar Close-up is meer dan zo maar een goed spannend boek, want er wordt eveneens veel aandacht besteed aan het psychologische aspect van de personages en hun keuzes. Hierdoor komen de personages echt tot leven, ook al kan de lezer zich niet altijd vinden in hun daden, beslissingen en reacties. Maar zelfs dat draagt bij tot de geloofwaardigheid van hun karakters. Dat alles wordt overgoten met een sausje van niet alledaagse erotiek, die volledig op zijn plaats is in de prille relatie tussen Margot en Leon en bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het boek.

Met Close-up leverde Esther Verhoef haar meest complete boek af tot op heden, en ik kan dan alleen maar afsluiten met de raad om dit boek, indien mogelijk, alsnog aan te schaffen, niet te laten verkommeren maar onmiddellijk te lezen.

De score: 8/10

De voorkant:
Zoals veel literaire thrillers van tegenwoordig en in lijn met vorige boeken van deze auteur, siert (een deel van) eenvrouw de cover van Genesis. De titel is door het kleurgebruik mooi geïncorpereerd in de layout waardoor alle aandacht uitgaat naar de opvallend contrasterende auteursnaam. Wel is het jammer dat een foto uit dezelfde serie ook de cover siert van de ongeveer gelijktijdig verschenen midprice editie van Patricia Cornwells Onnatuurlijke. Een merkwaardig toeval.
Hetzelfde kleurgebruik van auteursnaam en titel zorgen dan waar wel voor een opvallende rugzijde, door de donkerdere achtergrond ervan.

De achterflap:
Na de gruweldaad die haar leven in Grant County totaal heeft verwoest, is Sara Linton naar Atlanta gevlucht. Ze is een nieuw leven begonnen en werkt in een ziekenhuis, waar op een dag een zwaar mishandelde vrouw met spoed wordt binnengebracht. Sara raakt in de ban van haar mysterieuze verschijning en gaat op onderzoek uit. Daarbij kruist ze het pad van Will Trent en Faith Mitchell die op de zaak zijn gezet. Wanneer er nog een vrouw verdwijnt, lijkt slecht één ding zeker: de dader geeft zich niet snel gewonnen....


Bespreking:
De frêle Amerikaanse Karin Slaughter, die resideert in Atlanta, behoort tot de populairste auteurs van het moment. Dit wordt mede gestaafd doordat ze eerder dit jaar met haar vorige boek Versplinderd de Zilveren Vingerafdruk, de enige publieksprijs voor spannende boeken in het Nederlandse taalgebied, in de wacht sleepte.

In haar achtste en meest recente boek, Genesis, komen de personages uit haar twee series voor het eerst samen. Sara Linton heeft Grant County verlaten en werkt nu op de spoedafdeling van een hospitaal in Atlanta. Op het moment dat daar een vrouw in zeer kritieke toestand wordt binnengebracht, is Will Trent, de dyslectische agent van het Georgia Bureau of Investigation toevallig ook aanwezig. Beide raken ze geïntrigeerd door de toestand van de net binnengebrachte vrouw: naakt, mishandeld, aangereden en in shock.

Karin Slaughter begint zeer sterk en grijpt de lezer onmiddellijk bij de keel door hem te confronteren met een overvloed aan gruwelen, en last pas na een kleine honderd bladzijden enige ademruimte in om enigszins terug op positieven te kunnen komen van deze aanval op de zinnen. Mede door de vlotte vertelstijl van de auteur behoort dit boekbegin tot de besten aller tijden. Helaas kan ze dit hoge niveau niet aanhouden doorheen het volledige verloop van het verhaal.

Zo blijft ze vasthouden aan haar gewoonte om de personages te voorzien van een hele hoop overbodige familieleden die weinig of niets toevoegen aan het verhaal, en enkel fungeren als bladvulling, terwijl er zoveel andere manieren zijn om je figuren levensechter te portreteren:. Sara Linton straalt zelfvertrouwen als vanouds, maar het geloofwaardigst uitgewerkte personage is met voorsprong Will Trents partner Faith Mitchell.
Will Trent zelf, daarentegen wordt, door zijn dyslexie veelvuldig te benadrukken en de plotse ommekeer in zijn gedrag, ongeloofwaardiger naar mate het verhaal vordert. Hoe kan je er ook maar in slagen om GBI-agent te worden, wat een universitair diploma vergt, als je er nog niet in slaagt een tussendoortje uit een automaat te halen? Meer en meer lijkt hij naar analfabetisme te neigen dan naar dyslexie, wat zijn rol natuurlijk niet ten goede komt. Ook zorgt de onwil van het slachtoffer om mee te werken aan het politieonderzoek voor enige gefronste blikken bij de lezers. Kortom, op het punt van de uitwerking van personages kan Karin Slaughters zich makkelijk nog wat verbeteren.

