Erics BIBber Blog

De voorkant:
Op vraag van de auteur zal ik met geen woord reppen over de kwalitatieve uitvoering van de cover, want daar is volgens hem al genoeg inkt over gevloeid.
Maar het beeld van de cover past bij het verhaal: op de achtergrond een typische voorstedelijke bel-étagestraat en op de voorgrond een viervingerige hand van een jong kind en in wit de vermelding van titel en auteur.Op de acherzijde wordt het straatbeeld herhaald, waarover alle noodzakelijke informatie gedrukt werd in kleine witte letters. Door die kleurijke achtergrond, doet de acherflap nogal druk aan, en moet het voor slechtzienden een nachtmerrie zijn om de info tot zich te nemen.

De achterflap:.
In een doordeweekse buitenwijk van een provinciestad wordt het lijkje gevonden van een baby. Bernard, gehuwd en vader van een zoon, reageert ontzet, zoals de andere wijkbewoners. Wanneer een onmiddellijke oplossing uitblijft, begint hij net als de buren zelf naar verdachten te zoeken. Die zijn er overigens genoeg: een ingeweken Nederlander met een veel jongere vrouw, de depressieve moeder van het slachtoffertje, bohémiens met een voorliefde voor digitale fotografie, een oude stokebrand die net nu halsoverkop een nieuwe pc koopt... Wanneer Bernard toevallig een spoor ontdekt, kantelt het leven van deze goedmenende man haast onmerkbaar, het verandert in een nachtmerrie die hem confronteert met zichzelf en zijn gekoesterde principes.


De binnenkant:
De in Edegem verblijvende Rudy Soetewey, die om den brode in het onderwijs staat, schrijft in zijn vrije tijd toneelstukken, liedjesteksten voor zijn gelegenheidgroepje en goed onthaalde spannende boeken. Getuige daarvan zijn de nominaties, waarin de auteur grossiert.

Eerder dit jaar verscheen Vrienden, de opvolger van deze Moord dat in 2007 het daglicht mocht aanschouwen. In laatstvernoemde wordt een voorstedelijke wijk op zijn kop gezet als een levenloos kinderlichaam in de omgeving wordt gevonden. Als de politie er maar niet in slaagt een verdachte aan te wijzen, trekken sommige bewoners, met de nodige vooroordelen, hun eigen onderzoek op gang. Zo ook Bernard Vercammen, een gelukkig getrouwde handelsreiziger en vader van een puperende zoon. Maar hoe verder zijn zoektocht vordert, hoe minder gelukkig hij wordt door zijn bevindingen, want hij kan alleen maar vaststellen dat al zijn principes op losse schroeven komen te staan.

Rudy Soetewey toont zich een briljant observator door het gedetailleerde en herkenbare beeld dat hij schetst van het leven in een wijk. Hij tekent perfect de relaties tussen de verschillende bewoners, met de immer aanwezige jaloezie, en de onvermijdelijke roddels, verdachtmakingen en vooroordelen. Ook vertaalt hij zijn soms eigenzinnige kijk op de samenleving naar zinsconstructies die besprenkeld werden met een vleugje humor.

Dit alles brengt hij met een vlotte pen en op zulk een wijze dat het verhaal meer in je vel kruipt naarmate het verder verloopt. In het begin is het nogal vrijblijvend, maar tegen de tijd dat de ontknoping eraan komt, zit de lezer wel op het puntje van zijn stoel, ondanks het feit dat hij wat te kwistig rondstrooit met kleine hints naar wat nog komen moet. Ook staan er net iets teveel foutjes in de tekst, waarvan een wisselende familienaam en wijn dat in bier verandert de meest markante zijn.

