Erics BIBber Blog

De voorkant:
Op vraag van de auteur zal ik met geen woord reppen over de kwalitatieve uitvoering van de cover, want daar is volgens hem al genoeg inkt over gevloeid.
Maar het beeld van de cover past bij het verhaal: op de achtergrond een typische voorstedelijke bel-étagestraat en op de voorgrond een viervingerige hand van een jong kind en in wit de vermelding van titel en auteur.Op de acherzijde wordt het straatbeeld herhaald, waarover alle noodzakelijke informatie gedrukt werd in kleine witte letters. Door die kleurijke achtergrond, doet de acherflap nogal druk aan, en moet het voor slechtzienden een nachtmerrie zijn om de info tot zich te nemen.

De achterflap:.
In een doordeweekse buitenwijk van een provinciestad wordt het lijkje gevonden van een baby. Bernard, gehuwd en vader van een zoon, reageert ontzet, zoals de andere wijkbewoners. Wanneer een onmiddellijke oplossing uitblijft, begint hij net als de buren zelf naar verdachten te zoeken. Die zijn er overigens genoeg: een ingeweken Nederlander met een veel jongere vrouw, de depressieve moeder van het slachtoffertje, bohémiens met een voorliefde voor digitale fotografie, een oude stokebrand die net nu halsoverkop een nieuwe pc koopt... Wanneer Bernard toevallig een spoor ontdekt, kantelt het leven van deze goedmenende man haast onmerkbaar, het verandert in een nachtmerrie die hem confronteert met zichzelf en zijn gekoesterde principes.


De binnenkant:
De in Edegem verblijvende Rudy Soetewey, die om den brode in het onderwijs staat, schrijft in zijn vrije tijd toneelstukken, liedjesteksten voor zijn gelegenheidgroepje en goed onthaalde spannende boeken. Getuige daarvan zijn de nominaties, waarin de auteur grossiert.

Eerder dit jaar verscheen Vrienden, de opvolger van deze Moord dat in 2007 het daglicht mocht aanschouwen. In laatstvernoemde wordt een voorstedelijke wijk op zijn kop gezet als een levenloos kinderlichaam in de omgeving wordt gevonden. Als de politie er maar niet in slaagt een verdachte aan te wijzen, trekken sommige bewoners, met de nodige vooroordelen, hun eigen onderzoek op gang. Zo ook Bernard Vercammen, een gelukkig getrouwde handelsreiziger en vader van een puperende zoon. Maar hoe verder zijn zoektocht vordert, hoe minder gelukkig hij wordt door zijn bevindingen, want hij kan alleen maar vaststellen dat al zijn principes op losse schroeven komen te staan.

Rudy Soetewey toont zich een briljant observator door het gedetailleerde en herkenbare beeld dat hij schetst van het leven in een wijk. Hij tekent perfect de relaties tussen de verschillende bewoners, met de immer aanwezige jaloezie, en de onvermijdelijke roddels, verdachtmakingen en vooroordelen. Ook vertaalt hij zijn soms eigenzinnige kijk op de samenleving naar zinsconstructies die besprenkeld werden met een vleugje humor.

Dit alles brengt hij met een vlotte pen en op zulk een wijze dat het verhaal meer in je vel kruipt naarmate het verder verloopt. In het begin is het nogal vrijblijvend, maar tegen de tijd dat de ontknoping eraan komt, zit de lezer wel op het puntje van zijn stoel, ondanks het feit dat hij wat te kwistig rondstrooit met kleine hints naar wat nog komen moet. Ook staan er net iets teveel foutjes in de tekst, waarvan een wisselende familienaam en wijn dat in bier verandert de meest markante zijn.

Net zoals bij de werken van Patrick De Bruyn bedient Rudy Soetewey zich van gewone, herkenbare, levensechte mensen als u en ik, die door omstandigheden buiten hun wil om, en een paar op het eerste zicht onschuldige verkeerde beslissingen hun grip op het leven verliezen. Vrienden kan dan ook beschouwd worden als een waarschuwing dat al ons huiselijk geluk en zorgeloze bestaan als het ware met een vingerknip van ons afgenomen kan worden. En ook legt de auteur zijn vinger op de wonde die het opvoeden van kinderen kan zijn: hoe zeer we ook ons best doen om ze naar het beste inzicht voor te bereiden op zelfstandheid en volwassenheid, er ook externe factoren waarop ouders weinig of geen grip grip hebben, zijn die hun stempel drukken op het karakter en gedrag van onze kroost. Hierdoor worden we, met een knipoog weliswaar, nog eens met onze neus op de zinloosheid van het bestaan gedrukt.

De grootste minpunten zijn echter niet aan te rekenen aan Moord, dat eerst verscheen, maar het had Vrienden wel wat punten kunnen kosten als ik ze in chronologische volgorde zou gelezen hebben. Want beide boeken zijn, hoewel totaal andere verhalen, gebouwd op hetzelfde stramien en hebben tevens een gelijkaardig einde. En als dat einde nog een gemakkelijksoplossing lijkt te zijn, is dat als ontknoping nogal een afknapper. Hopelijk komt de auteur bij zijn volgende boek wat dit betreft wat inventiever en origineler uit de hoek.

Toch blijft moord omwille van het verhaal en de rake typeringen zeker de moeite van het lezen waard en zorgt het ondanks dat de kaap van de 200 pagina’s maar net gehaald wordt, voor een paar uurtjes leesplezier. En zeker zij die nog niets van deze Vlaming lazen moeten er zich eens aan wagen.

De score: 6/10