Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Het boek springt direct in het oog door de heldere kleuren van de omslagfoto die alle aandacht voor zich opeist, ondanks het grote lettertype dat gebruikt werd voor de titel en de auteursnaam. De compositie en de titel, die ik vanwege zijn structuur onmiddellijk in verband breng met “The good, the bad and the ugly”, doen uitschijnen dat dit boek een westernachtige toets heeft.

De achterflap:.
Schrijver Monte Becket is overdonderd door het succes van zijn romandebuut. Hij wil snel met een opvolger komen, maar de volgende vier jaar lopen al zijn pogingen een nieuwe roman te schrijven op niets uit. Als de gedesillusioneerde schrijver uit Minnesota na het zoveelste mislukte manuscript overweegt weer zijn oude baan bij het postkantoor op te pakken, loopt hij in 1915 treinrover Glendon Hale tegen het lijf. Deze bandiet is al jaren op de vlucht voor de autoriteiten, maar hij is nu uit op een verzoening en hereniging met de vrouw die hij meer dan twintig jaar geleden in de steeg heeft gelaten.
Becket raakt gebiologeerd door Hale’s verhaal en besluit zijn eigen gezin achter te laten om met hem mee te gaan op een avontuurlijke reis in de richting van California. Ze worden daarbij achtervolgd door de ex-Pinkertonman en primiejager, Charles Siringo, die al jare op Hale aast. Dit leidt tot een serie bizarre gebeurtenissen die Becket steeds meer betrekken bij het leven van Glendon Hale.


De binnenkant:.
De in Osakis, Minnesota geboren Leif Enger werkte lange tijd voor de openbare staatsradio – de VRT van Minnesota bij wijze van spreken. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw publuceerde hij samen met zijn broer Lin onder het pseudoniem L.L. Enger al een vijftal misdaadromans die vrij onopgemerkt bleven. Later gingen ze op literair gebied elk hun eigen weg en met zijn solodebuut kwam het succes voor Leif er dan toch, want Vrede als een rivier prijkte in menige bestsellerlijst.

In zijn tweede boek, De schrijver, de rover en de jager, dat gesitueerd is in het Minnesota van 1915, maken we kennis met Monte Becket, een plattelandsjongen, die na het ongelooflijke succes van zijn debuutroman er maar niet in slaagt een tweede boek uit zijn pen te laten vloeien dat hem, of zijn uitgever kan bekoren. Als na vijf jaar de geldstroom bijna opgedroogd is komt zijn nieuwe buurman en botenbouwer Glendon Hale in zijn leven. Als deze laatste besluit zijn ex-vrouw, die hij meer dan twintig jaar geleden noodgedwongen verliet, terug op te zoeken in Mexico, vergezelt Becket hem. Amper vertrokken blijkt dat het verleden Hale inhaalt. Glendon Hale blijkt namelijk een crimineel en moordenaar die er al jaren in slaagt uit de handen van de autoriteiten te blijven. Het reisje wordt een avontuurlijke onderneming met hindernissen als de oude premiejager Charlie Siringo het spoor van Hale weer weet op te pikken.

Vanaf de eerste pagina valt op dat de schrijfstijl van Leif Enger geknipt lijkt voor jeugdboeken, maar toch iets te simpel van structuur is voor de ervaren volwassen lezer: niet alleen zijn er de eenvoudige zinsconstructies en de extreem korte hoofdstukken maar ook de klinische gezapige oppervlakkigheid, waarmee het verhaal voortkabbelt zonder ook maar enige reactie bij de lezer teweeg te brengen.

Deze roadmovie van twee volwassenen op zoek naar liefde en zichzelf door het op zijn laatste benen lopende Wilde Westen maakt zelfs geen gebruik van de prachtige setting die de wijdse prairie met de kleine leefgemeenschappen die erin verborgen liggen, biedt. Zo’n locatie zou de lezer zin moeten doen krijgen om direct een reis te boeken om in de voetsporen van de hoofdpersonages deze trip, van het noordelijke gelegen Minnesota naar het zonnige Californië, te herhalen. Maar deze tocht van meer dan duizend kilometer wordt bijna beschreven alsof het een doordeweeks gezinsuitstapje betreft. Doordat het landschap, een enkele uitzondering niet te na gesproken, niet verder komt dan zijn functie als achtergrond, moet het verhaal – dat daarom zich eigenlijk eender waar had kunnen afspelen –enorm veel van zijn potentiële kracht en aantrekkingskracht inboeten.

Ook de figuren blijven, ondanks dat ze stukje bij beetje van een achtergrond voorzien werden, steken in het bordkarton. Hoewel Monte Becket, de ik-figuur, zich in het begin een paar keer rechtstreeks tot de lezer richt, komt er nooit enige band tussen beiden tot stand.