Net zoals bij de werken van Patrick De Bruyn bedient Rudy Soetewey zich van gewone, herkenbare, levensechte mensen als u en ik, die door omstandigheden buiten hun wil om, en een paar op het eerste zicht onschuldige verkeerde beslissingen hun grip op het leven verliezen. Vrienden kan dan ook beschouwd worden als een waarschuwing dat al ons huiselijk geluk en zorgeloze bestaan als het ware met een vingerknip van ons afgenomen kan worden. En ook legt de auteur zijn vinger op de wonde die het opvoeden van kinderen kan zijn: hoe zeer we ook ons best doen om ze naar het beste inzicht voor te bereiden op zelfstandheid en volwassenheid, er ook externe factoren waarop ouders weinig of geen grip grip hebben, zijn die hun stempel drukken op het karakter en gedrag van onze kroost. Hierdoor worden we, met een knipoog weliswaar, nog eens met onze neus op de zinloosheid van het bestaan gedrukt.

De grootste minpunten zijn echter niet aan te rekenen aan Moord, dat eerst verscheen, maar het had Vrienden wel wat punten kunnen kosten als ik ze in chronologische volgorde zou gelezen hebben. Want beide boeken zijn, hoewel totaal andere verhalen, gebouwd op hetzelfde stramien en hebben tevens een gelijkaardig einde. En als dat einde nog een gemakkelijksoplossing lijkt te zijn, is dat als ontknoping nogal een afknapper. Hopelijk komt de auteur bij zijn volgende boek wat dit betreft wat inventiever en origineler uit de hoek.

Toch blijft moord omwille van het verhaal en de rake typeringen zeker de moeite van het lezen waard en zorgt het ondanks dat de kaap van de 200 pagina’s maar net gehaald wordt, voor een paar uurtjes leesplezier. En zeker zij die nog niets van deze Vlaming lazen moeten er zich eens aan wagen.

De score: 6/10

De buitenkant:
Mooi opgebouwde cover die een aantal elementen van het verhaal bevat: het onherbergzame berglandschap boven een oud gewelf waarin een, in turkoois gekleed, jongetje rondloopt. De overgang van beide beelden wordt gecamoufleerd door de titel die in grote gouden letters alle aandacht naar zich toe trekt. Doordat er gebruik gemaakt wordt van naar binnen geplooide flappen die de korte inhoud en wat informatie over de auteur bevatten, is de achterzijde zeer soeber uitgevooerd. Enkel een sumiere teaser, een blurp en en mooi geïntegreerde foto van de auteur vonden er hun plaatsje.

De achterflap:
Op de Tibetaanse hoogvlaktes branden boeddhistische kloosters tot de grond toe af. De Chinezen deinzen nergens voor terug om de Tibetanen te onderwerpen – zelfs onschuldige kinderen worden in koelen bloede vermoord. Maar diep in de binnenlanden gloort er hoop. Een klein jongetje begint aan een lange reis, een reis die niet zonder gevaren is...
Voor Luca Matthews is het beklimmen van hoge bergtoppen zijn lust en zijn leven. Wanneer hij een onbekende top in de Himalaya ontdekt, is hij vastbeloten om deze als eerste te beklimmen. Samen met zijn klimpartner Bill Taylor, gaat hij zonder visum naar het door China bezette Tibet.
Maar de Chinese geheime politie komt Luca en Bill op het spoor – en de toekomst van Tibet ligt in hun handen...


De binnenkant:
Patrick Woodhead is het Britse equivalent van onze eigen Marc Sluszny. Beiden worden ze aangetrokken tot het extreme. Woodhead bereikte in zijn jonge leven al de Zuidpool; doorkruiste Antarctica van oost naar west; beklom als eerste een aantal bergen in de Himalaya, voer per kayak als eerste een aantal rivieren af in het Amazonegebied, en stak de Atlantische Oceaan over. Wereldburger als hij is vond hij op de koop toe zijn vrouw in Zuid-Afrika

Zijn antarctische avonturen lagen aan de basis van zijn bedrijfje White Desert, dat avontuurlijk reiszen op maat aanbiedt in het zuidpoolgebied, en aan zijn eerst – non-fictie – boek, Misadventures in a white desert. Voor zijn fictie debuut De verboden tempel putte hij uit de ervaringen die hij opdeed in de onherbergzame Himalayastaat Tibet, die al bijna zestig jaar geannexeerd is door China.

