Erics BIBber Blog

De verpakking:
Deze bijna nietszeggende cover van smog over een deeltje van de skyline van New York, met als blikvangers het Empire state building en Manhattan bridge, maakt een sobere indruk. Tot je frank valt en bemerkt dat er in The city that never sleeps op een uitzondering na, geen enkel licht ontstoken is. Voor een spannend boek is de cover, mede door het gebruikte kleurenpalet, dan ook behoorlijk onopvallend. De titel trekt nog de meeste aandacht. Niet alleen door zijn kleur, maar vooral door de woorden zelf, want wie vraagt zich niet af wat er achter “De laatste dagen van Amerika” zou kunnen schuilgaan. Opvallend is wel dat de uitgever afgestapt is van het gebruik van de vertrouwde stempel “Leesexemplaar” om de recensie-exemplaren die uitgestuurd worden te merken, maar die vervangen heeft door de vermelding “Gratis exemplaar” die nu in een opvallend oranje bol op de cover gedrukt staat, en alle aandacht naar zich toe trekt..

De inhoud:
Een nieuwe terroristische aanslag heeft de Verenigde Staten op hun grondvesten doen schudden. De bevolking is massaal de steden ontvlucht en door tekorten aan voedsel, brandstof en medicijnen is het land uiteengevallen. Zwaarbewapende milities hebben het heft in handen genomen en de regering staat machteloos.
Samuel Simpson, een jonge Canadese journalist, staat voor een onmogelijke taak. Samen met de Nederlandse arts Miriam van der Pol en vijf anderen moet hij bewijs zien te vinden voor de massamoord waaraan een groep gearresteerde militieleiders zich schuldig zou hebben gemaakt. Als het VN-team dit bewijs niet binnen een week kan leveren, moeten de oorlogsmisdadigers worden vrijgelaten. Wanneer Samuel erachter komt dat er een verrader in hun midden is, lopen de spanningen op.


Het rapport:
De Amerikaan Brendan DuBois werd geboren en getogen in de staat New Hampshire, waar hij nog altijd verblijft met zijn vrouw en hun huisdieren. Vooraleer hij in 1999 besloot voltijds als auteur door het leven te gaan, had hij al een carrière als journalist achter de rug. Ondertussen heeft hij al honderden kortverhalen op zijn naam staan, waarvan er enkele bekroond werden. Ook publiceerde hij tot nu toe al twaalf thrillers, waarvan de helft met Lewis Cole in de hoofdrol. Slechts twee van zijn boeken werden naar het Nederlands vertaald: zijn uit 1999 daterende bestseller Vuur uit de hemel, waarin hij de Cuba-crisis laat uitgroeien tot een kernoorlog die de USA zwaar treft. En nu, meer dan tien jaar later is er De laatste dagen van Amerika, dat ook weer een door nucleaire aanslagen verzwakt en ontregeld Amerika als setting heeft.

In dit laatste boek volgen we de Canadese journalist Samuel Simpson, die als lid van een zevenkoppig vnforus-onderzoeksteam het noorden van de staat New York doorkruist op zoek naar bewijzen van misdaden tegen de menselijkheid die de gewapende milities die het gebied controleren zouden begaan hebben tegenover uit de steden op de vlucht geslagen landgenoten. Als er geruchten gaan dat hun taak van binnen uit gesaboteerd wordt, begint Samuel verdenkingen te koesteren tegen een van zijn teamleden en beginnen de relaties tussen de groepsleden onderling erg stroef te verlopen.

Hoewel een titel als deze de verwachtingen schept van een grootst opgezet verhaal vol spectaculaire scenes, besluit Brendan DuBois net de tegenovergestelde weg in te slaan en te focussen op het individu. Deze aanpak resulteert in een zeer beklijvend en pakkend verhaal. De lezer volgt als het ware door een vergrootglas de hoofdrolspeler, die in deze voor hem vreemde omgeving met de billen dichtgeknepen van angst, enkel voortgedreven door zijn overlevingsdrang, de hachtelijke situaties waarin hij komt te verkeren, doorstaat. Mede door deze kleinschaligheid slaagt de auteur er ook in de cast zeer beperkt te houden, wat het leesplezier alleen maar vergroot.