Als roman beschouwd is het vlot lezende De schrijver, de rover en de jager nog net te pruimen, maar het hoort zeker niet thuis in een spannende bibliotheek. Met enige moeite zou je dit werk desnoods nog kunnen onderbrengen bij de avonturenromans, maar ook daar is het een gemiste kans. Zo helder als de kleuren van de omslag zijn, zo grijs en onopvallend is de inhoud.

De score: 3/10

De buitenkant:
De sfeervolle oude foto van een mysterieuze, in zwart geklede vrouw langs de oever van de Theems op een mistige avond past niet alleen perfect bij het verhaal, maar wekt ook nieuwsgierigheid op. En door gebruik te maken van niet al te grote letters komt de coverfoto mooi tot zijn recht.

De achterflap:
Londen 1919, John Stone valt uit een raam van zijn huis, zijn dood tegemoet. De politie denkt aan zelfmoord, maar zijn weduwe is daar niet van overtuigd en huurt de jonge journalist Matthew Braddock in om onderzoek te doen naar de mysterieuze omstandigheden rond zijn dood. Bovendien moet hij op zoek naar een kind van Stone, van wie het bestaan pas in diens testament bekend werd gemaakt.
In zijn onderzoek brengt Braddock Stones schimmige verleden tot leven. Van Londen, waar Stone met zijn enorme vermogen de financiële markten kon manipuleren, naar Parijs, waar hij de liefde van zijn leven ontmoette, en uiteindelijk naar het negentiende-eeuwse Venetië – de stad waar Stone de basis legde voor zijn immense fortuin.


De binnenkant:
De Brit Iain Pears is kunsthistoricus, journalist en natuurlijk schrijver. Momenteel woont hij met zijn gezin in Oxford. Na een aantal boeken met kunsthistoricus Jonathan Argyll in de hoofdrol gepubliceerd te hebben, schrijft hij de laatste tijd op zichzelf staande verhalen. Na zijn vorige nog geen tweehonderd bladzijden tellende novelle Het portret ligt nu De val van Stone in de winkelrekken, een zevenhonderd pagina’s tellende pil, waarin hij toevallig vertrekt van hetzelfde basisgegeven als Esperanza, de meest recente parel van Felix Thijssen.

In De val van Stone wordt in drie bedrijven, die telkens wat verder terug gaan in de tijd, het fictieve levensverhaal geschilderd van baron Ravenscliff, alias William John Stone, een zakelijk genie zonder scrupules die leefde op het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Het boek begint bij zijn dood: zijn val uit een raam van zijn woning wordt door de politie snel geklasseerd als een ongelukkige val, maar zijn weduwe, de flamboyante Elizabeth Robillard, heeft daar haar twijfels over. Zeker als blijkt dat de afhandeling van zijn testament een onverwachte erfgenaam onthult: de baron schenkt een aanzienlijk bedrag aan zijn kind dat hij nooit erkende en waarvan niemand lijkt af te weten. Elizabeth neemt Matthew Braddock, een journalist, onder de arm om op zoek te gaan naar deze mysterieuze telg. En zo bezoekt het verhaal het zakelijke Londen van het begin van de twintigste eeuw, het mondaine Parijs van net voor de eeuwwisseling en het verloederde Venetië van de tweede helft van de jaren achttienhonderd.

De eerste hoofdstukken van Pears’ meest recente werk vragen wat aanpassing van de lezer. Zo is het goed bij de beschreven periode passende taalgebruik lichtjes bombastisch en zeer beschrijvend. Maar eenmaal hieraan gewend leest het verhaal best makkelijk weg.

Het einde van het eerste deel had ook het orgelpunt van het boek kunnen geweest zijn met een mooi en aanvaardbaar open einde. Maar de auteur beslist anders en vergast zijn publiek op een tweede, zeer intrigerend, deel dat hij hoofdzakelijk bij de Parijse beau monde situeert. Om af te sluiten met een wat saaier en op het eerste gevoel overbodige derde deel dat wel resulteert in een zeer originele en verrassende finale, die niet alleen de cirkel volledig rond maakt en het hele boek naar een hoger niveau stuwt, maar ook een sterk staaltje plotwerk te voorschijn tovert.

Iain Pears besteedt veel aandacht aan de uitwerking van zijn personages en aan het creëren van de perfecte sfeer bij de uiteenlopende locaties waar de hoofdfiguren hun weg mogen door banen. Dit alles draagt bij tot een degelijke ficieve biografie met een zeer hoog geloofwaardigheidsgehalte dat echter net niet groots genoeg van opzet is om de status van epos toebedeeld te krijgen.