De nakende inauguratie van de volgende panchen lama, de spirituele leider van Tibet, drijft de spanningen in het land weer tot grote hoogtes: de Chinese leiders willen een stroman in die functie positioneren. Mogelijke Tibetaanse kandidaten worden door de Chinezen zonder genade uit de weg geruimd, maar toch slagen de Tibetanen erin hun echte kandidaat te laten onderduiken in een bijna ontoegankelijk klooster dat verborgen ligt in het hooggebergte. Tegelijkertijd is Luca Matthews net in Engeland terug van een expeditie waar hij een berg ontdekte die tot nu toe alleen maar beschreven wordt in oude boeddhistische gebedsrollen. In zijn haast terug te keren om die berg aan zijn palmares toe te voegen, reist hij illegaal naar en door Tibet. Als de Chinezen hier weet van krijgen vermoeden ze dat Luca en zijn klimpartner de toekomstige panchen lama het land uit willen smokkelen en starten ze een meedogenloze mensenjacht.

In een aangenaam weglezende stijl vertelt Patrick Woodhead zijn verhaal. Hij varieert mooi tussen inkijkjes in de wereld van het bergbeklimmen, het boeddhisme, de politiek van Tibet en natuurlijk zijn spannende verhaal, waardoor De verboden tempel een zeer geloofwaardige indruk nalaat. Enkel in het heetst van de strijd verliest hij soms even de trappers en wordt het een beetje rommelig. Maar al bij al levert hij goed werk voor een debutant.

Je kan je moeilijk een aantrekkelijker decor inbeelden dan hetgene Patrick Woodhead hier gebruikt als achtergrond voor zijn versie van de strijd tussen goed en kwaad: Zowel het hooggebergte, het Oosten als het Boeddhisme zijn voor ons westerlingen omgeven met een waas van mysterie en oefenen een vreemde aantrekkingskracht op ons uit. Maar de auteur maakt niet de fout om zijn achtergrond alleen maar mooi voor te stellen. Als ervaringsdeskundige maakt hij dankbaar gebruik van alle aanwezige valkuilen en gevaren: sneeuwstormen, wilde dieren, ziektes en ontbering worden allemaal voor de voeten van de protagonisten gegooid. De sfeerschepping is veruit het sterktste punt van dit boek. De enige deuk in de geloofwaardigheid is het gemak waarmee hij sommige ongetrainde en onervaren figuren door deze woestenij laat voorbewegen. Het lijkt bij momenten wel een zondagse boswandeling.

De personages ontgroeien het bordkarton dan weer niet. Hoewel de auteur zijn best gedaan heeft om een gevarieerd aanbod aan karakters op te voeren, zitten ze allen in zo’n strak keurslijf dat ze toch blijven steken in clichés en in eendimensionaliteit: ze hebben allen hun eigen doel voor ogen en alles wat ze doen is daarom gericht. Een flinke dosis extra menselijkheid had hier wonderen kunnen verrichten.

Het verhaal rond dit mooi geconstrueerde plot is prachtig verweven met de achtergrond, en de verschillende verhaallijnen worden professioneel samengebracht tot een finale die jammer genoeg een beetje ontgoochelt. De verboden tempel had een compacter beschreven en explosievere ontknoping verdiend.

Ondanks de kinderziekten die debutant Patrick Woodhead nog moet zien te overwinnen is De verboden tempel best een aangenaam stukje lectuur geworden. Als hij bij een volgend boek de personages verder kan uitdiepen en de spanning wat beter tot zijn recht kan laten komen zijn er best wat mogelijkheden.

De score: 6/10

De buitenkant:
In 2009 sierden opvallend veel roodharige vrouwen de covers van spannende boeken: Na onder andere Karin Slaughter, Patricia Cornwell en Lieneke Dijkzeul sluit James Patterson wellicht de rij af, met deze ongewone compositie als cover: een lijkbleek hoofd, met gedetailleerd in beeld gebracht koperkleurig haar tegen een pekzwarte matte achtergrond. Alle tekst is onderaan geplaatst om beeld, dat trouwens bij het verhaal past, zo weinig mogelijk te verstoren. De titel doet meteen denken aan de televisieserie I, Claudius van al weer bijna vijfendertig jaar geleden, maar heft er verder niets mee gemeen. De soberheid van de voorzijde wordt doorgetrokken naar de achterflap waar summier alle verwachte info terug te vinden is.