Vanaf de eerste bladzijde staat dit verhaal als een huis en houdt het de lezer in zijn ban tot aan het finale punt; zonder ook maar het minste deukje op te lopen qua degelijkheid, geloofwaardigheid en realisme. Pas na meer dan tweehonderd bladzijden verschuift de focus een beetje naar het grotere geheel waarin Samuel en zijn companen zich bewegen en wordt De laatste dagen van Amerika een meer traditionele thriller.

Rest enkel de vraag waarom de auteur ervoor opteerde om dit verhaal te situeren tegen de fictieve achtergrond van een door aanslagen bijna uiteengevallen Verenigde Staten van Amerika waar de wet van de sterkste geldt. Wellicht mag dit voor zijn thuismarkt een extra spanningsfactor betekenen; een klap in het gezicht van de altijd vol van zichzelf zijnde Yankees, misschien? Maar voor de buitenlandse lezer, zoals wij Vlamingen en Nederlanders, heeft dit geen echte meerwaarde en had het boek zich net zo goed – en misschien wel beter – kunnen afspelen op een van de vele plaatsen in de wereld waar de VN echt actief is als bewaker van de vrede.

Brendan DuBois heeft met dit werk een pareltje op papier gezet dat in de lijn ligt van Tomas Ross’ Koerier voor Sarajevo en Willem Asmans Wondermans eindspel. En na het lezen ervan vraagt een lezer zich echt wel af waarom al die andere boeken van deze auteur nog niet in het Nederlands te verkrijgen zijn. Of zijn Vuur uit de hemel en De laatste dagen va Amerika nu net de kwalitatieve uitschieters in de portfolio?

Het verdict: 9/10

De verpakking:
Als deze cover een ding doet, dan is het opvallen: In witte koeien van letters wordt de titel, alle spellingsregels aan de laars lappend, in vier stukken gehakt, uitgesmeerd over het grootste deel van het beschikbare oppervlak. En wat is er mis met “claustrofobie”? Veel blijkbaar, want de uitgever opteerde voor het Engelse “claustrofobia”. Hopelijk denkt de potentiële koper of lezer niet dat het een Engelstalig boek betreft dat verkeerdelijk tussen de Nederlandstalige boeken gelegd werd. Op de overblijvende ruimte worden nog de naam van de auteur en een vrij onopvallende foto van een spoortunnel gepropt, die door het felle licht aan het einde van de tunnel toch iets mysterieus aan de voorpagina toevoegt.. Het geheel is veel te druk, maar je zal er wellicht niet naast kunnen kijken. De invulling van de achterflap is beter geproportioneerd, en evenwichtiger uitgevoerd. Wel is het te betreuren dat de korte inhoud een paar onzorgvuldigheden bevat.

De inhoud:
Tijdens het spitsuur in Londen wordt een overvolle metro gekaapt en tot stilstand gebracht in een van de tunnels die het metrosysteem rijk is. Een groepje christelijke fundamentalisten dreigt de tunnel op te blazen, waardoor die onder water zal komen te staan; een soort massale doopplechtigheid.
De machinist van de trein, George, lijdt – ironisch genoeg voor een metrobestuurder – aan een ernstige vorm van claustrofobie, en het gevoel ondergronds opgesloten te zitten drijft hem zowat tot waanzin.
De kapers hebben een satellietverbinding aangelegd, waardoor honderduizenden kijkers verspreid over de hele wereld de kaping live kunnen volgen via de internationale nieuwszenders. De autoriteiten staan machteloos: met honderden gegijzelden is dit de grootste terroristische dreiging sinds 11 septermber. Als enkele uren later blijkt dat de kapers George’ vrouw en kinderen betrokken hebben bij hun zieke plan, ontstaat een explosieve situatie...


Het rapport:
De in Oxford verblijvende Brit Max Kinnings werkte vroeger in de muziekindustrie, maar momenteel voorziet hij in het levensonderhoud van zijn gezin met het schrijven van scenario’s en boeken. Ook doceert hij schrijfcursussen aan de de universiteit van Brunel, in de Londense westrand.