Hoewel De val van Stone een groot aantal thrillerelementen bevat, neigt het verhaal toch meer naar een historische roman. Hierdoor zal de doorsnee liefhebber van het spannende boek wellicht een lichte ontgoocheling overhouden na zich door deze berg papier van meer dan een kilogram gewerkt te hebben. Maar zij die dwepen met historische romans en de lezers die iets meer zoeken dan een doorsnee detective, gaan hier zeker wel plezier aan beleven.

De score: 7/10

De buitenkant:
Hoewel de cover volledig in het rijtje van de rest van de reeks past, is het kleurenpalet deze keer wat somberder – lees donkerder – uitgevallen dan ik gewend ben. Wel past hij volledig bij de inhoud. Op de achterzijde staat gewoontegetrouw een niet zo korte inhoud die wat verlucht wordt door het kleurenspel van de goudkleurige, rode en witte tekst.

De achterflap:
Het gure weer houdt de mensen binnen. De wind snijdt als een scheermes en de regen slaat ijzig koud in het gezicht. Carla, een oudere vrouw, laat zich daardoor niet afschrikken. Iedere zondag gaat ze op bezoek bij haar vriendin, een weduwe die op een woonboot leeft. Tegen de aanlegsteiger, niet ver van de boot, ontdekt ze in het water een lijk van een vrouw. Het blijkt om een stewardess te gaan die in Brugge woont en op de Dominicaanse Republiek vloog. Commissaris Van In komt erachter dat ze onderdak heeft verleend aan een drugskoerier die in het vliegtuig werd betrapt. De drugskoerier is de zoon van een bekend politicus die niet onbesproken is. Bij de huiszoeking in het appartement van de stewardess wordt in haar computer een lijst met namen van twaalf mannen gevonden. Een van hen is voor Van In geen onbekende... Heeft de vrouw zelfmoord gepleegd of werd ze vermoord? Het lijkt voor de hand te liggen dat er een verband is met de drugskoerier en hij wordt opgepakt.
Het kost de speurders de grootste moeite om de waarheid te achterhalen, die onthutsend is. Van In wordt het slachtoffer van zijn tomeloze inzet, onder andere in het goede gezelschap van de rondborstige levensgenieter en politiearts Zlotkrychbrto, waardoor ook zijn privélevel hevige turbulenties kent.


De binnenkant:
Pieter Aspe is heden ten dage wellicht de meest bekende persoon van Brugge, hoewel hij al een tijdje geleden naar Blankenberge is uitgeweken. Ook zijn personages zijn alom bekend. Zo beperkt Van Ins bestaan zich niet tot de boeken, maar leeft hij ook al voort in een televisieserie en in een stripreeks.
Amper twee en een half jaar na de twintigste, prijkt er nu al een fiere “De 25^ste Van In” opdruk op de cover van De cel, het meest recente avontuur van Brugges eigenzinnige speurder.

In De cel construeert de auteur een vrij compliceerd, maar logisch en degelijk opgebouwd verhaal over chantage, drugshandel, liefde en hoop dat begint met de ontdekking van het lijk van een jonge stewardess die ooit een drugdealer onder haar hoede nam, nadat hij betrapt werd. Naarmate het onderzoek vordert lijken steeds meer sporen te wijzen op een connectie met de Dominicaanse Republiek. En Van In ziet zijn leven in de loop van het onderzoek op verschillende manieren onder druk komen te staan.

Als men een Aspe openslaat weet men wat men mag verwachten. Dat is ook nu weer het geval, want alle vertrouwde ingrediënten zijn weer aanwezig. Deze keer nemen Van Ins moeilijkheden met vrouw, drank en tabak zelfs een extra groot deel in van het verhaal. Maar het feit dat dit boek beetje bij beetje evolueert naar een egotrip van de commissaris wordt meer dan goed gemaakt door Aspes recente keuze om de verhalen een meer internationaal karakter te geven. Nadat Bankroet al deels gesitueerd werd in Venetië, mag deze keer de zonovergoten Dominicaanse Republiek zich opmaken voor het bezoek van de Brugse speurneus. En het lijkt dat deze wijziging in de strategie zorgt voor een frisse wind, die de verhalen een tweede adem geven.

Op veertien jaar tijd vijfentwintig boeken van minimun aanvaardbare kwaliteit uit je pen laten vloeien, waaraan menigeen plezier beleeft. Je moet het maar doen. Aspe deed het dus en daar kunnen we alleen maar respect voor hebben. En De cel behoort zonder twijfel tot de betere uit de serie.

De score: 7/10

De buitenkant:.
Door een spel van licht en schaduw wordt op de cover een mooi sfeertje gecreëerd tegen een achtergrond van een lijst van namen waarin – op uitzondering van de kleur – de namen van het schrijversduo geïntegreerd werden. Door de grote witte  letters wordt wel alle aandacht meteen naar de titel getrokken.
De achterflap bevat enkel uitgebreide inhoudelijke informatie. Maar gegevens over de auteurs of links naar online referenties schitteren door hun afwezigheid.

