Erics BIBber Blog

De verpakking:
De sobere maar stijlvolle voorzijde wordt overheerst door de zwarte achtergrond en de grasgroene titel. Het grafische aspect toont een voedselketen van vreemde wezens, waarmee meteen de tendens van het boek wordt aangegeven. Ook op de achterzijde overheerst zwart, waarover in witte letters de korte inhoud, een blurb van James Rollins en wat info over de auteur gepositioneerd werd. Door de plaatsing van tekst waartussen nog een tekening gepropt werd, komt de achterflap nogal rommelig over.
Ook is het uitzonderlijk te moeten vaststellen dat de originele titel van dit werk - Fragment - nergens, zelfs niet in het colofon, terug te vinden is. Een vergetelheid van de uitgever misschien?

De inhoud:
Henders Island is geen stukje paradijs op aarde. Het heeft zich miljarden jaren lang in extreem isolement kunnen ontwikkelen tot een habitat voor de meest exotische, vraatzuchtige en dodelijke roofdieren die je je maar kunt voorstellen.
Een kleine groep wetenschappers plaatst een mobiel laboratorium op het eiland en begint in een race tegen de klok gegevens te verzamelen. Aan de ene kant is er de dreiging van het Amerikaanse leger, dat niets liever wil dan Henders zo snel mogelijk platbombarderen, en aan de andere kant zijn er de levensgevaarlijke Henders-wezens.
Eén ding is duidelijk. Als ook maar een van de Henders-wezens de oversteek naar het vasteland zou maken, dan zou dat zo drastisch ingrijpen in de bestaande biotoop, dat de mens in razend tempo uitgeroeid zou worden.


Het rapport:
De in Hollywood geboren Warren Fahy heeft al een aantal jobs achter de rug: van boekenverkoper, over statistisch analist tot databasebedeerder toe. Na jarenlang een column geschreven te hebben over films levert hij tegenwoordig teksten voor de website van Wowwee, een bedrijfje dat speelgoedrobots op de markt brengt. Momenteel woont hij met zijn vrouw, dochter en een aantal huisdieren in de Californische stad San Diego.

Hij is al heel zijn leven geïnteresseerd in het leven op aarde. Wat begon met het als kind opgraven van fossielen, lezen van de werken van vooraanstaande biologen en het bijwonen van hieraan gerelateerde colleges heeft zich nu gekanaliseerd in Eiland, waarmee hij zijn eerste stappen zet in de wereld van het spannende boek.

Hierin komen de wetenschappelijk geschoolde deelnemers aan een zeereis rond de wereld, die als basis dient voor een een realityshow, terecht op Henders Island, een zeer geïsoleerd eilandje in de Stille Oceaan. Aan land wordt de groep meteen geconfronteerd met een totaal onbekende flora en fauna, die extreem agressief reageert op de indringers en onder het oog van televisiekijkend Amerika meteen slachtoffers maakt. Het eiland wordt hermetisch afgesloten door de marine, terwijl wetenschappers een nieuwe poging wagen om het bizarre leven aldaar te inventariseren. Ondertussen staat het leger ongeduldig te trappelen om het eiland te vernietigen om zo te vermijden dat deze wezens ooit op het vaste land zouden terecht komen, want dat zou misschien wel het einde kunnen betekenen van de mensheid...

“Jurassic park voor de generatie van Lost”, staat er als lokkertje op de cover, maar vergeleken met dit meesterwerk van Michael Crichton valt Eiland wel zeer bleekjes uit. Het begint al met een totaal overbodig voorwoord dat bedoeld is om dit boek enige wetenschappelijke basis te verstrekken, maar dat een paar bladzijden later, na de proloog al zijn relevantie verloren heeft. Ook slaagt de auteur er niet in voor zichzelf uit te maken welke richting hij uit wil met het verhaal: invloeden van sciencefiction, horror, fantasy en technothriller vechten een al even verbeten gevecht uit, als de vreemde creaturen in het boek opgevoerd worden. Mogelijk probeert Warren Fahy door van meerdere walletjes te eten een groter lezerspotentieel voor zich te winnen, maar bereikt hij meer dan waarschijnlijk het tegenovergestelde: een grote schare lezers die zich niet kunnen vinden in dit boek met een identiteitscrisis dat ook niet eens mooi afgerond wordt.

Natuurlijk zal er wel een publiek zijn dat Eiland best de moeite waard vindt, want het boek leest enorm vlot weg, zit vol met razendsnelle actie en gruwelijke scenes, waardoor er wellicht niet lang gewacht zal moeten worden vooraleer de verfilming een feit is. Met dit in het achterhoofd heeft de auteur achteraan het boek, en op zijn webstek, al een aantal grafische impressies opgenomen van hoe hij Henders Island en sommige van zijn bewoners gevisualiseerd ziet. En die tonen dat het de auteur alvast niet aan verbeelding ontbreekt.