De achterflap:
Alex Cross wordt tijdens zijn verjaardag opgeroepen voor een moordzaak. Op zich is dat niets bijzonders, maar dit keer raakt de moord hem ook persoonlijk. Het verminkte lichaam van zijn nichtje is gevonden en Alex zweert dat hij de moordenaar zal vinden.
Tijdens hun zoektocht raken Alex en zijn vriendin Brianna Stone verzeild in een van de meest beruchte clubs van Washington. Een plek waar al je fantasieën werkelijkheid kunnen worden, als je maar voldoende geld hebt. Dan duikt er een video op met zeer belastend materiaal...
Alex Cross komt oog in oog te staan met een gewelddadige seriemoordenaar en een groep machtige mensen, die er alles aan zullen doen hun geheim te bewaren..


De binnenkant:
De in Florida residerende James Patterson is waarschijnlijk de man wiens naam dezer dagen het meest op een cover prijkt. Zo kwamen er dit jaar alleen al negen nieuwe boeken op de Amerikaanse markt onder zijn naam waarvan sommigen weliswaar ook een co-auteur vermelden en hoewel hij stilaan de pensioengerechtige leeftijd nadert staan er voor de eerste vier maanden van 2010 alweer drie nieuwe titels op stapel.

Ik, Alex Cross, maakt deel uit van de reeks met dezelfde naam, en is al het vijftiende avontuur van deze rechercheur van de Washingtonse Metropolitan Police Department, waarvan er al twee verfilmd worden tot bioscoopfilm: Kiss the girls en Along came a spider. Naast deze reeks worden in ons taalgebied ook nog de boeken uit de reeks Women’s Murder Club uitgegeven alsook menig op zichzelf staand boek.

Als op het feestje voor zijn vijftigste verjaardag, net nadat hij zijn speech – die begon met de woorden “Ik, Alex Cross” - beëindigde, de telefoon gaat, slaat de sfeer helemaal om: weg is de feeststemming en Alex moet meteen aan de slag. Toch is het deze keer geen zaak als alle andere, want het vermoorde en fel verminkte slachtoffer blijkt zijn nichtje te zijn. Het spoor van de daders leidt via een exclusieve privé-club, waar elke fantasie tegen de juiste prijs kan beleefd worden, naar één van de machtigste en invloedrijkste personen van de Verenigde Staten

James Patterson hanteert een zeer gestroomlijnde stijl van schrijven en offert veel op om het verhaal onder stoom te brengen en te houden. Rechttoe rechtaan vertelt hij zijn verhaal in zeer korte hoofdstukken, waarbij hij erover waakt zoveel mogelijk moeilijke woorden en ingewikkelde zinsconstructies uit de weg te gaan. Door de grote hoeveelheid aan actie, spanning en schockerende beelden die hij zijn hoofdpersonage op alle fronten voorschotelt is er amper plaats voor uitwijdingen en degelijke beschrijvingen en hoewel deze kenmerken diskwijls wijzen op een minder boek, slaagt de auteur er wonderwel in zijn publiek op zijn hand te krijgen.

De thematiek van het verhaal, dat de bezitters van geld en macht blijkbaar vinden dat er voor hen andere normen gelden dan voor de gewone man in de straat, en de druk waaronder het hoofdpersonage door de omstandigheden komt te staan op zowel professioneel als persoonlijk gebied, maken van Ik, Alex Cross een zeer boeiend boek. Natuurlijk wordt er meer dan eens geflirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar door de manier waarom het gebracht wordt, komt de auteur ook hier weer makkelijk mee weg. Meer zelfs: als lezer ga je zo in het vertelde op dat ze alleen maar wil blijven verder lezen. Tot aan het laatste hoofstuk, dat er voor de occasionele lezer er net teveel aan is. Maar wellicht is het honderzeventiende hoofdstuk een leuke gimmick voor zij die al meerdere boeken uit deze serie achter de kiezen hebben.