De achterflap:
De twaalfjarige David Shepherd overleeft op het nippertje een ongelukkige val. Twee jaar na zijn bijna-doodervaring krijgt hij een eerste naam door. Daarna nog één. Nog duizenden namen volgen.
Negentien jaar later. Wanneer professor David Shepherd weer een naam doorkrijgt, kan hij nog niet vermoeden dat dit zijn leven volledig op zijn kop zal zetten. Tot hij op het nieuws hoort dat iemand met die naam eerder die dag is vermoord en hij voor het eerst een naam kan herleiden naar een gebeurtenis. David gaat op onderzoek uit en ontdekt dat meer mensen in zijn boek der namen op raadselachtige wijze zijn verdwenen of vermoord.
Via Rabbi Eliezer ben Moshe komt David in contact met de aantrekkelijke Israëlische professor Yael. Zij introduceert hem in de wereld van de kabbala. Samen ontrafelen ze een deel van zijn beangstigende gave, maar wat ze niet weten is dat zij niet de enigen zijn die achter het geheim aan zitten dat in Davids hoofd en boek der namen is verborgen...

De binnenkant:
Sinds Madonna en andere sterren de kabbala bij het grote publiek bekend maakten, hebben de auteurs van spannende boeken er weer een onderwerp bij. Bij ons gebruikt vooral Geert Kimpen recentelijk deze tak uit het mysticisme als kapstok voor zijn verhalen, maar in 2007 gingen Gregory en Tintori hem al voor met Het boek der namen.

Jill Gregory heeft al meer dan dertig boeken in het romantische genre op haar palmares staan, waarvan sommigen in de prijzen vielen.
Karen Tintori is van opleiding jorunaliste en bezit de dubbel Italiaans-Amerikaanse nationaliteit. Zij publiceerde enkele non-fictie boeken.
Beide wonen ze met hun gezin in Michigan en zijn al jaren lang met elkaar bevriend. Onder het pseudoniem Jillian Karr – Jill and Kar(en) – publiceerden ze midden de jaren negentig al twee spannende boeken en na een onderbreking van tien jaar verscheen in 2007 Het boek der namen. Deze keer onder hun echte namen.

In het boek maken we kennis met David Shepherd, een professor politieke wetenschappen die sinds een bijna-doodervaring in zijn kinderjaren, veelvuldig aanvallen van misselijkheid krijgt. Tijdens deze toevallen wordt hem telkens een naam ingefluisterd, die hij consequent noteert in een schriftje, dat ondertussen al uitgroeide tot een echt boekje vol namen. Als een vrouw met een naam uit zijn boekje neergeschoten wordt, gaat David op zoek naar de betekenis van zijn namenlijst. Al snel komt hij uit bij een joodse rabbi, die hem inleidt in de kabbala, een oude mystieke leer. Maar hij heeft deze feiten nog maar amper verteerd als blijkt dat er nog anderen op zoek zijn naar de namen in zijn boekje. Anderen met minder goede bedoeling dan hijzelf.

Beide dames vullen elkaar prachtig aan: de ervaring van Jill Gregory in het opzetten en uitwerken van plots en de realiteitszin van Karen Tintori levert een zeer goed uitgewerkt verhaal met een evenwichtige verhouding tussen actie en beschrijvingen: het boek komt traag op gang, maar eenmaal op kruissnelheid wordt de spanningsboog mooi strak gehouden door een snelle opeenvolging van actiescenes die vrijwel nooit de grenzen van de ongeloofwaardigheid overschrijden en slechts bij wijlen onderbroken door perfect getimede rustpuntjes.

De meeste personages werden voorzien van een minimale tot uitgebreide achtergrond, waardoor de meesten wel echt tot leven komen. Door gebruik te maken van verschillende locaties en internationaal te gaan krijgt het verhaal nog een tikkeltje extra cachet: de hoofdmoot speelt zich af in de Verenigde Staten van Amerika, met een uitstapje naar Israël naar de grootse ontknoping die in Londen gesitueerd werd.

Het boek der namen is dus de zoveelste relithriller waarin goed en kwaad regelrecht tegenover elkaar staan, met als inzet het voorbestaan van de mensheid. Maar hoewel dit een veelgebruikt gegevens is, zijn Jill Greogy en Karen Tintori er toch in geslaagd een goed, zeer vlot lezend, origineel en vooral boeiend verhaal af te leveren, dat de liefhebber van het genre best enkele uren leesplezier bezorgt.

De score: 7/10