Warren Fahy slaagt er wel in de strijd om erkenning en roem tussen wetenschappers onderling aan te kaarten. Moet men het pad kiezen van de vakidioot en zich specialiseren? Of toch maar de populistische toer opgaan, en zo vaak mogelijk je mening over alles verkondigen? En hoe hoog mag de prijs oplopen die ervoor betaald moet worden?

Het grootste minpunt van dit verhaal is echter dat het er op quasi geen enkel front in slaagt geloofwaardigheid te creëren bij de lezer. Het begint al bij het gemak waarmee de regisseur, op simpele vraag, live televisiezendtijd verkrijgt. Het gaat verder met wijze waarop de auteur, bij monde van een van zijn personages in de vorm van groepsdiscussies, verwoede pogingen doet om zijn standpunten doorheen het boek wetenschappelijk te verantwoorden, maar die gesprekken zo slecht uitwerkt waardoor hij niet veel verder komt dan het declameren ervan. En het eindigt bij het gedrag van de op buitenaardse wezens geïnspireerde Henders, die ook deel uitmaken van de eilandfauna.

Het lokkertje dat de uitgeverij op de omslag plaatste, maakt zijn belofte niet waar en Warren Fahy heeft nog een lange weg af te leggen vooraleer zijn naam dezelfde weerklank zal hebben als Michael Crichton. Vooral lezende liefhebbers van films als Alien, Terminator, Critters en andere Lost Worlds zullen zeker veel plezier beleven aan dit Eiland.

Het verdict: 4/10

De verpakking:
Hoewel het geen cover is die meteen in het oog springt, wekt hij, eens opgemerkt, wel de nodige nieuwsgierigheid op door het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De donkere kleuren van de geheimzinnige schaduw aan de rand van het water in de nabijheid van een al even donker bootje maken een kandidaat koper meteen benieuwd naar de inhoud. Door het gebruik van niet al te grote letters voor auteursnaam en titel verstoren deze, in toch wel felle kleuren afgedrukte woorden het hele concept zelfs niet.

De achterflap is zeer sober uitgevoerd, met enkel maar witte letters op een zwarte achtergrond. Buiten de korte inhoud en een paar citaten uit de pers is er weinig extra informatie op te vinden, wat wel jammer is.

De inhoud:
Op het strand van Sint-Anneke wordt op een mooie zomerdag een dode vrouw in bikini aangetroffen. Ze ligt op haar rug onder een vrolijk gestreepte parasol. Een kogelgaatje in één van haar jukbeenderen wijst op moord. Een professionele moord. De politie staat voor een raadsel. Niemand weet wie de vrouw is, hoe ze op het strand gekomen is, laat staan waarom ze is geliquideerd.

Het rapport: 
De in Spanje verblijvende auteur Piet Teigeler werd in 1936 in Antwerpen geboren uit een Duitse vader en een Vlaamse.moeder. Door zijn afkomst beleefde hij tijdens de oorlogsjaren een woelige jeugd. Na een aantal uiteenlopende jobs achter de rug te hebben belandde hij in de journalistiek waar hij in een carriere die drie decennia overspande, opklom op de hiërarchische ladder. Na zijn pensioen dreven aan onze streken eigen kwaaltjes de man naar het zonnige zuiden, waar hij zich, van zijn pensioen genietend, toelegde op het schrijven van misdaadromans. Tevens was hij van 2004 tot 2008 voorzitter van de International Association of Crime Writers, een wereldwijd verspreide organisatie die de misdaadauteurs verenigt en hun belangen verdedigt.

Na in de jaren zeventig van vorige eeuw, samen met Eddy van Hee onder het pseudoniem Woody Dubois, al twee spannende boeken gepubliceerd te hebben, begon hij in 1995 met Een dode op Sint-Anneke solo en onder zijn eigen naam, aan een tiendelige reeks over de Antwerpse commissaris John Carpentier en zijn partner hoofdinspecteur Leo Dewit, waarvan in 2007 het laatste deel Dood verscheen.

Een dode op Sint-Anneke begint met ... een dode op Sint-Anneke: commissaris Carpentier en zijn collega Dewit worden opgeroepen als op het Antwerpse Scheldestrand het ontzielde lichaam van een jonge vrouw gevonden wordt, die met slechts één schot professioneel uit de weg geruimd lijkt te zijn. De zoektocht naar de dader brengt het duo in contact met bodybuilders, de weduwenaar, Italianen en ex-bajesklanten. Kandidaat moordenaars genoeg, maar wie heeft er een valabel motief?

Met zijn kabbelend, gezapige verloop is dit verhaal een rustpunt in de wereld van het spannende boek: met een bijna antiek aandoende gezapigheid verhaalt de auteur met een zekere nonchalance de avonturen van dit duo, die een personificatie lijken te zijn van de oude en de jonge stieren uit het bekende mopje: John, die met zicht op zijn pensionering alles al gezien en meegemaakt heeft, is tactvol maar amper in de luren te leggen, terwijl Leo, die nog met een overvloed aan enthousiasme en geestdrift op elke zaak en verdachte aanvalt, altijd overtuigd is van zijn gelijk en dat met alle middelen wil bevestigd zien.