Op zijn webstek prijst de auteur in een eenvoudig spotje dit boek aan met volgende tekst: “Buy this book or I have to kill off Alex Cross (It’s very good by the way)”. En ik kan dat alleen maar beamen: Ik, Alex Cross is inderdaad een zeer goed boek geworden, Maar toch kan het nog altijd beter, want de afwerking is niet tot in alle details perfect. Zo is de in het boek gebruikt schuilnaam van de dader net iets te voor de hand liggend en sterft de verhaallijn rond de familie Martino, na wat verwarring gesticht te hebben, een stille dood.

Zorg er dus voor dat de auteur geen kruis maakt over Alex Cross en koop – en vooral lees – dit boek. Het is een echte aanrader.

De score: 9/10

De buitenkant:
Het eerste wat opvalt aan dit boekje is het ongebruikelijke formaat. Het heeft de breedte van een normale paperback, maar is slechts even hoog als een pocket en wordt ingebonden aangeboden. Een rare combinatie die, samen met de marmerachtige blauwige achtergrond het boekje wel wat cachet geeft. Jammer dat het centraal geplaatste bloedrode symbool, dat op zijn beurt weer overschreven wordt door de titel, er dan weer afbreuk aan doet en een slordige indruk geeft. Op het net circuleert nog een andere cover met een mooiere bladschikking en een ander symbool – het wapen van het Royal Sussex regiment – dat beter aansluit bij de inhoud.
De achterflap slaagt er wel in een goede indruk te maken door alle noodzakelijke informatie mooi proportioneel geschikt weer te geven.

De achterflap:
In de winter van 1928 reist de jonge Frederick Abraham door een verlaten gebied in Frankrijk. Al jaren wordt hij achtervolgd door de dood van zijn broer, die is omgekomen in de loopgraven van Vlaanderen. Nu heeft hij zelf de leeftijd bereikt waarop zijn broer stierf en is hij op de vlucht voor zijn verleden.
Als Frederick in een sneeuwstorm terechtkomt, zoekt hij onderdak in een klein dorpje. Ondanks de ijzige kou hebben de dorpelingen zich in traditionele klederdracht gehuld en maken ze zich op voor een jaarlijks dorpsfeest. Frederick voelt zich aangetrokken tot een prachtige vrouw, met wie hij zich eindelijk gelukkig voelt.
Maar als de volgende dag aanbreekt is de vrouw spoorloos verdwenen. Frederick besluit naar haar op zoek te gaan in de bergen, langs paden die al eeuwen worden bewandeld door de dood, op plekken waar het verleden nog lang niet voorbij is ...


De binnenkant:
Kate Mosse is een literair dier. Ze stond aan de wieg van een boekenfestival, is de sterkhouder van een literaire prijs, zetelt in verschillende literaire jury’s, geeft schrijfcursussen, presenteerde programma’s over boeken op televisie en doet dat nog steeds op de radio. En daarnaast vindt ze nog de tijd om met haar gezin te pendelen tussen haar twee woonplaatsen Chichester, in het zuiden Engeland en Carcassonne in Zuid-Frankrijk. Kortom ze is een grote madam in de Engelse wereld van het boek.

En dan publiceert ze zelf ook nog. Geen tussendoortjes, maar lijvige historische verhalen waar enorm veel research aan vooraf gaat, zoals daar zijn Het verloren labyrint en De vergeten tombe. Om de tijdspanne tot het verschijnen van het derde deel in de Languedoc trilogie te breken is nu haar novelle De wintergeest verschenen als zoethoudertje voor de fans.