De auteur wijst ook te pas en te onpas op het feit dat Sara zowat heel te tijd een ongeopende briefomslag op zak heeft. Als de schrijftser hiermee probeert de lezer nieuwsgierig te maken naar de inhoud, werkt het mijns inziens niet echt, want ook hier werkt die herhaling eerder in negatieve richting – of misschien zijn andere lezers nieuwsgieriger dan ondergetekende. Dit resulteert op den duur in negatieve gedachten: “Ofwel doe je die enveloppe nu open, ofwel zwijg je erover”.

Maar de plot en de uitwerking van het eigenlijk verhaal zijn best van een hoog niveau. Zo zijn zowel de dader, de misdaden als de drijfveren goed doordacht en zorgen ze voor een geloofwaardig verhaal.

Genesis is alles bij elkaar genomen een goed boek geworden dat de status van Karin Slaughter als bestsellerauteur zal bevestigen en versterken waar menig liefhebber van het genre zich zal aan kunnen verlekkeren. Maar details en kleine ergernissen weerhouden het boek ervan zich te kunnen nestelen tussen de toppers van de misdaadliteratuur.

Mijn score: 7/10

 
De voorkant:
Stijlvolle omslag, die misschien net iets te donker uitvalt om echt op te vallen, maar wat wel mooi contrasteert met de witte letters.

De achterflap:
Charlottetown. Prince Edward Island, aan de Canadese Atlantische kust. Een plek waar tijdens de zomer Canadese en Amerikaanse toeristen komen uitblazen en waar de cruiseschepen aanleggen. Een eiland beroemd om de vele stranden, de idyllische landschappen, zijn vis en zeevruchten, de architectuur uit een voorbije eeuw.
Maar ook tot hier is de misdaad doorgedrongen. In een restaurant wordt tijdens een brutale overval een gezin vermoord dat met vakantie is, alleen de vrouw ontkomt.
Als politiechef Arletta Browning de zaak onderzoekt, ontdekt ze al snel dat er wat ongewoons aan de hand is met de slachtoffers. Niets is wat het lijkt.
Gaandeweg blijkt ook haar eigen verleden en haar ontvoerde en nooit teruggevonden dochter met deze zaak de maken te hebben. Wanneer een agent van de Royal Canadian Mounted Police opduikt om Arletta bij te staan, start een mensenjacht door drie provincies. Wie is de vrouw die zij zoeken, en waarom wil de onderwereld haar elimineren?

De binnenkant:
Al voor het boek opengeslagen wordt, zit de neiuwsgierige lezer al opgescheept met een raadsel: Wie is Nellie Mandel? Veel informatie over deze nieuwkomer in het land van de spanning is er niet te vinden. En wat er te vinden is bevat dan nog tegenstrijdigheden. Wel kunnen we als waarheid aannemen dat Nellie Mandel geboren werd in de Benelux en dat ze uitweek naar Canada, waar ze diverse jobs uitoefende. Sinds een paar jaar legt ze zich ook toe op het schrijven van verhalen en novelles. En nu ligt haar spannend debuut Rode Aarde in de winkelrekken. En het eerste woord van het boek, geeft meteen de indruk dat de auteur van Nederlandse komaf is, want “Nou” is niet echt ingeburgerd in Vlaanderen. Maar dit terzijde.

In het boek ligt een dodelijke schietpartij in een restaurant van een provinciestadje niet alleen aan de basis van een klopjacht op zowel de dader als een vrouw die na deze tragedie spoorloos verdween. Maar eveneens roept de gebeurtenis pijnlijke herinneringen op bij Arlette Browning, het hoofd van de politie van Charlotteville, wiens dochter een aantal jaren geleden, zonder een enkel spoor achter te laten, verdween.