De auteur draagt zijn geboortestad Antwerpen in zijn hart, en deelt haar dan ook een niet onbelangrijke rol toe in Een dode op Sint-Anneke: van de verloederde wijk Dam tot het daarmee enorm contrasterende milieu van de nouveaux riches die enkel resideren in panden met zicht op het water. En natuurlijk de favoeriete badplaats van de Signoren: het op wandelafstand van de stad gelegen strand van Sint-Anneke, op de linker Scheldeoever. Het is eigenlijk ongewoon te moeten vaststellen dat, in een eerste boek van een serie, de locatie beter beschreven wordt dan de levensloop van de hoofdpersonages. Van deze laatsten krijgen we weliswaar net iets meer mee dan noodzakelijk is voor het verhaal, maar vooral Dewit blijft een nobele onbekende. Het feit dat het boek ver onder de tweehonderd bladzijden blijft steken, zal hier ook wel iets mee te maken hebben, want er moet natuurlijk ook nog een verhaal verteld worden.

En die plot, die er best mag wezen, wordt, als een bootje op de Schelde, rustig voortkabbelend verteld met een hoog realiteitsgehalte waarin Carpentier een leven leidt met momenten van genot en momenten van hard werken en leidt tot een onverwachte ontknoping die geserveerd wordt voor een nog meer verrassend dessert, waar het verhaal even en zonder waarschuwing in ruw water terecht komt. Het lijkt wel alsof Piet Teigeler zijn publiek pakweg hondervijftig bladzijden in slaap probeert te wiegen om het dan te dood te laten schrikken. Zo groot is het contrast tussen het einde en de rest van het boek.

Een dode op Sint-Anneke is een prima geschreven policier die, ver van de flitsende actie, zeer dicht bij de realiteit aanleunt en daardoor een zeer geloofwaardige indruk maakt, en die de lezer zelfs vijftien jaar later nog altijd nieuwgierig maakt naar meer leesvoer van de hand van Piet Teigeler.

Het verdict: 7/10

De verpakking:
Deze pocket heeft een in overwegend roze-rode tinten uitgevoerde cover die weinig heeft om de interesse van de potentiële koper te wekken. De uitgever gaat er wellicht van uit dat de auteursnaam, die in opvallend contrasterend wit wel opvalt, genoeg is om het boek op te pakken. De layout ligt wel in de lijn van de andere pockets van deze auteur die uitgegeven worden onder het label Poema.
De achterflap wordt overheerst door de korte inhoud en een aantal citaten uit diverse recensies. De informatie over de auteur is tot het absolute minimum beperkt.

De inhoud:
Ex-muzikant Harper Cole heeft om aan de kost te komen een zeer exclusieve internet-sexbabbelbox opgericht: EROS. Voor fabelachtig veel abonnementsgeld garandeert EROS absolute anonimiteit. Alleen Harper heeft – als systeembeheerder – toegang tot alle informatie. Harper voelt dat er iets goed mis is als plotseling zes EROS-abonnees abrupt stilvallen. Wanneer een EROS-klant vermoord wordt gevonden, tipt hij de politie. Tot zijn afgrijzen blijken alle zes vermoord. Maar van tipgever wordt Harper als snel verdachte: wie anders kan immers kan de identiteit van de EROS-abonnees achterhalen? Om zijn onschuld te bewijzen besluit Cole een val te zetten...

Het rapport:
Als zoon van een Amerikaanse militaire arts zag Greg Iles vijftig jaar geleden het levenslicht in het Duitse Stuttgart, maar bracht zijn jeugd door in Natchez, Mississippi, waar hij nu nog altijd met zijn gezin verblijft en een aantal van zijn verhalen situeerde. Na zijn studies leefde hij voor de muziek, maar toen het vele touren met zijn groep Frankly Scarlet niet meer verenigbaar was met zijn gezinsleven, stapte hij uit de groep, en begon hij aan het schrijven van zijn eerste boek Spandau phoenix. Een fictief verhaal over Hitlers rechterhand Rudolf Hess. Maar zijn liefde voor muziek kan hij niet verlochenen en hij is, samen met onder andere Stephen King en Scott Turow, één van de leden van de coverband The rock bottom remainders.

Ook zijn tweede boek Black cross, waarin de holocaust centraal staat, speelt zich af in Duitsland. Zowel door een tegenvallende verkoop als de angst om gebrandmerkt te worden als de nieuwe Jack Higgins, gooide de auteur het roer om en begon met Doodsangst te schrijven over psychologische dilemma’s en moeilijkheden. Ondertussen kan hij bogen op een mooie schrijverscarriere en verschijnt later dit jaar zijn twaalfde boek. Op de eerste twee oorlogsromans na werden ze ondertussen allen naar het Nederlands vertaald.