In eigen land publiceerde hij begin deze eeuw al twee humoristisch getinte boeken vol actie, maar zijn derde boek ‘Baptism’ raakt maar niet in de winkelrekken, hoewel het in 2008 zelfs op de korte lijst stond van boeken die op het Berlijnse filmfestival voorgesteld zouden worden. Maar dat kon uitgeverij De fontein er niet van weerhouden het boek alvast in Nederlandse vertaling onder de titel Claustrofobia uit te brengen, waardoor het meteen ook het eerste boek van deze auteur is dat we in onze moedertaal kunnen lezen.

In een tijd waarin alle media bol staan met feiten over moslims die het Westen belagen, komt Max Kinnings op de proppen met een terrorist die van mening is dat de katholieke kerk zich tegenwoordig maar karakterloos opstelt, en zich als een mietje gedraagt. Niet dat hij de strijd wil aangaan met de islamieten, maar om, als religies die beide een god aanbidden, verenigd ten strijde te trekken tegen corruptie en hypocratie van de westerse economische mogendheden. En om die boodschap uit te dragen brengt deze man samen met enkele kompanen op een hete zomerochtend een metrostel in een Londense tunnel tot stilstand. Ze dreigen ermee, voor het oog van de wereld, de honderden passagiers aan boord te laten verdrinken in de tunnel. Ondertussen doen de autoriteiten in de persoon van psycholoog en crisisonderhandelaar Ed Mallory er alles aan om in contact te komen met de kapers in de hoop hen op andere gedachten te brengen.

Op zich is dit een origineel gegeven, maar het feit dat de kapers - op een internetconnectie na - geen eisenpakket hebben dat ze graag door de authoriteiten ingewilgd zien, maakt van deze gijzeling maar een doelloze bedoening en catalogiseert dit verhaal meteen bij de pretentieloze “red de onschuldige slachtoffers”-verhalen vol actie waar ze in Hollywood zo gek op zijn: verstand op nul en lezen maar.

En met die instelling is Claustrofobia best een spannend boek waarvan te genieten valt, want dan erger je je niet aan de verschillende manieren waarop van bladvulling bijna een kunst gemaakt wordt. Zo krijgen we in het begin van het boek een pagina’s lange niets ter zake doende uitweiding over het Londense openbaar vervoer; wordt er tot vier keer toe verwezen naar een verjaardagsfeestje bij een kindvriendelijk Italiaans restaurant, alsof dat het hoogtepunt van geluk was in het leven de metrobestuurder en zijn gezin; en wordt van alle passagiers van de laatste wagon een opsomming gegeven van hun naam en de redenen van hun aanwezigheid in het treinstel

Dit laatste draagt er toe bij dat de hoeveelheid opgevoerde personages aanzielijk is, maar gelukkig worden enkelen ervan vrij grappig voorgesteld. Wat te denken van een onderhandelaar die niet functioneert zonder alcohol? Of een pedofiel die zich aansluit bij een kloostergemeenschap (meestal is het andersom)? Of de metrobestuurder met claustrofobie? Om er maar enkele te noemen. Die claustrofobie wordt trouwens feilloos genezen door de gijzelnemer, na wat gezamelijk uitgevoerde ademhalingsoefeningen, om nogmaals te onderstrepen dat dit boek echt alleen maar de bedoeling heeft te entertainen.

Met Claustrofobia heeft Max Kinnings een bijzonder onderhoudend en vlot lezend verhaal geconstrueerd dat zich perfect leent om gelezen te worden ergens op een zonnig strand met een goede cocktail binnen handbereik, maar als de lezer zich wat concentreert of vragen begint te stellen, blijkt al snel dat er toch wel wat tekortkomingen aan de oppervlakte komen en dat de auteur nog een lange weg heeft af te leggen vooraleer hij de toets der kritiek kan doorstaan. Dus herhaal ik het nog maar eens: verstand op nul en genieten maar.

Het verdict: 7/10 

De verpakking:
Met een cover die vooral uit fletse kleuren bestaan is dit geen boek dat meteen zal opvallen tussen alle anderen in de rekken van een boekenwinkel. Als men het dan toch ter hand neemt wordt het oog meteen getrokken naar de buitenproportionele strop die een stratenplan omkadert, dat enkel door de lokale bevolking zal kunnen gesitueerd worden. Maar die locatie maakt dan wel weer integraal deel uit van het verhaal.
Op de achterflap wordt dezelfde soberheid aan kleuren gehandhaafd, maar hier resulteert het wel in een stijlvol geheel. Een referentie naar de webstek en wat meer informatie omtrent te auteur hadden er nog bij gemogen, desnoods door de korte inhoud wat beperker te houden..