Hierin maken we kennis met Frederick ‘Freddie’ Watson die tien jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog, waarin zijn oudere broer George sneuvelde, nog altijd grote problemen heeft om zelf verder te gaan met zijn leven. Na ontelbare doktersbezoeken, kilo’s medicijnen en zelfs een internering verlaat Freddie Engeland en begint hij aan een reis door Frankrijk. Als hij in de streek ten zuiden van Toulouse in een winterse sneeuwstorm van de weg raakt zoekt hij hulp en tijdelijk onderdak in het dichtsbijzijnde dorpje, waar net de voorbereidingen volop aan de gang zijn voor het jaarlijkse dorpsfeest, die avond. Daar maakt hij kennis met een mooie jonge vrouw en voor het eerst in twaalf jaar voelt Freddie zich zorgenloos en levenslustig. Maar ’s anderendaags is deze mysterieuze vrouw van de aardbol verdwenen en blijkt niemand van de mensen in het dorp haar opgemerkt te hebben. Voortgaand op wat ze elkaar de avond ervoor vertelden, probeert Freddie de liefde van zijn leven terug te vinden en gaat hij op pad in de onherbergzame en soms zelfs vijandige Pyreneeën.

Dat De wintergeest geen gewoon spannend boek is valt meteen op door de aanwezigheid van illustraties van de hand van Brian Gallagher: donkere pentekeningen die de sfeer van het vertelde accentueren. Dat het zelfs geen spannend boek is, wordt pas duidelijk als er halfweg nog geen signalen in die richting de kop opgestoken hebben. De wintergeest is dus een gewone roman; een kerstverhaal over liefde, verdriet en dood waarin de schrijfster haar liefde voor de Katharen en hun ruige streek, le Pays d’Oc, nog maar eens duidelijk maakt. Een mooi mystiek verhaal waarin de mythe van Lombrives en de Battle of the boar’s head met elkaar verbonden worden.

In haar vertrouwde realistische schrijfstijl en met een zekere traagheid die eigen is aan de late jaren twintig van vorige eeuw, laat Kate Mosse haar protagonist in contact komen met markante nevenpersonages in dorpjes waar het bijgeloof nog de bovenhand heeft op de ratio. Dit zorgt voor een mysterieus sfeertje en maakt dat de lezer al snel lekker in het verhaal zit.

Wel is het jammerlijk te moeten vaststellen dat de redactie hier en daar wat te wensen over laat. Zo heeft Freddie op de achterflap niet alleen aan andere familienaam dan in het verhaal, maar staat hij op een gegeven moment sigaretten uit te delen waarvan hij even tevoren nog vaststelde dat hij ze verloren was.

Al bij al is De wintergeest best een aardig boekje om tijdens deze koude dagen knus bij de open haard ter hand te nemen, maar de fans van Kate Mosses vorige boeken blijven wellicht op hun honger zitten en zullen deze novelle meer dan waarschijnlijk als een ontgoocheling ervaren, want de auteur heeft hiermee even de wereld van het spannende boek verlaten.

Thillerscore: 3/10
Romanscore: 6/10

De buitenkant:
Een zwarte schaduw in een een tunnel die verlicht wordt met een oranje gloed straalt iets mysterieus uit. Het zou ook nog goed kunnen gepast hebben bij de inhoud van het boek, ware het niet dat het hier het silhouet van een vrouw blijkt te zijn. Compositie en plaatsen van de tekst is goed overdacht, waardoor het sfeerbeeld niet verstoord wordt.
De achterflap is sober uitgevoerd, maar bevat wel alle info die een potentiële koper of lezer mag verwachten.

De achterflap:
Vierenvijftig uur geleden werd Sami vrijgelaten uit de gevangenis. Zesendertig uur geleden sliep hij in een hotel met de vrouw van zijn dromen. Een uur geleden werd de trein waarin hij zat opgeblazen. Nu draagt hij een rugzak met een tikkende bom en loopt hij door de drukke winkelstraten van Londen, in een race tegen de klok.
Sami Macbeth bracht drie jaar door in de gevangenis voor een misdaad die hij niet pleegde. Maar de reputatie van crimineel blijft hem achtervolgen, en zijn geliefde zus wordt ingezet om Sami tot grote misdaden aan te sporen.


De binnenkant:
Michael Robotham groeide op op het Australische platteland. Op negenentwintig jarige leeftijd trok hij in 1979 naar Sydney voor zijn eerste job als journalist. Veertien jaar lang reisde hij het nieuws achterna over zowat de hele wereld. In 1993 gaf hij de journalistiek eraan, vestigde zich definitief in Sydney en begon aan het uitbouwen van een succesvolle carrière als ghostwriter, in welke hoedanigheid hij biografieën schreef van allerhande bekende personen.