In Doodsangst maken we kennis met Harper Cole, een man die zijn leven mooi op orde heeft. Om een jeudgvriend een plezier te doen, brengt hij zijn dagen door als moderator op EROS, een erotisch getinte internetgemeenschap, met onder andere een forum en chatfaciliteiten, waarvoor de leden een hoog abonnementsgeld aangerekend wordt. Als op een dag één van de leden in haar huis vermoord wordt teruggevonden, legt Harper de link met andere leden die niet meer online komen maar wel hun lidgeld blijven betalen. Hij tipt de politie en krijgt tot zijn afgrijnzen gelijk als ze allen overleden zijn. Maar omdat politie en FBI er niet meteen in slagen een dader aan te houden, komen Harper en zijn oude vriend steeds meer onder verdenking te staan. De situatie wordt zo onleefbaar dat ze zich gedwongen zien zelf de jacht op deze seriemoordenaar te openen...

Doodsangst is niet alleen de angst om te sterven, maar eveneens de angst om het goede leven dat je met je gezin en vrienden leidt, te verliezen. Greg Iles heeft dat ook goed aangevoeld en slaagt erin zijn hoofdfiguur op te zadelen met beide angstgevoelens. Door het verhaal te vertellen in de eerste persoon enkelvoud, brengt hij die emoties ook dicht bij de lezer, waardoor het boek onder je vel kruipt. Enkel het iets te lang uitspinnen van het verhaal, en de daaruit voorvloeiende deuk in de spanningsboog in het tweede deel houden deze op zichzelf staande thriller van een maximumscore.

Door de snelle evolutie die de laatste jaren plaats vindt in de informatica, is het altijd een gevaarlijke keuze om die technologie een grote rol toe te bedelen in verhalen. Maar de auteur is er merkwaardig genoeg in geslaagd om de computertechnologie van dertien jaar geleden zo te gebruiken en beschrijven dat het voor het overgrote deel nog altijd niet gedateerd over komt. Enkel het veelvuldige gebruik van antwoordapparaten en de bijna volledige afwezigheid van mobiele telefoons maken de lezer er attent op dat dit boek al een respectabele leeftijd heeft bereikt. Ook is het jammer dat er een inconsistentie geslopen is in het afdrukken van chatsessies: allen worden ze in vette letters afgedrukt, behalve het laatste, dat in het gewone lettertype op papier gezet werd. Wellicht werd hiertoe besloten omdat het makkelijker was om de spanning op te voeren als de lezer niet afgeleid wordt door een constante afwisseling van vette en gewone tekst als de online conversatie en de gedachten van een van de deelnemers aan dat gesprek in de aanloop naar de ontknoping, die pas op de laatste bladzijden ontvouwd wordt.

Maar veruit het sterkste aspect van Doodsangst, zijn de figuren die erin rondlopen en hun onderlinge banden. Greg Iles toont zich een meester in het uittekenen van zeer complexe personages met een markante geschiedenis die hen gevormd heeft. Het resultaat zijn intrigerende karakters die de lezer niet kunnen koud laten. En dat zonder ook maar één enkele keer de grenzen van het geloofwaardige te overschrijden. Maar de lezer zal wel moeten constateren dat er een hoge concentratie aan medisch geschoolde personen in dit werk opgevoerd worden. Zou de achtergrond van de auteur hierin een rol gespeeld kunnen hebben?

Met Doodsangst heeft Greg Iles een opvallende entree gemaakt in de Nederlandstalige wereld van het spannende boek. Hij levert een zeer degelijke thriller af die zowel een policier als een technothriller is en die ook nog komt aankloppen bij de deur van het medische spannende boek, zonder te vervallen in uitgereide documentatie van de gebruikte technieken, waardoor het verhaal niet alleen zeer genietbaar is voor de techneuten onder ons, maar voor alle liefhebbers van het genre, waaraan ik het meteen maar aanraadt om het boek vast te nemen als ze eropuit lopen of het nog ergens in de stapel liggen hebben.

Het verdict: 8/10

De verpakking:
De in blauwe tinten afgedrukte foto straalt, ondanks de geportretteerde rennende figuren rust uit. Toch is hij tegelijkerijd opvallend genoeg om de aandacht te kunnen trekken. Auteur, titel en de vermelding dat het om een financiële thriller gaat zijn gegroepeerd in een zwarte band. Het gebruik van goudkleurige letters past weliswaar perfect bij de titel, maar is er ook verantwoordelijk voor dat de naam van dit werkstuk niet vanuit alle hoeken leesbaar is, wat toch wel als een minpuntje beschouwd kan worden.
De achterflap getuigt van weinig creativiteit: zo wordt het gros van de tekst daar ook in een band geplaatst, maar deze is wel van een andere – olijfgroene – kleur, die totaal niet past bij het blauw van de afbeelding waarover deze werd aangebracht. Op een fotootje en website van de auteur na, is alle info aanwezig. Opvallend is zelfs de afwezigheid van schreeuwerige blurbs, wat ik als positief ervaar, want zo is er meer ademruimte op de omslag. Ook staat er nog een kemel van jewelste in de achterflaptekst. We lezen: “En ja, hij is inderdaad familie van Kurt Vonnegut (Catch 22).”, maar Catch 22 werd geschreven door Kurts vriend Joseph Heller.