De auteur vertelt haar verhaal in een evenwichtige en aangenaam weglezende stijl, waarin ze net voldoende ruimte reserveert voor het stofferen van haar personages en het beschrijven van de locaties en gemeenschappen die in contact komen met de jagers en de opgejaagden, om er goed de vaart in te houden. Enkel is het soms niet evident om in de langere conversatie bij te houden wie op een bepaald moment aan het woord is.

Het plot heeft de vorm van een acht, waarbij Arlette Browning de bindende component is: buiten deze gemeenschappelijke hoofdpersoon komen de twee verhaallijnen niet echt samen en de minst belangrijke plotlijn komt nogal plots tot een einde waarbij zowel de sleutel als de ontknoping vrij ongeloofwaardig en kunstmatig aandoen. Maar dat wordt dan weer moeiteloos goed gemaakt door de andere, belangrijkere verhaallijn.

In tegenstelling de meeste auteurs, die er alles voor over hebben om hun personages in de loop van een verhaal te kunnen isoleren op een eiland en zo de spanning op te bouwen, bewandelt Nellie Mandel de omgekeerde weg. Rode aarde begint Prince Edward Island, een van de grotere eilanden in de Golf van Sint-Lawrence, aan de Canadeze oostkust, en van daar stuurt ze haar hoofdpersonen, als in een roadmovie, westelijk het binnenland in. Maar ook zij slaagt erin om de spanning erin te houden, door meermaals gebruik te maken van vuurgevechten en onverwachte wendingen. Het boek had zelfs nog ietwat spannender kunnen geweest zijn als de auteur in de beginfase niet zoveel hints had rondgestrooid over de samenstelling van het gezin dat onder vuur kwam te liggen, maar vermits dit eigenlijk maar de aanzet is tot het hele verhaal, is dit een verwaarloosbaar detail.

Rode Aarde is al bij al een zeer genietbaar boek geworden dat qua thematiek in de lijn ligt van Arlene Hunts Vermist en Verloren van Lisa Gardner. Het is alvast een mooi visitekaartje voor deze nieuwkomer.

De score: 6/10

 De achterflap:
Kunstenares Linda ontsnapt op het nippertje aan een ernstig ongeluk doordat ze gewaarschuwd wordt door een stem in haar hoofd. Van wie is deze stem? Is het een beschermengel en zo ja, wie is deze beschermengel. En wat wil hij met haar? Het gevaar lijkt voorlopig geweken, maar de stem blijft

Bespreking:
De uit Nederlandse moeder en Oostenrijkse vader geboren Maurice Kummer verblijft in Gelderland. Daar verdeelt hij zijn tijd tussen het beoefenen van verschillende kunsttakken: naast het schilderen en het op papier zetten van poëzie is hij met Bokkensprongen ondertussen al toe aan zijn vierde boek.

Hierin wordt - in twee verhaallijnen ,die van elkaar gescheiden zijn door tweehonderentien jaar, slechts met elkaar verbonden zijn door een flinterdun draadje van spiritualiteit en godsdienst - het verhaal verteld van kunstschilder Linda Hulster die gered wordt van een quasi zekere dood, doordat ze, onder invloed van een stemmetje in haar hoofd voor een keer afwijkt van haar dagelijkse gewoontes. De ravage waaraan ze ontsnapte en amper van de schok bekomen vraagt ze zich af wie of wat er achter die stem zit en waarom net zij gewaarschuwd werd.

Dat een auteur die zowel pen als penseel hanteert zijn omslag versiert met een detail van een schilderij, is niet verbazingwekkend. Dat hij echter niet kiest voor een eigen werk is  al verrassender. Maar echt verwonderlijk daarentegen is dat dit boek gepromoot wordt als zijnde een spannend boek. Dit zal tot grote ontgoochelingen leiden bij een groot deel van de liefhebbers van het spannende boek, want op een intrigerende opening na, blijft het puntje van zijn stoel de rest van het verhaal zo goed als onbezet.