In 2003 publiceerde hij De verdenking, zijn eerste spannende boek. Dat werd het begin van een reeks waarin de auteur de grote rollen afwissellend toebedeeld aan rechercheur op rust Vincent Ruiz, psycholoog Joe O’Loughlin en detective Alisha Barba. Vuurvast is het vijfde en meest recente avontuur in deze reeks waarvan twee boeken bekroond werden met de Ned Kelly Award, de prijs voor het beste spannende boek van Australische origine: Het verlies in 2005 en Gebroken in 2008.

Vuurvast schrijft de eerste drie dagen na de – voorwaardelijke – invrijheidsstelling van Sami Macbeth, die ten onrechte veroordeeld werd voor het bezit van gestolen goederen. Zijn absolute prioriteit ligt bij het hernieuwen van het contact met zijn zus Nadia. Maar zij blijkt onder invloed te staan van een misdaadtycoon, die haar wil gebruiken als drukkingsmiddel om Sami te overhalen een grote klus te doen aanvaarden. Op de terugweg van die klus wordt het metrostel waarin hij zit opgeblazen. Sami overleeft de klap als bij wonder maar wordt voor hij goed en wel bekomen is van de schok uitgeroepen tot volksvijand nummer 1.

Het ongelooflijke gemak waarmee de tekst voor de ogen van de lezer voorbij dendert maakt dit boek een zelden ervaren plezier om te lezen. Hoed af voor iedereen - auteur, vertaler en redacteur(en), ... - die heeft bijgedragen aan het polijsten van deze brok lectuur tot de gladde jongen die het geworden is. Maar hierdoor voldoet het werk echt niet aan een literaire thriller die het volgens de belofte op de cover wel hoort te zijn.

Vuurvast is meer een actieboek waar het hoofdpersonage met een rotvaart doorheen snelt en onderweg een hoop onaangename zaken over zich heen gestort krijgt. Ondanks een gebrek aan diepgang slaagt de auteur er toch in om bij de lezer enige symphatie op te wekken voor deze ongelukkige jongeman. De weinige rustpunten in het boek komen voornamelijk voort uit de zachte, mondhoekoptrekkende humor die af en toe de kop opsteekt.

Het degelijk geconstrueerde, volkomen logisch in elkaar passende plot lijk het signatuur van een meester, dat parallellen vertoont met een kruising van Ian Rankins Laatste ronde, waarin de rechercheur ook nog bezig was met een oude onafgesloten zaak, met de deprimerende sfeer van uitzichtloosheid uit het werk van Stuart MacBride.

Met Vuurvast heeft Michael Robotham een degelijk goed spannend boek afgeleverd, maar het blijft net iets te oppervlakkig verteld om als zeer goed beschouwd te worden. Toch is het een aanrader voor alle liefhebbers van het genre.

De score: 7/10

De buitenkant:
Getekende covers lopen meestal het gevaar om goedkoop over te komen. Maar deze omslag is een uitzondering op die regel: het sobere, in grijstinten uitgevoerde silhouet van de Antwerpse Groenplaats, met een klein accent rood is zonder meer een stijlvolle compositie, waar titel en auteursnaam perfect in gepositioneerd werden. Ook de achterflap, waar dezelfde kleuren in andere verhoudingen weerkeren oogt stylistisch even goed.

De achterflap:
Op een verlaten landweg wordt een auto beschoten. Walter Grigorius treft een gewonde vrouw aan en alarmeert de hulpdiensten. Nauwelijks thuis krijgt hij bezoek van Mira die hem nipt uit de handen van twee Oostblokkers redt. Later op de avond komt hij op een vreemde fuif in contact met Fernando, een Antwerp-Russische onderwereldfiguur. Als ook zijn Oekraïense vriendin Tamara plots onvindbaar is, gaat hij samen met Mira op zoek. Ongewild raakt hij verstrikt in de Oekraïense politiek, met uitlopers tot in Antwerpen en moet hij vechten tegen afpersing, ontvoering, drugsmokkel en moord.