De inhoud:
Grove O’Rourke is een hotshot op Wall Street. Hij beheert het vermogen van rijke particuliere beleggers en haalt goud geld binnen voor zijn firma. Compleet onverwacht is Grove getuige van de bizarre en bloederige dood van zijn beste vriend Charlie. In het aquarium van Boston wordt Charlie voor de ogen van vijfhonderd van zijn feestende gasten door drie haaien aan stukken gescheurd. Geschokt en ontdaan is Grove vastbesloten om erachter te komen wie verantwoordelijk is voor de dood van zijn beste vriend. Zijn zoektocht leidt hem naar een wereld waar geld en hebzucht een grote rol spelen.

Het rapport:
Als zoon van een Amerikaans militair vond de in Lake charles, Louisiana geboren Norbert Vonnegut door het vele verhuizen in zijn jeugd nergens een echte vaste honk. Later studeerde hij af aan de Harvard Business school en vestigde zich in New York, waar hij met vrouw en kinderen resideert en zijn brood verdient in de financiële wereld van Wall Street, waar hij sinds 2006 managing director is bij een beleggingsinstelling.

Na jaren alleen maar financiële rapporten uit zijn pen te hebben laten vloeien, vond Norbert Vonnegut het op zijn eenenvijftigste tijd om zich een aan fictie te wagen. Het was een logische keuze om het verhaal te situeren in de wereld die hij het beste kent: het financiële hart van Amerika. Het resultaat kunnen we lezen in zijn als Snel geld aangekondigde, maar onder de titel Goud geld uitgebrachte spannend debuut..

Hierin maken we kennis met de succesvolle kapitaalbeheerder Grover ‘Grove’ O’Rourke, die op het verjaardagsfeestje van de vrouw van zijn beste vriend Charlie Kelemen in het New England Aquarium van Boston getuige is van de verdrinking van Charlie in het immense zoutwaterbassin waar onder meer haaien in rondzwemmen. Zijn ogen amper gelovend belooft Grove zichzelf niet te rusten tot hij de mogelijke daders achter dit drama ontmaskerd heeft. Tijdens zijn zoektocht wordt menig stinkend potje geopend en blijkt dat niet iedereen is wat hij of zij lijkt te zijn. Maar ondanks het gevaar zijn job en zelfs zijn leven erbij in te schieten, bijt Grove zich, zoals de haaien in Charlies lichaam, vast in deze zaak.

Daar waar velen, waaronder zelfs een aantal scenaristen, vóór hem niet in slaagden, lukt Norbert Vonnegut, een man van middelbare leeftijd maar ook een groentje in het schrijversvak merkwaardig genoeg wel: hij is een van de weinigen die het voor elkaar kregen om de sfeer, de snelheid en de snelle opeenvolgingen van verschillende scènes, die de hedendaagse moderne televisieseries kenmerken feilloos over te brengen op papier. En terwijl Goud geld voortdendert als een op hol geslagen trein, slaagt de auteur er nog in om de lezer een blik te laten werpen op het hectische leven bij een beleggingsfirma. De collegialiteit enerzijds en wedijver anderzijds tussen collega’s, de spanningen met het management, geheime aganda’s en moeilijkheden met zij die het kapitaal leveren worden kort maar doeltreffend beschreven wat enorm bijdraagt tot het realisme van het verhaal dat op geen enkel moment verveelt. Kortom Norbert Vonnegut is er met verve in geslaagd de financiële thriller hip te maken.

Zoals zo vaak in door vaart gedreven boeken wordt er dan natuurlijk wel ingeleverd op het modelleren van personages, locaties en achtergrondinformatie, maar gelukkig voelt het niet aan als een gemis. Behalve dan het gebrek aan verklaringen van een aantal termen uit de beleggings- en beurswereld die vooral in het begin van het boek naar het hoofd van de lezer geworpen worden. Maar al snel blijkt dat het boek ook best leesbaar is zonder een verklarende woordenlijst. En veel wordt goedgemaakt door de enorm snedige conversaties: er wordt quasi nooit de tijd genomen voor een rustig gesprek. Inleidende woorden worden overgeslagen en er wordt meteen ter zake gekomen, in gebalde sprekken die, afhankelijk van het doel, druipen van sarcasme, macho-gedrag of andere emoties.