De inhoud:
Omdat de bouw van het Gentse Muziekforum, een idee van Gerard Mortier niet doorgaat, wil een onbekende man het stadsbestuur onder druk zetten om alsnog over te gaan tot de goedkeuring van het project. Hij schrijft een aantal brieven onder het pseudoniem ‘De Meester’ en bedreigt daarin de Gentse bevolking. Het bestuur denkt dat het een misselijke grap is en gaat niet op het ultimatum in. Ook de politie krijgt pas argwaan wanneer plots een aantal mensen verdwijnen vlak voor de Gentse Feesten van start gaan.
In een brief aan de journalist, Tony Blat, kondigt de Meester al zijn moorddadige plannen met zijn slachtoffers aan. Tussen politie en pers wordt nu ‘gevochten’ om de informatie. Tony Blat gaat zelf op onderzoek uit, maar komt telkens een stap te laat.
Ook de rechercheurs van Jan Hoffer kampen met een probleem. Ze moeten het oorspronkelijk zonder hun baas doen, want die is met vakantie, tot grote ergernis van Tina Van Tacq.
Tien dagen lang loopt Gent gebukt onder de dreiging van de Meester. Niemand is nog veilig. De strop wordt steeds meer aangetrokken en hangt uiteindelijk om Tina’s hals!


Het rapport:
Regente Nederlands-geschiedenis Katrien Ryserhove stond twintig jaar voor de klas toen de schrijfmicrobe haar te pakken kreeg. In eerste instantie goot ze het levenswerk van haar vader omtrent de zogenaamde moorden van Beernem in boekvorm. Omdat de gevestigde uitgevers niet meteen warm liepen voor het werk, besloot deze Oost-Vlaamse dan maar om het niet alleen in eigen beheer uit te geven, maar ook haar eigen uitgeverij, Het moment, te beginnen. Naast schrijven en uitgeven doorkruist deze gedreven dame het land met voordrachten en monologen gebaseerd op haar boeken en ervaringen als auteur.

Na De moorden van Beernem maakte Katrien Ryserhove in 2005 haar spannend fictiedeuut met Regie mortis, waarin de wereld kennis maakt met hoofdinspecteur Jan Hoffer en rechercheur Tine Van Tacq, die ondertussen tot de vaste hoofdpersonages in haar werk verworden zijn. Het in 2007 verschenen De forummoorden is haar derde politiethriller, die ook weer in Gent gestitueerd werd.

Hierin worden de Gentse Feesten overschaduwd door interventies van de Meester, een geheimzinnige man, die op deze wijze het stadsbestuur wil dwingen om terug te komen op hun beslissing om het Muziekforum niet te bouwen, om zo de eerste stap te zetten om van Gent een kunststad te maken naar het voorbeeld van het vijftiende eeuwse Firenze. Samen met journalist Tony Blat, die fungeert als spreekbuis van de Meester, proberen Tina en Jan deze man, wiens acties als maar driester worden, een halt toe te roepen, maar die lijkt hen altijd een stap voor te zijn.

Het komt niet vaak voor, maar in De forummoorden zien we de schrijfstijl van de auteur meegroeien met het verhaal. In het begin is het overwegend een opeenvolging van zeer korte zinnen, die zorgen voor een staccato leesgevoel dat weliswaar past bij spannende situaties, maar dat onaangenaam aanvoelt bij het lezen van beschrijvingen. De lezer wordt opgezadeld met een jachtig gevoel, zonder dat daar eigenlijk een andere aanleiding is dan de gebezigde stijl. Maar naarmate het verhaal vordert, worden de zinnen langer, wat voor een zekere vloeiendheid zorgt, waardoor het leesplezier ook toeneemt. Het lijkt bijna alsof het boek door twee personen geschreven werd. Of alsof het boek een tijdje onafgewerkt heeft liggen rondslingeren waardoor de eerste hoofdstukken ouder zijn dan de laatste. Maar wellicht is Katrien Ryserhove gewoon zelfzekerder geworden naarmate het verhaal vorderde en ze zich beter kon inleven.