De binnenkant:
De uit Merksem afkomstige en tegenwoordig op Antwerpen-Linkeroever verblijvende Hubert Van Lier was jarenlang docent aan de Antwerpse Hogeschool. Hij stond ook mee aan de wieg van De schrijversacademie, een instituut dat zijn studenten voorbereid op het auteurschap. Zijn literair debuut Proloog voor een tijdrit dateert al van 1989, en in 2000 verscheen zijn eerste policier Voltaire en de zaal Chemalo. Nu ligt zijn vijfde misdaadroman Antwerpen Groenplaats in de winkels. Het is het eerste verhaal zonder het vaste hoofdpersonage onderzoeksrechter Petra Van Geninden, alias Voltaire.

De Antwerpse geschiedenisleraar Walter Grigorius is getuige van een schietpartij. Op de plaats delict vindt hij een als man verklede vrouw. Hij verwittigt de hulpdiensten en neemt haar handtas mee naar huis.Nauwlijks heeft hij de eigenaresse hiervan op de hoogte gesteld, of er belt een andere, hem onbekende vrouw bij hem aan, die achtervolgd wordt door twee Oost-Europeanen. Walter slaagt er nauwlijks in aan hen te ontsnappen. Ook blijkt zijn Oekraïense vriendin en journaliste Tamara Litvenko opeens onbereikbaar te zijn. Al deze vreemde feiten en gebeurtenissen overtuigen Walter ervan dat hij onbewust in een wespennest terecht gekomen is van maffieuse zaakjes die het daglicht niet kunnen verdragen. Hoe harder hij zijn onschuld uitschreeuwt en zijn tegenstanders probeert te overtuigen van hun vergissing, hoe drastischer hun aanpak wordt.

Antwerpen Groenplaats is het best te vergelijken met een zakje instantsoep dat geserveerd wordt zonder water: omdat de auteur ervoor koos om zijn verhaal extreem gebald te vertellen, wordt de lezer zo overvallen met feiten, verdachtmakingen en vermoedens dat deze bijna in dezelfde staat van verwarring gebracht wordt als het hoofdpersonage. Salvo na salvo van gebeurtenissen, veronderstellingen acties en tegenzetten en denkpistes worden als mitrailleurvuur op de lezer afgevuurd, zonder ook maar het minste rustpunt in te bouwen waardoor die lezer in shellshock achterblijft. En hoewel dat eveneens als positief kan ervaren worden, is het toch een zeer ongemakkelijke positie waarin Hubert Van Lier zijn publiek manoeuvreert. “Schrijven is schrappen” en “Kill your darlings” zijn populaire one-liners in het literaire milieu, maar Hubert Van Lier lijkt deze credo’s ditmaal net iets te ver te hebben doorgedreven. Het toevoegen van de voorschreven hoeveelheid water, had de soep veel verteerbaarder, wat smakelijker en vooral genietbaarder kunnen maken.

Deze compacte vertelstijl impliceert per definitie dat er weinig ruimte en inkt gereserveerd kan worden aan beschrijvingen, locaties en het tot leven brengen van de personages. Op de eerste bladzijden na wordt alles beperkt tot het absolute minimum. Er is enkel plaats gemaakt voor dat wat noodzakelijk is voor het verloop van het verhaal.

Toch heeft Antwerpen Groenplaats zeker potentie, want hoewel tijdens het lezen de samenhang niet altijd doordringt, heeft de auteur een mooi, degelijk, redelijk geloofwaardig en sluitend plot gecomponeerd waarin hij ons een blik gunt op hoe het er in een deel van de Antwerpse onderwereld aan toe zou kunnen gaan. Hoe hebzucht een mens kan veranderen en hoe paranoïa iemands denkwijze beïnvloeden kan.

Met pakweg twintig pagina’s extra had Antwerpen Groenplaats wellicht een groter publiek kunnen aanspreken. Nu kan ik het boek enkel aanraden aan lezers die zich graag laten overdonderen door een verhaal.

De score: 5/10