En ook het plot van deze whodunit mag er wezen, hoewel de basisoorzaak van Charlies dood vrij banaal en doordeweeks is - feiten die ook in de Benelux regelmatig het nieuws halen - weet de auteur er toch nog een paar onverwachte draaitjes aan te geven die zorgen voor de nodige verrassingen.

Goud geld is een zeer modern spannend boek dat volledig in de stijl ligt van de Amerikaanse actieseries van dit moment. Deze atypische financiële thriller is dan ook meer dan geslaagd debuut.

Het verdict: 8/10

De verpakking:
Bruin en wit overheersen de cover. Op het eerste zicht lijkt deze bij de inhoud te passen, maar bij een nauwkeurige kijk blijkt de vrouw een blanke dame te zijn, waardoor de compositie terug lijkt te vallen in de categorie vakantieherinneringen. En als lezer vraag je je enkel maar af of die grote steen blijft liggen of van zijn sokkel gaat rollen, want dat is het enige spannende aan deze voorpagina.
Op de achterzijde komen dezelfde kleuren terug en wordt vrijwel alle nuttige informatie vermeld. Enkel een referentie naar een website van de schrijfster of de uitgever ontbreekt

De inhoud:
Tess Minnaert, een Nederlandse rechercheur bij moordzaken, probeert het geheim achter het verraad van haar grootvaders verzetsgroep te ontrafelen. Dat brengt haar in het verwarrende Zuid-Afrika van vlak na de verkiezingen. Daar dreigt de geschiedenis zich te herhalen: liefde en verrad lopen dwars door elkaar heen.

Het rapport:
De in Arnhem geboren Conny Braam trok op jonge leeftijd naar de Nederlandse hoofdstad om zo snel mogelijk haar droomjob te kunnen uitoefenen. Haar job bij het dagblad Trouw bracht haar in contact met ballingen van het Zuidafrikaanse regime. Danig onder de indruk van hun verhaal ligt ze mee aan de basis van de Anti-Apartheidsbeweging Nederland, waarvan ze bijna vijfentwintig jaar voorzitster was. Gedurende het grootste deel van die tijd werd het schrijven in de koelkast gestoken, maar in 1992, even na de vrijlating van Nelson Mandela, kijkt ze in haar deduut Operatie Vula terug op haar actieve verzetsdaden tegen de apartheid.

In 1996 maakte ze met haar derde boek, Zwavel, haar fictie debuut waarmee ze meteen een nominatie voor de Gouden Strop in de wacht sleepte. Later volgden nog zes werken van haar hand, waarvan het meest recente, De handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek, eind 2009 verscheen. In 2008 werd Zwavel heruitgegeven

Tess Minnaert, een jonge rechercheur bij de Amsterdamse moordbrigade groeide op in het hotel dat haar grootmoeder Marie samen met drie andere vrouwen uitbaatte. Na het overlijden van Marie, halen de verzamelde vaste gasten van het hotel herinneringen op aan vroegere tijden. Enkel rond het oprollen van Tess’ grootvaders verzetgroep blijft een zweem van geheimzinnigheid hangen. Zo ook lijkt er over de mogelijke betrokkenheid van een naar Zuid-Afrika uitgeweken Nederlandse miltair geen consensus te bestaan. Vastbesloten deze man eens op te zoeken boekt Tess een reis naar Zuid-Afrika, waar ze niet alleen geconfronteerd wordt met de schrijnende naweeën van het apartheidsregime en het aldaar nog altijd sluimerende (neo)nazisme, maar ook met onverwacht familieverraad.

Met Zwavel levert Conny Braam een mooi literair werkstuk af, waarin ze, met kennis van zaken en goochelend met bij wijlen prachtig woordgebruik de lezer op sleeptouw neemt door het officiëel net verenigde Zuid-Afrika, waar in de praktijk echter nog altijd onoverbrugbare kloven tussen blank en zwart blijven bestaan en zelfs moedwillig in stand gehouden worden. Deze keiharde confrontatie met een al even harde realiteit, die zorgt voor een niet te overtreffen geloofwaardige achtergrond is veruit het sterktste punt van het boek.

Jammer genoeg zijn de personages in het boek niet van diezelfde kwaliteit. Zelfs van het hoofdpersonage geeft de auteur niet meer prijs dan wat nodig is om het verhaal gaande te houden. Het blijven allemaal slechts bordkartonnen figuren, waarvan er slechts enkelen gestoffeerd worden met een laagje racisme. Allen zetten in hun handelswijze eigenbelang voorop waardoor liefde en verraad, voor zover deze gevoelens al een kans krijgen, gedegradeerd worden tot figuranten, in plaats van de hoofdrollen, die ze eigenlijk verdienen.