Dat Gent een mooie stad is met prachtige locaties, hebben Bavo Dhooge en Marthe Maeren ons gelukkig al geleerd, want op een paar uitzonderingen na, wordt het gebruik van de locatie overwegend beperkt tot een opsomming van straatnamen, wat enorm contrasteert met de obsessie van het hoofdpersonage om van de Oost-Vlaamse hoofdstad ook een kunst- en cultuurstad te maken met wereldfaam. Maar daar staat dan weer tegenover dat het politieteam, met Tina en haar familie op kop, kleurrijke figuren zijn met een zeer hoge graad van herkenbaarheid.

Het idee achter De forummoorden is goed gevonden en origineel bedacht, maar aan de uitwerking ervan kon nog wel wat geschaafd worden. Doordat de eerste acties van de Meester het kattenkwaad maar met een graadje overstijgen, en met moeite zullen opgenomen worden in de statistieken van de kleine criminaliteit, sleept het verhaal bij momenten lang waardoor de spanningsboog veel gelijkenissen vertoont met een sinusoïde. Maar naar de ontknoping toe bewijst de auteur dat ze wel degelijk over de nodige capaciteiten bezit om spanning doelgericht onder woorden te brengen.

Het boek mist ook de hand van een goede corrector of redacteur, die wellicht had kunnen voorkomen dat een aantal onzorgvuldigheden nog vervat zijn in het eindproduct, zoals onder andere mails die plots een ander onderwerp krijgen.

Hoewel De forummoorden best een onderhoudend verhaal vertelt, staat een teveel aan kleine minpuntjes in de weg om er een echt goed spannend boek van te maken. Maar Katrien Ryserhove bewijst dat ze nog voldoende potentieel in zich heeft om te groeien als auteur van spannende boeken.

Het verdict: 5/10

De verpakking:
Alleen al de layout verraadt dat het hier gaat om een boek dat onder de vlag van de literaire thriller vaart: alle tekst werd samengebald in een klein zwart rechthoekje. De overige ruimte wordt volledig gereserveerd voor de achterhoofd van een roodharige vrouw. Niet de cover die direct de aandacht trekt van thriller minnend Vlaanderen en Nederland, want zo’n voorpagina leent zich meer voor een gewone roman of iets serieuzere chicklit. Maar het beeld sluit wel perfect aan bij de thematiek van de inhoud.
Op de achterzijde prijkt een paginagrote foto van de auteur waarover op strategische gekozen plaatsen, opdat ze het beeld niet zouden storen, een blurb en een extreem korte inhoud vermeld worden. Deze achterflap is een mooi bewijs dat functionaliteit en originaliteit best hand in hand kunnen gaan.

De inhoud:
Tijdens een zinderende zomer worden twee vrouwen kort na elkaar slachtoffer van een aanslag. De vrouwen lijken willekeurig gekozen, maar ze hebben één ding gemeen: hun rode haar. Is dit het begin van een reeks moorden?


Het rapport:
De uit het Friese Sneek afkomstige Lieneke Dijkzeul droomde al vroeg van een schrijverscarrière, maar na haar schooltijd trok ze naar de Nederlandse hoofdstad om haar brood te verdienen in het gewone arbeidscircuit. Hoewel ze altijd is blijven schrijven begint ze pas na de geboorte van haar dochter serieus te overwegen om een haar loopbaan een andere richting te geven en een aantal jaar later vinden haar verhalen en gedichten, via een aantal jeugdbladen een weg naar het publiek. In 1990 publiceerde ze Hou je Taai!; het eerste van een groot aantal jeugdboeken. Ondertussen vestigde ze zich met haar gezin in Culemborg.

Pas in 2006 waagde ze zich aan volwassenenlectuur: haar spannende debuut De stille zonde was meteen goed voor een nominatie voor De Diamanten Kogel, en Koude lente, het tweede boek met inspecteur Paul Vegter in de hoofdrol, werd een jaar later genomineerd voor De Gouden Strop. In 2009 verscheen met De geur van regen, haar derde politiethriller waarin Vegter ook weer de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Hierin worden een aantal alleenstaande vrouwen bij thuiskomst overvallen. De enige gemeenschappelijke factor tussen de slachtoffers lijkt hun rode haardos te zijn. Paul Vegter en zijn team vinden makkelijk voldoende sporen maar niemand om ze aan te linken.