Hoewel de plot alles in zich heeft om uit te groeien tot een goed spannend verhaal, slaagt Maurice Kummer er niet in dit te verwezenlijken. De verhaallijn in het heden vervalt in het gewauwel van de gedachtengangen en besognes van het hoofdpersonage waarbij het kijkje dat de lezer geboden wordt in het hoofd van een artiest nog het meest interessante aspect van Bokkensprongen is. De andere plotader, die zich afspeelt ten tijde van de Bokkenrijders biedt wat meer perspectieven, maar wordt dan weer ruimte en tijd ontzegd om zich te ontwikkelen tot een gegeven dat een stempel op het geheel zou kunnen drukken.

Toch kan de lezer met een brede smaak best wel wat plezier beleven aan dit boek, want ondanks de vreemde sprongen van de bok; toont het onderhoudend weglezende verhaal bij momenten toch glimpjes van Mauruce Kummers schrijftalent. Maar hij wil in deze roman te veel vertellen op te weinig papier.

Bokkensprongen hoort helemaal niet thuis in het de wereld van het spannende boek, en is ook als roman beschouwd geen hoogvlieger, zodat het alleen maar kan gezien worden als een gemiste kans.

Mijn score: 3/10

De achterflap:.
Wie zou jij liquideren als je de absolute zekerheid had dat men jou nooit op het spoor zou komen? En hoe?
Een onschuldige vraag, zeker wanneer ze als grap gesteld wordt in een groepje vrienden. Zeker als dat gebeurt op een rijkelijk met bier opvergoten bijeenkomst, na een gemeenschappelijke, succesvolle ervaring. Zeker als de antwoorden alleen maar de slappe lach veroorzaken.
Tot wanneer een van de genoemde kandidaat-slachtoffers enkele dagen later dood wordt teruggevonden, vermoord op de eerdere gesuggereerde wijze...
Wie van ons kent zijn vrienden? Echt?


De binnenkant:
De in het Antwerpse Edegem wonende onderwijzer Rudy Soetewey is een erg veelzijdig auteur. Buiten het schrijven van boeken laat hij eveneens toneelstukken uit zijn pen vloeien. Daarnaast componeert hij ook blues-, folk- en jazznummers die hij voorziet van grappige teksten in het typische Antwerps dialect, die hij af en toe met zijn groep Hoedoedet ten gehore brengt. Sinds zijn literair debuut in 1992 leverde de auteur een verhalenbundel, een historische roman en vier spannende boeken af. Zijn recentste kreeg de titel Vrienden mee.

In dit werk spelen de bestuursleden en vrienden van een amateurtoneelgezelschap een onschuldig “what if” spelletje: het beantwoorden van de vraag wie je zou vermoorden – en hoe – als je de zekerheid hebt dat je er niet voor vervolgd zal worden?
Maar een paar dagen later blijkt dat een van de genoemde personen op aangehaalde sadistische wijze een handje geholpen werd om het tijdelijke met het eeuwige te verruilen. Kan de jarenlange vriendschap de achterdocht die hierdoor ontstaat overleven?

Dat Rudy Soetewey kan bogen op een jarenlange ervaring van spelen met taal, komt mooit tot uiting, want hij schetst het verhaal op luchtige en aangenaam weglezende wijze, en werkt het af door regelmating gebruik te maken van subtiele woordspelingen.

Vrienden straalt zowat dezelfde sfeer uit als die van een toneelstuk: een quasi lineaire verhaallijn, met een absoluut minimum aan personages, waarin vrijwel geen enkele scene wordt opgevoerd zonder de spilfiguur en waarbij de conversaties tussen de stereotiepe karakters bij momenten zorgen voor overdreven hoog oplaaiende emoties. Dit hoeft niet noodzakelijk beschouwd te worden als een negatief punt, want de auteur weet met een geraffineerd geconstrueerd plot de lezer zonder probleem in die mate te intrigeren, dat deze laatste wil verder lezen, hopend dat meer geheimpjes van .het groepje acteurs aan het licht komen. Want het mag duidelijk zijn dat iedereen er een verborgen agenda op na houdt.

Vrienden laat zich profileren als de mannelijke tegenhanger van Saskia Noorts De eetclub en staat garant voor enkele uren pretentieloos leesplezier, ondanks het feit dat de, weliswaar verrassende, ontknoping toch enige teleurstelling veroorzaakt bij de lezer, die zich op dat moment afvraagt waartoe alles wat vooraf ging eigenlijk diende.

De score: 6/10