De auteur heeft zich wel de moeite getroost een degelijk plot te bedenken waarin een drietal verhaallijnen Nederland met Zuid-Afrika verbinden en aldaar samenkomen. Maar het uitschrijven had wat meer overdacht mogen gebeuren, want de lineaire wijze waarop het verhaal verteld wordt, neemt veel van de potentieel aanwezige spanning weg, waardoor er maar weinig meer resteert dan een opsomming van een seriële aaneenschakeling van feiten. Ook bij het gemak waarmee het hoofdpersonage vertrouwd wordt door zowel blank als zwart, zal bij de liefhebber van het spannende boek meteen een hoop vraagtekens plaatsen.

Dit is weer zo’n roman die door thematiek, setting en vooral realisme onverwacht en wellicht onbedoeld – getuige daarvan de NUR code 300 oftewel literaire fictie; algemeen – zijn weg naar de wereld van het spannende boek gevonden heeft. Puur als roman beoordeeld, scoort Zwavel dan ook erg goed, maar het verhaal van de jonge vrouw die op zoek naar haar verleden geconfronteerd wordt met wereldgeschiedenis, had nog zoveel aangrijpender en sterker uit de hoek kunnen komen door slechts één extra verbandje te leggen in de stamboom van het hoofdpersonage. Meer zelfs dan een literaire roman is dit boek een aanklacht tegen apartheid - het stokpaardje van Conny Braam – waarmee de auteur die lezers probeert te bereiken en te raken aan wie haar hon-fictie, haar pamfletten, journalistieke artikels en redevoeringen onopgemerkt voorbij gingen. Maar het werkt wel, want het is quasi onmogelijk om dit boek onberoerd aan je te laten voorbij gaan..
Samengevat is Zwavel een goede roman, maar een zwak spannend boek.

Het verdict: 4/10 (Als roman beschouwd: 7/10)

Mijn boekenkast

244 nieuwe aanwinsten

83 boeken gelezen, wat neerkomt op 25513 bladzijden of gemiddeld 307 blz per boek en 69,8 blz per dag.

Auteurs

59 mannelijk – 56 verschillende - populairste: Aspe Pieter  met 03 boeken

22 vrouwelijk - 21 verschillende - populairste: Verhoef Esther met 02 boeken
2 gemende duo’s – 2 verschillende

Van 49 auteurs las ik voor het eerst een boek

Geografie

België                           31 boeken van 27 verschillende auteurs

Nederland                    28 boeken van 27 verschillende auteurs

USA                            13 boeken van 13 verschillende auteurs

Groot-Brittannië           4 boeken van 4 verschillende auteurs

Duitsland                     3 boeken van 3 verschillende auteurs

Noorwegen                 2 boeken van 2 verschillende auteurs

Zwitserland                  1 boek van 1 auteur

Australië                      1 boek van 1 auteur

Ouderdom (van de eerste Nederlandstalige editie)

                        1959    1                                  2006      2
                        1992    1                                 2007      5

2003    2                                 2008    20
            2004    1                                 2009    48

                        2005    3                                

Quotering

                         0/10:   0                      4/10:   7                         8/10:   12

                         1/10:   1                      5/10:   8                         9/10:   2

                         2/10:   2                      6/10:   19                     10/10:   1

                         3/10:   7                      7/10:   24                    

 Maakt een gemiddelde van 6,0 per boek

Beste boeken

Beste boek                  :                                   Nesbo Jo – De sneeuwman
Beste Nederlandstalig boek:                            Verhoef Esther – close-up
Beste boek van 2009:                          Nesbo Jo – De sneeuwman
Beste Nederlandstalig boek van 2009: De Jong Annet – Dossier Tobias

De buitenkant:
Hoewel opvallend van kleur, is dit geen cover die aanzet om het boek op te pakken. Het moeraslandschap van Florida, en de oranje schijn van het zonlicht dat door de bomen schiet bevat te weinig elementen om te intrigeren.
De achterzijde is stylistisch wat beter en bevat alle verwachte informatie over zowel boek als auteur, maar het kleurgebruik is al even twijfelachtig.

De achterflap:
Elena Estes heeft voor haar roekeloosheid een hoge prijs betaald: niet alleen verloor ze haar baan bij de politie van Miami, maar haar eigenzinnige gedrag kostte ook nog het leven van een politieman. Teruggetrokken leeft ze nu op een ranch in Florida, met haar paarden als enig gezelschap.
Dan krijgt ze onverwacht bezoek. De vroegwijze, twaalfjarige Molly Seabright vermoedt dat Erin, haar oudere stiefzus, iets ergs is overkomen. Erin, achttien jaar en een onruststookster, werkt als stalknecht bij een manege. Maar al enkele dagen is er geen teken meer van haar vernomen. Molly vraagt Elena het verdwenen meisje op te sporen.
Al spoedig raakt Elena verwikkeld in een uiterst gevaarlijk wereldje, bevolkt door de superrijken en lieden die geen enkel mededogen kennen – een wereld gedreven door macht, drugs en nietsontziende manipulatie. Elena gaat op onderzoek uit om te achterhalen wat er met Erin is gebeurd, vóór het te laat is...