Aan de basis van De geur van regen ligt een zeer mooi uitgedacht plot dat door de auteur ook nog eens degelijk en verzorgd uitgeschreven werd. Hoewel de schrijfster de lezer vanuit verschillende standpunten – we mogen meekijken door de ogen van zowel dader, slachtoffer, hoofdpersonage als potentieel slachtoffer - laat meegenieten van de gebeurtenissen is ze er met glans in geslaagd het geheel zeer degelijk en compact in boekvorm te gieten: in een aangenaam weglezende stijl, met een bijna absoluut minimum aan personages tovert ze een meer dan aardig spannend boek. Alleen is het jammer dat de corrector naar het einde toe een paar steekjes heeft laten vallen, zodat er een paar rare zinsconstructies op papier verschenen zijn en er op meest originele wijze omgesprongen wordt met voorzetsels.

De hierboven vernoemde spelers worden op professionele wijze beetje bij beetje voorzien van een geloofwaardige achtergrond, waardoor er een band opgebouwd wordt tussen de lezer en de personages, wat de betrokkenheid uiteraard ten goede komt. Maar doordat het verhaal verteld wordt vanuit zoveel verschillende personages, weet de lezer meer dan de speurders. En dat is net het zwakste punt van De geur van regen: zowel dader als motief kunnen al redelijk vroeg in het verhaal beredeneerd worden, waardoor de drijfveer om snel door te lezen voor het grootste deel verdwenen is. Het enige wat de lezer vanaf dat moment met het boek verbindt is het ontdekken van de afloop. En in tegenstelling tot wat we in literaire thrillers – of psychologische romans, een term waaraan Lieneke Dijkzeul de voorkeur geeft – meestal zien, kiest de auteur voor de drastische aanpak bij de afhandeling van het probleem. En meteen na het dichtslaan van het boek kan de lezer zich daar perfect in vinden, want het behelst hier immers een spannend verhaal, maar als het gegeven de kans krijgt even te bezinken, vraagt een mens zich toch of een propere, cleane arrestatie, die even perfect gekund had, niet beter aansloot bij wat vooraf ging. Maar laat het duidelijk zijn dat dit laatste niet meer is dan een simpele muggenzifterige bedenking.

Met De geur van regen heeft Lieneke Dijkzeul haar vakbekwaamheid als schrijfster nogmaals bevestigd. Goed boek dat er vanaf bladzijde één invliegt.

Het verdict: 7/10

De verpakking:
Peter James is een van de populairste auteur van Groot-Brittannië en dat mogen we weten: zijn naam bestrijkt meer een derde van de cover, waardoor de foto gelimiteerd wordt tot de onderste helft van de pagina. Maar eenmaal het oog valt op de daarin uitgebeelde scene wordt de nieuwsgierigheid meteen opgewekt: het binnen kijken in een slaapkamer waar op een omgewoeld bed een paar handboeien ligt te blinken. De keuze om het kleurenpalet te beperken tot slechts donkere rode tinten draagt zeker bij tot het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De achterzijde is sober maar compleet uitgevoerd.

De inhoud:
In de nacht dat Brian Bishop zijn vrouw vermoordde, was hij zo’n honderd kilometer van huis en lag hij te slapen. Tenminste, zo lijkt het voor inspecteur Roy Grace, die het onderzoek leidt naar de perverse moord op de jonge Katie Bishop, een bekend en mooi gezicht in het chique uitgaansleven van Brighton. Heeft Brian het onmogelijke gepresteerd door op twee plaatsen te gelijk aagwezig te zijn geweest? Is er sprake van een gestolen identiteit of is hij gewoon een ingenieuze leugenaar?
Grace graaft dieper in het leven van het gerespecteerde echtpaar en komt tot de conclusie dat alles geheel anders is dan op het eerste zicht leek. En dan graaft hij iets te diep – en plotseling staat het wankele evenwicht in zijn persoonlijke leven op instorten...


Het rapport:
De in de Zuid-Engelse badstad Brighton geboren Peter James heeft ondertussen de stad verruild voor het platteland in de omgeving, waar hij met zijn gezin en drie honden een landhuis bewoont tussen Romeinse ruïnes. Ook houdt hij een flat aan in het Londense Nothing Hill. Hij studeerde af aan de Ravensbourne Film School en investeerde en produceerde via een aantal bedrijfjes waar hij mede-eigenaar van is een aantal televisieseries en films waarvan Merchant of Venice met onder andere Al Pacino de bekendste is.Tevens is hij een groot autoliefhebber en neemt zelfs deel aan autoraces in een 2 PK’tje dat bestickerd wordt met de cover van zijn nieuwste boek.

In de jaren tachtig van vorige eeuw begon hij naast zijn werk in de filmindustrie ook spannende boeken te schrijven. Momenteel staan er negentien op zijn curriculum vitae, maar van de eerste vier heeft hij een veto uitgesproken over nieuwe herdrukken, om de lezer teleurstellingen te besparen. Een twintig jaren geleden bracht De Boekerij drie werken uit in vertaling en tien jaar geleden voegde BZZTôH en nog eentje toe aan dat lijstje. In 2005 startte de auteur aan een reeks met als vast hoofdpersonage de Brightonse rechercheur Roy Grace, waarvan er sindsdien jaarlijks een episode verschijnt, en die allen in Nederlandse vertaling verschenen bij De Fontein.

Op dood spoor, het derde boek uit deze reeks, begint met de moord op Kathie Bishop. Alle sporen wijzen haar echtgenote Brian Bishop als dader aan, maar de man beweert, gestaafd met betrouwbare getuigenissen, op het tijdstip van de misdaad kilometers verwijderd te zijn van de plaats delict. Terwijl hun hoofden eigenlijk meer bezig zijn persoonlijke problemen op te lossen moeten Roy Grace en zijn partner Glenn Branson toch alles in het werk stellen om dader en motief boven water te krijgen.

Peter James heeft een aangenaam weglezende maar zeer beschrijvende stijl van vertellen. Quasi geen enkel detail van de locaties die hij uittekent blijft onvermeld, wat bij momenten resulteert in een zeer trage voortgang der gebeurtenissen., maar toch slaagt de auteur erin zijn publiek niet te irriteren met zijn breedsprakigheid. Meer zelfs, het bezorgt het verhaal een cachet van degelijkheid. Vertrekkend van een betrekkelijk eenvoudige plot, schrijft hij zijn verhaal met veel gevoel uit, waarbij hij veel aandacht besteedt aan zijn personages, die allen zeer menselijk worden geportretteerd, met hun positieve en negatieve eigenaardigheden, waardoor de occasionele lezer nieuwsgierig wordt naar de voorgaande boeken uit de reeks.

Maar dat een goed gecomponeerd verhaal niet altijd een garantie biedt voor een kwalitatief hoogstaande policier, blijkt ook nu met Op dood spoor, waarin een aantal schoonheidsfoutjes het appreciatieniveau naar beneden halen. Zo kan de aandachtige lezer al zeer vroeg in het boek de vinger leggen op zowel motief als dader. Vanaf dan moment is het enkel wachten tot er een naam op geplakt wordt, hoewel de auteur door een goed gevonden variatie op het thema nog even verwarring weet te zaaien.

Ook zal de trouwe lezer van deze serie zich stilaan beginnen afvragen of de in alle boeken weerkerende zaken, zoals de zoektocht van Roy naar zijn ondertussen al negen jaar geleden verdwenen vrouw en de simpele manier waarop hij leugens en waarheid bij het verhoren weet te onderscheiden, een rode draad vormen, zullen ontaarden in een gimmick, of een uiting zijn van beperkingen van de auteurs kunnen .Als er dan op het einde van het boek ook nog een paar kleine losse draadjes blijven bungelen, kan de eindconclusie alleen maar zijn dat Op dood spoor een geloofwaardige policier is, maar ook niets meer. Net goed genoeg om met de hakken over de sloot te raken en dat Peter James een begenadigd verteller is, die door de glimpen van zijn talent en originaliteit die hij bij momenten tentoon spreidt, genoeg potentieel uitstraalt om in de toekomst nog een paar sporten hoger op de auteursladder te klimmen, mits hij wat zorgzamer te werk gaat.

Het verdict: 6/10