Bespreking:
De in 2009 vijftig geworden schrijfster Tami Hoag werd geboren in Iowa, groeide op in Minnesota en verdeelt haar tijd nu over Los Angeles en Palm Beach County, Florida, waar ze een vaste, fanatieke en succesvolle deelneemster is aan de jaarlijkse dressuurwedstrijden.

Net als onder andere Tess Gerritsen begon ze haar loopbaan als auteur met het schrijven van romantisch getinte verhalen waarvan ze er tussen 1988 en 1994 zeventien uit haar pen liet vloeien. In 1995 trad ze, met Gekidnapd toe tot het contingent misdaadauteurs. Ondertussen heeft ze al tien spannende boeken op haar palmares staan en worden deze gepubliceerd in meer dan twintig talen.

Dubbelspel is op de Nederlandstalige markt voorlopig nog een op zichzelf staand boek, maar het hoofdpersonage zal wel terugkeren in het volgende werk van haar dat naar het Nederlands zal vertaald worden en wat dan de opvolger van De laatste engel zal moeten worden. Het is gesitueerd in de wereld van de paardensport die zijn winters hoogtepunt kent in Palm Beach County, Arizona. Men kan moeilijk beweren dat Tami Hoag niet weet waarover ze schrijft.

De, na een mislukte operatie, onslagen rechercheur Elena Estes leeft teruggetrokken op een manege waar ze haar – zowel fysieke als psychische - wonden likt als ze gecontacteerd wordt door de twaalfjarige Molly Seabright, die haar vraagt de verdwijning van haar net meerderjarige stiefzus Erin te onderzoeken. Elena neemt de zaak aan maar stuit overal op onverschilligheid. Maar hoe dieper ze graaft, hoe meer vreemde zaken ze opmerkt. Houden deze allen verband met elkaar? Samen met de plaatselijke rechercheur James Landry begint ze, met gevaar voor eigen leven, alle rafels uit elkaar te halen, in een poging Erin Seabright terug te vinden.

Net zoals Dick Francis kent ook Tami Hoag de wereld van de paardensport uit de eerste hand. Ze slaagt er moeiteloos in het megacircus te beschrijven en neemt als een volleerd gids de lezers bij de hand met haar beschrijvingen van deze microcultuur, waarin de superrijken hun paarden toevertrouwen aan vet betaalde trainers en veel belovende handelaars, terwijl illegale immigranten ingezet worden om het vuile werk op te knappen. Een wereld dus waar rijk en arm wel heel dicht bij elkaar zitten en waar het vele geld dat erin omgaat garant staat voor bedrog en afgunst en die malafide personen aantrekt zoals vliegen naar een brandende kaars toefladderen. Maar in haar haast om deze microcosmos te openbaren voor de lezer, en in een beweging door ook nog alle personages voor te stellen, komt Dubbelspel zeer traag op snelheid. Het vraagt zelfs een beetje doorzettingsvermogen om het boek niet meteen dicht te klappen.

De belangrijkste beweegreden om op dat moment toch maar door te lezen zijn de personages die de auteur op papier uittekent: op een enkele uitzondering na zijn het allemaal zeer complexe personages, die getekend door hun eigen geschiedenis door het leven gaan en er toch maar proberen het beste van te maken. Geen grijze muizen, maar allen karakters die aanspreken en emoties losweken.

Pas veel later komt de vaststelling dat er een meesterlijk plot verstopt zit onder al die langdradigheid. De auteur bedelft haar lezers onder massas’s verdachtmakingen en complottheorieën. Maar hoewel dit ingewikkeld kluwen van verhaallijnen er nog in slaagt de waardering van Dubbelspel nog flink in de hoogte te jagen, is het op dat moment al te laat om er nog een meesterwerk van te maken. Zo is het ook jammer dat Tami Hoag er niet helemaal in geslaagd is om de ontknoping volledig aan het oog van de lezer te onttrekken tot in de finale, maar toch is deze nog verrassend genoeg om met een positief gevoel afscheid te nemen van Dubbelspel, als ze helemaal aan het eind haar verleden als vrouwelijk romancier niet kan verloochenen en nog een rose gekleurd happy end serveert als dessert net voor het finale orgelpunt.

Met Dubbelspel toont Tami Hoag vooral belofte naar meer. Ze laat glimpen zien van haar mogelijkheden die haar bij de top van de misdaadauteurs zouden kunnen brengen, maar moet vooral nog leren doseren, want hoewel mensen eerst in slaap wiegen en dan laten schrikken in het echte leven gegarandeerd werkt, bestaat het gevaar dat een aantal lezers niet zoveel geduld hebben en het boek, onterecht trouwens, wegleggen, waardoor ze niet meer gewekt kunnen worden.

Mijn score: 7/10